Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιανουαρίου 2010

Μετακοσμίσεις

Μετακοσμίσεις


Γυρνάς το μισοφέγγαρο έτσι που να μοιάζει με χαμόγελο,

φέρνεις όλα τα αστέρια στο δικό σου ημισφαίριο,

στέλνεις όλα τα σύννεφα στο άλλο,

και έτσι  με τρείς απλές κινήσεις,

έχεις επιβάλει την τάξη στο σύμπαν σου.

Τέλος

Read Full Post »

Η ώρα 5.18, αποτελειώνω εναν καφέ που είχα αγοράσει το απόγευμα, και τον είχα πιεί τάκα τάκα πριν προλάβουν να λιώσουν τα παγάκια, πλέον τα παγάκια έχουν λιώσει, παρά το δρυμμύ ψύχος των ημερών, οπότε ήπια και την τελευταία γουλιά που είναι η δύναμη μου. Έτσι βέβαια την είχα πατήσει την άλλη φορα, όντας άκαπνος και μην έχοντας τασάκια στο σπίτι, οι φιλοξενούμενοι χρησιμοποιούν την φαντασία τους προκειμένου να βρούν που θα ρίξουν τις στάχτες του τσιγάρου, οπότε αυτά τα αφρολεξένια κυπελάκια του καφέ αποτελούν εξαιρετική εναλλακτική, εγώ βέβαια το έμαθα με τον δυσσάρεστο τρόπο…(πως λέμε «ήπια ενα τσιγάρο«…ε, εγώ το ήπια στην κυριολεξία).

Ας κάνουμε όμως μια βουτιά στα άδυτα της κούπας, για να σας μεταδώσω, απευθείας μέσα απο το μυαλό μου, όλες εκείνες τις ενορατικές σκέψεις που μου δημιούργησε, η υπερβολική κατανάλωση καφείνης!(τρείς σκέτους έχω κατεβάσει απο το πρωί)

Ασημώστε…

Σκεφτόμουν, πως θα πρέπει στην τηλεόραση να μπούν κάποιοι κανόνες και να εφαρμοστούν. Για παράδειγμα πρέπει να επιβληθεί η «αντικειμενικότητα» στα ρεπορτάζ. Δεν μπορείς λόγου χάρη, να παίρνεις συνέντευξη απο 30-40 ανθρώπους, και τελικά να εμφανίζεις τους 4-5 που οι απόψεις τους θέλεις να περάσουν. Όπως, για να μην παω σε πιο βαθιά νερά(εκεί δηλαδή που παίζουν πιο τρανταχτές σκοπιμότητες), κάθε που έχουμε εθνική εορτή, που οι δημοσιογράφοι, παρουσιάζουν απαραιτήτως ενα ρεπορτάζ  που δείχνει ότι οι μαθητές έχουν άγνοια του τι γιορτάζουμε εκείνη τη μέρα. Προσωπικά θα ήθελα να ήξερα τι δείγμα πήραν, πόσοι ήξεραν, πόσοι δεν ήξεραν κλπ.

Γιατί μπορεί στην περίπτωση των μαθητών, να χέστηκε η φοράδα στο αλώνι, σκεφτείται όμως, πόσο εύκολα διαμορφώνεις κοινή γνώμη, βγάζοντας στον αέρα επιλεγμένες απαντήσεις. Εφόσον είναι γνωστό, πως ο άνθρωπος, ζώντας σε μια κοινωνία, υοθετεί πολύ πιο εύκολα μια άποψη όταν πιστεύει ότι αυτή αντιπροσωπεύει την κοινή γνώμη. Για παράδειγμα, δείτε πως πέρασε έτσι όμορφα και εύκολα το μέτρο με τις αποδείξεις, και πως νομιμοποιήθηκε στην συνείδηση των ελλήνων, έχοντας την υποστήριξη των καναλιών. Δείτε πως υπονομεύουν τα κανάλια τις απεργιακές κινητοποιήσεις κάθε εργασιακού κλάδου(εκτός βέβαια απο τον δημοσιογραφικό), όταν βγάζουν στην οθόνη, τους «αγανακτισμένους» συμπολίτες μας, να δηλώσουν την αντίθεση τους σε αυτά τα «ενοχλητικά» μέσα διαμαρτυρίας, όπως είναι για παράδειγμα το κλείσιμο των δρόμων.(τελικά μπήκα σε πιο βαθιά νερά)

Απο παλιά προσπαθούν να περάσουν το Ιαπωνικό σύστημα, αυτό με τη λευκή κορδέλα στο μανίκι, που δηλώνει διαμαρτυρία, αλλά ευτυχώς δεν τους έχει περάσει ακόμα. Γιατί τι να μου κάνει η λευκή κορδέλα στο μανίκι, όταν έρχεσαι και μου λες να ανοίξω καινούριες τρύπες στο ζωνάρι; Αυτό που προσπαθεί να περάσει η ΕΕ, είναι οι «διαμαρτυρίες» να γίνονται σε «εξευρωπαισμένο» στύλ, να υπάρχουν δηλαδή ειδικοί χώροι συγκεντρώσεων, σαν τις δημόσιες τουαλέτες ενα πράγμα, να μαζεύονται εκεί μερικοί γραφικοί τυπάδες με πανό και ντουντούκες και αυτό ήταν, ούτε γάτα ούτε ζημιά, έχεις το δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς, αλλά απο μέσα σου. Πάλι καλά που δεν μας ζητούν τα βιοποριστικά μας προβλήματα να τα συζητούμε με τον ψυχολόγο…

Η αλήθεια είναι, πως είτε μας αρέσει είτε όχι, αν δεν γίνεις ενοχλητικός, δεν γίνεσαι αντιληπτός, και αφού κανείς, εκτός απο εσένα και όσους έχουν αντίστοιχα προβλήματα με σένα δεν πρόκειται να ασχοληθεί με το πρόβλημα σου(ή και αν ασχοληθεί θα ασχοληθεί για να στο χειροτερέψει), η μόνη λύση, τουλάχιστον προς το παρόν, είναι οι συνεχείς μαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις.

Τα πράγματα είναι άσχημα και θα γίνουν ακόμα χειρότερα, ο ευρωπαίος, όλο και περισσότερο γίνεται έρμαιο έκτακτων επιδομάτων, άτακτων βοηθημάτων, και λοιπών ψιχούλων, που σκοπό έχουν να καθυστερήσουν το «μοιραίο», την πτώχευση δηλαδή, τόσο των ηθών, όσο και των τσεπών.

Πιστεύει βλέπετε δυστυχώς ο καθ’ ένας, είτε επειδή έχει μια δουλίτσα, είτε επειδή έχει ενα διπλωματάκι, ότι αυτά θα είναι πανάκεια. Όμως στον καπιταλισμό, τα γέρικα άλογα τα εγκαταλείπουν στη μοίρα τους, τι κι αν εργαζόσουν 10-20-30 χρόνια στο εργοστάσιο «Αφοί Μπουρδούλια», τώρα πια δεν μας κάνεις, θέλουμε νεα άτομα, που απαιτούν λιγότερα και δουλεύουν καλύτερα.» Στο τέλος του μήνα περάστε απο το λογιστήριο να «αποζημιωθείτε» να πάτε στο καλό»(το έχω δει να συμβαίνει πάμπολες φορές).

Και εσυ μετά, έχοντας 2 παιδιά που σπουδάζουν, το δάνειο για το σπίτι και το αμάξι(που επειδή ήταν 15ετίας αναγκάστηκες να το αλλάξεις για να μη σου έρχεται ο κούκος αηδόνι στην εφορία), εκεί που έλεγες «εγώ είμαι μάγκας και τα καταφέρνω», αναφωνείς στα αγγλικά(μιας και έτσι ταιριάζει καλύτερα σε κάποιον ευρωπαίο)…what just happened;(Υπάρχει και μια ωραία ταινία με τον Ντε Νίρο με αυτόν τον τίτλο)

Και θα πεί κανείς, «έλα μωρέ, όλα αυτά παροδικά είναι, ένεκα της οικονομικής κρίσης». Ακόμα και παροδικά όμως να είναι, το ότι θα μείνει κάποιος 6 μήνες, 1 χρόνο, 2 χρόνια χωρίς μια αξιοπρεπή δουλεία, μπορεί να το πληρώνει σε όλη του την υπόλοιπη ζωή, αν δεν έχει κάπου αλού να πατήσει. Όμως κάθε άλλο παρά παρωδικά είναι αυτά! Γιατί βλέπετε, η μεθοδολογία του να δανείζει κανείς το κράτος, για να τα ζητάει πίσω μετά με τόκο, υπήρχε τουλάχιστον απο τον ύστερο μεσαίωνα, εκεί για την ακρίβεια στηρίχθηκε ο καπιταλισμός, έτσι κατάφεραν οι αστοί να αποδυναμώσουν τους ευγενείς, που ως τότε είχαν τον έλεγχο της παραγωγής και της δοιήκησης, δανείζοντας είτε αυτούς, είτε το κράτος, και απαιτώντας ποικίλα ανταλάγματα, όταν εκείνοι μοιραία δεν είχαν να τους ξεπληρώσουν.

Οι βασικοί μηχανισμοί του συστήματος δεν έχουν αλλάξει απο τότε μέχρι τώρα, είτε αυτό λέγεται σχέδιο Marshall, είτε δανεισμός απο την Κίνα, είτε καταναλωτικό δάνειο. Το παραπάνω λοιπόν, σε συνδιασμό με την εκμετάλευση της υπεραξίας της εργασίας, δημιουργούν τις καθόλου παράδοξες, και καθ’ όλα αναμενώμενες «οικονομικές κρίσεις» του καπιταλισμού.(για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ και ενα παλιότερο άρθρο)

Αυτό λοιπόν που μετράει, είναι το πόσο γρήγορα θα καταλάβουμε, ότι όσο καθόμαστε, και εσείς, και εγώ(δεν είμαι και εγώ όσο δραστήριος θα έπρεπε, ειδικά επειδή εχω συγκεκριμένη άποψη, θα έπρεπε να ήμουν περισσότερο επικεντρωμένος στο στόχο). Αυτό βέβαια που δεν γνωρίζω, είναι αν οι άνθρωποι τελικά οδηγούν συνειδητά τις εξελίξεις, ή αν οι εξελίξεις, οδηγούν ασυνείδητα τους ανθρώπους(δηλαδή το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό;), σε κάθε περίπτωση, καλύτερα να είμαστε προετοιμασμένοι.

Απο που το πήρα και που το πήγα ε; Κάτι πρέπει να είχε μέσα αυτός ο καφές, δεν εξηγείται αλλιώς. Λοιπόν, αρκετά γιατί αύριο είναι μεγάλη μέρα, αν και έτσι όπως το ξενύχτισα, θα ξεκινήσει απο τις 12 και ύστερα.

Καλημέρα!

Read Full Post »

Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό, μελετώντας κλασσική και νεώτερη φιλοσοφία, ότι η ανθρώπινη νόηση, είναι ενα κατασκεύασμα, του οποίου η κατασκευή έχει αρχή, ενω αναζητά το τέλος* της, όχι τόσο ως προορισμό  αλλά ως μπούσουλα. Όπως δηλαδή τον ναυτικό, που σημαδέυει στα αστέρια την πορεία της γαλέρας του στη θάλασσα για να καταλήξει σε κάποιο προορισμό.

Και τι είναι το σύμπαν αν όχι η θάλασσα, και τι είναι η νόηση αν όχι η γαλέρα ή καλύτερα η κιβωτός της ανθρώπινης νόησης, που ταξιδεύει το αβέβαιο της ταξίδι στις γνωστές και στις άγνωστες διαστάσεις της ύπαρξης. Ενα μύνημα μέσα σε μπουκάλι, με απειροελάχιστες πιθανότητες να βρεί αποδέκτη, με τη διαφορά, ότι είναι ζωντανό, διαμορφώνεται, παλεύει, αλλάζει, εξελίσσεται, εκπίπτει, ανάλογα με τους καιρούς, ανάλογα με τον καπετάνιο, ανάλογα με το πλήρωμα.

Αυτή είναι λοιπόν η κιβωτός των ιδεών, της οποίας η κοιλιά της είναι ξύλινη, τα πλευρά της μεταλλικά και απο το κατάστρωμα της περνούν χιλιάδες καλώδια, καλώδια που φεύγουν, σκαρφαλώνουν στα κατάρτια και καταλήγουν σε κεραίες που με τη σειρά τους εκπέμπουν συνεχώς κάποιο σήμα. Αυτό το σήμα που εκτείνεται τόσο μακρυά για τα ανθρώπινα δεδομένα, μόλις μετα βίας καταφέρνει να περάσει τα τοιχώματα του μπουκαλιού στο οποίο περιέχεται η γαλέρα.

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορώ παρά να κάνω τον εξής συλλογισμό βασισμένο στον προαναφερθέντα παραλληλησμό. Αν ο καπετάνιος, αναζητά με την βοήθεια των αστεριών να βρεί τον προορισμό του, τότε ποιός είναι ο προορισμός της κιβωτού της ανθρώπινης νόησης; Τι ψάχνει ο άνθρωπος να βρεί με γνώμωνα το σύμπαν; Τον εαυτό του; Τον θεό; Το νόημα της ύπαρξης; Το επόμενο λιμάνι; Η πρώτη απάντηση που μου έρχεται στο νου, είναι ότι στις αχαρτογράφητες περιοχές, περιμένει ο καθένας να βρεί απαντήσεις στα όποια ερωτήματα τον βασσανίζουν, να βρεί διέξοδο απέναντι σε όποιο εμπόδιο τον περιορίζει. Καθένας δηλαδή, ψάχνει να βρεί διαφορετικό νόημα, και γιαυτό κοιτάζει απο διαφορετική οπτική γωνία την «Ατλαντίδα» του. Αυτό αναδεικνείει ρόλο της ατομικότητας, στην συλλογική ανθρώπινη νόηση, της οποίας οι δεσμοί χαλαρώνουν ή δυναμώνουν, προκειμένου να προσπερασθεί κάποια Σκύλλα ή κάποια Χάρυβδη και να συνεχιστεί το ταξίδι.

Ο καπετάνιος, ταξιδεύοντας απο λιμάνι σε λιμάνι, κάποια στιγμή θα παύσει το ταξίδι του, είτε επειδή θα νομίσει ότι έφτασε στον προορισμό του, είτε επειδή θα συναντήσει το σύνορο της φυσικής του δυνατότητας. Υπάρχει άρραγε προορισμός, υπάρχει σύνορο, για την ανθρώπινη διάννοια; Ένα είναι μόνο σίγουρο, ότι αν υπάρχει σύνορο πιθανόν κάποια στιγμή να το μάθουμε, αν δεν υπάρχει δεν πρόκειται να το μάθουμε ποτέ!

Καλή σας νύχτα!(αύριο θα κάτσω να κάνω διορθώσεις)

*Και με την έννοια της τελείωσης και με την έννοια της λήξης.

Οι θαλασσογραφίες ήταν πάντα το αγαπημένο  μου θέ(α)μα.

Read Full Post »

Είναι ώρες και φορές που μου μοιάζει λες και όλη η ανθρωπότητα ενδιαφέρεται να φυτεύει αποκλειστικά μονοκαλλιέργειες. Εκείνα τα απλά, που χρειάζονται για να μένει ζωντανό το τέρας που κρύβει μέσα του ο κάθε ένας.

Υποκρινόμαστε ότι είμαστε τάχα δημιουργικοί, και όμως, όπως και κάθε πράγμα που δεν καταλήγει στο «θεό«* όταν αναζητήσεις τη ρίζα του, καταλήγει στη ματαιοδοξία, που είναι ίδιον του τέρατος.

Και κάθε φορά όταν κάνω την ενδοσκόπηση μου, και καταλήγω στην ματαιοδοξία, εύχομαι να είχα καταλήξει στο θεό. Διότι υπάρχουν άπειρες αποδείξεις για την ύπαρξη του τέρατος, ενω δεν μπορείς να στηρίξεις λογικά το κάτι παραπάνω, την υπέρβαση δηλαδή απ’ το ζώο, αυτό είναι απλά θέμα πίστης.

Εκείνο που λεω και στον εαυτό μου κάθε φορά για να παρηγοριέμαι, είναι ότι η πίστη προηγέιται της αποδείξεως, οπότε με λίγη «καλή» πίστη θα ακολουθήσει και η τεκμηρίωση, ως τότε αρκούμε στο να προσποιούμαι τον «άνθρωπο» και να ελπίζω.

*Δηλαδή στην άγνοια.

Read Full Post »

Ρεαλιστικά απρόοπτα.

Έσφαξε ένας θανατηφόρος ρεαλισμός τον ιδεαλισμό

και χύθηκε αίμα παντού.

.

Αίμα στα σπίτια, αίμα στις αυλές, αίμα μέσα στις γλάστρες, αίμα στις αλλάνες, αίμα στο χώμα.

.

Τώρα δεν μένει παρά να περιμένουμε ακόμα μια άνοιξη,

ώσπου να αρχίσουν να φυτρώνουν καινούριες ιδέες,

γιατί μονάχα έτσι οι ιδέες  ευδοκιμούν,

όταν ποτίζονται με αίμα!

.

Τέλος.

Read Full Post »

Έχω τελευταία την τάση να πάρω σύνεργα ζωγραφικής και να ξεκινήσω να ζωγραφίζω. Πάει καιρός απο τότε που ζωγράφισα για στερνή φορά, τουλάχιστον μια δεκαετία, δεν ήμουν και τόσο καλός, παρόλο που μέχρι και σήμερα δεν σταμάτησα ποτέ να σκιτσάρω, έτσι για να ελευθερώνεται το χέρι μου.

Πάντως απόψε, έχω μια εικόνα στο νού μου, που δεν μπορώ να την εξωτερικεύσω, ούτε με ποίημα, ούτε με κείμενο, ούτε με κολάζ, και έχω μπλοκάρει…

Αν είχα τώρα ενα καμβά, πινέλα και μπογιάδες, θα ζωγράφιζα.(άνω τελεία θέλω να βάλω αλλά ξέχασα πως μπαίνει) Θα ζωγράφιζα και χωρίς καμβά, στους τοίχους, αν ήξερα ότι θα πετύχω να αναπαραστήσω αυτό που έχω στο μυαλό μου, όμως η έλλειψη εμπειρίας και ταλέντου το καθιστά λιγουλάκι ριψοκύνδινο αυτό το εγχέιρημα.

Τι τιμές να έχουν άραγε όλα αυτά τα ζυμπράγαλα; Γιατί να πάω τη δευτέρα να ψαχτώ, αλλά εκτός το ταλέντο, είναι περιορισμένο και το τάλαντο, οπότε δεν μπορώ να μου υποσχεθώ τίποτα.

ΣΚΑΤΑ!!! όταν παθαίνω αυτό το αντίστροφο artist block, δηλαδή να ξέρω τι θέλω να κάνω και να μην μπορώ να το κάνω, με πιάνουν τα νεύρα μου! Σαν να βλέπω τη σκηνή απο τώρα, θα παω να αγοράσω τα σύνεργα, ύστερα θα ζωγραφίσω κάτι που θα μοιάζει περισσότερο με ομελέτα παρά με αυτό που είχα στο μυαλό μου, θα μου ανοίξει την όρεξη, και τελικά θα παραγγείλω σουβλάκια…

Βέβαια μπορώ να πλασάρω την ζωγραφισμένη ομελέτα για υψηλό έργο τέχνης και να αρχίσω καταγράφω τις σκέψεις που δημιουργεί στο κοινό, αν σε όλους ανοίγει την όρεξη, τότε θα το τυπώσω και θα το πουλάω σε εστιατόρια!

Α μπα, είμαι κατά της εμπορευματοποίησης…

Σοβαρά τώρα, κάτι πρέπει να κάνω, αν το κόστος είναι κάτω των 100 ευρώ, για χρώματα πινέλα καμβά και κάνα αναλόγιο(έτσι το λένε εκεί που στερεώνεται ο καμβάς;) της πλάκας, τότε θα το εξετάσω σοβαρά το ενδεχόμενο. Δηλαδή, ας πούμε 100 ευρώ τα σύνεργα και 10 ευρώ τα σουβλάκια που θα πάρω μετά, συνολικό κόστος επένδυσης 110 ευρώ, δεν είναι και πολλά, άρραγε πόσους μεγάλους ζωγράφους έχασε ο κόσμος επειδή ήταν τσιγκούνηδες;

Πάντως και άλλοι πρέπει να το πάθαιναν αυτο με την ομελέτα, ο Βαν Γκόγκ για παράδειγμα, κατά τα χρόνια του εκγκλεισμού του στο ψυχιατρείο, ζωγράφιζε τον καμβά και μετά τον έτρωγε(εκεί μέσα δεν υπήρχαν dellivery). Υπάρχει πάντα και το παράδειγμα του Στεντάλ, του συγγραφέα, πού όταν βρισκόταν μπροστά σε πίνακες, κάτι πάθαινε και αισθανόταν λες και βρισκόταν μέσα τους, το γνωστό «Σύνδρομο Στεντάλ«, πήρα σήμερα και ενα βιβλίο του καλή του ώρα δώρο σε έναν φίλο μου. Και το αναφέρω αυτό, προκειμένου να κατοχυρώσω τα δικαιώματα του συνδρόμου «Φραγκιός», ενος επίδοξου συγραφέα και ζωγράφου που έφαγε όλα του τα λεφτά σε σουβλάκια και πέθανε απο έμφραγμα επειδή οι πίνακες του του θύμιζαν ομελέτες.

«Πέθανε ατάλαντος, πλήν όμως χορτάτος«, θα γράφει το μνήμα, παρακαλώ την αρμόδια αρχή να μεριμνήσει για την ορθή εκπλήρωση της επιθυμίας μου.

Εεεεχχχ…είχα δεν είχα μπαρουφολόγησα και απόψε, όμως αλήθεια, πριν κάνω αυτό το πόστ, προσπάθησα να εκφράσω αυτό που έχω στο μυαλό μου με λόγια αλλά δεν τα κατάφερα. Πραγματικά, αυτή τη στιγμή, σχεδόν βλέπω μπροστά μου το πως θα ήθελα να είναι ο συγκεκριμένος πίνακας, με λεπτομέρειες, και μάλιστα σε διαφορετικές εκδοχές, αλλά δυστυχώς η τέχνη δεν στηρίζεται μόνο στην φαντασία, υπάρχουν καμπόσοι ακόμα εξ’ ίσου σημαντικοί παράγοντες. Ας μην τα θέλουμε όμως και όλα, ακόμα και αυτή μου η ανικανότητα να εκφράσω αυτό που θέλω, παρήγαγε μια δημοσίευση σχετική με το ότι δεν μπορώ να εκφράσω αυτο που θέλω, όχι τόσο αρτίστικη βέβαια, αλλά σίγουρα βασισμένη σε πραγματικά φανταστικά γεγονότα.

.

.

.

Το παράδοξο ότι οι ομελέτες μου ανοίγουν την όρεξη για…σουβλάκια, θεωρήστε το «ποιητική αδεία«.

Καλή σας νύχτα!

Μη μου πείτε τώρα ότι αυτό εσας δεν σας ανοίγει την όρεξη!!!

Read Full Post »

Είχε πολύ κρύο εκείνο το Γενάρη στην Κόρινθο, θυμάμαι φορούσα όσα περισσότερα ρούχα μπορούσα, το τζάκετ, την επένδυση, την σκελέα, την στρατιωτική φανέλα, την παραλαγή και το κλασικό λευκό φανελάκι. Το κρύο όμως έμπαινε απο τα πόδια, παρόλο που οι αρβύλες είχαν χοντρό λαστιχένιο πάτο, και  φορούσα διπλές κάλτσες απο μέσα. Η υπηρεσία του ΑΜ(αστυνομία μονάδας ή ασφάλεια μονάδας δεν είμαι σίγουρος:)), κρατούσε απο τις 12 το μεσημέρι ως τις 12 το βράδυ, πριν απο τις 10 δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, μετά τις 10, που ο υδράργυρος κατέβαινε θεαματικά, το κρύο πραγματικά με έκανε να υποφέρω.

Έκανα συνήθως υπηρεσία με μια σειρά μου που έξω ήταν ασκούμενος δικηγόρος, Σακελαρόπουλος στο επίθετο, αρκετά πιασάρικο για ενα τέτοιο επάγγελμα, αργότερα στη θητεία μας ξανασυναντηθήκαμε και στην Προεδρική Φρουρά. Θυμάμαι μέχρι να πάει  η ώρα περίπου δέκα, και όσο δεν μας απασχολούσε η υποδοχή των εξοδούχων και οι βλακώδεις προσοχές σε κάθε έναν που μας φαινόταν «ανώτερος», βλέπετε ήμασταν νεοσύλλεκτοι και ψαρωμένοι, συζητούσαμε το κάθε τι και αμπελοφιλοσοφούσαμε αβέρτα για να περάσει η ώρα. Όταν όμως το κρύο ερχόταν, έκανε ο καθένας χωνί τα χέρια του, κάλυπτε το στόμα του, και προσπαθούσε με το χνώτο να τα προστατέψει να μην ξυλιάσουν, παράλληλα περιφερόμασταν σε ακτίνα 5 μέτρων, ωστε να μην παγώσουν ούτε τα πόδια μας. Απο εκείνη τη στιγμη και πέρα οι πολλές πολλές κουβέντες κοβόταν και για 2 ώρες, μέχρι να ξεμπλέξουμε, ασχολούταν ο καθένας με την πάρτη του.

Θυμάμαι, ότι τις δυο εκείνες ώρες, όταν δεν ήταν το κρύο τόσο έντονο που να σου παγώνει κάθε εγκεφαλική λειτουργία, μου άρεσε να χαζεύω τα παράθυρα της πολλυκατοικίας που βρισκόταν ακριβώς απέναντι απο την πύλη. Σιλουέτες πίσω απο κουρτίνες, τηλεοράσεις που τρεμόπαιζαν στο σκοτάδι, τα φώτα που έκλειναν για να κοιμηθούν νωρίς όσοι δούλευαν το πρωί, και χιλιάδες ακόμα συνειρμοί που έκανα με τη φαντασία μου.

Με τους ένοικους της απέναντι πολλυκατοικίας, μας χώριζε μονάχα ένας δρόμος, κι όμως, εκείνοι μπορούσαν να κατέβουν στο ψιλικατζίδικο να αγοράσουν τσιγάρα, μπορούσαν να κοιμηθούν με τις γυναίκες τους, να κάνουν ενα ζεστό ήρεμο μπάνιο, μπορούσαν να τριγυρίσουν στους δρόμους της πόλης ή να βγάλουν βόλτα το σκύλο για να ποτίσει τα δεντράκια της γειτονιάς, και πάνω απ’ όλα, μπορούσαν να ανάψουν τη σόμπα!

Εκείνη τη στιγμή, μέσα στο μυαλό μου, παρόλο που δεν γνώριζα σχεδόν τίποτα για τη ζωή τους, αναζητούσα, όπως κάποιος που ψάχνοντας με το τηλεσκόπιο ελπίζει να βρεί πολιτισμό σε μακρυνούς πλανήτες, να συμπληρώσω τα κενά που ένιωθα, λόγο της στράτευσης, στη ζωή μου, με τις δικές τους ζωες, και ας μου αποκαλυπτόταν μονάχα ενα απο τα χιλιάδες κομμάτια του πάζλ.

Και έτσι, ήμουν για λίγο εκείνος που έβλεπε ενα ενδιαφέρον πρόγραμμα στην τηλεόραση, και αργότερα,αυτός που αγκαλιαζόταν με τη φιλενάδα του και πέρναγε τα πόδια του μέσα απο τα δικά της κάτω απο την κουβέρτα για να ζεσταθεί και να τη ζεστάνει, κατόπιν γινόμουν ο τύπος που έκανε το ζεστό μπάνιο ύστερα απο μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, και τέλος, όταν με έκοβε η πείνα, ζέσταινα το μεσημεριανό μου στο φούρνο μικροκυμμάτων ή περίμενα το παιδί του dellivery να μου χτυπήσει το κουδούνι και κάθιζα για φαγητό  μπροστά στο home cinema, με απλωμένα τα πόδια, απολαμβάνοντας κάποια καλή ταινία ή απλά ακούγοντας μουσική.

Ευτυχώς, για να σας καθυσηχάσω κιόλας, απο το «μπανιστίρι»(που ήταν περισσότερο εγκεφαλικό μιας και το μόνο που έβλεπα ήταν φώτα να αναβοσβήνουν και σκιές) εκείνης της περιόδου που ήμουν νεοσύλλεκτος, δεν μου έμεινε κάποιο κουσούρι, ούτε μου έγινε συννήθεια να παρακολουθώ τις ζωές των άλλων. Πάντως γενικά στον κόσμο, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι, που γεμίζουν τα δικά τους κενά, τόσο με το να ασχολούνται, ή στην πιο ακραία περίπτωση να παρακόλουθούν τις ζωές των άλλων, όσο και με το να αφήνουν τη ζωή τους να περνά μπροστά σε ενα υπολογιστή ή μια τηλεόραση, αναζητώντας φτιαχτές εικόνες και πλαστά συναισθήματα. Το κακό είναι, ότι σε μια τέτοια περίπτωση, δεν λύνεται το πρόβλημα μετά το πέρας της όποιας θητείας.

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: