Νεκρή φύση

Νεκρή φύση

Πες μου αν έχεις δει ποτέ πιο άσκημο πράγμα, τέτοιο γερασμένο άσχημο πράγμα!

Απλώνουνται τα γυμνά του κλαδιά σαν σκελετωμένα δάχτυλα που προσπαθούν να παγιδέψουν τον ουρανό, και από κάτω οι ρίζες του, ρουφάνε ότι έχει απομείνει στο κάποτε γόνιμο χώμα, που τώρα έχει γεμίσει πτώματα, λες και είναι ομαδικός τάφος.

Ακόμα και αν παλιότερα έβγαζε καρπούς και φύλλα, τώρα δεν έχει τίποτα πια να προσφέρει, ούτε σκιά, ούτε τροφή, ούτε άρωμα, ούτε ομορφιά καθόλου.

Είναι στείρο, ζει μοναχά σαν παράσιτο, και κάθε επιπλέον λεπτό της ζωής του κοστίζει χιλιάδες ζωές.

Αγνόησε το κάλεσμα του, μην το ταΐζεις τις σάρκες σου, μην το ποτίζεις το αίμα σου, πολέμησε το!

Μην το φοβάσαι, δεν πρέπει να σε τρομάζει η ασχήμια του, ξερό είναι, περιμένει να του βάλεις φωτιά μια ηλιόλουστη μέρα.

Θα γίνει κάρβουνο θα γίνει ντουμάνι, και όσο θα σβήνει ετούτο το άχαρο πράγμα, τόσο τριγύρω του η γη θα ανθίζει.

Τέλος..

…ή μήπως αρχή;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)