Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Σεπτεμβρίου 2009

Μερικές φορές συγκεκριμένα γεγονότα, που πυροδοτούν συγκεκριμένες διαδικασίες, με κάνουν να αισθάνομαι λες και ζω μέσα σε μια τεράστια ζελατινώδη μάζα.

Όντας τις περισσότερες φορές ήρεμος και χαλαρός, τόσο ώστε να μπορώ να ελέγχω το προσωπικό μου σύμπαν, αισθάνομαι πολύ περίεργα όταν ο αέρας γύρω μου μετατραπεί σε αυτήν την ημίρρευστη κατάσταση.

Είναι λες και η κατάσταση αυτή επηρρεάζει όλα τα μεγέθη και τις διαστάσεις της φυσικής, το χρόνο, το χώρο, τη βαρύτητα κλπ…

Έτσι και εγώ, επειδή δεν έχω συνηθίσει να απειλείται ο ζωτικός μου χώρος συχνά, όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει, τρέχω σαν τρελός να φύγω, όπως ακριβώς κάνουν τα αγρίμια του δάσσους σε περίοδο πυρκαγιάς. Το αστείο βέβαια είναι, πως όλα αυτά στον άνθρωπο, συμβαίνουν όταν έχει βυθιστεί σε αυτήν την ψευδαίσθηση γαλήνης, όταν δηλαδή πιστεύει πως τα πράγματα έχουν πάρει το δρόμο τους και ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει «στραβά».

Αυτό που βλέπει βέβαια κάθε άνθρωπος μετά απο μια τέτοια κατάσταση, για την οποία άσχετα με τις συνθήκες, υπεύθυνος είναι κυρίως ο ίδιος, είναι ότι έπρεπε να το διαχειριστεί διαφορετικά, με μεγαλύτερη σύνεση και υπομονή. Βέβαια όπως σωστά θα σκεφτήκατε, αν μπορούσε να το έκανε θα το έκανε, όμως δεν το έκανε, οπότε δώρον άδωρον το aftermath. Κι όμως δεν είναι έτσι, γιατί παρόλο που δεν μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω και να ξανα-διαχειριστεί την κρίση, με το να σκεφτεί τι θα μπορούσε να είχε κάνει, ίσως την επόμενη φορά τα καταφέρει καλύτερα.

Ποιοί είναι όμως οι παράγοντες που τον εμποδίζουν να δράσει με ψυχραιμία σε μια τέτοια περίπτωση; Αρχικά το συναίσθημα, το οποίο εξαντλεί τα όποια αποθέματα υπομονής και καθαρής σκέψης. Μετά παίζει μεγάλη σημασία το «εγώ» του καθ’ ενός, το οποίο έχει μάθει να χρησιμοποιεί σαν ασπίδα όταν απειλείται ο ζωτικός του χώρος, όμως αυτή η ασπίδα, εκτός απο τα ξερά καίει μοιραία και τα χλωρά. Τα παραπάνω βέβαια, εμποδίζουν το άτομο να κατανοήσει τη φύση της ίδιας της κρίσεως, τα ζητούμενα, τα δεδομένα, τους πρωταγωνιστές, τις απαιτήσεις, καθώς και το πως βιώνουν οι υπόλοιποι πιθανοί ενεπλεκόμενοι την κρίση αυτή σε σχέση με τον ίδιο. Αυτό βέβαια που αντιλαμβάνεται ο καθ΄ ενας μας ως κρίση μια συγκεκριμένη στιγμή μπορεί να αποδειχθεί αργότερα ότι ήταν κάποια ευκαιρία ή μια πρόκληση ή ακόμα και ο δρόμος για να εκπληρώσει κάποια του επιθυμία.

Η συνέχεια αύριο γιατί κάτι έπαθα και με τσούζουν τα μάτια μου πάρα πολύ έτσι όπως κοιτώ την οθόνη.

Η αίσθηση του χρόνου είναι σίγουρα κάτι σχετικό, παίρνοντας αυτό ως δεδομένο δικαιολογούμαι που το αύριο που σας έταξα δεν ήταν ενα ημερολογιακό 24ωρο αλλά πολύ περισσότερα απο ένα.

Οι σκέψεις είναι σαν τα κύμματα, η μία διαδέχεται την άλλη για να χαθούν τελικά όλες μαζί στα βάθη του ωκεανού, ενος ωκεανού που είναι δύσκολο να καταδυθούμε συνειδητά περισσότερο απο μερικά μέτρα κάτω απο την επιφάνεια του. Βέβαια τον συγκεκριμένο ωκεανό, για να είμαστε ειλεικρινείς, τον διασχίζουν και ενα σωρό απο πλοιάρια κάθε είδους, μαούνες, ψαρόβαρκες, σχεδίες, γαλέρες ή καλύτερα με μια λέξη, «ιδέες». Οι ιδέες αυτές αναζητώντας κάποιο λιμάνι, άλλοτε ναυαγούν, άλλοτε το βρίσκουν, και άλλοτε ανακαλύπτουν καινούρια κομμάτια γης, ανεξερεύνητα και παρθένα. Έχοντας διαβάσει τον παραπάνω πρόλογο, σας παρακαλώ να μου συγχωρέσετε ακόμη μια ασυνέπεια εκτός απο της καθυστέρησης στο ραντεβού μας, και να με αφήσετε να αλλάξω ρόττα.

Ευχαριστώ

Σχετικά με την ρόττα τώρα…

Όπως και οι ναυτικοί, έτσι και οι αμπελοφιλόσοφοι(tm), σχεδιάζουμε την πορεία μας με γνώμωνα τα φωτεινά σημεία, αστέρια αν θέλετε, του απέραντου και απόμακρου, όχι όμως απρόσιτου, εσωτερικού μας ουρανού. Ο εν λόγω ουρανός, κάποτε είναι φτωχός σε φωτεινά σημεία, κάποτε πλούσιος, ανάλογα με την κατάσταση που βρισκόμαστε τόσο εμείς ώς παρατηρητές όσο και τα ίδια τα «ουράνια» σώματα που τον αποτελούν. Όπως και στον «πραγματικό¨ ουρανό, έτσι και στον εσωτερικό μας, κάθε φωτεινό σημείο δεν είναι το ίδιο πράγμα, γιατί έχει το εξώτερο σύμπαν πλανήτες, γαλαξίες, δορυφόρους, αστέρια, αλλά έχει και το εσωτερικό μας σύμπαν συναισθήματα, εμπειρίες, αναμνήσεις, πάθη. Για ακόμη μια φορά, όπως και στο «πραγματικό» σύμπαν, έτσι και στο προσωπικό μας, ο χρόνος δεν ξεδιπλώνεται μονοδιάστατα, αλλά ταυτόχρονα ζούν εκεί πάνω το παρόν, το παρελθόν, και όπως είναι πιθανόν και το μέλλον. Το ίδιο βέβαια φαίνεται να ισχίει και για τον χώρο, μιας και διαφορετικά σύμπαντα, τέμνονται, περιέχονται και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους με κάθε τρόπο.

Έχοντας αναφέρει όλα τα παραπάνω, υποθέτει κανείς ότι η στεριά δεν παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή ενος «αμπελοφιλόσοφου»(tm), όμως κάνει λάθος, μιας και κανείς δεν μπορεί να αποφύγει την επαφή με την στεριά, όσο και να το θέλει. Γιατί την ώρα που ονειροπόλα στρέφουμε το βλέμμα μας στον ουρανό, και ενώ έχουμε το ένα μας πόδι βουτηγμένο στον ωκεανό, το άλλο μας πόδι μοιραία πατάει στη στεριά, αυτό το ονομάζω πρόχειρα «τριαδική φύση του ανθρώπου». Είναι σημαντικό να καταφέρουμε να κατανοήσουμε και να αναπτύξουμε και τις τρείς αυτές φύσεις μας, μιας και αν δεν το κάνουμε θα μοιάζουμε σαν να σκουντουφλάμε, να κουτσαίνουμε και να πνιγόμαστε ταυτόχρονα, και είναι δύσκολο να προσπαθείς να χρησημοποιήσεις πατερίτσα, σωσίβιο και μπαστούνι συγχρώνως.

Αυτά για τώρα, ας το κάνουμε τριλογία το άρθρο, η συνέχεια επι της οθόνης σας…

Στο τρίτο μέρος αυτής μου της σύντομης τριλογίας, πρόκειται να αναφερθώ σε ένα θέμα που πάντα με απασχολούσε, όμως επειδή δεν μπορώ να το εκφράσω ακριβώς όπως το εννοώ μοναχά με μια λέξη ή μια πρόταση, θα του αφιερώσω μια παράγραφο προκειμένου να το αναπτύξω όσο το δυνατόν καλύτερα.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όλων μας που καλούμαστε να κάνουμε κάποιες επιλογές, άλλοτε σημαντικές, άλλοτε ιδιαίτερα σημαντικές και κάποιες φορές τόσο ασήμαντες που οι περισσότεροι δεν τις σκεφτόμαστε καν δεύτερη φορά. Εμείς δεν θα ασχοληθούμε με αυτές, όχι επειδή δεν έχουν σημασία απλά επειδή προτιμώ να σταθώ σε εκείνες που τη στιγμή την οποία τις κάναμε, θυσιάζαμε απρόθυμα όλες τις υπόλοιπες εναλλακτικές. Επίσης στο συγκεκριμένο συλλογισμό, δεν μας ενδιαφέρουν ούτε οι επιλογές τις οποίες διαλέξαμε και μας βγήκαν σε κακό, οπότε είναι λογικό να αναζητήσουμε την αρχή του κακού και να παρακαλούσαμε αν ήταν δυνατόν να πάμε πίσω στο χρόνο και να τα αλλάξουμε όλα τώρα που ξέρουμε το σωστό. Για να γίνω λοιπόν πιο σαφής, εκεί που θα επικεντρώσω είναι όχι στο τι απέγινε τελικά με την επολογή που κάναμε, αλλά τι θα μπορούσε να γίνει με όλες εκείνες που δεν κάναμε.

Προσωπικά, νιώθω ενα είδος εκνευρισμού όταν ξεκάθαρα έρχεται εκείνη η στιγμή να κάνω μια δύσκολή επιλογή, κάτι που δεν μου συμβαίνει συχνά, αφού στα καθημερινά πράγματα(ψώνια, τρόποι ψυχαγωγίας κλπ) συνήθως δεν είμαι διστακτικός, οπότε όταν μου συμβεί νιώθω έξω απο τα νερά μου. Το πρώτο που θα ήθελα να μπορούσα να κάνω σε μια τέτοια περίπτωση, είναι να μπορώ να παράγω αυτοστιγμής κλώνους του εαυτού μου και να τους μοιράσω σε κάθε μια απο τις πιθανές επιλογές, οι κλώνοι αυτοί βέβαια θα έπρεπε να έχουν κοινή συνείδηση προκειμένου να «απολαμβάνω» τους καρπούς ή της συνέπειες των πράξεων τους εγώ και όχι ο καθε εαυτός για την πάρτη του, το κλασικό «ενας για όλους και όλοι για μενα» δηλαδή. Διάβασα κατα τύχη χθες σε ενα βιβλίο, πως αυτού του είδους το συναίσθημα το έχουν εκείνοι οι άνθρωποι που δεν θέλουν να αφήνουν τίποτα να τους ξεφεύγει, και που το αποκτήσουν δεν θέλουν να το αποχωριστούν, όχι κατ’ ανάγκη επειδή το χρειάζονται, αλλά επειδή χρειάζεται να ξέρουν ότι τους ανήκει. Δεν αρνούμαι ότι ενα μέρος απο αυτό που νιώθω σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αυτό που περιέγραψα παραπάνω, όμως δεν είναι απλά και μόνο αυτό, έχει να κάνει με την «ιδιοκτησία» μεν, αλλά με τη βαθύτερη έννοια του να κάνεις κάτι δικό σου, ίσως αυτό το παράδειγμα βοηθήσει.

Ας πούμε ότι είναι δυο άνθρωποι που έχουν όνειρο να πάνε στην Αίγυπτο, ο ένας απλά θέλει να την επισκευθεί για μια βδομάδα, να δεί τα αξιοθέατα, να δοκιμάσει τα φαγητά, να πάρει μια ιδέα απο τη ζωή εκεί, ενώ ο άλλος, θέλει να μείνει για καιρό, μέχρι να γίνει ενα με το μέρος, να ποτιστεί με το άρωμα της, να ταξιδέψει στα μέρη που δεν πάνε οι τουρίστες, να γνωρίσει και να κάνει φίλους τους ντόπιους. Η για παράδειγμα το πόσο διαφορέτικα μπορεί να αντιλαμβάνονται δυο διαφορετικοί άνθρωποι την ερωτική τους ζωή, τους φίλους τους, την οικογένεια τους, τις ασχολίες τους. Αυτό λοιπόν που απεγνωσμένα αναζητώ, δεν είναι να πάρω μερικές «φωτογραφίες» απο τα πράγματα που τυχαίνει να ζήσω, αλλά να γίνω μέρος της φωτογραφίας αυτής, να αποτυπωθώ και να αποτυπώσω, να αφήσω χαραγμένα σχήματα και να χαραχτώ ο ίδιος, από αυτά που έζησα, και σε αυτά που έζησα.

Η συνέχεια αργότερα πρέπει να φύγω…

Βέβαια όταν έλεγα να δοκιμάσουμε τις εναλλακτικές των γεγονότων στη ζωή μας κάνοντας τις επιλογές που δεν κάναμε δεν εννοούσα ακριβώς αυτό.

Advertisements

Read Full Post »

Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ

Στο παραλήρημα του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, παρουσιάστηκαν τα μέτρα τα οποία προτείνει στην επόμενη κυβέρνηση η Νεα Δημοκρατία να ακολουθηθούν για να βγούμε απο την κρίση, μερικά απο αυτά που συγκράτησα ήταν τα ακόλουθα.

– Πάγωμα μισθών

– Πάγωμα επιδομάτων

– Μείωση υπερωριών(μεταξύ άλλων εργασιακών μεταρρυθμύσεων που προωθεί η ΕΕ)

– Μέτρα κατά της φοροδιαφυγής

Όπως βλέπετε ο Κ. Καραμανλής έβαλε το μαχαίρι στο κόκαλο, τα μέτρα που υποστήριξε, και προεκλογικά μάλιστα, δεν θίγουν επουδενή το μεγάλο κεφάλαιο, αφού ακόμα και τα μέτρα κατά της φοροδιαφυγής, ως συνήθως αφορούν μικρομεσαίες επιχειρήσεις και όχι τις μεγάλες που δεν χρειάζεται καν να φοροδιαφύγουν, αφού στην ουσία καθορίζουν οι ίδιες το πως και το γιατί.

Αυτή η αμεσότητα του πρωθυπουργού, και του κόμματος του, δεν με εκπλήσει, μιας και απο καιρό τώρα, έχουν καταφέρει να εξασφαλίσουν μηδενική αντίσταση σε κάθε είδους νέο μέτρο που προωθεί η ΕΕ(και αυτοί που κρύβονται πίσω της), εξυπηρετώντας έτσι, ανοιχτά πια, τα όποια αφεντικά τους.

Οπότε οι παραπάνω δηλώσεις, δεν αποτελούν κρίση ειλικρίνειας της ΝΔ απέναντι στους έλληνες πολίτες, αλλά δέσμευση και υπόσχεση απέναντι στην πλουτοκρατία του τόπου οτι το κόμμα είναι έτοιμο να λάβει τα απαραίτητα μέτρα υπέρ αυτών.

Βέβαια και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, και για να είμαστε ακριβολόγοι, οι δύο βουλευτές του που άκουσα να μιλούν στην τηλεόραση, ο κ. Πάγκαλος και ο κ. Ανδρουλάκης, σε σχέτικη ερώτηση που τους τέθηκε, δεν αρνήθηκαν ότι θα ακολουθήσουν παρόμοια τακτική, απλά αναμασούσαν τα λόγια τους σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να χρυσσώσουν το χάπι.

Στον εαυτό μου έχω θέσει αρκετές φορές το ερώτημα, «οκ, όλα αυτά τα βλέπουμε, αλλά εμείς τι μπορούμε να κάνουμε για να αντισταθούμε;».

Δεν έξω σαφή απάντηση, έχω όμως μετά απο σκέψη κατασταλάξει σε μερικά πράγματα όπως τα παρακάτω.

Ευθύνη όλων μας, απέναντι στον εαυτό μας και στους άμεσα προσβεβλημένους απο το σύστημα συνανθρώπους μας, είναι να μην ανταμείψουμε την συγκεκριμένη πολιτική, να μην χωνέψουμε αυτήν την ιδεολογία, και να καταψηφίσουμε στις εκκλογές αυτά τα δυο μεγάλα κόμματα!

Ευθύνη όλων μας, είναι να μην γίνουμε καλοί αγωγοί του τρόπου σκέψης αυτού, να μην τον διαιωνίζουμε και να μην τον μεταφέρουμε στην νέα γενιά!

Να μάθουμε να συνδιάζουμε το ατομικό με το συλογικό(δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα μόνοι, όταν αυτοί που μας εκμεταλεύονται δρούν συλλογικά όταν κάτι θέλουν να πετύχουν).

Όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε ότι δεν πρέπει να δεχόμαστε τίποτα ως δεδομένο, να μην ικανοποιούμαστε με τη στασιμότητα, να μην γλύφουμε τα αρχίδια του ισχυρού, απλά και μόνο επειδή είναι ισχυρός, τόσο πιο γρήγορα θα καταφέρουμε να περάσουμε στο επόμενο στάδιο κοινωνικής εξέλιξης.

Read Full Post »

~Απο in.gr~

Αεροπορική επιδρομή σε επαρχία του βόρειου Αφγανιστάν πραγματοποίησαν οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να προκληθεί έκρηξη σε δεξαμενή καυσίμων και να σκοτωθούν τουλάχιστον 90 άτομα, μεταξύ των οποίων και 40 πολίτες.

Πληροφορίες κάνουν λόγο και για τουλάχιστον 12 τραυματίες που νοσηλεύονται.

Σύμφωνα με την αστυνομία της επαρχίας, ο βομβαρδισμός του ΝΑΤΟ είχε στόχο Ταλιμπάν που προσπαθούσαν να κλέψουν καύσιμα από την δεξαμενή.

«Μπορώ να επιβεβαιώσω πως στη διάρκεια της νύχτας ή νωρίς το πρωί πραγματοποιήθηκε αεροπορική επιδρομή στην επαρχία Κουντούζ», επισήμανε ο λοχαγός Τζον Σκοτ.

Ο αρχηγός της τοπικής αστυνομίας, Μπαριαλάι Παρβάνι δήλωσε ότι οι Ταλιμπάν έκλεψαν ένα βυτιοφόρο στο δρόμο προς το Ανγκορμπάγκ.

«Το βυτιοφόρο κόλλησε στη λάσπη, κοντά στο ποτάμι. Μαζί με τους Ταλιμπάν ήταν και κάτοικοι της περιοχής, όταν σημειώθηκε η ΝΑΤΟική επιδρομή, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 60 να χάσουν τη ζωή τους», διευκρίνισε ο ίδιος.

Το ΝΑΤΟ επιβεβαίωσε ότι σημειώθηκε αεροπορική επιδρομή στην επαρχία Κουντούζ χωρίς να αναφέρει περαιτέρω πληροφορίες.

~0~

Διαβάζοντας άρθρα σαν και το παραπάνω, τα καθ’ όλα εξοργιστικά, αρχίζω να απορώ σχετική με την διανοητική κατάσταση των ανθρώπων, και τα πράγματα που έχουμε μάθει να περνάμε στα ψιλά γράμματα του εγκεφάλου μας, όπως τους μουντούς όρους ενός συμβολαίου που ποτέ δεν τους δίνουμε σημασία.

40 ακόμη πολίτες νεκροί, έτσι απλά, για λόγους που ποτέ δεν θα «χωνέψουν» τα μυαλά των συγγενών τους, ότι αιτία ήταν ένα βυτίο καυσίμων , και που ανήμποροι θα περιμένουν απο τον Αλάχ να τους περιποιηθεί στην μετα θάνατον ζωή.

Παράπλευρες απώλειες, μια λέξη, το λιγότερο παρανοική, αλλά παρόλα αυτά σιγά σιγά έχει περάσει σαν κάτι φυσιολογικό, ο σκοπός άλλωστε αγιάζει τα μέσα, έτσι δεν είναι; Κάτω όμως απο τη σκιά του ΝΑΤΟ, ποιοί είναι οι σκοποί που εξυπηρετούνται, και μέχρι που φτάνουν τα μέσα; Γιατί πάντα δημιουργούνται λίμνες αίματος, που σαν καλή οικιακή βοηθός έρχεται να σφουγγαρίσει μετα ο ΟΗΕ, νίπτοντας έτσι τα χέρια όλων αυτών των νομικά καλυμένων σφαγέων.

Δυστυχώς, όπως φαίνεται, τα δικαιώματα καθ΄ενός σταματούν εκεί που ξεκινούν τα συμφέροντα κάποιου δυνατότερου, συμφέροντα πλέον θεσμοθετημένα και προστατευμένα, πολιτικά, στρατιωτικά, και οικονομικά, η ένταση και οι διεκδικήσεις των ευεργετημένων, είναι ολοένα αυξανόμενες.

Άραγε μέχρι που θα τους επιτραπεί να φτάσουν;

Read Full Post »

Μερικές φορές προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω, να δικαιολογήσω ή να αιτιολογήσω τον εαυτό μου, πέφτω πάνω σε πράγματα που ούτε μπορώ να θάψω, ούτε να ξεθάψω. Πράγματα που μένουν μισοθαμένα, όπως τα πτώματα στις ταινίες τρόμου, μέχρι που κάποια συννεφιασμένη βροχερή μέρα το χώμα που τα σκέπαζε παρασέρνεται απο κάποιο ρυάκι για να αποκαλυφθεί κάποιο σκελετωμένο χέρι, κάποιο πόδι ή μια τούφα μαλιά.

Αισθήματα, συνήθειες, λειτουργίες και τρόποι συμπεριφοράς που δεν μπορώ ούτε να αποδεχθώ αλλά ούτε και να απαλαγώ απο αυτούς, όμως προφανώς υπάρχουν.

Σήμερα θα εστιάσω σε ένα συγκεκριμένο είδος ενοχών, αυτές που μας δημιουργούνται όχι επειδή κάναμε κάτι κακό, αλλά εκείνες που εμφανίζονται όταν κάτι μας πάει καλά-μια ανταμοιβή, μια μικρή επιτυχία, η αποφυγή μιας αναποδιάς- και εμείς αντί να χαιρόμαστε, αισθανόμαστε κάποιου είδους ντροπή, σαν να μην μας άξιζε αυτό που συνέβη, σαν να ήταν περισσότερο αρμοστό αν συνέβαινε σε κάποιον άλλο.

Είναι σαν να ξέρεις τη «θέση» σου στην κοινωνία, ή αν προτιμάτε στη φύση, και έχεις έρθει σε κάποια μυστήρια συμφωνία με μια ανώτερη δύναμη, που σου λέει τι επιτρέπετε να κάνεις και ως που να φτάσεις.

Συγκεκριμένο παράδειγμα το ρεπό στη δουλειά, που παλεύεις για να το πάρεις, και όταν το πάρεις, επειδή ξέρεις ότι ήρθες σε σύγκρουση με κάποιους, αισθάνεσε τύψεις που κέρδισες την άδεια λες και κανονικά δεν τη δικαιούσουν.

Όπως στο ζωικό βασίλειο, που τα αδύναμα αρσενικά, γνωρίζουν την θέση τους και δεν ζητούν την «μερίδα του λέοντος» απο τον αρχι-λέοντα.,

Στούς ανθρώπους συγκεκριμένα, οι άγραφοι αυτοί νόμοι δεν έχουν τεθεί μονάχα απο τη φύση, αλλά έχουν δομηθεί πάνω στα θεμέλια της κοινωνίας, και ταξιδεύουν απο γενιά σε γενιά, έτσι ώστε να τηρούνται οι βασικοί κανόνες του παιχνιδιού.

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν τηρούν τους κανόνες, που αυθαιρετούν πάνω στο dna του «πολιτισμένου» κόσμου, κάνοντας δικούς τους συνδιασμούς και επιλογές, και που ανοίγουν το κουτί της Πανδώρας, θέλοντας έτσι να ξεφύγουν απο τη φύση των πραγμάτων, όταν η ίδια η φύση τους το επιτάσει.

Σε μια κοινωνία λοιπόν, υπάρχουν ρόλοι, ρόλοι που εξυπηρετούν ανάγκες, αλλά και ρόλοι κατάλοιπα του παρελθόντος τους οποίους υποδυόμαστε εθιμοτυπικά, απλά επειδή έτσι μάθαμε. Τί είμαστε όμως χωρίς τους ρόλους αυτούς; Τι κρύβετε πίσω απο τις μάσκες; Γιατί οι ρόλοι αυτοί δεν είναι απλά μέρος του εαυτού μας, συνολικά αποτελούν τον ίδιο μας τον εαυτό, καθορίζουν το χαρακτήρα μας, οι ρόλοι αυτοί είμαστε εμείς οι ίδιοι,  για σκεφτείτε το λίγο…

Οπότε αυτό που μετρά, δεν είναι το κατά πόσο υποδιόμαστε(και όχι υποκρινόμαστε γιατί αυτό είναι άλλο), που το κάνουμε έτσι και αλιώς, αλλά το τι υποδυόμαστε. Είμαστε βάτραχοι, πρίγκιπες, στρατιώτες, καλλιτέχνες, πλούσιοι, φτωχοί, σοφοί, αδαής; Και κατά πόσο αισθανόμαστε ικανοποιημένοι με αυτό το ρόλο που μας έχει δοθεί ή που έχουμε κερδίσει.

Όταν λοιπόν μερικές φορές,μας συμβαίνει κάτι που έρχεται σε αντίθεση με το ρόλο που παίζουμε(για διάφορους λόγους που δεν θα αναλύσω εδώ) και στον οποίο είχαμε καταφέρει να γίνουμε πειστικοί και να αποκτήσουμε μια ταυτότητα, τότε μας ζώνουν εκείνες οι Ερηνίες στις οποίες αναφέρθηκα στο ξεκίνημα της δημοσίευσης και αισθανόμαστε άσχημα, ακόμα και αν αυτό που μας συνέβη δεν είναι κάτι το αρνητικό.

Γενικά δεν μας αρέσει να αναπροσδιοριζόμαστε, φοβόμαστε το όποιο καινούριο σημείο ισσοροπίας, γιαυτό και μένουμε προσκολημένοι στο ρόλο που τόσα χρόνια αποδίδαμε και που μας απέδιδαν, γιατί ούτε οι άλλοι θέλουν συνήθως να μας βλέπουν να αλλάζουμε ρόλους.

Ταλαντούχος βέβαια, τόσο στη ζωή όσο και στο θέατρο, είναι αυτός που δεν τυποποιείται και που μπορεί να αλλάζει ρόλους και να τους αποδίδει κατάλληλα, όμως αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να το κάνει ο καθ’ ένας.

shining-actors-30x33

Read Full Post »

Πρώτη μέρα του φθινωπόρου σήμερα και εμείς αφενός επειδή πεισματάρικα αρνούμαστε να το αποδεχθούμε και αφεταίρου επειδή τρέχουμε να προλάβουμε ότι μπορούμε ακόμα μας τη βάρεσε και πήγαμε βόλτα στον Μπάλο, ορίστε μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες.

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: