Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 25 Δεκεμβρίου 2009

Απο μικρός θυμάμαι μου άρεσαν ιδιαίτερα κάποια αντικείμενα, όπως για παράδειγμα, οι βόλοι, τα ζάρια, τα καραβάκια, η πλαστελίνη, ο υδράργυρος, οι αναπτήρες. Μεγαλώνοντας, και αποκωδικοποιώντας τον εαυτό μου, ανακάλυψα τι ήταν αυτό που με μάγευε σε κάθε ένα απο αυτά τα πράγματα, ήταν οι ξεχωριστές ιδιότητες που αυτά κατείχαν. Οι ιδιότητες αυτές, υπήρχαν μέσα στη φύση του καθ΄ενός απο εκείνα τα μπιχλιμπίδια, παρόλη την λακωνικότητα της μορφής τους,  αντίθετα με τα υπόλοιπα παιχνίδα τα οποία βασίζονταν σε πολλύπλοκες μορφές και μηχανισμούς.

Ένας βώλος ας πούμε, εκτός του οτί κυλούσε και σβούριζε, όταν κοίταζες μέσα του, τα περίεργα εκείνα χρώμματα και σχήματα που ενσωμάτωνε, διαθλούσαν την φαντασία σου, θυμάμαι μπορούσα να κοιτάω ενα βώλο για κάμποσα λεπτά μέχρι να βαρεθώ. Με ενα ζάρι, κατανόησα απο μόνος μου την έννοια των μονών και των ζυγών αριθμών πρίν ακόμα πάω σχολείο, τους ονόμαζα κάπως αλλιώς, σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ πως, πάντως ξεχώριζα το 1 το 3 και το 5, απο το 2 το 4 και το 6, και θυμάμαι όταν μάθαμε για τους μονούς και ζυγούς αριθμούς στο σχολείο μου ειχε κάνει εντύπωση που κάτι τέτοιο το είχα καταλάβει νωρίτερα απο μόνος μου. Για την πλαστελίνη δεν χρειάζεται να πω και πολλά, το πόσο σημαντικό είναι για ενα παιδί να μπορεί να αναπλάθει, ακριβώς ή περίπου, τα σχήματα και τις μορφές που του έκαναν εντύπωση, είναι σαν να του δίδεται η ευκαιρία να μάθει μια δεύτερη, παγκόσμια γλώσσα, αυτή της δημιουργίας. Όσο για τους αναπτήρες, αυτοί και το γεγονός ότι μου άρεσε να πετάω αντικείμενα απο το μπαλκόνι, ήταν δύο απο τις πιο προβληματικές δραστηριότητες που έιχαν να αντιμετωπίσουν οι γονείς μου καθώς μεγάλωνα. Απο τη μια πιθανόν προσπαθούσα να καταννοήσω τον νόμο της βαρύτητας:) και απο την άλλη με γοήτευε πως κάτι, τόσο ελαφρύ, σχεδόν αύλο, όπως η φωτιά, μπορούσε να αλλιώσει σχεδόν τα πάντα στο πέρασμα της. Δυστυχώς οι γονείς μου, μη μπορώντας να καταννοήσουν τις επιστημονικές μου ανησηχίες, μου τις έβρεχαν κάθε τόσο, προσπαθώντας να σβήσουν τη φλόγα της περιέργειας που έκαιγε μέσα μου.

Αυτό που έβρισκα ενδιαφέρον στον υδράργυρο, ήταν το γεγονός ότι δεν μπορούσα να τον πιάσω, όσο περισσότερο προσπαθούσα, τόσο περισσότερο αντιστεκόταν(το ίδιο μου συμβαίνει και τώρα με τις γυναίκες), είχα σπάσει θερμόμετρα και θερμόμετρα στα κρυφά, αφού απο ενα σημείο και πέρα, όταν το κατάλαβαν οι γονείς μου, αγόραζαν απο εκείνα με το οινόπνευμα(βέβαια μετά που άρχισα να συνδιάζω το οινόπνευμα και τους αναπτήρες το μετάνιωσαν). «Άμα το βάλεις στο στόμα σου αυτό μπορεί να σε σκοτώσει!!!», θυμάμαι και έλεγε η μάνα μου όταν τον σκούπιζε απο το πάτωμα, εγώ βέβαια σκεφτόμουν ότι μάλλον τρελή θα ήταν, αφού ο υδράργυρος δεν πιάνοταν με τίποτα, οπότε δεν υπήρχε φόβος να τον φάω ακόμα και αν ήθελα.

Πέρασαν τα χρόνια, τα αντικείμενα των παιδικών μου χρόνων απομυθοποιήθηκαν(όχι και όλα εδώ που τα λέμε), κι ώμως, ακόμα και σήμερα, αυτά που μου κάνουν τη μεγαλύτερη εντύπωση, είναι τα απλά και τα απέριττα πράγματα. που παρόλη την απλότητα τους, μας προσδίδουν τις μαγικές τους ιδιότητες!

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: