Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 28 Δεκεμβρίου 2009

Σε αυτό το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα που ζούμε, και κάτω υπο το σύγχρονο αστικό όνειρο της παγκοσμιοποίησης, τίποτα δεν πρέπει να μείνει στην τύχη του, τα πάντα πρέπει να προγραμματιστούν σωστά και ωφέλιμα, έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες να πάει κάτι στραβά(θα ‘θελαν!). Αυτό που πρέπει βέβαια να προγραμματιστεί πρώτα απο όλα είναι ο άνθρωπος, που σε ενα τέτοιο κοινωνικό(καταχρηστικά χρησιμοποιώ την λέξη κοινωνικό) σύστημα, ωφείλει να σταθέι στο ύψος των περιστάσεων, και δεν εννοούμε να ανυψωθεί, αλλά να σκύψει και να γονατίσει. Αυτή η στάση, του γονατίσματος, θεωρείται απο όλους τους εκπαιδευτές σκύλων η κατάλληλη για να δεχθεί κάποιος εντολές προς εκτέλεση. Όπως θα σας διαβεβαιώσει κάθε εκπαιδευτής σκύλων που σέβεται τον εαυτό του, το ζώο σου, είναι καλό να το εκπαιδεύεις απο μικρή ηλικία, και ότι ισχύει για τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου, τον σκύλο, δεν μπορεί παρά να ισχύει και για τον άνθρωπο.

Ας ονομάσουμε τα ανθρώπινα εκπαιδευτήρια «σχολεία», και το σύστημα προγραμματισμού ας το ονομάσουμε εκπαιδευτικό σύστημα, τώρα, έχοντας ξεμπερδέψει με τους ορισμούς ας πάμε στο δια τάυτα.

Δύο είναι οι βασικοί τρόποι με τους οποίους μπορεί ενα εκπαιδευτικό σύστημα να σε κατευθύνει, είναι και οι δύο άμεσοι λειτουργικοί και αλληλοεξαρτώμενοι. Ο ένας τρόπος είναι μέσω της οργάνωσης του ίδου του συστήματος, του τρόπου αξιολόγησης, της διάρθρωσης, της πρόσβασης στις εκπαιδευτικές βαθμίδες, τον ρόλο του μαθητή και του διδασκόμενου.  Ο άλλος τρόπος είναι μέσω του περιεχομένου της εκπαίδευσης(θα μπορούσα να τον θεωρήσω υποσύνολο του πρώτου, όμως δεν το κάνω επειδή τον θεωρώ εξίσου, ή και περισσότερο σημαντικό).

Μέχρι τώρα για παράδειγμα, στον οργανωτικό τομέα, είχαμε ενα τύπο εκπαίδευσης, το οποίο ήταν καθρεύτης του καπιταλιστικού συστήματος, για παράδειγμα μέσω της διαδικασίας των Πανεληνίων(μεγάλη η χάρη τους), ο έφηβος ζούσε στο πετσί, με πρόσχημα την αξιοκρατία, τον σκληρό ανταγωνισμό, μέσω του οποίου, επιτύγχανε ή αποτύγχανε να σπουδάσει κάτι(γιατί το να σπουδάσεις και αυτό που ήθελες ακριβώς, ήταν ακόμη πιο δύσκολο). Το σύστημα αυτό, που εφαρμοζόταν και εφαρμόζεται στην Ελλάδα, αν και άδικο(γιατί κάποιοι είχαν λεφτά για τα καλά φροντιστήρια και κάποιοι δεν είχαν), μπορεί να πει κανείς ότι ήταν λιγότερο ταξικό απο ότι το Αμερικάνικο για παράδειγμα(καλομελέτα και έρχεται), που σου λέει καθαρά «ότι πληρώνεις παίρνεις«(αν και εκεί το «παίρνεις» δεν έχει να κάνει μόνο με την ποιότητα των σπουδών αλλά και τον ρόλο που έχει το κάθε ενα απο αυτά τα ιδρύματα στην αγορά εργασίας(και αυτό καλομελέτα και έρχεται), ως τροφοδότης αποφοίτων). Τα παραπάνω όπως υποδηλώνω και στις παρενθέσεις, είναι θέμα χρόνου να εφαρμοσθούν και στην Ελλάδα μιας και τείνει να επικρατήσει αυτού του είδους το εκπαιδευτικό σύστημα παγκόσμια, καιρό τώρα ακούμε για προσπάθεια σύνδεσης της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας(ναι μας το παρουσιάζουν ως επίτευγμα).

Τα πρώτα θαρραλέα βήματα έχουν γίνει, προσπάθεια με κάθε τρόπο για κατάργηση του ασύλου(με πρόσχημα την παραβατική δραστηριότητα στους πανεπιστημιακούς χώρους, αντιμετωπίστε χριστιανοί μου την παραβατική ή πιο σωστά την εγκληματική δραστηριότητα στα αστυνομικά τμήματα, στα υπουργεία και στους οίκους του Κυρίου και μετά το συζητάμε για τα σχολεία). Αξιολόγηση των εκαιδευτικών σε σχολεία και πανεπιστήμια με πρόσχημα την βελτίωση της εκπαίδευσης(λες και μπορεί κάποιου είδους αξιολόγηση να παρακάμψει τα όποια κομματικά κατεστημένα). Πρόσληψη «εφέδρων εκπαιδευτικών»(με συμβάσεις και λοιπές μαλακίες), οι οποίοι ελπίζοντας σε μονιμοποίηση, ή φοβούμενοι απόλυση γίνονται τα πιο πειθήνια φανταράκια. Υποχρεωτικός δρόμος για την ακαδημαική ένταξη των πανεπιστημιακών η είσοδος σε συντεχνιακά «μαγαζάκια», είτε αυτά είναι κομματικά, είτε άλλου τύπου(και ο νοών νοείτω), αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά είναι κάτι σίγουρα εξελισσόμενος.

Ας περάσουμε όμως και στο περιεχόμενο των βιβλίων, και συγκεκριμένα αυτών του δημοτικού για τα οποία έχει γίνει και πολύς λόγος τα τελευταία χρόνια.Απο εχθές βρήκα στον παρακάτω σύνδεσμο http://www.kilkistoday.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1644:2009-11-09-10-45-21&catid=12:afierwmata&Itemid=36 , όλα τα βιβλία του δημοτικού σε .pdf μορφή. Ώς τώρα έχω προλάβει να μελετήσω λίγο τα βιβλία της γλώσσας της 4ης και 5ης δημοτικού, και το βιβλίο της γεωγραφίας της 5ης δημοτικού, θα σας παραθέσω μερικές γενικές παρατηρήσεις.

– Καταρχήν τα βιβλία της γλώσσας, αν δεν ήξερα τον τίτλο τους και μου εδίναν να τα διαβάσω, θα έλεγα πιθανόν ότι είναι βιβλία για τη διδασκαλία του μαθήματος της οικολογίας παρά της γλώσσας, τόσο τα τεύχη της τετάρτης όσο και τα τεύχη της πέμπτης δημοτικού. Κάθε κεφάλαιο σχεδόν είχε θέμα την μόλυνση του περιβάλλοντος, τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας και την οικολογία.

– Το βιβλίο της γλώσσας, προσπαθεί σε σημείο φανατισμού, να δημιουργήσει στα παιδιά ευρωπαική συνείδηση, σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο, γίνεται λόγος για την ΕΕ και την λειτουργία της, με τέτοιο τρόπο ωστε να την εξιδανικεύει στα μάτια των παιδιών. Παλιά είχαμε το θέμα της εθνικής συνείδησης, το οποίο τώρα δίνει τη θέση του στην «ευρωπαική συνείδηση», προσπαθώντας να επιβάλει στα παιδιά ένα αίσθημα συμπάθειας προς την ΕΕ, και συνειδητοποίησης του πόσο αναγκαία αυτή είναι.

– Συνεχείς αναφορές στη σημασία του χρήματος, όχι μόνο όμως στην συναλλακτική του έννοια(δλδ. για να τους μάθει τα νομίσματα και τον τρόπο να ψωνίζουν), αλλά με την έννοια της κερδοφορίας, χαρακτηριστικό το παράδειγμα που ζητάει απο τα παιδάκια να γράψουν μια αγγελία στην εφημερίδα προκειμένου να βρούν ενοικιαστή για 2 διαμερίσματα, που περιέχεται στο βιβλίο της τετάρτης δημοτικού.

– Συνεχείς αναφορές σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς και ανθρωπιστηκές ωργανώσεις, οι οποίοι σε ενα καπιταλιστικό σύστημα παίζουν το ρόλο του «κράτους πρόννοιας», για να μπορεί το κράτος να ασχολείται με πιο σοβαρά προβλήματα.

– Πουθενά δεν γίνεται λόγος για κοινωνικά προβλήματα στην Ευρωπαική ένωση, όπως αυτό της ανεργείας, των εργασιακών δικαιωμάτων, των εργατικών ατυχημάτων, της φτώχειας, της ανισότητας, του μεταναστευτηκού. Παρόλα αυτά, σου αναφέρει το πόσο υποφέρουν οι άνθρωποι που ζουν στις χώρες του τρίτου κόσμου(σε αντίθεση με τους ευρωπαίους), και διάφορα άλλα τέτοια θέματα παρόμοιου ενδιαφέροντος.

– Στο μάθημα της γλώσσας(;) υπάρχουν άπειρα παραδείγματα και ασκήσεις που σε μαθαίνουν πως πρέπει να πληρώνεις το λογαριασμό του νερού, πως να στέλνεις ενα e-mail σε ενα επίσημο πρόσωπο, πως να χρησιμοποιείς το κινητό, πως να χρησιμοποιείς τον αυτόματο τηλεφωνητή. Γνώσεις δηλαδή, «εργασιακού ενδιαφέροντος», ωστε να μάθεις ότι πρέπει να αποκτήσεις συγκεκριμένες βασικές δεξιότητες προκειμένου να βρείς δουλειά αύριο μεθαύριο. Σε κάποια σημεία μάλλιστα υπάρχουν εικονογραφημένα στάδια βιομηχανικής παραγωγής, όπως για παράδειγμα η παραγωγή του ελαιολάδου, που σου μαθαίνουν την διαδικασία.

– Πάρα μα πάρα πολλές εργασίες ξεκινούν έτσι, «Ας υποθέσουμε ότι λαμβάνετε μέρος σε έναν διαγωνισμό…», ώστε να μάθουν τα παιδιά απο πολύ μικρή ηλικία τα «όμορφα» του ανταγωνισμού, και να διδαχθούν απο νωρίς τη διαφορά μεταξύ νικητή και χαμένου ως κοινωνική αξία. Μου είπε επίσης μια δασκάλα, ότι υπάρχει εργασία που τους ζητάει να συντάξουν μια επιστολή με συγκεκριμένο αριθμό λέξεων και να τη στείλουν σε χορηγό!!!(αυτό δεν το έχω βρεί ακόμα αλλά δεν έχω διαβάσει τα βιβλία διεξοδικά).

Όπως καταλαβένετε λοιπόν, αυτό που κάνουν αυτά τα βιβλία, είναι να δημιουργήσουν την ιδέα, στις παιδικές ψυχές και τα παιδικά μυαλά, ότι ζούμε σε έναν κόσμο εξαρτημένο απο τις εταιρίες, στον οποίο κόσμο, ο μόνος τρόπος να προκόψουμε, είναι μέσω της εργασιάς(ότι ακριβώς δηλαδή έλεγαν και οι ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, «η εργασία λυτρώνει»). Αυτού του είδους η εργασία, δεν θα έχει γνώμωνα το κοινό καλό και την κοινωνική πρόοδο, αλλά μέσω του ανταγωνισμού(εξού και οι διαγωνισμοί), πρόκειται να έχει ως στόχο την ικανοποίηση του εκάστοτε εργοδότη. Ο ρόλος του κράτους σε μια τέτοια μορφή εξουσίας, ωφείλει να είναι ρυθμιστικός, υπηρεσιακός δηλαδή,  με στόχο διευκολύνει την κερδοφορία των εταιριών αυτών και να συνδέει την υπόλοιπη κοινωνία με το καπιταλιστικό σύστημα με τρόπο το κατα το δυνατόν ομαλότερο(για τις επειχηρήσεις πάντα).

Προκειμένου λοιπόν να περάσουν τα συγκεκριμένα μυνήματα(ή καλύτερα να νομιμοποιήσουν την αυτή
«φιλοσοφία»), δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν, ακόμα και φαινομενικά άσχετα μαθήματα, όπως αυτό της γλώσσας, ως Δούρρειους Ιππους, για να αποκτήσουν πρόσβαση στο υποσυννείδητο των παιδιών, έτσι ώστε αύριο μεθαύριο να δημιουργήσουν κατα παραγγελία «πολίτες» που δεν θα αμφισβητούν το σύστημα όσο πολύ και αν αυτό τους καταπιέζει.*

Αν αυτό τον κόσμο ονειρεύεστε για τα παιδιά σας, ευλογείστε τους…

Καλή χρονιά!!!

* Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν θα το καταφέρουν αυτό, γιατί απο ενα σημείο και πέρα το ποτήρι ξεχειλίζει, και νομοτελειακά, όσο και αν δεν το θέλουν, αυτό το ξεχείλισμα θα έρθει(γιατί ο καπιταλισμός δεν ελέγχεται), με τις τραγικές βέβαια ως συνήθως συννέπειες της βίαιης ανατροπής.

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: