Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 25 Νοεμβρίου 2010

Ανέλυα σήμερα στο μυαλό μου μια απο τις αντιφάσεις της εποχής μας και κατέληξα σε μερικά συμπεράσματα. Η αντίφαση με την οποία καταπιάστηκα είναι το ζήτημα παραγωγής-κατανάλωσης που ήταν ένα απο τα κύρια χαρακτηριστικά της καπιταλιστικής ανάπτυξης(στον Δυτικό κόσμο) μέχρι πριν απο λίγα χρόνια, πλέον αυτή η εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί…

Δυο είναι οι βασικοί λόγοι που συνέβη κάτι τέτοιο:

1) Οι πηγές πλούτου/παραγωγής είναι περιορισμένες

2) Εκείνοι οι οποίοι κατέχουν τις ήδη υπάρχουσες πηγές πλούτου/παραγωγής δεν είναι διατεθημένοι να τις μοιραστούν έτσι ώστε να απαντήσουν στα ολοένα αυξανόμενα προβλήματα της ανθρωπότητας.

Γιατί όμως παλιότερα η καπιταλιστική «ανάπτυξη» ήταν δυνατόν να συμβαδίζει με την αύξηση των λαικών εισοδημάτων; Αυτό έμοιαζε να ήταν δυνατό επειδή υπήρχε:

1) Βελτίωση των τρόπων παραγωγής(τεχνολογική βελτίωση, εξιδείκευση, εμπειρία)

2) Παγκοσμιοποίηση της παραγωγής, δηλαδή οι πολυεθνικές που εκμεταλλεύονται την φθηνή εργασία τριτοκοσμικών χωρών καθώς επίσης και τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές.

3) Εκμετάλλευση της οικονομίας κλίμακας η οποία έδινε την ευκαιρία να παράγονται μαζικά φθηνά προιόντα.

Με όλα αυτά στη διάθεση τους, και φοβούμενοι το αντίπαλο δέος(Σοβιετική Ένωση), οι καπιταλιστές αναγκαζόταν να δώσουν μερικά ψίχουλα απο τα κέρδη τους στους λαούς των Δυτικών οικονομιών, ετσί ώστε να μην υπάρξει αμφισβήτηση του συστήματος. Είναι φανερό ότι σήμερα αυτό έχει ολότελα αλλάξει, και τα κεκτημένα(τα οποία κατακτήθηκαν στην πλειονότητα τους με αγώνες και αίμα) παίρνονται πίσω με ταχύτατους ρυθμούς, γιατί όμως γίνεται αυτό;

Μερικοί απο τους λόγους είναι:

1) Όπως είπαμε και παραπάνω οι πόροι είναι περιορισμένοι και υπάρχει στη φύση ενα όριο το οποίο η άναρχη καπιταλιστική ανάπτυξη το έχει προ πολού ξεπεράσει.

2) Στην ουσία, η ορθολογική εκμετάλλευση των πηγών/μέσων παραγωγής/πρώτων υλών, μπορεί να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα του κόσμου, και να κάνει την βελτίωση των συνθηκών δυνατή, όμως…

3) Αυτοί που έχουν τα μέσα παραγωγής, και τα οποία έχουν αποκτησει με ιμπεριαλιστικές τακτικές, τα θέλουν για τον εαυτό τους, και δεν σκέφτονται με βάση το κοινό αλλά το ατομικό καλό.

4) Οι νόμοι είναι καθορισμένοι έτσι, ώστε να προστατεύεται η ατομική ιδιοκτησία, και τα συμφέροντα εκείνων που την κατέχουν, έτσι ο κρατικός παρεμβατισμός περιορίζει μόνο τους μικρομεσαίους και δεν ακουμπά τους μεγάλους.

5) Με  την κατάρρευση/ανατροπή της Σ.Ε δεν υπάρχει κανένας φραγμός στις εχθροπραξίες των καπιταλιστών απέναντι στον λαό.

Στο σημείο αυτό θα ερωτηθεί κάποιος, «ναι αλλά που το πάνε;»

Μέχρι ένα σημείο οι καπιταλιστές κατάφερναν να έχουν ανάπτυξη μέσω της εντατικοποίησης της παραγωγής, αυτό όμως δεν ήταν δυνατόν να γίνεται για πάντα. Το σύστημα όμως για να φένεται ότι αποδίδει και να κινείται η αγορά πρέπει να υπάρχει ανάπτυξη, και αφού δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει πραγματική ανάπτυξη με τους όρους τους δικούς τους έπρεπε να την επινοήσουν. Δημιούργησαν λοιπόν με τα τερτίπια των χρηματοπιστωτικών οργανισμών πλασματική ανάπτυξη η οποία δεν αντιστοιχούσε σε πραγματική παραγωγή αλλά ήταν απλά μια φούσκα. Όπως ήταν φυσικό, αυτή η φούσκα κάποια στιγμή, και υπό την πίεση νεοεμφανιζόμενων οικονομικών δυνάμεων στον χάρτη με πραγματική ανάπτυξη παραγωγής(βλέπε Κίνα), έσκασε.

Όμως όπως πρωτοείπαμε, οι καπιταλιστές, έχουν εξασφαλίσει ότι το νομικό σύστημα τους προστατεύει. Επιπλέον έχουν αποδυναμώσει και αφοπλίσει μέσω της παγκοσμιοποίησης τον ρόλο των κυβερνήσεων των κρατών(και στην θέση των εκλεγμένων κυβερνήσεων έχουν στήσει διεθνής οργανισμούς που ελέγχονται 100/100 απο αυτούς), και εν συνεχία τους έχουν φέρει στο δικό τους γήπεδο(αυτό γινόταν απο παλιά, όμως παλιότερα οι αρχηγοί κρατών είχαν μερικά διαπραγματευτικά χαρτιά στα χέρια τους, σήμερα δεν έχουν κανένα).

Τώρα λοιπόν, διαμέσου κρίσης, χρησιμοποιούνε αυτούς τους υπερεθνικούς μηχανισμούς τους οποίους έχουν στήσει, προκειμένου αυτοί να ζημιωθούν όσο το δυνατόν λιγότερο, για την ακρίβεια το κάνουν με τέτοιο τρόπο, ώστε η κρίση για μερικούς καπιταλιστές να μετατραπεί σε ευκαιρία. Οπότε έχουμε:

– Μείωση των μισθών και αύξηση της φορολογίας για τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, έτσι ώστε να συνηθίσουν σε ενα νέο μη καταναλωτικό τρόπο ζωής.

– Οι κυβερνήσεις λένε στον κόσμο ότι ο μόνος τρόπος να βγούμε απο την κρίση είναι μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, έτσι σε χώρες προτεκτοράτα όπως είναι η Ελλάδα ανοίγουν το δρόμο για να έρθουν ξένες εταιρίες να κατακλύσουν την αγορά(Fast track ανάπτυξη-άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων). Επιπλέον ελαφρύνουν την φορολογία για τις εταιρίες αυτές, σβήνουν πρόστιμα και ωφειλές, επιδοτούν τις τράπεζες. Τέλος, παίρνονται σε ολόκληρη την ευρώπη ενα σωρο αντεργατικά και αντιλαικά μέτρα που θα μπορούσαν να χωριστούν στις εξής κατηγορίες:

α) Μέτρα που συμπιέζουν τα λαικά εισοδήματα

β) Μέτρα που θεσμοθετούν τα πισωγυρίσματα στην εργασία/υγεία/παιδεία

γ) Μέτρα για την καταστολή κινητοποιήσεων/λαικών ξεσηκωμών/διαφόρων ενεργειών που αντιτίθονται στο σύστημα με πρόφαση τον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία.

Ελπίζουν λοιπόν(γιατί εγώ πιστεύω πως δεν θα τους περάσει), πως αν καταφέρουν να φτάσουν τον κόσμο σε ενα επίπεδο εξαθλίωσης πρωτοφανούς για την εποχή μας θα πετύχουν:

1) Να κερδίζουν σχεδόν όλη την υπεραξία απο την εργασία μας απευθείας χωρίς να χρειάζεται να καταναλώνουμε ιδιαίτερα, εφόσον θα μας πληρώνουν ψίχουλα.

2) Θα εξοντωθούν οι ενδιάμεσοι «μικροκαπιταλιστές» και τα κανάλια διανομής θα περάσουν όλα στα χέρια των μονοπολίων, ρίχνοντας έτσι το κόστος για τους μεγαλοκαπιταλιστές.

3) Συμφωνίες «ανάπτυξης» θα γίνονται απευθείας με τις μαριονέτες πολιτικούς, και έτσι τα χρήματα απο τα κρατικά ταμεία θα πηγαίνουν σε έργα για να μπορεί το κεφάλαιο να κινείται(εκεί θα παίξει ρόλο η λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη»).

4) Το κράτος θα έχει πραγματικά ως μοναδικό του ρόλο την διευθέτηση των ζητημάτων που αφορούν το κεφάλαιο και θα χρησιμεύει ως αγωγός άντλησης χρημάτων απο τους λαούς προς την οικονομική αριστοκρατία.

Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, για να κλείνω και το θέμα σιγά σιγά, για εκεί το πάνε το πράμα. Απλά, όπως είπα και νωρίτερα, δεν πιστεύω ότι θα τους περάσει αφού όπως λέει και η γνωστή παροιμία, «φωνή λαού οργή θεού», καιρός είναι αυτή η φωνή να αρχίσει να υψώνεται, όποιο και αν είναι το τίμημα…

Διαφορετικά τα πράγματα ολοένα και θα χειροτερεύουν!

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: