Βλέποντας όλα αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην χώρα, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι μετατρέπεται μέρα με την μέρα σε ένα μεγάλο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι πολίτες, ως ανελεύθεροι πολιορκημένοι, καλούνται να υποστούν τις συνέπειες ενός αθόρυβου πόλεμου, του οποίου τα μεθεόρτια δεν δείχνουν να έχουν τέλος.
Προσπαθούν δεν μα μας πείσουν, με προτεσταντικού τύπου επιχειρήματα, ότι για αυτού του είδους το ξέσπασμα πρωτοφανούς επίθεσης στον λαό, υπεύθυνοι είμαστε εμείς και μόνο εμείς, που λουφάραμε στην δουλειά, που φοροδιαφεύγαμε, που είχαμε διαβρώσει τους μηχανισμούς του δημοσίου, που μας άρεσε η καλή ζωή και ξοδεύαμε χωρίς λογική. Έρχονται λοιπόν τώρα οι κύριοι «εταίροι» μας ως άγγελοι τιμωροί, εκτελώντας τις εντολές μιας ανώτερης δύναμης, να γκρεμίσουν τα Σόδομα και τα Γόμορρα, και να χτίσουν πάνω στα ερείπια τον δικό τους παράδεισο.
Και φυσικά στον παράδεισο τους, εμείς οι αμαρτωλοί που δεν ζητήσαμε απόδειξη από το ψιλικατζίδικο για την σοκοφρέτα που αγοράσαμε, δεν έχουμε θέση. Η δική μας πατρίδα είναι τα καζάνια και τα ποτάμια λάβας της κολάσεως, ένας κόσμος κάτω από τον δικό τους κόσμο, που είναι για λίγους και εκλεκτούς.
Τον δικό τους παράδεισο βέβαια καλούμαστε εμείς να τον οικοδομήσουμε, μας κάνουν και αυτήν την τιμή, όπως έκαναν την τιμή οι βασιλείς της Αιγύπτου στους δούλους κατά το χτίσιμο των πυραμίδων. Έτσι λοιπόν, πρέπει να σωπαίνουμε και να κουβαλάμε τις γιγάντιες πέτρες, για να χτίσουμε έναν ναό τόσο μεγάλο, ώστε να ικανοποιήσει την ματαιοδοξία των σύγχρονων μας επί Γής θεών.
Όμως το οικοδόμημα αυτό δεν πρόκειται να έχει τελειωμό, τα βάσανα μας δεν θα σταματήσουν, διότι στην πραγματικότητα χτίζουμε τον πύργο της Βαβέλ χρόνια τώρα, και κάθε φορά που αυτός γκρεμίζεται από το βάρος του, εμείς, όσοι επιβιώσαμε, καλούμαστε να τον αναγείρουμε ξανά και ξανά από τα ερείπια, όσο μάταιο και αν μοιάζει αυτό.
Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, εκτός από το να καταλάβουμε ότι το κομμάτι του παραδείσου που μας αναλογεί κανείς δεν θα μας το χαρίσει. Εκείνοι που έχουν χαρτιά ιδιοκτησίας για τους κήπους του, τις πηγές του, εκείνοι που ορέγονται με τις επουράνιες μελωδίες δεν ενδιαφέρονται να κάνουν χρήση αλλά κατάχρηση των όσων έχει να προσφέρει αυτός ο πλανήτης. Εμείς της Γης οι κολασμένοι, πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι την θέση στον παράδεισο δεν την κατακτά κανείς με υποταγή προσευχή και μαρτύρια, αλλά την κερδίζει με αγώνα, με σύγκρουση, με ανατροπή των αυτόκλητων θεοτήτων και απαξίωση των ψευδεπίγραφων τίτλων ιδιοκτησίας τους.
Μόνη λύτρωση η ταξική πάλη, μοναδικός παράδεισος εκείνη η κοινωνία που ο καθ ένας θα προσφέρει σύμφωνα με τις δυνατότητες του και θα αμείβεται σύμφωνα με τις ανάγκες του.
Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)
