Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 19 Φεβρουαρίου 2011

Όσοι διαβάσατε το προηγούμενο άρθρο, που έκανα αναφορά στην ομιλία του ΓΑΠ, θα είδατε σαφώς, το πως οι πολιτικάντηδες της εποχής μας, μεταχειρίζονται τις έννοιες και τον λόγο, έτσι ώστε να διαστρεβλώσουν την αλήθεια κατα πως τους συμφέρει. Προχθές λοιπόν ο ΓΑΠ διαφήμιζε την «επανάσταση του αυτονόητου», δηλαδή, εμπρός όλοι μαζί να στήσουμε κώλο για να ικανοποιηθεί το ΔΝΤ και να μας αφήσει ήσηχους, παρουσιάζοντας έτσι την υποδούλωση ως ριζοσπαστική πράξη, ενω σήμερα ο Παπούλιας δίνει τη δική του ερμηνεία επι του θέματος.

Απο in.gr 19/2/2011

«Στα Ιωάννινα βρίσκεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, για να παραστεί στις εορταστικές εκδηλώσεις για την 98η επέτειο απελευθέρωσης των Ιωαννίνων που ξεκίνησαν σήμερα, Σάββατο.

«Ένα μήνυμα για όλους μας. Ένας άδολος πατριωτισμός μας ρίχνει στη μάχη για να ξεπεράσουμε κάθε κρίση και κάθε δυσκολία. Και θα το πετύχουμε» δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ο κ.Παπούλιας έφτασε το μεσημέρι στο ορεινό χωριό Τσερίτσιανα Ιωαννίνων, όπου κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο που δεσπόζει στο χωριό.

Οι εκδηλώσεις θα συνεχιστούν αύριο, Κυριακή και θα ολοκληρωθούν τη Δευτέρα με μεγάλη παρέλαση στο κέντρο της πρωτεύουσας της Ηπείρου.»

Για τον «κύριο» Παπούλια δηλαδή, η υποδούλωση, είναι «άδολος πατριωτισμός». Κατά μια έννοια έχει δίκιο, διότι αυτό που αυτός εννοεί πατρίδα, είναι άλλο απο αυτό που καταλαβαίνουμε, ή έστω καταλαβαίναμε μέχρι χθές εμείς. Για τον «κ.»Παπούλια και το συνάφι του, πατρίδα είναι ο κόσμος του κεφαλαίου και το περιβάλλον τον αγορών, εκείνου του κόσμου πολίτες είναι, ενός κόσμου που μας θέλει σκλάβους, άλλους καλοπληρωμένους(πολιτικάντηδες, στελέχη, δημοσιογράφοι) και άλλους απλήρωτους(εμάς τους μεροκαματιάρηδες).

Δεν θα κάτσω να ξαναμιλήσω για το ότι πραγματικός πατριώτης είναι εκείνος που υποστηρίζει τα δίκια της πατρίδας του, ή ακόμα καλύτερα της κοινωνικής του τάξης, τα έχω πει και ξαναπεί. Αντιθέτως, θα κάτσω να δώσω μερικές πληροφορίες, σχετικά με το πως βλέπουν οι κεφαλαιοκράτες την κάθε ανα τον κόσμο «πατρίδα», που για εκείνους δεν είναι τίποτα άλλο παρά πηγή πλουτισμού μέσω της νομιμοποιημένης με τη βια την προπαγάνδα και τον εξαναγκασμό, κλοπής.

Σήμερα το κεφάλαιο και οι αγορές, εκφράζουν την δύναμη τους και τις προθέσεις τους μέσω της παγκοσμιοποίησης. Η παγκοσμιοποίηση λαμβάνει χώρο με διάφορους τρόπους. Στην Ευρώπη, επιβλήθηκε με την ευρωπαική ένωση, την κομισιόν, το ευρωσύνταγμα, και προσεχώς το ευρωπαικό(αντίστοιχο του ΔΝΤ), ταμείο στήριξης. Όλα τα παραπάνω, και πολλά ακόμα, θεσμοθετούν, όπως είναι πλέον ολοφάνερο, μια νεα παγκοσμιοποιημένη αγορά. Η επιβολή αυτού του δόγματος γίνεται σε πολλά επίπεδα, τα κύρια χαρακτηριστικά τηςόμως  είναι οικονομικά και κοινωνικά, ενω παράλληλα αναπτύσεται ενα νομικό πλαίσιο(ευρωσύνταγμα, συνθήκες Μααστριχτ, Σένγκεν κλπ) και ενας μηχανισμός καταστολής όπως είναι το νεο δόγμα του ΝΑΤΟ που του δίνει κανονικά ρόλο ανάλογο με αυτόν της «Ιεράς Συμμαχίας». Τόσο οι νόμοι, όσο και ο μηχανισμός καταστολής, βρίσκονται στην υπηρεσία της συσσώρευσης κεφαλαίου, μέσω της κλοπής των καρπών της εργασίας των λαών ανα τον κόσμο.

Οι στόχοι τους είναι οι παρακάτω.

– Δημιουργία μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομικής ζώνης, στην οποία η κάθε περιφέρεια θα έχει συγκεκριμένο ρόλο, ο οποίος όμως θα είναι δυνατόν να αλλάζει κατά απαίτηση των κεφαλαιοκρατών. Για παράδειγμα την Ελλάδα μπορεί σήμερα να την χρειάζονται για αγροτική παραγωγή, ενώ αύριο να αποτελέσει για αυτούς πηγή προμήθειας πρώτων υλών ή ενεργειακό κόμβο ή ενα συνδιασμό.

– Για να το πετύχουν αυτό χρησιμοποιούν σε κάθε χώρα τον κρατικό μηχανισμό. Απο την μια αφαιρούν τους προστατευτικούς περιορισμούς που το κράτος θέτει υπέρ της τοπικής οικονομίας(καμποτάζ, κλειστά επαγγέλματα, δημόσιες επενδύσεις) και μετατρέπουν το κράτος σε απευθείας εταίρο, η πιο σωστά «υπάλληλο» της νεας αυτής παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.

– Η αφαίρεση αυτών των προστατευτικών περιορισμών γίνεται ταυτόχρονα με την εισαγωγή στην τοπική οικονομία μηχανισμών της αγοράς. Παράλληλα, εντός των ενώσεων παίρνονται μέτρα για την ελεύθερη διακίνηση των αγαθών και των ανθρώπων. Η ελεύθερη αυτή ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ(έχει σημασία η λέξη διότι παραπέμπει σε εμπορικό όρο), δεν γίνεται, παρότι παρουσιάζεται απο τα μέσα ως τέτοια, για την συναδέλφωση των λαών, αλλά για να κοστίζει λιγότερο η διακίνηση των προιόντων για τις πολυεθνικές, κάτι που προηγουμένως, με τις δασμολογικές πολιτικές κάποιων κρατών(μερκαντιλισμός)ήταν περισσότερο κοστοβόρο. Η ελεύθερη μετακίνηση-διακίνηση των ανθρώπων δε, αποφασίστηκε καθαρά για να μπορούν να «υποδέχονται» εργατικό δυναμικό όπου χρειαστεί ανα την Ευρώπη.

Όλα τα παραπάνω, ήταν στοιχεία της παγκόσμιας οικονομίας απο πολύ παλιότερα, όμως στις μέρες μας, με την βοήθεια της τεχνολογίας, τους γίνεται δυνατό(ή έτσι υπολογίζουν διότι λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο) να φτάσουν σε επίπεδα ακόμα μεγαλύτερης συστηματοποίησης της κλοπής και εκμετάλλευσης των ανθρώπων ανα τον κόσμο. Αυτό που βιώνουμε, είναι η προσπάθεια του ιμπεριαλιστικού κτήνους, να φτάσει στο ανώτερο επίπεδο επιβολής της κυριαρχίας του, στον άκρατο, παγκοσμιοποιημένο ιμπεριαλισμό.

Προσωπική μου άποψη είναι οτι το γιγαντιαίο αυτό επικοδόμημα που προσπαθούν να στήσουν, θα καταρρεύσει ως δεύτερος πύργος της Βαβέλ απο το ίδιο του το βάρος. Δεν μπορώ να υπολογίσω πότε ακριβώς θα γίνει αυτό, ούτε ποιές θα είναι οι συννέπειες, όμως τα πρώτα ρήγματα είναι ήδη εμφανή, και θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν μέχρι τη μέρα που θα αποφασίσουμε να του δώσουμε την καθοριστική σπρωξιά και απο τα υλικά που θα μείνουν να οικοδομήσουμε κάτι πιο ανθρώπινο.

Όταν είμαι μόνος

κάνω κάποιες σκέψεις

λέω αν ο κόσμος

ήτανε αλλιώς

είχε αντί μίσος

στη καρδιά του αγάπη

ήταν σ’ όλα ίσιος

πλούσιος και φτωχός.

 

Αν δεν είχε φόβους

άγριους πολέμους

αν δεν είχε φόβους

άδικο καημό

πως θα ήταν λέω

τότε η γη σου Θεέ μου

πόσο πιο ωραίο

το αστέρι αυτό.


Και όπως κάνω σκέψεις

όμορφες κοιμάμαι

και στον ύπνο λέξεις

κάνω μαγικές,

μα σαν θα ξυπνήσω

πάλι θα λυπάμαι

είναι ο κόσμος ίδιος

όπως ήταν χθες.


Να ‘τανε να μείνουν

πάνω στον πλανήτη

εκείνοι που αφήνουν

πίσω τους χαρά,

να μη ξεχωρίζουν

άσπροι μαύροι γύφτοι

να μην υποφέρουν

και πονούν παιδιά.


Μες στα όνειρά μου

βλέπω έτσι τον κόσμο

και πετάει η καρδιά μου

και φορώ φτερά.

Στίχοι: Ξενοφώντας Φιλέρης
Μουσική: Κώστας Χατζής
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Χατζής

Νεογέννητο βλαστάρι λερωμένο
στα απόνερα του κόσμου ξεπλυμένο,
δεν έμαθε βιβλίο να διαβάζει
γυφτάκι, ο λαός μας το φωνάζει,
δεν έμαθε βιβλίο να διαβάζει
γυφτάκι, ο λαός μας το φωνάζει,
γυφτάκι, ο λαός μας το φωνάζει
δεν έμαθε βιβλίο να διαβάζει.

Γυφτάκι, χόρεψέ μας τσιφτετέλι
να φας ένα κομμάτι απ’ το καρβέλι,
κι αυτό, σαν πιθηκάκι μαθημένο
δαγκώνει το χαλκά που είναι δεμένο,
γυφτάκι, χόρεψέ μας τσιφτετέλι
να φας ένα κομμάτι απ’ το καρβέλι,
να φας ένα κομμάτι απ’ το καρβέλι
γυφτάκι, χόρεψέ μας τσιφτετέλι.

Το βράδυ, στη μεγάλη την πλατεία
το πιάσανε να κάνει επαιτεία,
σε κάτι λεπτεπίλεπτους τουρίστες
που ‘μοιαζαν περισσότερο μ’ αρτίστες,
σε κάτι λεπτεπίλεπτους τουρίστες
που ‘μοιαζαν περισσότερο μ’ αρτίστες,
που ‘μοιαζαν περισσότερο μ’ αρτίστες
σε κάτι λεπτεπίλεπτους τουρίστες.

Γυφτάκι, σε κοιτάζουν οι ανθρώποι,
ρεζίλι θα γενούμε στην Ευρώπη,
γυφτάκι, δύο πήχες όλο κι όλο
ποιος σου ‘μαθε της ζητιανιάς το ρόλο,
γυφτάκι, σε κοιτάζουν οι ανθρώποι,
ρεζίλι θα γενούμε στην Ευρώπη,
ρεζίλι θα γενούμε στην Ευρώπη,
γυφτάκι, σε κοιτάζουν οι ανθρώποι.

Αφέντη, αν μου δώσεις δυο δραχμούλες
θα κάνω δεκαπέντε κωλοτούμπες,
αφέντη, αν μου δώσεις και τσιγάρο
θα κάτσω σαν μαϊμού να το φουμάρω,
αφέντη, δώσε δύο δραχμούλες
και θα κάνω δεκαπέντε κωλοτούμπες,
αφέντη, αν μου δώσεις και τσιγάρο
θα κάτσω σαν μαϊμού να το φουμάρω.

Αφέντη που με βάζεις και χορεύω,
εσύ με έμαθες να ζητιανεύω,
εσύ με έμαθες να ζητιανεύω,
αφέντη που με βάζεις και χορεύω.

Read Full Post »

Βασικό συστατικό απο ότι φαίνεται της μεσογειακής διατροφής(tm) είναι το κουτόχορτο, δεν μπορώ να τα εξηγήσω αλλιώς τα φαινόμενα.

Άκουγα στην τηλεόραση για λίγο το Γιωργάκι, να μιλάει για το ΔΝΤ, το νόημα αυτών που έλεγε, επειδή δεν θυμάμαι ακριβώς, ήταν αυτό:

Άντε να πληρώσουμε τις δόσεις και να ακολουθήσουμε τις εντολές που μας δίδονται για να του δείξουμε εμείς του μνημονίου, να το στείλουμε στον αγύριστο.

Πήγε δηλαδή να δώσει την εντύπωση, ότι το να ακολουθούμε σαν πιστά σκυλιά τα κελεύσματα των τραπεζών, αποτελεί επαναστατική πράξη, γιατί έτσι μόνο θα βγούμε κάποια μέρα απο την επιτήρηση και οι αγορές θα ανοίξουν επιτέλους μπροστά μας σαν τρυφερό αιδοίο νεαρής παρθένας…

…αυτό εν μέρη αληθεύει, όσον αφορά το αίμα τουλάχιστον, γιατί στην πραγματικότητα αυτό που θα γίνει είναι ότι θα ανοίξουν οι αγορές και θα μας καταπιούν.

Όσοι έχετε βαρεθεί τα ψέματα του ΓΑΠ να σηκώσετε το δεξί σας χέρι και να πείτε 3 φορές απεταξάμην…

…οκ, κατεβάστε το τώρα.

Για πάμε να δούμε μερικά στοιχειά τα οποία δεν λέγονται απο τα ΜΜΕ, ούτε και απο επίσημα κυβερνητικά χείλη, όσον αφορά το χρέος.

Λοιπόν, απο το 1970 έως και το 2001, το χρέος των αναπτυσσόμενων χωρών(συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) έχει αυξηθεί κατά 35 φορές. Παρόλο που το χρέος έχει αυξηθεί, οι χώρες αυτές, έχουν εξοφλήσει 368 δισ. δολάρια παραπάνω απο αυτά που έχουν δανειστεί(Μαρία Τσάμπρα στο, Ευρωπαικές Γεωγραφίες Τεχνολογία και Υλικός πολιτισμός, εκδόσεις ΕΑΠ, Πάτρα 2008, σελ. 212). Αυτό απλά και χοντρικά σημαίνει, ότι οι τόκοι, έχουν φτάσει να είναι πάνω κάτω 35 φορές περισσότεροι απο το αρχικό ποσό δανεισμού. Υποθέτω, χωρίς να γνωρίζω, ότι μέχρι σήμερα, το χρέος αυτό θα είναι ακόμα πιο μεγενθυμένο.

Η τακτική αυτή, του δανεισμού προκειμένου να ξεχρεώσουμε δεν είναι κάτι καινούριο, δείτε για παράδειγμα το παρακάτω απόσπασμα απο Wikipedia.

«Το διάστημα 1982-89, κατά μέσο όρο, η συνολική εξυπηρέτηση του Δ.Χ. κάλυψε το 33,61% των τακτικών εσόδων της ίδιας περιόδου. Μεταξύ το 1975-87 συνομολογήθηκαν 18,4 δισ. δολ. εξωτερικών δανείων, εκ των οποίων το 81% διετέθει για την εξυπηρέτηση των δανείων(!!!). Η προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό έγινε για έργα συγκοινωνιακής, αγροτικής και αστικής υποδομής. Ένα, το 1982, για την αποκατάσταση των ζημιών από τους σεισμούς στην Καλαμάτα το 1981 και ένα για την υποστήριξη του ισοζυγίου πληρωμών«Πηγή που δίνει η wiki,(Ηλιαδάκης Αναστάσιος, μαθηματικός, πολιτειολόγος: « Το δημόσιο χρέος στο ελληνικό κράτος από το 1824», Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Πατρίς», 3/11/2009)

Στο απόσπασμα, διαπιστώνουμε και αυτό που πραγματεύεται η Naomi Klein στο βιβλίο της «Το δόγμα του σοκ«, ότι δηλαδή οι ισχυροί του κόσμου, μέσω των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, εκμεταλλεύονται το κάθε τι, ακόμα και φυσικές καταστροφές(όπως ήταν ο σεισμός της Καλαμάτας), επειδή σε τέτοιες στιγμές σύγχυσης, είναι ευκολότερο να εφαρμόσουν τα σχέδια τους(στην συγκεκριμένη περίπτωση την αύξηση του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας), πιάνοντας τους λαούς στον ύπνο.

Στον δανεισμό όμως δεν μας οδήγησαν μόνο τα προηγούμενα χρέη, αλλά και ενα σωρό άλλες ενέργιες, όπως η φούσκα του χρηματιστηρίου, το τζογάρισμα των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων κ.α. Για τις ενέργιες αυτές, που κάθε άλλο παρά τυχαίες ήταν, κύριοι υπεύθυνοι  είναι οι κατά καιρούς κυβερνώντες(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) και οι εντολοδότες τους.

Το χρέος αυτό λοιπόν, εκτός του ότι σημαίνει κερδοφορία μέσω των τόκων για το χρηματοπιστωτικό σύστημα, είχε ως βασικό σκοπό, στην Ελλάδα αλλά και στις υπόλοιπες ευρωπαικές χώρες, να δημιουργήσει κράτη «πρεζόνια», εξαρτημένα τελικά απο τους κεφαλαιοκράτες και τους μηχανισμούς τους.

Γνωρίζοντας το αυτό, πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχουν 2 δρόμοι, ο ένας είναι να συνεχίσουμε να είμαστε εξαρτημένοι και να βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στην απάνθρωπη άβυσσο του ιμπεριαλισμού/κορπορατισμού. Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος της απεξάρτησης, ο οποίος βέβαια απαιτεί βαρύ τίμημα και προβλέπεται κακοτράχαλος, είναι όμως η μοναδική διέξοδος που έχουμε απο τον βυθό στην επιφάνεια, όσο καθυστερούμε, τόσο μεγαλύτερη απόσταση θα έχουμε να διανύσουμε.

Ζήτω η επανάσταση!!!

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: