Tilt

Tilt

Η πραγματικότητα…

Η ωμή στιβαρή πραγματικότητα, όταν με χτυπά, αρχίζω και πετάγομαι αριστερά και δεξιά, πάνω κάτω, όπως ακριβώς η ασημένια μπίλια στο φλίπερ.

Κι έτσι όπως η μπίλια είμαι και εγώ παγιδευμένος μέσα σε ένα παιχνίδι με πολύχρωμα λαμπάκια, ηλεκτρονικούς ήχους και φαντεζί χρώματα…

…μόνη διαφορά, εγώ το γνωρίζω αυτό, η μπίλια όχι.

Έχω και εγώ, όπως η μπίλια, αυτήν την ιδιότητα να αντανακλώ μια παραμορφωμένη εκδοχή του περιβάλλοντος,

είναι η αλήθεια μέσα απ το δικό μου πρίσμα…

Ότι ακούω

Ότι βλέπω

Όσα νιώθω

Είμαι μια μπίλια που δεν βρίσκει πια κανένα ενδιαφέρον στην ματαιότητα του παιχνιδιού, ποτέ δηλαδή δεν έβρισκα, απλά από τη στιγμή που με εκτίναξε το ελατήριο μέσα στον φαντεζί κόσμο, άρχισα να τρέχω χωρίς να καταλαβαίνω και πολλά πολλά, δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο, έπρεπε να διακριθώ.

Τώρα γνωρίζω πως αρκετό χρόνο σπατάλησα στο τρέξιμο!

Δεν νοιάζομαι να κάνω High Score, θέλω απλά να μαζέψω τους πόντους μου και να πάω να χτίσω ένα εξοχικό κάπου πιο ήσυχα, ας πούμε σε μια σκακιέρα. Μοναχά μαύρο άσπρο, χρόνος και σκέψη, εμείς και οι άλλοι, συγκεκριμένες κινήσεις σαν σε ράγα.  Όχι πια φώτα, όχι ξέφρενοι ρυθμοί, όχι να προσπαθείς να καταρρίψεις τις επιδόσεις του προηγούμενου τρέχοντας εσύ πιο γρήγορα, χτυπώντας περισσότερους στόχους, μαζεύοντας υψηλότερα μπόνους, και όλα ετούτα μόνο και μόνο για να καταφέρεις να γραφτούν τα αρχικά σου στο Hall Of Fame.

Ας έπαιρνα έστω μετάθεση σε μιά ρουλέτα, εκεί θα με λάτρευαν σαν θεό χωρίς να χρειαστεί να κάνω και κάτι ιδιαίτερο. Κι όπως τα παθιασμένα τους πρόσωπα θα καθρεφτιζοταν πάνω μου, εγώ θα τους δίκαζα και θα τους καταδίκαζα θρυμματίζοντας τα όνειρα τους και αδειάζοντας τους τις τσέπες.

Τώρα που το σκέφτομαι, αν εκνευρίσω τον παίχτη αρκετά ίσως πετύχω κάνα Tilt, που θα πάει, κάποια στιγμή όταν θα του τελειώσουν τα κέρματα, θα κρυφτώ έστω για λίγο απ την ωμή, στιβαρή πραγματικότητα.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)