Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Νοέμβριος 2010

Το «Αμπελοφιλοσοφίες» χαιρετίζει τον αγώνα των ναυτεργατών στους καταπέλτες των πλοίων. Οι ναυτεργάτες χρειάζονται την συμπαράσταση όλων μας, ο εχθρός είναι κοινός και τα δικαιώματα μας πλήττονται εξ’ ίσου.

Η συμπαράσταση προς τους ναυτεργάτες δικαιώνει τον αγώνα τους και δεν αφήνει χώρο στα παπαγαλάκια να λένε ότι μια μειοψηφία(οι ναυτεργάτες), στέκεται εμπόδιο στην ευημερία των υπολοίπων, δήθεν με τις κινητοποιήσεις της.

Μόνιμο εμπόδιο στην ευημερία μας είναι άλλοι, αυτό πρέπει να το καταλάβουμε επιτέλους και να αφαιρέσουμε τις παρωπίδες που μας φόρεσαν. Αυτοί οι «άλλοι», αν ο λαός δεν αντιδράσει, μαζικά όμως, θα κάνουν τα πράγματα κάθε μέρα και χειρότερα!

Αναγνώριση του δίκαιου αγώνα των ναυτεργατών!!!(και ας αργούν τα περιοδικά που αγοράζω να έρθουν στην Κρήτη)

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος

Advertisements

Read Full Post »

 

Είναι καλύτερο να αμύνεσθαι…

…παρά να αφήνεσθαι.

Βρισκόμαστε σε δύσκολα για την ανθρωπότητα χρόνια, δύσκολα αλλά και κρίσιμα. Θα ήταν λογικό, σε δύσκολες στιγμές όπως αυτές, οι άνθρωποι να έρθουν πιο κοντά ο ένας με τον άλλον, αν θέλουμε δηλαδή να έχουμε τις μικρότερες απώλειες.

~Να σας θυμίσω το παράδειγμα με το ενα ξύλο που εύκολα σπάει ενώ τα πολλά σπάνε δύσκολα, ή αυτό που βλέπουμε στις ταινίες όταν οι άνθρωποι μένουν απροστάτευτοι στο κρύο που αγγαλιάζονται για να ανέβει η θερμοκρασία(βέβαια έτσι μπορεί να καταλήξεις και Gay, βλέπε brokeback mountain), ή εκείνο που μας λέγαν στο σχολείο πως οι ελληνικές πόλεις κράτη, για να αντιμετωπίσουν τον Πέρση κατακτητή συμμάχησαν και πέτυχαν τελικά το στόχο τους.~

Ας φέρουμε όμως τα πράγματα στο σήμερα:

Σήμερα η Ελλάδα, η Ευρώπη, ο κόσμος αν προτιμάτε, έχει εναν κοινό εχθρό, Απλουστευτικά ας τον ονομάσουμε «Παγκοσμιοποίηση». Ο εχθρός αυτός έχει γίνει ιδιαίτερα απειλητικός τα τελευταία 1-2 χρόνια, καθώς μας επιβάλονται μέτρα πρωτοφανούς βαρβαρότητας που γυρνούν την κοινωνία πολλά χρόνια πίσω, τότε που τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι αξίες ήταν παρόμοια με αυτά των ζώων και ο μόνος νόμος που εφαρμοζόταν ήταν αυτός της ζούγκλας.

Βέβαια για να μην δημιουργηθεί σύγχηση, σε μερικά κράτη, που για εμάς έμοιαζαν μέχρι σήμερα τόσο απόμακρα(τώρα δεν μοιάζουν τόσο απόμακρα επειδή όσο πάει τα προσεγγίζουμε, όχι γεωγραφικά αλλά σε επίπεδο συνθηκών διαβίωσης), οι νόμοι προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν τέθηκαν ποτέ σε εφαρμογή, για λόγους που ακόμα και αν φαίνονται να οφείλωνται σε εσωτερικά ζητήματα της κάθε χώρας, έχουν να κάνουν αδιαμφισβήτητα με τον ρόλο που αυτά τα κράτη προρίστηκαν να παίξουν στην διεθνή σκακιέρα.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, ότι ο κοινός εχθρός και οι πιέσεις που αυτός μας ασκεί θα είχε ως αποτέλεσμα την σύσφιξη του κοινωνικού ιστού, όμως μάλλον συμβαίνει το αντίθετο. Αναρρωτηθήκατε ποτέ γιατί(ρητορικό ερώτημα);

Δυο είναι οι βασικοί λόγοι(που στην ουσία ειναι ενας), η σκόπιμα ανεπαρκής παιδεία και η παραπληροφόρηση. Διάβαζα σήμερα, πως σε κάποιες κοινότητες των Άμις στην Αμερική, προκειμένοι τα μέλη τους να μην τις εγκαταλείπουν, προσπαθούν να περιορίσουν(και έχουν καταφύγει και στη δικαιοσύνη και μάλιστα δικαιώθηκαν) τις γνώσεις που τα παιδιά τους μαθαίνουν στο σχολείο για τον έξω κόσμο*1. Έτσι λοιπόν, επειδη δεν μπορούσαν οι Άμις να υποχρεώσουν τα μέλη τους να μην εγκαταλείπουν τις κοινότητες βάσει νόμου, προσπαθούν να τα αποκλείσουν απο αυτό που θα τους παρέχει τα ερεθίσματα για να αποφασίσουν να τις εγκαταλείψουν.

Κάπως έτσι συμβαίνει και στις μέρες μας, καθώς το παιδί τελειώνει το σχολείο, χωρίς να έχει διδαχθεί «Πολιτική Επιστήμη», που είναι ενα απο τα σπουδαιότερα μαθήματα μιας και η πολιτική καθορίζει σχεδόν εξ’ ολοκήρου την κοινωνική ζωή του ατόμου(αντ’ αυτού μαθαίνει για πάρα πολλά χρόνια θρησκευτικά). Έτσι λοιπόν, οι πολίτες(που δεν καταλαβαίνουν καν τι διαπλοκή εννοιών και τι φιλοσοφικούς προβληματισμούς μπορεί  να κρύβει ο όρος «πολίτης»), δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως πολιτικό ον, αλλά στην καλύτερη ως ενα κοινωνικό ον που ζει σε μια πόλη-χώρα. Σε αυτήν όμως την περίπτωση ποιός του ρυθμίζει τις αρχές εκείνες που θα διέπουν τις κοινωνικές του σχέσεις. Σαφώς ως εναν βαθμό η οικογένεια, η εκπαίδευση(η οποία όπως είπα παραπάνω είναι σκόπιμα ελλειπής και κατευθυνόμενη) και ίδιο το κοινωνικό του περιβάλλον, αλλά σίγουρα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης*2.

Όμως στη διαλεκτική σχέση που αναπτύσουμε με το περιβάλλον μας, προκύπτουν προκλήσεις, τις οποίες αν δεν έχουμε μάθει να τις διαχειριζόμαστε, μας οδηγούν σε αδιέξοδα. Όταν βρεθούμε σε ενα τέτοιο αδιέξοδο είμαστε ευάλωτοι, έτοιμοι να δεχθούμε μια πληροφορία που θα μας δίνει μια απάντηση, ας είναι και εσφαλμένη. Όταν για παράδειγμα μένουμε άνεργοι μας βολεύει να πιστεύουμε ότι φταίνε οι μετανάστες(επειδή αφενός αποτελέι την εύκολη λύση και επειδή διαδίδεται απο τα μέσα). Όταν μας αυξάνουν την φορολογία το αποδεχόμαστε επειδή σε κάποιον άλλον που είχε καλύτερο αμάξι την αύξησαν ακόμα περισσότερο. Όταν το παιδί του γείτονα παίρνει ναρκωτικά τρέχουμε να το πούμε σε όλους, όταν το δικό μας παιδί παίρνει ναρκωτικά το κρύβουμε. Σε ποιό όμως πλαίσιο όλα αυτά δικαιολογούνται;

Κατά τη γνώμη μου είναι επειδή αποδεχόμαστε το δόγμα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας. Το δόγμα αυτό συνιστούν κάποιες «αρχές», οι οποίες δεν φύτρωσαν απο το πουθενά στο κεφάλι μας, αλλά σκοπίμως φυτέυτηκαν ως «οικουμενικές αλήθειες».

Κάποιες απο αυτές τις δήθεν οικομουμενικές αλήθειες σας τις παραθέτω:

– Ζείς σε ενα ανταγωνιστικό περιβάλλον, πρέπει πάση θυσία να πετύχεις!

– Αν δεν τρέξεις θα τρέξουν οι άλλοι, οι άλλοι θα πετύχουν και εσύ θα αποτύχεις, αν αποτύχεις δεν υπάρχει δικαιολογία ούτε έλεος, ίσως ελεημοσύνη απο κάποιον «ανώτερο».

– Αυτοί που πέτυχαν είναι άξιοι, οι άλλοι είναι αποτυχημένοι, μπές στην παρέα με τους άξιους, όχι με τους αποτυχημένους, αυτούς πρέπει να τους αποφεύγεις.

– Μπορείς να εμπιστευθείς μόνο λίγους ανθρώπους.

Θα πει κανείς, «μα όλα αυτά αλήθεια είναι ως ενα βαθμό!» Και ναι, είναι αλήθεια όσο το αποδεχόμαστε και να τα αναπαράγουμε, όμως στην πραγματικότητα ο άνθρωπος μπορεί να καταφέρει πολλά περισσότερα πράγματα όντας ενωμένος με άλλους παρά σε διάσταση.

Ακόμα και στις επιχειρήσεις, που στο εσωτερικό τους καλλιεργείται το ανταγωνιστικό κλίμα προκειμένοι οι εργαζόμενοι να αποδίδουν τα μέγιστα, ο ανταγωνισμός αυτός δεν είναι τυφλός, είναι ανταγωνισμός προς ενα κοινό στόχο(την μεγιστοποίηση του κέρδους) και υπακούει σε συγκεκριμένους κανόνες. Τα στελέχη αυτά λειτουργούν, και ας μην το καταλαβαίνουν, όχι ως ενα ξύλο, αλλά ως πολλά ξύλα μαζί.

Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και στην κοινωνία, ενω φαινομενικά υπάρχει ανταγωνισμός που εκφράζεται άλλοτε μέσω του ατομικισμού και άλλοτε μέσα απο ιδιαίτερες κοινωνικές ομάδες που ανταγωνίζονται ή ακόμα και συγκρούονται με άλλες κοινωνικές ομάδες*3 όμως η συνισταμένη αυτών των τριβών, οδηγεί προς ενα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Η διάσπαση του κοινωνικού ιστού, δεν προάγει, όπως θέλουν κάποιοι να φανεί, την χωρίς όρια εξέλιξη του ατόμου(επειδή η κοινωνία δεν θα του βάζει φραγμούς), αλλά περιορίζει τόσο την εξέλιξη της κοινωνίας, όσο και την εξέλιξη του ατόμου, διότι δημιουργεί ανισσοροπίες και αντιθέσεις. Αλλά κυρίως, επειδή αφήνει το «άτομο» απροστάτευτο απέναντι σε όλους εκείνους που θα οργανωθούν εναντίον του για να τον εκμεταλλευτούν. Είναι πιο εύκολο για μια επιχείρηση που έχει συμφέρον να προσλαμβάνει τους εργαζόμενους με όσο το δυνατόν χαμηλότερο μισθό, να το καταφέρει αν οι υποψήφιοι προς πρόσληψη δεν είναι οργανωμένοι σε κάποιο ισχυρό εργατικό σωματείο. Αποτελεί δε γεγονός, ότι όσο περισσότεροι παραμένουν ανωργάνωτοι, τόσο το σωματείο χάνει την ισχύ του εφόσον η επιχείρηση θα έχει την επιλογή να προσλαμβάνει τους μη οργανωμένους που δεν διαθέτουν κανένα διαπραγματευτικό όπλο. Δηλαδή η διάσπαση δεν προσβάλει μόνο εκείνους που διασπώνται, προσβάλει και εκείνους που προσπαθούν ενωμένοι να υπερασπίσουν τα συμφέροντα τους.

Θα αναρρωτηθεί κανείς, ¨γιατί αφού είναι στο συμφέρον τους να είναι ενωμένοι, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν, ειδικά στα εργασιακά ζητήματα, ατομικιστική συμπεριφορά;» Εδω ερχόμαστε πάλι πίσω στο ρόλο των μέσων μαζικής ενημέρωσης που οργανωμένα προσπαθούν να πετύχουν αυτό που πέτυχαν οι κοινωνίες τον Άμις, να ζουν δηλαδή οι άνθρωποι σε μια φούσκα ελεγχόμενης πληροφόρησης, έτσι ώστε να μην αμφισβητήσουν τις αρχές που διέπουν την κοινωνία τους(ακόμα και αν αυτές είναι εσφαλμένες).

Δεν είναι τυχαίο που όταν γίνονται μαζικές κινητοποιήσεις τα κανάλια δείχνουν να έχουν μια προτίμιση στα επεισόδια και όχι στο να προβάλουν τα αιτήματα των διαδηλωτών.

Δεν είναι τυχαίο που όταν κάποιος επαγγελματικός κλάδος κλείνει τους δρόμους ή τα λιμάνια, τα κανάλια εστιάζουν στο κλείσιμο του δρόμου και όχι στα προβλήματα-ζητήματα εκείνα που οδήγησαν τους εργαζόμενους στην πράξη αυτή.

Δεν είναι τυχαίο ότι για όλα τα μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν τον λαό της Ελλάδας(και όλους τους λαούς του κόσμου), πάντα «φταίνε» εκείνου που δεν είναι σε θέση να αμυνθούν(μετανάστες, μειονότητες).

Δεν είναι τυχαίο που καλλιεργείται το μίσσος για όσους είναι σε λίγο καλύτερη μοίρα(πχ δημοσίους υπαλλήλους και μικροεπιχειρηματίες(λες και αν χτυπηθούν αυτοί σήμερα δεν θα επηρρεάσει αρνητικά και όλους τους απο κάτω)), ενω αυτοί που πραγματικά φταίνε(τραπεζίτες, μεγαλοεργολάβοι, πολυεθνικές) είναι όχι μόνο στο απυρόβλητο, αλλά επιδοτούνται, κάνουν συμφωνίες με το κράτος, έχουν φορολογικές ελαφρύνσεις κλπ.

Όλα τα παραπάνω γίνονται όχι τυχάια αλλά βάσει σχεδίου, ένα σχέδιο που καταστρώνεται απο κάποια οικονομικά κέντρα, εφαρμόζεται απο τις ξεπουλημένες πολιτικές ηγεσίες, και αιτιολογείται-δικαιολογείται, μέσα απο τα μέσα μαζικής εξημέρωσης.

Έτσι παρόλο που στα περισσότερα ζητήματα που αφορούν τις προσωπικές μας σχέσεις είμαστε ο καθ΄ενας για την πάρτη του, γεννιόμαστε και πεθαίνουμε εξαρτήματα μιας μηχανής(μερικοί εν αγνοία μας, μερικοί άθελα μας, και μερικοί ηθελημένα(ίσως επειδή νομίζουν ότι θα καταφέρουν απο θύματα να γίνουν θύτες)) που μοναδικό σκοπό έχει τον πλουτισμό και την συντήρηση μιας ολιγαρχικής ελίτ.

Ο μόνος τρόπος να τους σταματήσουμε είναι να πάψουμε να αμυνόμαστε περί πάρτης και να αρχίσουμε να αμυνόμαστε περι πατρίδος, ή καλύτερα περί ταξικού συμφέροντος, όχι επειδή σας το λεω εγώ, αλλά επειδή οφείλετε να βρείτε τρόπο να το καταλάβετε απο μόνοι σας(καλά και επειδή σας το λεω εγώ, τι διάολο άδικα έφαγα τόση ώρα να γράψω αυτό το άρθρο)…

Δείτε και το Μάτριξ, στα ίδια πάνω κάτω αναφέρεται(εκεί τουλάχιστον οι εξαπατημένοι συντηρούσαν εναν ολόκληρο πλανήτη απο εξωγήινα πλάσματα και όχι μια ολιγαρχία μονάχα)

*1 Πηγή Will Kymlicka, Η Πολιτική φιλοσοφία της εποχής μας, εκδόσεις Πόλις, σελ. 354-355.

*2 Προσοχή: Όλοι αυτοί οι θεσμοί αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, έτσι λοιπόν, το πως θα συμπεριφερθεί η οικογένεια στο παιδί της, το ορίζει σε μεγάλο βαθμό και η ενημέρωση η οποία θα έχει απο τα διάφορα μέσα.

*3 Αλλά και χώρες που ανταγωνίζονται ή ακόμα και πολεμάνε με άλλες χώρες, για παράδειγμα η Αμερικάνικη βιομηχανία βγήκε κερδισμένη τόσο απο την διεξαγωγή του β παγκοσμίου όσο και απο τις μετέπειτα εξελίξεις ακόμα και αν αυτός ο πόλεμος κόστισε εκατομμύρια ζωές και πόνο στο σύνολο των ευρωπαικών χωρών. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν(μεταξύ αυτών και εγω) ότι ο πόλεμος έγινε σκόπιμα προκειμένου να συντηρηθεί ενα συγκεκριμένο πολιτικοκοινωνικό σύστημα που ακούει στο όνομα καπιταλισμός.

ΑΝΤΕ ΚΑΛΗ ΝΥΧΤΑ!!!

Read Full Post »

Ανέλυα σήμερα στο μυαλό μου μια απο τις αντιφάσεις της εποχής μας και κατέληξα σε μερικά συμπεράσματα. Η αντίφαση με την οποία καταπιάστηκα είναι το ζήτημα παραγωγής-κατανάλωσης που ήταν ένα απο τα κύρια χαρακτηριστικά της καπιταλιστικής ανάπτυξης(στον Δυτικό κόσμο) μέχρι πριν απο λίγα χρόνια, πλέον αυτή η εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί…

Δυο είναι οι βασικοί λόγοι που συνέβη κάτι τέτοιο:

1) Οι πηγές πλούτου/παραγωγής είναι περιορισμένες

2) Εκείνοι οι οποίοι κατέχουν τις ήδη υπάρχουσες πηγές πλούτου/παραγωγής δεν είναι διατεθημένοι να τις μοιραστούν έτσι ώστε να απαντήσουν στα ολοένα αυξανόμενα προβλήματα της ανθρωπότητας.

Γιατί όμως παλιότερα η καπιταλιστική «ανάπτυξη» ήταν δυνατόν να συμβαδίζει με την αύξηση των λαικών εισοδημάτων; Αυτό έμοιαζε να ήταν δυνατό επειδή υπήρχε:

1) Βελτίωση των τρόπων παραγωγής(τεχνολογική βελτίωση, εξιδείκευση, εμπειρία)

2) Παγκοσμιοποίηση της παραγωγής, δηλαδή οι πολυεθνικές που εκμεταλλεύονται την φθηνή εργασία τριτοκοσμικών χωρών καθώς επίσης και τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές.

3) Εκμετάλλευση της οικονομίας κλίμακας η οποία έδινε την ευκαιρία να παράγονται μαζικά φθηνά προιόντα.

Με όλα αυτά στη διάθεση τους, και φοβούμενοι το αντίπαλο δέος(Σοβιετική Ένωση), οι καπιταλιστές αναγκαζόταν να δώσουν μερικά ψίχουλα απο τα κέρδη τους στους λαούς των Δυτικών οικονομιών, ετσί ώστε να μην υπάρξει αμφισβήτηση του συστήματος. Είναι φανερό ότι σήμερα αυτό έχει ολότελα αλλάξει, και τα κεκτημένα(τα οποία κατακτήθηκαν στην πλειονότητα τους με αγώνες και αίμα) παίρνονται πίσω με ταχύτατους ρυθμούς, γιατί όμως γίνεται αυτό;

Μερικοί απο τους λόγους είναι:

1) Όπως είπαμε και παραπάνω οι πόροι είναι περιορισμένοι και υπάρχει στη φύση ενα όριο το οποίο η άναρχη καπιταλιστική ανάπτυξη το έχει προ πολού ξεπεράσει.

2) Στην ουσία, η ορθολογική εκμετάλλευση των πηγών/μέσων παραγωγής/πρώτων υλών, μπορεί να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα του κόσμου, και να κάνει την βελτίωση των συνθηκών δυνατή, όμως…

3) Αυτοί που έχουν τα μέσα παραγωγής, και τα οποία έχουν αποκτησει με ιμπεριαλιστικές τακτικές, τα θέλουν για τον εαυτό τους, και δεν σκέφτονται με βάση το κοινό αλλά το ατομικό καλό.

4) Οι νόμοι είναι καθορισμένοι έτσι, ώστε να προστατεύεται η ατομική ιδιοκτησία, και τα συμφέροντα εκείνων που την κατέχουν, έτσι ο κρατικός παρεμβατισμός περιορίζει μόνο τους μικρομεσαίους και δεν ακουμπά τους μεγάλους.

5) Με  την κατάρρευση/ανατροπή της Σ.Ε δεν υπάρχει κανένας φραγμός στις εχθροπραξίες των καπιταλιστών απέναντι στον λαό.

Στο σημείο αυτό θα ερωτηθεί κάποιος, «ναι αλλά που το πάνε;»

Μέχρι ένα σημείο οι καπιταλιστές κατάφερναν να έχουν ανάπτυξη μέσω της εντατικοποίησης της παραγωγής, αυτό όμως δεν ήταν δυνατόν να γίνεται για πάντα. Το σύστημα όμως για να φένεται ότι αποδίδει και να κινείται η αγορά πρέπει να υπάρχει ανάπτυξη, και αφού δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει πραγματική ανάπτυξη με τους όρους τους δικούς τους έπρεπε να την επινοήσουν. Δημιούργησαν λοιπόν με τα τερτίπια των χρηματοπιστωτικών οργανισμών πλασματική ανάπτυξη η οποία δεν αντιστοιχούσε σε πραγματική παραγωγή αλλά ήταν απλά μια φούσκα. Όπως ήταν φυσικό, αυτή η φούσκα κάποια στιγμή, και υπό την πίεση νεοεμφανιζόμενων οικονομικών δυνάμεων στον χάρτη με πραγματική ανάπτυξη παραγωγής(βλέπε Κίνα), έσκασε.

Όμως όπως πρωτοείπαμε, οι καπιταλιστές, έχουν εξασφαλίσει ότι το νομικό σύστημα τους προστατεύει. Επιπλέον έχουν αποδυναμώσει και αφοπλίσει μέσω της παγκοσμιοποίησης τον ρόλο των κυβερνήσεων των κρατών(και στην θέση των εκλεγμένων κυβερνήσεων έχουν στήσει διεθνής οργανισμούς που ελέγχονται 100/100 απο αυτούς), και εν συνεχία τους έχουν φέρει στο δικό τους γήπεδο(αυτό γινόταν απο παλιά, όμως παλιότερα οι αρχηγοί κρατών είχαν μερικά διαπραγματευτικά χαρτιά στα χέρια τους, σήμερα δεν έχουν κανένα).

Τώρα λοιπόν, διαμέσου κρίσης, χρησιμοποιούνε αυτούς τους υπερεθνικούς μηχανισμούς τους οποίους έχουν στήσει, προκειμένου αυτοί να ζημιωθούν όσο το δυνατόν λιγότερο, για την ακρίβεια το κάνουν με τέτοιο τρόπο, ώστε η κρίση για μερικούς καπιταλιστές να μετατραπεί σε ευκαιρία. Οπότε έχουμε:

– Μείωση των μισθών και αύξηση της φορολογίας για τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, έτσι ώστε να συνηθίσουν σε ενα νέο μη καταναλωτικό τρόπο ζωής.

– Οι κυβερνήσεις λένε στον κόσμο ότι ο μόνος τρόπος να βγούμε απο την κρίση είναι μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, έτσι σε χώρες προτεκτοράτα όπως είναι η Ελλάδα ανοίγουν το δρόμο για να έρθουν ξένες εταιρίες να κατακλύσουν την αγορά(Fast track ανάπτυξη-άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων). Επιπλέον ελαφρύνουν την φορολογία για τις εταιρίες αυτές, σβήνουν πρόστιμα και ωφειλές, επιδοτούν τις τράπεζες. Τέλος, παίρνονται σε ολόκληρη την ευρώπη ενα σωρο αντεργατικά και αντιλαικά μέτρα που θα μπορούσαν να χωριστούν στις εξής κατηγορίες:

α) Μέτρα που συμπιέζουν τα λαικά εισοδήματα

β) Μέτρα που θεσμοθετούν τα πισωγυρίσματα στην εργασία/υγεία/παιδεία

γ) Μέτρα για την καταστολή κινητοποιήσεων/λαικών ξεσηκωμών/διαφόρων ενεργειών που αντιτίθονται στο σύστημα με πρόφαση τον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία.

Ελπίζουν λοιπόν(γιατί εγώ πιστεύω πως δεν θα τους περάσει), πως αν καταφέρουν να φτάσουν τον κόσμο σε ενα επίπεδο εξαθλίωσης πρωτοφανούς για την εποχή μας θα πετύχουν:

1) Να κερδίζουν σχεδόν όλη την υπεραξία απο την εργασία μας απευθείας χωρίς να χρειάζεται να καταναλώνουμε ιδιαίτερα, εφόσον θα μας πληρώνουν ψίχουλα.

2) Θα εξοντωθούν οι ενδιάμεσοι «μικροκαπιταλιστές» και τα κανάλια διανομής θα περάσουν όλα στα χέρια των μονοπολίων, ρίχνοντας έτσι το κόστος για τους μεγαλοκαπιταλιστές.

3) Συμφωνίες «ανάπτυξης» θα γίνονται απευθείας με τις μαριονέτες πολιτικούς, και έτσι τα χρήματα απο τα κρατικά ταμεία θα πηγαίνουν σε έργα για να μπορεί το κεφάλαιο να κινείται(εκεί θα παίξει ρόλο η λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη»).

4) Το κράτος θα έχει πραγματικά ως μοναδικό του ρόλο την διευθέτηση των ζητημάτων που αφορούν το κεφάλαιο και θα χρησιμεύει ως αγωγός άντλησης χρημάτων απο τους λαούς προς την οικονομική αριστοκρατία.

Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, για να κλείνω και το θέμα σιγά σιγά, για εκεί το πάνε το πράμα. Απλά, όπως είπα και νωρίτερα, δεν πιστεύω ότι θα τους περάσει αφού όπως λέει και η γνωστή παροιμία, «φωνή λαού οργή θεού», καιρός είναι αυτή η φωνή να αρχίσει να υψώνεται, όποιο και αν είναι το τίμημα…

Διαφορετικά τα πράγματα ολοένα και θα χειροτερεύουν!

Read Full Post »

Ανακάλυψα αυτό το απίστευτο βιντεάκι στην τύχη, δείτε το!!!

Ποιά είναι άραγε αυτά τα καλόπαιδα;

 

Read Full Post »

Τι καλοί που είναι οι άνθρωποι του ΔΝΤ απέναντι στην Ελλάδα που δεν μας αφήνουν να πτωχεύσουμε!

Τουλάχιστον όχι κατευθείαν, αλλά με δόσεις.

Και είναι κάθε δόση και καημός όπως φένεται!

Γιατί αμα μας πτωχεύαν κατευθείαν, και όχι βήμα-βήμα, μπορεί και να γινόταν επανάσταση.

Ενώ τώρα και περισσότερα μέτρα θα πάρουν καί πιο εύκολα θα τα περάσουν σε βάθος χρόνου.

Γιατί ως γνωστόν «αγάλι αγάλι γίνεται και η αγουρίδα μέλι», αγάλι αγάλι γίνεται και το αγγουράκι αγγούρι να προσθέσω!

Ο λόγος για τις σκληρές διαπραγματεύσεις του Παπακωνσταντίνου με την ΤΡΟΙΚΑ, σκλήρες για τον ελληνικό λαό δηλαδή:

Από in.gr 22/11/2010

«Οι διαπραγματεύσεις ήταν ιδιαιτέρως σκληρές, όπως επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις αλλαγές στις ΔΕΚΟ και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, καθώς και τις αλλαγές στην αγορά εργασίας.

Ειδικότερα, οι μετατάξεις του πλεονάζοντος προσωπικού σε δημόσιο και ΔΕΚΟ, καθώς και το θέμα των εργασιακών σχέσεων αποτέλεσαν «αγκάθι» στις συνομιλίες μέχρι την τελευταία στιγμή.

Τελικά, συμφωνήθηκε σύμφωνα με πληροφορίες, ότι οι μετατάξεις των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ θα λογίζονται ως νέες προσλήψεις και θα εντάσσονται στον κανόνα «μια πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις» από το Δημόσιο. Αυτό ουσιαστικά συνεπάγεται πάγωμα προσλήψεων στο δημόσιο και για τον επόμενο χρόνο.»

Δεν θα γίνουν απολύσεις, μας διαβεβαίωναν! Απλά δεν θα γίνονται προσλήψεις…

Δηλαδή πάλι ο ίδιος αριθμός οικογενειών θα μείνει χωρίς δουλειά, αλλά επειδή είμαστε μεγαλόψυχοι το κάνουμε πιο λαιτ.

Όχι βέβαια πως οι παραμείναντες του σήμερα έχουν εξασφαλιστεί για αύριο, απλά παίρνουν μια μικρή βασανιστική παράταση.

Αυτοί όμως δεν σέβονται ούτε το παρηγοριά στον άρρωστο…, γιαυτό και τον τρομοκρατούν μέρα νύχτα, έτσι ώστε να αισθάνεται ανασφαλής και να είναι πειθήνιος, και ως τώρα η τακτική τους αυτή πιάνει!

Πάντως αυτή η επαναδιαπραγμάτευση των μέτρων κάθε φορά που είναι να πληρώσουμε την επόμενη δόση εμένα καθόλου δεν μου αρέσει.

Τέτοιου είδους εκπλήξεις να μου λείπουν…

πέστε μας τα όλα μια και καλή να κανονίσουμε και εμείς την πορεία μας.

Αλλά εσείς δεν θέλετε να κανονίζουμε εμείς την πορεία μας, θέλετε να μας την κανονίζετε του λόγου σας.

Εμ τί, κορόιδα είστε…;

Όχι απλά υποκριτές:

«Τα στελέχη του ΔΝΤ, της Κομισιόν και της ΕΚΤ αναμένεται να σημειώσουν πως «οι απολύσεις δεν είναι αυτοσκοπός, ωστόσο είναι αναπότρεπτες όταν δεν υπάρχουν χρήματα για την πληρωμή των μισθών».«

Και γιατί δεν πάτε να ζητήσετε πίσω τα πρόστιμα 400εκ ευρώ που χάρισε η κυβέρνηση στους νέους ιδιοκτήτες των ναυπηγείων Σκαραμανγκα;

Ή τα 60 εκατομμύρια που χάρισε η κυβέρνηση των προστίμων της Voodafone;

Με αυτά δεν πληρώνωνται οι μισθοί; Και με τόσα άλλα;

Αλλά δεν θα σας περάσει παλιόσκυλα,

Μετρημένες οι μέρες σας και το ξέρετε!!!

 

Read Full Post »

Ντρίν Ντρίν…

– Πίτσα Βιλγαρία, λέγετε παρακαλώ!

– Γεία σας θα ήθελα να παραγγείλω μια πίτσα, δεν θυμάμαι πως την λένε αλλά θα σας πω τα υλικά.

– Μάλιστα για πείτε μου.

– Λοιπόν θέλω να έχει τυρί απο εκείνο το «καλό» πως το λένε, ΠΑΣΟΚ, να έχει λουκάνικα απο τα αγροκτήματα ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, και λίγο τριμμένο κόκκινο πιπέρι συνασπισμού απο πάνω.

– Μάλιστα, τίποτα άλλο;

– Ναι θα μπορούσατε σας παρακαλώ να μου βάλετε και λίγο ΛΑΟΣ απο την δεξιά μεριά;

– Εμείς θα το βάλουμε στην  μιά πλευρά και διαλέγετε εσείς αν θα το τοποθετήσετε δεξιά σας η αριστερά σας.

– Α ωραία!

– Μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε την διεύθυνση σας;

– Βεβαίως, μπανανίας 18.

– Και το επίθετο σας.

– Κυρπαντελάκης.

– Θα είμαστε εκεί σε περίπου μισή ώρα, ευχαριστούμε για την προτίμιση.

– Παρακαλώ.

…μισή ώρα μετά.

Ανοίγει η πόρτα, ο διανομέας είναι ενας μεσήλικας με καραφλίτσα, καλογυμνασμένος με ασπρισμένο μουστάκι, αντί για μηχανάκι για τη διανομή χρησιμοποιεί ποδήλατο.

– Παραγγείλατε μια πίτσα ΤΡΟΙΚΑ*;

– Σωστά.

– Ορίστε…καλή σας όρεξη.

– Πόσο κάνει;

– Α ξέρετε, επειδή ξέχασα την απόδειξη στο μαγαζί θα σας την φέρω αύριο και θα με πληρώσετε τότε.

– Εντάξει.

– Πρώτα υπογράψτε όμως εδώ για το τυπικό.

– Οκ(βάζει μια υπογραφή).

Η πίτσα τελικά δεν ήταν καλή, ήταν εντελώς διαφορετική απο ότι υποσχόταν το φυλλάδιο παραγγελίας και παρόλο που ήταν μικρή δεν φαγώθηκε.

Την επόμενη μέρα, 9 το πρωί, χτυπάει το κουδούνι.

Ντρίν ντρίν…

Η πόρτα ανοίγει, ήταν ο διανομέας με το ποδήλατο.

– Γειά σας, ήρθα για να εισπράξω.

– Ωραία πόσα θέλετε;

– 50 ευρώ…

– Μα τι λες μωρέ; 50 ευρώ για μια πίτσα;

– Όχι, η πίτσα κάνει 13 ευρώ, αλλά είναι και οι τόκοι απο χθές μέχρι σήμερα.

– Μα αφού εγώ ήθελα να την πληρώσω χθές!

– Ε τότε γιατί δεν την πληρώσατε; Εν πάση περιπτώση έχετε υπογράψει, ας προσέχατε! Αν τα χρήματα δεν υπάρχουν μπορείτε να υπογράψετε αυτό το χαρτί «αναδιάρθρωσης χρέους» και σε 5 μέρες απο σήμερα αν δεν μας ξεπληρώσετε θα σας πάρουμε το σπίτι.

– Καλά τότε θα πληρώσω, τι να κάνω…

Ο διανομέας παίρνει τα λεφτά και φέυγει.

Το ίδιο βράδυ

Ντριν Ντριν…

– Πίτσα Βιλγαρία λέγετε παρακαλώ…

– Ναι γειά σας, είχα τηλεφωνήσει και χθές, Κυρπαντελάκης λέγομαι, θα ήθελα να μου φέρετε μια πίτσα ΤΡΟΙΚΑ…

 

 

* Η πίτσα ΤΡΟΙΚΑ είναι και οικολογική διότι φτιάχνεται απο 100/100 ανακυκλωμένα και αναμασημένα υλικά.

Read Full Post »

Αυτήν την Φώτο την βρήκα στο in.gr σε ενα άρθρο με τίτλο «Επίσημες συνομιλίες με το ΔΝΤ για το πακέτο στήριξης ξεκινά η Ιρλανδία»

Αν ο ζητιάνος ήξερε απο ποιούς ζητάει λεφτά θα το ξανασκεφτότανε…

Φοβερή φώτο, συγχαρητήρια στον φωτογράφο!

Ο αναπληρωτής διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ (Α) καθ' οδόν προς τα γραφεία της ιρλανδικής κεντρικής τράπεζας... (Φωτογραφία: Associated Press Copyright 2010)

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: