Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 7 Φεβρουαρίου 2011

Θα έχετε ακούσει φυσικά να μιλούν, στους καιρούς που ζουμε, για τον νόμο του ισχυρού. Ο ισχυρός, επειδή μπορεί, κλέβει, χτυπά, εκμεταλλεύεται, γαμά και δέρνει. Αφήνεται γενικά να εννοηθεί, ότι ο ισχυρός, είναι ενα εξελιγμένο είδος ανθρώπου, που μέσα στην κοινωνία καταφέρνει να ανοίξει δρόμο ανάμεσα στο αίμα και στα πτώματα, που ο ίδιος δημιουργεί, και να επικρατήσει.

Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας, αφήνουν να εννοηθεί, πως ο ισχυρός έχει αρπάξει αυτό το δικαίωμα απο την ίδια τη φύση, αφού όπως έχει πει και ο Δαρβίνος, «στην φύση επικρατεί ο ισχυρός«, ή καλύτερα, ο ισχυρότερος.

Υπάρχουν βέβαια πολοί τρόποι να ερμηνεύσεις και να παραφράσεις αυτήν την διατύπωση του Δαρβίνου, και αυτό κάνουν οι οπαδοί της θεωρίας του κοινωνικού αυτού δαρβινισμού. Καταρχήν ο ίδιος ο Δαρβίνος, με τη λέξη ισχυρός, εννοούσε τον πιο εξελιγμένο, και όχι τον πιο επιθετικό(πόσο μάλλον ενάντια στο ίδιο το είδος του), ο πιο εξελιγμένος λοιπόν, έχει τις περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει στην φύση για να μεταδώσει το DNA του και να εξελίξει με αυτόν τον τρόπο το είδος του. Έτσι λοιπόν, η επιβίωση του ισχυρού αυτόματα μετατρέπεται σε μια «κοινωνική» και όχι «ατομική» διαδικασία, η οποία, έχει ως αποτέλεσμα όχι την επικράτηση του πιο ισχυρού δια της συνεχούς επιβολής της βιας και της εκμετάλλευσης, αλλά με την μετάδοση εκείνου του χαρακτηριστικού του, που τον κάνει να υπερέχει, στα υπόλοιπα «άτομα».

Με αυτήν την έννοια λοιπόν, η σημασία της φράσης, «επικράτηση του ισχυρού» αλλάζει. Αυτό που τελικά επικρατεί δεν είναι το άτομο εις βάρος των υπολοίπων ατόμων, όπως γίνεται στην καπιταλιστική κοινωνία, αλλά το χαρακτηριστικό εκείνο του ατόμου, που το κάνει να ξεχωρίζει, που αν καταφέρει να επικρατήσει, εξελίσει το είδος συνολικά. Αν οι υπόλοιποι, δεν γίνουν κοινωνοί-κληρονόμοι αυτού του χαρακτηριστικού, τότε η εξελικτική αυτή «καινοτομία» χάνεται μαζί με το άτομο και δεν υπάρχει καμία εξέλιξη.

Για να το φέρουμε λοιπόν όλο αυτό στην ανθρώπινη κοινωνία, θα μπορούσαμε να πούμε ξεκάθαρα, πως επιτυχημένη, είναι εκείνη η κοινωνία που καταφέρνει να αναγνωρίσει το εξέχον χαρακτηριστικό του κάθε μέλους της και να το διαμοιράσει, στο βαθμό που αυτό είναι δυνατόν, στα υπόλοιπα μέλη της. Δηλαδή το πλεονέκτημα, για να είναι πραγματικό πλεονέκτημα, δεν πρέπει να είναι «όπλο του ενός», αλλά όπλο ή πιο σωστά, εργαλείο της ίδιας της κοινωνίας.

Όταν μιλάμε όμως για τον καπιταλισμό, οι φερόμενοι ως ισχυροί, είναι εκείνοι που χρησιμοποιούν τα δικά τους «χαρίσματα», και τα χαρίσματα των υποτακτικών τους, ενάντια στο σύνολο, χρησιμοποιώντας τα ως όπλα και όχι ως εργαλεία, ζημιώνωντας έτσι, παρά οφελώντας την εκάστοτε κοινωνία και κατ επέκταση το είδος.

Αυτά τα ολίγα…

…καιρό είχα να αμπελοφιλοσοφήσω

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: