Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 24 Φεβρουαρίου 2011

Απο in.gr 23/02/2011

Αθήνα

Ο πρώην υφυπουργός Παιδείας και πρώην Βουλευτής Α’ Πειραιά Γιώργος Καλός προσχώρησε στη Δημοκρατική Συμμαχία.

Το πρωί της Τρίτης συναντήθηκε με την πρόεδρο του κόμματος Ντόρα Μπακογιάννη η οποία ανέθεσε στον κ. Καλό την ευθύνη του τομέα Πολιτισμού.

Στη Δημοκρατική Συμμαχία προσχώρησε επίσης και η πρώην αντινομάρχης Μαγνησίας Έλενα Αντωνοπούλου, η οποία ανέλαβε τον τομέα μεταναστευτικής πολιτικής.

Έχει έρθει ο καιρός, που βλέπουν ολοένα και περισσότεροι έλληνες, ότι τα δυο μεγάλα κόμματα που υποστήριζαν, δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτα παραπάνω, απο «πολιτικοί νάνοι», για να χρησημοποιήσω τον όρο με τον οποίο είχε αποκαλέσει ο Neigel Farage τον Herman Van Roumpuy(πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου) στην τοποθέτηση του κατά της «ευρωπαικής δικτατορίας» που επιβάλει η παγκοσμιοποίηση.

Οι πολιτικοί αυτοί νάνοι, κερδίζοντας όπως όπως τις εκλογές, χρησιμοποιώντας τα γνωστά ψεύδη, τους κομματικούς μηχανισμούς και την ρουσφετολογία, δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν έχουν ούτε ίχνος πολιτικής βούλησης, αλλά είναι φαιρέφωνα των τραπεζιτών, των μεγαλοεργολάβων και των πολυεθνικών.

Συνειδητοποιώντας τα όλα αυτά ο λαός, γυρίζει την πλάτη στα δυο αυτά μεγάλα κόμματα, απαξιώνωντας ταυτόχρονα, που είναι λάθος κατά τη γνώμη μου, και τον ίδιο τον θεσμό των εκλογών, κάτι που φάνηκε ιδιαίτερα έντονα στις δημοτικές/περιφερειακές εκλογές.

Βλέποντας τα αυτά η πλουτοκρατία, τα δυο μεγάλα κάστρα της να μην μπορούν να αντέξουν κάτω απο τις προκλήσεις της εποχής, προσπαθούν να βρούν διέξοδα, ανώδυνα, ώστε ακόμα και αν αυτά καταρρεύσουν, να υπάρχει ενα Backup Plan.

Το παιχνίδι παίζεται σε δυο κύριως επίπεδα:

Αφενός δημιουργούν νεα μορφώματα(όπως είναι το κόμμα της Ντόρας ή του Κουβέλη), που σχηματίστηκαν προκειμένου να λειτουργήσουν ως αναχώματα, αλλά και ως συντηρητικά στοιχεία μιας πιθανής πολυκομματικής κυβέρνησης, με πολλές αποχρώσεις αλλά κοινό προσανατολισμό. Όλα αυτά στην περίπτωση που απαξιωθεί το δικομματικό μοντέλο διακυβέρνησης «μια εγω μια εσύ» και μετατραπεί σε ¨λίγο εγώ, λίγο εσύ«.

Και αφεταίρου προσπαθούν να κρατήσουν τον κόσμο, αυτόν που αρχίζει και αμφισβητεί, μακρυά απο τον οργανωμένο-ταξικό αγώνα, πείθωντας τον, ότι ο λαός μπορεί να διεκδικήσει τα δικαιώματα του, χωρίς κανένα προηγούμενο, και χωρίς κανένα όραμα για το μέλλον, μέσα απο το ίντερνετ ή τα κινητά, μακρυά απο κόμματα και οργανώσεις. Δηλαδή μαζί με τα ξερά(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΝ-ΛΑΟΣ) προσπαθούν να κάψουν και τα χλωρά(ΚΚΕ).  Σου λένε, αμα είναι να πάρει η κατηφόρα τα 2 μεγάλα κόμματα που ο ρόλος τους είναι καθαρά η υπεράσπιση των συμφερόντων της πλουτοκρατίας, να βγούν ζημιωμένα, αν είναι δυνατόν(ή έστω λιγότερο κερδισμένα) και εκείνα που θεωρούν ότι ο ρόλος τους είναι η υπεράσπιση των συμφερόντων της ευρύτερης εργατικής τάξης.

Υπο αυτές τις συνθήκες λοιπόν, πολλά στελέχη απο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ(και μερικών μικρότερων κομμάτων), μην θέλοντας να καούν μαζί με τα κόμματα τους, όταν αυτά θα τα εγκαταλείψουν οι ψηφοφόροι τους(όπως δείχνουν οι εξελίξεις), κοιτούν να εισχωρήσουν σε «νέους» πολιτικούς χώρους(η πιο σωστά νεα πολιτικά μορφώματα), που δεν διαφέρουν σε τίποτα απο τα παλιά, εκτός ίσως απο το περιτύλιγμα.

Μένει βέβαια να δούμε και πως θα εξελιχθεί το όλο πράγμα με τις περιφέρειες, και σε τι καινούριες ιστορίες μπορεί να μας βάλει, σε πολιτικό επίπεδο ο «Καλλικράτης». Δηλαδή τι θέσεις θα δημιουργηθούν, στις περιφέρειες και τους καλλικρατικούς δήμους, για όλους εκείνους τους «πρώην» πασόκους και «πρώην» νεοδημοκράτες, νυν «ανεξάρτητους» πολιτικούς, αλλά και τι αλλαγές θα επιφέρει ο Καλλικράτης στον νεο εκλογικό νόμο όσον αφορά πια τις βουλευτικές εκλογές.

Ο λόγος βέβαια που λακίζουν αρκετά μέλη και στελέχη αυτών των κομμάτων, αυτοί που έβαζαν μέχρι χθές το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι, είναι που λόγω της ΤΡΟΙΚΑΣ έχουν χάσει το ρόλο τους, και κατ επέκταση τα οικονομικά ωφέλη και κοινωνικά τους ερείσματα. Πλέον το χρήμα με τη μορφή επιδοτήσεων έχει λιγοστέψει και η κάνουλα της ευρωπαικής ένωσης δεν μοιράζει πια τόσα λεφτά στους πολιτικούς υπηρέτες του κεφαλαίου, όπως έκανε κατά το παρελθόν.

Όλος αυτός ο αναβρασμός και η αναμπουμπούλα που μοιάζει να επηρρεάζει κάποια πολιτικά στελέχη και πολιτικούς χώρους κάθε άλλο παρά τυχαίος είναι. Οι κινήσεις των περισσοτέρων εξ αυτών δεν γίνονται ούτε επειδή άλλαξαν μυαλά, ούτε επειδή ενδιαφέρονται για το καλό της χώρας. Απλά διαγνώσκουν για την χώρα ενα αβέβαιο πολιτικό αύριο που δεν θα τους χωράει όλους, έτσι κοιτάζουν απο που και με ποιό τρόπο μπορούν να εξασφαλιστούν.

Συμπληρωματικά, ίσως κάποιοι διαχώρησαν τη θέση τους απο το ΠΑΣΟΚ, επειδή προσβλέπουν ότι η πρωτοφανής πολιτική λιτότητας και αντιλαικής επίθεσης του Γ.Παπανδρέου, η προδοσία δηλαδή, θα μείνει ενεξίτιλή  στην μνήμη του Ελληνικού λαού. Έτσι ώστε όταν ο Παπανδρέου θα έχει εκπληρώσει τον σκοπό του και απομακρυνθεί απο τα φώτα της δημοσιότητας είτε ύσηχα είτε ως προδότης με της ανάλογες τυππανοκρουσίες και αφορισμούς απο αυτούς που μέχρι την προηγούμενη των στήριζαν(για να τον διαδεχθεί ο επόμενος προδότης), να μην βρεθούν εκτεθημένοι πολιτικά, ώστε να υπάρχει ελπίδα ότι θα τους δοθεί πάλι κάποιος ρόλος την επόμενη μέρα. Άτομα σαν την Ντόρα και τους ακολουθητές της απο την άλλη, ελπίζουν ότι αν τα παραδοσιακά αστικά κόμματα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ διαλυθούν, θα δωθεί σε αυτούς το χρήσμα της «διακυβέρνησης» της χώρας απο τα μεγάλα αφεντικά.

Σε κάιθε περίπτωση συνηστώ στον κόσμο να μην συμμετέχει στα παιχνίδια τους, να καταδικάσει όλους εκείνους που με τη στάση, την ιδεολογία και την πολιτική τους στήριζαν στηρίζουν και θα στηρίζουν το παρόν πολιτικοκοινωνικό σύστημα και να στραφεί προς το κόμμα εκείνο που ζητά και πολεμά για την πραγματική αλλαγή και ανατροπή εδω και δεκαετίες.

Απο Real News, δημοσκόπηση σχετικά με πρόθεση ψήφου σε βουλευτικές εκλογές 26-2-2011

 

Λίγο πάνω απο το 20/100 τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων(πηγή http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=49620&catID=11)

Read Full Post »

Read Full Post »

Απο τα παιδικά μου χρόνια δίαβαζα κόμικ, ενα απο τα πρώτα που άρχισα να ξεφυλλίζω ήταν το περιοδικό Μίκυ Μάους…

Στην εποχή μου, ο Μίκυ ήταν ενα χαρούμενο έξυπνο ποντίκι, όπως φαίνεται όμως, έχει περάσει και εκείνος δύσκολες φάσεις.

Κάτα την περίοδο του 1930, δηλαδή του αμερικάνικου Κραχ, ο Μίκυ αντιμετώπιζε σοβαρα ψυχολογικά προβλήματα αισθηματικής φύσεως. Στα στριπάκια της εποχής η Μίνι τον χωρίζει, και ο Μίκυ προσπαθεί, όπως θα δείτε και στις εικόνες παρακάτω να «αντιμετωπίσει» το πρόβλημα με πολλους ευφάνταστους τρόπους.

Αντίθετα ο Οράτιος, στο τέταρτο στριπάκι,  προσσεγγίζει τα πράγματα απο μια άλλη οπτική γωνία…

Δεν ξέρω σε τι κοινό απευθυνόταν εκείνη την εποχή το κόμικ, πάντως αν αυτά τα πρότυπα περνούσαν ειδικά στα παιδιά, είναι απίστευτα σοκαριστικό.

Ελπίζω στις μέρες μας, που η κρίση είναι πάλι παρούσα, να μην έχουμε τις ίδιες ιστορίες με τον αυτόχειρα Μπάτμαν αμα ο Ρόμπιν τον εγκατέλειψει για τη μάσκα του Κάπταιν Αμέρικα…

Ευτυχώς, και για αυτούς και για εμάς, παρόλη την φτώχεια, η Μίνι κατάλαβε το λάθος της και τον ξαναδέχθηκε στην αγκαλιά της...

Αν είναι κάποιο ηθικό δίδαγμα που πρέπει να μας μείνει στο τέλος, είναι ότι το παν είναι ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικό ον, και μπορεί ελεύθερα να αφαιρέσει τη δική του ζωή ή και κάποιου άλλου με ενα φτυάρι…

…πραγματικά τραγελαφικές καταστάσεις!!!

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: