Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 26 Δεκεμβρίου 2009

Απόψε, οπως και κάθε μέρα που την επομένη έχω να ξυπνήσω νωρίς, μου ήρθε η όρεξη να γράψω άρθρο. Σαν αφετηρία θα αναφερθώ σε ενα θέμα που με έχει απασχολήσει τον τελευταίο καιρό, και έχει να κάνει με ένα συγκεκριμένο είδος χιούμορ, το «κάφρικο».

Και όταν λεω κάφρικο χιούμορ, εννοώ το χιούμορ του στύλ σειρών τις τηλεόρασης όπως το Cartoon Family Guy, σειρές στις οποίες τα πάντα μπορούν να συμβούν, απο εκεί που δεν το περιμένεις, παρόλο που το περιμένεις ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν, αλλά τελικά όταν συμβαίνουν γελάς επειδή δεν το περίμενες, όμως ας το κάνουμε λίγο πιο λιανά.

Οι βασικοί χαρακτήρες της σειράς, χωρίς να ξέρω τα ονόματα τους, είναι ο Family Guy, ο γιος του η κόρη του, ο σκύλος, το μωρό, και η γυναίκα του. Συχνά πυκνά εμφανίζονται και διάφοροι άλλοι καραγκιόζηδες, όπως ενας ανάπηρος bodybuilder σε καροτσάκι, ο εκάστοτε πρόεδρος των ηνωμένων πολιτειών, ο Darth Vader, ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Μίκι Μάους, ο Σούπερμαν, ο Νέλσον Μαντέλα, ο Έλβις και άλλοι. Όχι δεν υπερβάλω, σε αυτήν την σειρά μόνο εγώ δεν έχω εμφανιστεί ακόμα, αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν έχω δει και πολλά επεισόδια(κοινώς έχω χάσει επεισόδια(φτάσαμε να χρησιμοποιούμε αυτή τη φράση ειρωνικά ακόμα και όταν έχει την κυριολεκτική της σημασία)), παρόλα αυτά ένας φίλος μου τα έχει δεί όλα οπότε θα μου το έλεγε, όμως μπορεί και να μη μου το έλεγε ακόμα και αν με είχε δει επειδή δεν θα ήξερε πως να μου το πεί, αλλά και πάλι θα το έλεγε σε όλους μας τους κοινούς γνωστούς για πλάκα οπότε και θα το μάθαινα, όμως μπορεί να μην το είπε και σε κανέναν ακριβώς γιατί μπορεί να σκέφθηκε ότι αν το έλεγε εγώ θα το μάθαινα, αλλά για αυτόν ακριβώς το λόγο μπορεί να το έλεγε σε όλους μιας και έτσι θα ήταν ο πιο εύκολος τρόπος να μου το πεί έμμεσα και όχι άμμεσα…(τι σκατά ακόμα διαβάζετε;). Όπως θα καταλάβατε ακόμη και αυτή η παράγραφος ήταν έτσι δομημένη ώστε να σας δώσει μια ιδέα του τι σημαίνει κάφρικο χιούμορ.

Όμως για να το σιγουρέψουμε δείτε και αυτό το βιντεάκι(μην πείτε ότι δεν σας προειδοποιησα).

Ας πάρω όμως και θέση στο ζήτημα.

Προσωπικά δεν είχα πρόβλημα με αυτού του είδους το ας μου επιτραπεί ο όρος, fast food humor, μέχρι που άρχισε το φαινόμενο να παίρνει επικύνδυνες διαστάσεις και να επεκτείνεται παντού, στα περιοδικά, στα videogames, στις ταινίες, στα Blogs, στούς γνωστούς μου, στούς συγγενείς μου, στην εκκλησία, στην βίβλο, στο κοράνι, στα σχολεία, παντού σας λέω! Τώρα πέρα απο την πλάκα(ναι καλά), αυτό το ελαφρύ είδος χιούμορ που στοχεύει στο πουθενά, δεν ξέρω, κάπως με προβληματίζει, όχι πως δεν έιναι έξυπνο, όχι πως δεν σε κάνει να γελάς, αλλά τελικά τι μένει; Να μου πείς ας αφήσουμε και ενα πράγμα σε αυτήν την κοινωνία να μείνει «μη υποβιβασμένο» στα άχαρα επίπεδα της καθημερινότητας, όμως στο τέλος τείνει και αυτό να γίνει καθημερινότητα. Για παράδειγμα, με το πρώτο scary movie γελάσαμε με την καρδιά μας, με το δεύτερο γελάσαμε επειδή είχαμε συνηθίσει να γελάμε απο το πρώτο, με το τρίτο οι περισσότεροι που πήγαν στο cinema έκλαψαν(τα λεφτά τους), για να μην αναφέρω όλον τον υπόλοιπο συρφετό παρόμοιων ταινιών με τίτλους όπως super hero movie, dating movie, college movie, κλπ, που ευτυχώς κάποιοι είχαν την ευθιξία να τα κάνουν βιντεοπαραγωγές για να ξέρουμε και να τα αποφύγουμε.

Χρησιμοποίησα ως αρχή αυτού του είδους το παράδειγμα, προκειμένου να αναφερθώ σε ενα γενικότερο πρόβλημα, την τάση που υπάρχει στις μέρες μας, να εμφανίζονται ενα σωρό γυαλιστερά, πολύχρωμα πράγματα, τα όποια είναι κενά στο εσωτερικό τους, στην τηλεόραση, στις ταινίες, στην μουσική, στα βιβλία, στην μόδα, στην διακόσμηση, στον τρόπο ζωής, στον τρόπο σκέψης, στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους(όταν αρχίσω να μιλώ σαν τον Βαρθολομαίο διακόψτε με), στη σχέση μας με το περιβάλλον και γενικά οπουδήποτε μπορεί κανείς να φανταστει.

Πλέον όλο και λιγότεροι τολμούν να πάρουν θέση, είμαστε τα πάντα και τίποτα, όλο και λιγότεροι πιστεύουν σε κάτι, όλο και λιγότεροι προσπαθούν. Και πως να προσπαθήσουν δηλαδή, όταν οι ιδιεολογίες έχουν γίνει προιόντα, οι αξίες ντεμοντέ πνευματικά φορέματα, και όταν υπάρχουν 10000000000 διαφορετικές λωρίδες κυκλοφορίας για να καταλήξεις στη Ρώμη(του Νέρωνα(παρόλο που για τον Νέρωνα οι απόψεις διίστανται) ή του Ιούλιου Καίσαρα;).

Έχοντας πρόσφατα περάσει τα 30, τείνω να γίνω «η προηγούμενη γενιά», μια γενιά που γαλουχήθηκε με αξίες, με στοργή, με όλα τα απαραίτητα γαριδάκια και σοκοφρετίνια που της χρειαζόταν, μόνο και μόνο για να καταλάβει, όπως κάθε προηγούμενη γενιά, ότι όλα αυτά που της δίδαξαν, στον ήθικοκοινωνικό τομέα, λίγη περισσότερη αξία είχαν απο τις ατάκες fast food του family guy. Όταν κάποιος το ανακαλύπτει αυτό για την γενιά του, τείνει να ισσοροπήσει ανάμεσα σε ενα σχοινί που η μια του άκρη συμβολίζει τον πλήρη συμβιβασμό στα κοινωνικά πρότυπα και η άλλη την τέλεια αποκοινωνικοποίηση.

Στο σημείο αυτό ας μου επιτραπεί μια αυθαίρετη,όπως και οι προηγούμενες δηλαδή, παρατήρηση. Έχω την εντύπωση, ότι μισή γενιά κάτω απο εμένα, τα παιδία δηλαδή που είναι τώρα πάνω κάτω στην εφηβεία, άρχισαν να ζούν σε ενα κόσμο που τους «διδάσκει» απ’ αρχής τα σημεία το οποία επιτρέπεται και δεν επιτρέπεται να συμπεριφερθούν «αντικοινωνικά», τόσο το μέχρι που αλλά και το μέχρι πότε. Δηλαδή, ως κοινωνία, δεν μας ενδιαφέρει το αν θα μεθύσεις, αν θα πάρεις ναρκωτικά, αν θα τα έχεις καλά με τον εαυτό  σου, αν θα είσαι ευτυχισμένος, αρκεί το πρωί να μπορείς να αποδίδεις το ίδιο καλά στη δουλειά σου(θα πει κανείς ότι απο αρχαιοτάτων χρόνων γινόταν αυτό, ίσως). Και δεν λεω, ο καθ΄ ενας είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει, δεν θα ήταν όμως καλύτερο να ήθελε να κάνει πράγματα που δεν είναι αυτοκαταστροφικά;

Σκατά έχω αρχίσει να μιλώ όπως μιλούσε η γιαγιά μου την εποχή των δεινοσαύρων, ακόμα ενα σύμπτωμα του ότι έχω μείνει μια κριτιδική περίοδο πίσω, οπότε και θα το σταματήσω εδώ πριν ασπρίσουν τα μαλιά μου και βγάλω ρυττίδες, πάντως επαγωγικά απο που ξεκίνησα και που το πήγα πάλι…τι να κάνουμε έτσι είναι η «αυτόματη γραφή», λοιπόν άντε τα λέμε.

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: