Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 9 Δεκεμβρίου 2009

Ζητώ συγνώμη, πρώτα απο όλα στον εαυτό μου, που έχω τόσες μέρες να εκφραστώ μέσω του «Αμπελοφιλοσοφίες», όμως αν είναι να κατηγορήσετε κάποιον κατηγορήστε τον Αριστοτέλη. Τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, τον Επίκτητο, τον Επίκουρο, τον Διογένη, και ένα σωρό άλους της κλασσικής φιλοσοφίας που με κράτησαν μακρυά απο την αμπελοφιλοσοφία.

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο μήνα ασχολήθηκα τόσο πολύ με αυτούς, που ειλικρινά μερικές φορές αισθανόμουν λες και το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου μου είχε πάει ταξίδι αναψυχής στην αρχαια Ελλάδα. Όπως καταλαβαίνετε όλες οι αγγαρίες έπεσαν στο αριστερό ημισφαίριο, ρουτίνα, γραφειοκρατία, μιζέρια. Την ώρα που το αριστερό ημισφαίριο προσπαθούσε να κουλαντρίσει τα χέρια μου να κεντράρουν τη λεκάνη της τουαλέτας, κατά την ευγενή σωματική λειτουργία της ούρησης, το δεξί του έστελνε κάρτ ποστάλ απο την Ακρόπολη, όταν την χτίζανε, για να του κάνει ζήλιες. Κατόπιν τούτου το αριστερό έχασε τον έλεγχο, το χέρι μου άρχισε να τρέμει, και ύστερα το αριστερό ημισφαίριο έπρεπε να μάθει και να σφουγγαρίζει εκείνα τα κίτρινα σιχαμερά υγρά, αυτό ήταν και το ζουμί της όλης υπόθεσης.

Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, δέν είναι ότι δεν είχα ιδέες όλον αυτόν τον καιρό, ειδικά με τέτοια επικαιρότητα, το πρόβλημα ήταν ότι κάθε φορά που έκανα τη σκέψη να γράψω κάτι διάφορο τον εργασιών μου, είχα τύψεις ότι δεν έκανα αυτό που έπρεπε, όπως όταν κάνουμε δίαιτα και πρέπει να αποφεύγουμε τις σάλτσες και τα πικάντικα. Οι ιδέες λοιπόν αυτές, θαβόταν κάτω απο άλλες ιδέες, και αυτές με τη σειρά τους κάτω απο άλλες ιδέες, μέχρι που γινόταν αρκετά βαρυές για να τις συγκρατήσει το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μου, οπότε ακολουθούσε η διαδικασία αφόδευσης άχρηστων ιδεών, είναι κάτι σαν να παθαίνεις αμνησία, όμως αυτά που ξέχασες δεν ξέρεις ότι τα ξέχασες, και ούτε χρειάζεται ποτέ να τα θυμηθείς.

Εδώ που τα λέμε στην ζωή δεν είναι ανάγκη να μας απασχολούν τόσο πολύπλοκα πράγματα, τα απλά είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά. Προβληματισμοί όπως, «ποιοί ειμαστέ;», «ποιός θα πληρώσει το νοίκι σε αυτόν τον πλανήτη;», «τι θέλουμε σε αυτή τη ζωή;», έρχονται σε δεύτερη μοίρα, αυτά που έχουν πραγματική σημασία είναι ερωτήματα όπως, «Ευγενία που έβαλες τις παντόφλες μου;», ή «γιατί άφησες το Γιωργάκη να κοιμηθεί χωρίς να πλύνει τα δόντια του;». Ζούμε έτσι και αλλιώς σε ένα κόσμο που ο Σωκράτης έγινε Κόκκαλης και ο Αριστοτέλης έγινε Ωνάσης, που καιρός για φιλοσοφία, πόσο μάλλον Άμπελοφιλοσοφία, πρακτικά πράγματα, αν κάτι δεν τρώγεται, δεν πίνεται, ή δεν γαμίεται, ε τότε να πα να γαμηθεί!

Γίνομαι κομματάκι βλάσφημος ώρες ώρες, δεν το κάνω όμως επι τούτου, είναι για να μη χαθεί το momentum, έτσι μου ‘ρχονται έτσι τα γράφω, οπότε και οι βρισιές είναι μέρος του λόγου, πάνω στην κουβέντα δηλαδή.

Πάντως στη ζωή μου ποτέ δεν είχα διαβάσει τόσο πολύ, και δεν είναι ότι διάβασα τόσο τόσο τόσο πολύ, είναι ότι ως συνήθως το άφησα για την τελευταία στιγμή, οπότε είναι κάτι σαν τα ταχύρρυθμα τμήματα καράτε, τρώς στην αρχή όλο το ξύλο και όταν μάθεις τελειώνει το σεμινάριο. Ένιωθα το κεφάλι μου σε σχήμα γλόμπου, ο εγκέφαλος είναι σαν σφουγγάρι λένε και έχουνε δίκιο, αφού τον καταλάβαινα να διογκώνεται και να παίρνει άφρο look.

Όπως και να έχει, αρκετά σας απασχόλησα για πρώτη μέρα(γαμιέται και η κοσμοτέ για κάποιο λόγο και παιδεύομαι να τα αποθηκεύσω αυτά που γράφω), παω να αποτελειώσω την γυμναστική μου και να την πέσω, Νούς Υγιής εν σώματι Υγιεί, που λέγαν και οι αρχαίοι ημών πρωτόγονοι.

Καλη, νύχτα!

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: