Ο φασισμός της διπλανής πόρτας

Με πιάνει η ψυχή μου αναλογιζόμενος το τι θα αντιμετωπίσουμε τους επόμενους μήνες(δεν μιλάμε για χρόνια). Το πιο ανησυχητικό και στενάχωρο από όλα τα φαινόμενα είναι αυτό του εκφασισμού της κοινωνίας. Φυσικά αυτός ο εκφασισμός δεν εμφανίστηκε απο το πουθενά αλλά έχει τις ρίζες του στο παρελθόν, σε όλα αυτά με τα οποία μας βομβάρδιζαν και μας μάθαιναν τόσα χρόνια, τον ατομικισμό, την ξενοφοβία, τον μικροαστισμό, την έκθεση στην βια κ.α. Αν και ολα αυτά χρήζουν διεξοδικής διερεύνησης, στο συγκεκριμένο άρθρο θα αναφερθώ κυρίως στο φαινόμενο έξαρσης της ρατσιστικής/φασιστικής βίας των ημερών μας. Παρατηρούμε λοιπόν τις τελευταίες μέρες μια θεαματική αύξηση των επιθέσεων εναντίον μεταναστών χωρίς προηγούμενο με μπροστάρηδες τους “παληκαράδες” της Χρυσής Αυγής και πολλούς ακολουθητές. Τυφλά χτυπήματα φασιστικής οργής όπως το σημερινό, που αφήνουν ανθρώπους να χαροπαλεύουν στα υπό κατάρρευση νοσοκομεία ή που τους στέλνουν μια και καλή στον τάφο.

Κάποιοι λένε ότι αυτοί που ψήφισαν Χ.Α δεν είναι όλοι φασίστες, αυτό είναι αλήθεια, είναι όμως η μία πλευρά της αλήθειας. Και το λέω γιατί και τον Χίτλερ αυτοί που τον ψήφισαν δεν ήταν όλοι ναζιστές, όμως παρόλα αυτά τα είδαμε τα αποτελέσματα. Κατά τη γνώμη μου αυτό που πρέπει να μας απασχολεί πρωτίστως δεν είναι το πόσοι στην Ελλάδα είναι ιδεολόγοι(μην ξεράσω) φασίστες, αλλά το κατά πόσο έχουν βλαστήσει οι φασιστικές νοοτροπίες στα μυαλά των συνανθρώπων  μας, ακόμα και αν οι ίδιοι δεν έχουν συνείδηση ότι ρέπουν προς τον φασισμό. Ε δυστυχώς έχουν βλαστήσει και έχουν πετάξει κάτι περικοκλάδες να με το συμπάθιο, και αυτό είναι πασιφανές μιας και καθημερινά σχεδόν πλέον μαθαίνουμε από τα ΜΜΕ για τουλάχιστον μία περίπτωση ρατσιστικής φασιστικής βίας (άραγε πόσες δεν μαθαίνουμε)! Και το χειρότερο, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις,είναι ότι εκτός από τον εκάστοτε δράστη υπάρχουν και οι διάφοροι χειροκροτητές. Όλοι αυτοί οι χειροκροτητές δυστυχώς, δεν είναι άντρες των SS αλλά άνθρωποι της διπλανής πόρτας, συγγενείς, φίλοι μας, πατεράδες και μανάδες ή τα βλαστάρια τους. Και επειδή όταν κάτι έχει αποδοχή στην κοινωνία ενθαρρύνονται και άλλοι να το πράξουν, όλοι αυτοί οι χειροκροτητές γίνονται εν δυνάμει δράστες ή εκκολάπτουν άλλους εν δυνάμει δράστες με την εξοργιστική τους ανευθυνότητα και βλακεία.

Στο σημείο αυτό θα αναφερθώ σε ένα γεγονός το οποίο εμένα πολύ με προβλημάτισε. Στο μαγαζί που δουλεύω έχω μια συνάδελφο η οποία είναι μετανάστρια από την Βουλγαρία. Πιάσαμε λοιπόν προχθές κουβέντα για το περιστατικό με την Κανέλλη και τον Κασιδιάρη και ρώτησα να μάθω τη γνώμη της. Μεταξύ άλλων μου είπε ότι είχε πολύ πλάκα το όλο σκηνικό. Εγώ της απάντησα ότι δεν θα έπρεπε να της φανεί καθόλου αστείο, γιατί αυτοί όλοι, όταν δεν ρίχνουν μπουνιές σε γυναίκες στα στούντιο, γυρνάνε στις φτωχογειτονιές και βαράνε αλύπητα μετανάστες. Δεν ξέρω αν έπιασαν τόπο τα λόγια μου, δεν μπορώ πάντως παρά να αναρωτηθώ, «αν οι ίδιοι οι μετανάστες εδώ στην Ελλάδα δεν μπορούν να καταλάβουν τι εστί φασισμός ως πρώτοι και κύριοι αποδέκτες του, τι μπορούμε να περιμένουμε από τους υπόλοιπους»;

Ποια όμως είναι η αιτία του εκφασισμού της Ελλάδας;

Κυριότερη αιτία είναι φυσικά η κρίση(όπως και οι διάφορες κρίσεις/πολέμοι που έχουν δημιουργήσει/κάνει οι ιμπεριαλιστές στις χώρες απο τις οποίες μας έρχονται μετανάστες), μιας και είναι γνωστό ότι σε περιόδους κρίσεως, όταν δηλαδή ο τρόπος που είχαμε μάθει να ζούμε και να σκεφτόμαστε δεν μας εξυπηρετεί πια και τα πράγματα αλλάζουν προς το χειρότερο, τότε είμαστε ανοιχτοί σε «προτάσεις». Δυστυχώς οι φασίζουσες νοοτροπίες/προτάσσεις, όντας πιασάρικες, απλοϊκές και εκρηκτικές  πιάνουν εύκολα τόπο στον απαίδευτο νου, και υπό αυτήν την έννοια η μάχη ενάντια στον φασισμό είναι ταυτόχρονα και μάχη ενάντια στην βλακεία, και έτσι παίρνουν τα πράγματα την ανάλογη τροπή.

Όπως γράφει και ο Heywood:

«Οι φασίστες στράφηκαν σε ιδέες και θεωρίες λιγότερο επειδή τους βοήθησαν να κατανοήσουν τον κόσμο, μια διανοητική έννοια, αλλά περισσότερο επειδή είχαν την ικανότητα να διεγείρουν τον πολιτικό ακτιβισμό»[1]

Όλο αυτό άλλωστε το είδαμε να εκφράζεται και στις πλατείες με τους αγανακτισμένους και τη συνθηματολογία τους, συνθηματολογία την οποία  προέβαλαν και διέδωσαν τότε τα ΜΜΕ χαϊδεύοντας τα αυτιά των διαδηλωτών στην προσπάθεια τους να «μαντρώσουν» τον κόσμο σε ακίνδυνες για το σύστημα πρακτικές. Εδώ θα βρείτε και ένα σχετικό άρθρο που είχα γράψει την περίοδο εκείνη προβληματισμένος από τα όσα ήταν τότε διακριτά.

Είπαμε παραπάνω ότι στην κοινωνία έκφραση ο φασισμός δεν βρίσκει μόνο σε όσους είναι ιδεολόγοι φασίστες, ε κάτι ανάλογο ισχύει και για τους πολιτικούς φορείς. Ας ρίξουμε μια ματιά για παράδειγμα σε ένα κομμάτι του προγράμματος της Δημιουργίας Ξανά, που αν και δεν είναι φασιστικό κόμμα, ενσωματώνει στο πρόγραμμά του ακραίες ρατσιστικές θέσεις.

«4. Να χρησιμοποιηθούν όσοι μετανάστες δεν μπορούν να απελαθούν για φτηνό εργατικό δυναμικό σε ειδικές οικονομικές ζώνες που ταυτόχρονα θα είναι και περιοχές διαμονής τους. Διαφωνούμε με τις «φιλελεύθερες» απόψεις πως κάθε εργαζόμενος, είτε είναι μετανάστης είτε «ντόπιος», έχει τα ίδια εργασιακά δικαιώματα, διότι είναι ανεφάρμοστες στην πράξη. Όταν κάποιος φεύγει από μια χώρα όπου το επίπεδο αμοιβών είναι 1 δολλάριο τη μέρα είναι πρόθυμος να εργαστεί με αμοιβή που μπορεί να είναι κατώτερη από τον κατώτατο μισθό της χώρας προορισμού, αλλά πάντως είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα έπαιρνε στη χώρα του. Να μην ξεχνάμε ότι κάθε εργαζόμενος μετανάστης στερεί μια θέση εργασίας από έναν Έλληνα άνεργο. Μπορεί να υπάρχουν δουλειές που δεν τις «καταδέχονται» οι Έλληνες, αυτό όμως ίσχυε περισσότερο στα χρόνια της της πλαστής ευημερίας με δανεικά. Όπως προκύπτει από την έρευνα του 1998 του καθηγητή Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Α. Σαρρή, για κάθε 5 μετανάστες, χάνουν την δουλειά τους 2 Έλληνες. Σήμερα, 14 χρόνια μετά, με τις στρατιές ανέργων, πολλοί Έλληνες θα δεχόντουσαν να εργαστούν σε οποιονδήποτε τομέα αρκεί να εξασφάλιζαν στοιχειωδώς τα προς το ζην.»

Υπάρχει όμως τουλάχιστον ακόμη μια παράμετρος που ενδέχεται να συμβάλει στον εκφασισμό της κοινωνίας και η οποία έρχεται από «αριστερά». Σκεφτείτε λοιπόν τι θα γίνει και τι αντιδράσεις θα υπάρχουν στην κοινωνία, όταν ο κόσμος ψηφίσει «αριστερά» και φάει στην μάπα το Σύριζα που όχι απλά θα εκτεθεί την επόμενη μέρα των εκλογών(αν και η αλήθεια είναι πως έχει εκτεθεί πολύ πριν τις εκλογές για όποιον έχει μάτια και βλέπει), αλλά θα  οδηγήσει τον λαό, για χάρη της πλουτοκρατίας την οποία στην ουσία υπηρετεί,[2] σε ακόμα πιο δύσβατα μονοπάτια. Δεν θα σπρωχτεί τότε ένα μέρος του κόσμου, με την λογική ότι «τους είδαμε και τους αριστερούς», προς τα δεξιά και δη τα ακροδεξιά; Τι τεράστια ζημιά θα κάνει άραγε κάτι τέτοιο στο κίνημα; [3]

Τέλος να αναφέρω ότι αυτός ο εκφασισμός δεν επηρεάζει την συνείδηση μόνο εκείνων που τον υιοθετούν, αλλά και κόσμο που όντας αντίθετος, πάνω στην απόγνωση του και την αμηχανία του, θεωρεί ότι ο μόνος τρόπος να εκλείψει αυτό το φαινόμενο, είναι άμα το πατάξουμε βίαια. Παρόλο που δεν αποκλείω ότι ίσως κάτι τέτοιο χρειαστεί να γίνει στο μέλλον, σίγουρα δεν αποτελεί από μόνο του λύση για την εξάλειψη του φασισμού. Αν η βία έτσι απλά εξάλειφε την βία, τότε οι χούλιγκαν των διαφόρων ομάδων γιατί συνεχίζουν να συγκρούονται εδώ και χρόνια αντί να εξοντώσουν ο ένας τον άλλο; Τον φασισμό πρέπει να τον πολεμήσουμε με πολλούς τρόπους και κυρίως με την οργάνωση μας γειτονιά τη γειτονιά, όπως πάει να γίνει για παράδειγμα με τις λαϊκές επιτροπές. Μέσα από εκεί μπορεί να δοθεί απάντηση στη βία των φασιστών με αλληλεγγύη, με πληροφόρηση, με αγωνιστικότητα, με οργάνωση και συσπείρωση του κόσμου. Αν δουλέψουμε σε αυτήν την κατεύθυνση τότε η απήχηση που έχουν οι φασίστες, τα φασιστοειδή και οι νοοτροπίες τους στις λαϊκές μάζες θα μειωθεί. Αν λειτουργήσουμε έτσι ολοένα περισσότερος κόσμος θα αρχίζει να διακρίνει την πραγματική εναλλακτική στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, που δεν είναι σίγουρα η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και η μετατροπή της δίκαιης οργής σε τυφλή βία.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

---

[1] Andrew Heywood, Πολιτικές Ιδεολογίες, εκδ. Επίκεντρο, μτφ. Χαρίδημος Κουτρής, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 386

[2] Είτε αυτή είναι η ευρωπαϊκή είτε η αμερικάνικη ή δεν ξέρω και ΄γω ποια.

[3] Και όταν λέω κίνημα εννοώ το εργατικό όπως το βλέπει το ΚΚΕ.

About these ads