Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 12 Δεκεμβρίου 2009

Πρίν από δυο μέρες μας έφεραν στο μαγαζί δύο σχετικά μεγάλα καλαμάρια για να ψήσουμε, τα βάσταγε ένας πελάτης, μέσα σε ένα μικρό πιάτο, τόσο μικρό που τα πλοκάμια τους χυνόταν απέξω. Ο πελάτης δήλωσε ότι είναι ακόμη ζωντανά, προφανώς όχι για πολύ ακόμα. Η λαντζιέρα έριξε τα καλαμάρια στο νεροχύτη για να τα πλύνει, ο πατέρας μου άνοιξε την ψησταριά και εγώ πλησίασα το νεροχύτη για να δω, περισσότερο απο περιέργεια, πως είναι ένα ζωντανό καλαμάρι. Για να πω την αλήθεια, δεν είχα ιδέα αν το καλαμάρι ήταν ζωντανό, αφού δεν κουνιόταν ούτε στο ελάχιστο, ίσως και να μην μπορούν να κουνήσουν έξω απο το νερό, ποιός ξέρει. Αυτό ωστόσο που μου τράβηξε την προσοχή, ήταν κάποιες κόκκινες κηλήδες πάνω στο σώμα του κατά τα άλλα διάφανου μαλάκιου, οι οποίες αναβόσβηναν λες και είχαν ζωή, και σε ενα ρυθμό, όμοιο με αυτόν της αναπνοής, εισπνοή, αναμένες, εκπνοή, σβηστές. Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν αυτές οι κόκκινες κηλήδες, ίσως το μελάνι του, όμως εμένα μου φάνηκε λες και ήταν η τελευταία απεγνωσμένη προσπάθεια του καλαμαριού να κρατηθεί στη ζωη, και ταυτόχρονα να καταλάβει τι ακριβώς του συνέβη, τέτοιες στιγμές θα είχα καλύτερα να ήμουν χορτοφάγος. Ο πελάτης, όταν τα καλαμάρια τελικά ψήθηκαν, και σερβιρίστηκαν, ροδοκοκκινισμένο όπως ήταν απο την ψησταριά, με συνοδεία μαιντανού και κρεμμυδιού, είχε την καλωσύνη να μας προσφέρει το ενα, το οποίο και βέβαια δεν δοκίμασα, αφού αισθανόμουν κατά κάποιο τρόπο συννένοχος σε δολοφονία.

Και μπορεί να πει κανείς ότι υπερβάλω, όμως πραγματικά δεν είναι καλό να είναι κανείς έξω απο τα νερά του, βρίσκομαι και εγώ στη θέση αυτή του καλαμαριού ορισμένες φορές, και παρόλο που δεν απειλείται η ζωή μου, πασχίζω να δω πως θα τη γλιτώσω απο την εκάστοτε περίσταση. Ας πάρουμε για παράδειγμα ενα ακριβό εστιατόριο, από εκείνα που τα γκαρσόνια στέκονται απο πάνω σου, ίσως και λίγο πιο πίσω για να μην ενοχλούν, πράγμα ακόμη χειρότερο γιατί είναι καλύτερα να έχεις οπτική επαφή με τον εχθρό στο πεδίο της μάχης. Ας προστεθεί και μια κοπέλα στην άλλη άκρη του τραπεζιού με την οποία πασχίζεις να φλερτάρεις, την ίδια ώρα που οι σερβιτόροι θα φέρνουν λίγο και καλογαρνιρισμένο φαγητό σε μεγάλα τετράγωνα πιάτα, ή κάνοντας δύο βήματα μπρός, θα ρίχνουν μικρές ποσότητες κόκκινου κρασιού στα ποτήρια σας για να επιστρέψουν πάλι στην αρχική ενοχλητική τους θέση, τότε καταλαβαίνετε ότι το μόνο που θα μπορούσε να χειροτερέψει τα πράγματα είναι μια λάτιν χωροδία στύλ αφών Κατσάμπα να σας περικυκλώνει χαμογελώντας σας πονηρά και τραγουδώντας. Όταν το κάνουν οι μουσικοί αυτό, είναι σαν να σε πιέζουν να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων, σαν να σου φωνάζουν, «κοίτα, οι συνθήκες είναι ιδανικές, θα είσαι μαλάκας έτσι και δεν συνευρεθείς σεξουαλικά απόψε(για να μην το πω πιο πεζά)». Και ενώ εσύ ψήνεσαι σε σιγανή φωτιά σαν καλαμάρι, κόκκινες κηλήδες αναβοσβήνουν στα μάγουλα και το μέτωπο σου, λόγω της αμηχανίας, που ενυσχίεται απο τη συνειδητοποίηση ότι οι υπόλοιποι δείχνουν να συμπεριφέρονται πιο «νορμάλ» απο οτι εσυ.

Δυο μόνο λόγους μπορώ να διανοηθώ οι οποίοι κάνουν τους ανθρώπους να περνούν καλλα σε τέτοια μέρη, ο ένας είναι η ικανοποίηση της ματαιοδοξίας τους, και ο άλλος είναι για να διασκεδάζουν με άτομα σαν εμένα και εσένα που συμπεριφερόμαστε λες και έχουμε ξεχάσει να φορέσουμε το παντελόνι μας. Πάντως αν η ικανοποίηση της ματαιοδοξίας έχει να κάνει με την πολυτέλεια, τότε θα ήταν καλύτερα αυτή η πολυτέλεια να ήταν περισσότερο ουσιαστική, και θα εξηγήσω τι εννοώ. Πάρτε για παράδειγμα το προσωπικό, καλοντυμένοι, ευγενικοί, ατσαλάκωτοι, και εδώ θα προσθέσω τη λέξη, φαινομενικά, γιατί στην πραγματικότητα, είναι κακοπληρωμένοι, καθημερινοί, μεροκαματιάρηδες μικρομεσαίοι συνάνθρωποι που κατά πάσα πιθανότητα μένουν στο νοίκι. Πίσω απο την πόρτα της κουζίνας, συνηθισμένες λαντζιέρισες αλλοδαπές με κρεατοελιές, μέσης ηλικίας, υπέρβαρες, που τους αρέσει να βλέπουν μεσημεριανές εκπομπές και να ψωνίζουν απο εταιρίες τηλεμάρκετινγκ. Ο ιδιοκτήτης, ένας άνθρωπος που χαμογελάει προσποιητά στον κάθε πελάτη, σαν να τον εκτιμά βαθύτατα, ενώ στην πραγματικότητα εκτιμά τη βαθύτητα της τσέπης του, και προσπαθεί εφόσον δεν γίνεται αντιληπτό να προσφέρει την χαμηλότερη δυνατή ποιότητα στις υψηλότερες δυνατές τιμές, όντας χρεωμένος απο εδώ και απο εκεί επειδή προσπαθούσε να στηρίξει εναν τρόπο ζωής που κοστίζε πολύ περισσότερο απο όσα μπορούσε ποτέ να κερδίσει.

Και σας ερωτώ…

..είναι η δεν είναι όλο αυτό το πράγμα προσποιητή πολλυτέλεια;

Κατ εμέ’, αμα κάποιος ήθελε να νιώσει πραγματική ικανοποίηση της ματαιοδοξίας του, θα έπρεπε να τρώει σε εστιατόριο που να τον υποδέχεται κάποια σταρ του κινηματογράφου, να του παίρνει παραγγελία σε στάση προσοχής ο αρχιστράτηγος του ΝΑΤΟ, να τον σερβίρει ενας διευθυντής τράπεζας, να του φέρνει το λογαριασμό ενας μεγαλοεπενδυτής χαμογελώντας και ελπίζοντας σε φιλοδώρημα, να του μαγειρεύει η πρώτη πριγκίπισσα ενος Αραβικού εμιράτου, και να του ξεπαρκάρει το αμάξι κάποιος οδηγός φόρμουλά 1, αυτό εγώ αποκαλώ πραγματική χλιδή…

τα υπόλοιπα είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες!

Καληνύχτα σας και όνειρα πολυτελή…

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: