Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 6 Φεβρουαρίου 2011

Υπήρξε μια εποχή στην Ελλάδα, ας την ονομάσουμε Π.Κ(προ κρίσεως), κατά την οποία τα πράγματα έμοιαζαν να είναι πιο απλά. Μια εποχή, που ο πολύς κόσμος, αγνοούσε την σημασία εννοιών όπως «spreads», ευρω-ομόλογα, ΔΝΤ, ελεγχόμενη πτώχευση, επιτήρηση, «κλειστά επαγγέλματα», fast track επενδύσεις, «άνοιγμα στις αγορές», «οίκοι αξιολόγησης», πιστοληπτική δυνατότητα  κλπ. Αμφίβολο είναι βέβαια αν και σήμερα, που οι λέξεις αυτές έχουν γίνει πανελληνίως γνωστές, ο πολύς κόσμος καταλαβαίνει την σημασία τους, είναι όμως αυτό τυχαίο;

Κατά τη γνώμη μου όχι, εγώ πιστεύω ότι όλο αυτό το οικονομολογικό πανυγύρι, του οποίοι κοινωνοί γινόμαστε μέσα απο τα ΜΜΕ, έχει ακριβώς αυτόν τον σκοπό, να μας μπερδέψει και εν συνεχεία να μας αποπροσανατολίσει. Καλύπτει δηλαδή την απλή αλήθεια, με ενα πέπλο δυσνόητων εννοιών και όρων της αγοράς που στην ουσία λίγο μας αφορούν, επειδή εξυπηρετούν σκοπούς άλλων και όχι τους δικούς μας, και επειδή απέχουν απ΄ την ουσία. Εδώ, για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω πως είναι κακό να τα γνωρίζουμε όλα αυτά, «know your enemy» λένε άλλωστε, όμως το πιο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε την ουσία, έτσι ώστε να μπορούμε να διακρίνουμε και την σκοπιμότητα του αποπροσανατολισμού.

Και η ουσία για την χώρα μας, που πάνω κάτω τα ίδια ισχύουν και στις υπόλοιπες χώρες, είναι απλή. Ας πάρουμε για παράδειγμα την συρίκνωση του δημοσίου. Το ελληνικό δημόσιο έχει αρχίσει να απωδυναμώνεται και να συρικνώνεται πολύ καιρό πρίν την κρίση, θα θυμάστε φυσικά το ξεπούλημα του ΟΤΕ, και πριν απο αυτό το πέρασμα πολλών και ουσιαστικών αρμοδιοτήτων των δημοσίων οργανισμών σε υπεργολαβίες. Συγκεκριμένα, μερικές δεκαετίες πριν, αν ο ΟΤΕ ήθελε να σκάψει τον δρόμο για να βρεί μια βλάβη, το έκανε ενδουπηρεσιακά, αργότερα αυτό το κομμάτι δόθηκε σε ιδιώτη, και ο ΟΤΕ αναλάμβανε να επισκευάζει απλά το καλώδιο. Με αυτόν όμως τον τρόπο, το ποσοστό κέρδους του ΟΤΕ μειώθηκε, διότι ο ιδιώτης του κόστιζε παραπάνω απο τον μισθωτό εργάτη, που σημαίνει λιγότερα έσοδα για το κράτος.

Αυτό απο μόνο του, θα είχε για το κράτος ως άμεση επίπτωση την μείωση των διαθέσιμων θέσεων στο δημόσιο τομέα, και την σχετική αύξηση των λειτουργικών δαπανών, οι οποίες μειώνωνται ποσοστιαία όταν μια επιχείρηση μεγαλώνει(οικονομίες κλίμακας) και αυξάνονται ποσοστιαία όσο αυτή μικραίνει. Μια ακόμα πολύ σοβαρή επίπτωση, θα ήταν η αποδυνάμωση του λεγόμενου «κοινωνικού κράτους», δηλαδή εφόσον η κερδοφορία του δημοσίου μειώνεται, τα διαθέσιμα χρήματα που θα μετατρεπόταν σε «κοινωνικό αγαθό» μειώνονται και αυτά. Το κράτος λοιπόν κάποια στιγμή υποτίθεται ότι καλείται να δώσει απάντηση σε αυτά τα προβλήματα που δημιουργεί η έλλειψη ρευστότητας, η τουλάχιστον έτσι μας λενε. Εγω δεν θα κάτσω εδω να δώσω υποθετικές λύσεις, μιας και δεν πιστεύω ότι είναι δυνατόν καμιά απο αυτές να καρποφορήσει στον καπιταλισμό, αντ΄αυτού, θα παραθέσω μερικούς απο τους βασικούς άξονες στους οποίους κινήθηκε το ελληνικό κράτος, που είχαν σχέση με το πρόβλημα, όμως όχι για να βρεθεί λύση προς όφελως του λαού, αλλά για να αυξηθεί ακόμα περισσότερο η κερδοφορία των ιδιωτών και των τραπεζών.

– Ιδιωτικοποιήσεις: Για να καλυφθεί υποτίθεται το κρατικό έλλειμα, το κράτος ιδιωτικοποιεί τις επιχειρήσεις του, αυτό υποτίθεται για λίγο καιρό δίνει λεφτά στα ταμεία και δίδεται μια βραχυπρόθεσμη λύση. Στην πραγματικότητα βέβαια, το πρόβλημα εντείνεται, διότι όταν ξεπουλάς, αντί να εξορθολογίζεις μια μια τις παραγωγικές σου πηγές, αυτό που στην ουσία κάνεις, ομοιάζει με την πράξη όσων ρευστοποιούν τις περιουσίες τους προκειμένου να συντηρηθούν, καταφέρνοντας έτσι, απλά να μετατοπίσουν την ημερομηνία της ανέχειας, και σβήνοντας κάθε ελπίδα να ορθοποδήσουν αφου δεν θα τους μείνει πια τίποτα προς εκμετάλλευση. Ακόμα, αφήνεις όλο και περισσότερους εργαζόμενους, στο έλεος των ιδιωτών, σε μια αγορά που είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε ο μικρός να μην προστατεύεται απο πουθενά ενώ οι μεγάλοι, που με τις ιδιωτικοποιήσεις γίνονται ακόμα μεγαλύτεροι(αποσπώντας εθνικό κεφάλαιο και πλουτοπαραγωγικές πηγές), έχουν κρατική, νομική και πολιτική στήριξη.

– Αύξηση της φορολογίας: Προκειμένου να καλυφθεί το κρατικό έλλειμα, το κράτος αυξάνει την φορολογία, όμως αντί να το κάνει σε εκείνους που κερδοφορούν εις βάρος του λαού, στρέφει τα βέλη του στον ίδιο το λαό, αποσπώντας μεγαλύτερο μερίδιο απο τα εισοδήματα του, χωρίς να του δίδει κανένα αντάλαγμα, αφού οι «κοινωνικές υπηρεσίες πρόννοιας» συνεχώς αποδυναμώνωνται. Το κράτος έτσι καταφέρνει μεν να συντηρεί τον ασύμφορο για τους πολίτες εαυτό του προσωρινά, εντείνοντας σε βάθος χρόνου περισσότερο το πρόβλημα, αφού το μεγαλύτερο μέρος απο τα χρήματα που αρπάζει απο τον λαό, τα «χαρίζει» στο μεγάλο κεφάλαιο υπό την μορφή επιδοτήσεων, τραπεζικών ενυσχύσεων, ελκυστυκών επενδυτικών ευκαιριών κλπ. Δηλαδή στην κυριολεξία, με αφορμή την υποτιθέμενη ρευστότητα στην αγορά, τα παίρνει απο τους φτωχούς και τα δίνει στους πλούσιους, κάνει αναδιανομή προς τ πάνω(διότι αν ήθελε πραγματική ρευστότητα θα τα έκανε αναδιανομή απο πάνω προς τα κάτω, όμως αυτά στον καπιταλισμό είναι ανέκδοτα).

– Δανεισμός: Στο όνομα της κάλυψης του ελλείματος, και για να μην μείνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι απλήρωτοι(εδώ γελάνε), το κράτος απευθύνεται σε δανειοδοτικούς οργανισμούς(ΔΝΤ). Αυτοί, δήθεν προβληματισμένοι(προκειμένου να ανεβάσουν τα επιτόκια και να αυξήσουν τις υποχρεώσεις του δανειολήπτη απέναντι τους)αλλά στην πραγματικότητα με μεγάλη χαρά, δανειοδοτούν το εκάστοτε κράτος με απίστευτα ασύμφορους όρους δανεισμού, πολύ υψηλα επιτόκια κλπ. Παράλληλα, καλιεργούν το έδαφος, για επενδυτική επίθεση κεφαλαιοκρατών στην συγκεκριμένη χώρα, στο όνομα και πάλι της ρευστότητας, της μείωσης της ανεργίας κ.α. Αυτό όμως που συμβαίνει στην πραγματικότητα, είναι ότι και το χρέος αυξάνεται(αφού για να ξεπληρώσεις το δάνειο παίρνεις πάλι δάνειο), και αποσπούνται ακόμα περισσότεροι εθνικοί πόροι απο την εθνική οικονομία της δανειολήπτριας χώρας.

– «Επαναδιαπραγμάτευση»/»Επαναθεώρηση» των εργασιακών: Επειδή τα κρατικά ταμεία είναι μείον(όχι τυχαία φυσικά), το κράτος ζητά απο όλους μερικές θυσίες, έτσι σαν να μη φτάνει η άυξηση της φορολογίας, περικόπτωνται μισθοί-συντάξεις, μειώνεται η αξία της εργατώρας(η εισπραχθέα απο τον εργαζόμενο), καταστρατηγούνται τα ωράρια κλπ. Αυτό έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την χειροτέρευση της ποιότητας ζωής των λαικών στρωμάτων, η οποία δεν είναι προσωρινή αλλά μόνιμη. Και απο αυτό βέβαια οφελείται η πλουτοκρατία, αφού οι «επενδυτοεπιδρομείς», που θα εισβάλουν στην τοπική οικονομία με ακόμα πιο εντατικούς ρυθμούς, θα αγοράζουν τον κόπο του εργαζόμενου ακόμα πιο φτηνά.

Όπως είναι φανερό, αφού όλα τα παραπάνω έρχονται και «κουμπώνουν», οι κινήσεις αυτές της κυβέρνησης, κάθε άλλο παρά τυχαίες κακουπολογισμένες και λανθασμένες είναι. Οι ιμπεριαλιστικές τακτικές αυτές, έχουν δοκιμαστεί και ξαναδοκιμαστεί στο παρελθόν, οι ξεπουλημένες κυβερνήσεις αναλαμβάνουν ακριβώς αυτόν τον ρόλο, να εκτελέσουν όλες εκείνες τις προσταγές, με την «νομιμοποίηση» που τους δίνει η ψήφος μας(σας) και η ανοχή μας, που παίρνουν απο τα αφεντικά τους(τους κεφαλαιοκράτες), προκειμένου εκείνοι να αυξήσουν τη δύναμη τους(κλέβοντας τη δική μας δύναμη) και να συνεχίσουν την πορεία τους…

…μήπως είναι καιρός να τους κόψουμε τη φόρα;

απλά ρωτάω

Ζήτω η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

Διορθώσεις στο άμεσο(αν ζούμε μέχρι τότε), μέλλον

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: