Ματαιότης ματαιοτήτων
Αυτό το βήμα,
που σε έβγαλε έξω από τις στράτες,
σε οδήγησε,
στη φωλιά του λύκου,
που σε δαγκώνει και σε γλείφει.
Και ήταν αρκετή,
μια στιγμή τρέλας, για να χάσεις τα λογικά σου,
και να εγκαταλείψεις,
ότι γνώριζες,
για να κυνηγήσεις,
ότι ήλπιζες.
Μες το κεφάλι σου,
ακούγονται οι σειρήνες,
εκλιπαρώντας σε να επιστρέψεις,
και κοροϊδεύοντας σε,
χαϊδεύοντας σου τις πατούσες με τα βρεγμένα τους μαλλιά,
μπάς και χαμογελάσεις.
Το μόνο που σου μένει να θυμάσαι,
είναι ο κόπος του κηπουρού,
που μέσα απ΄τις κοπριές,
βλέπει να άνθη να φυτρώνουν,
και χαίρεται.
Κοντεύει η ώρα,
που θα χαθείς και δεν θα δεις κανένα άνθος να φυτρώνει,
και θέλεις να γδυθείς,
και να πλυθείς,
και πρόθυμα να μπεις στο χώμα.
Τέλος
Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)
