Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2011



Ας υποθέσουμε ότι μέσα στα χρόνια, η εργατική τάξη, είχε καταφέρει με σκληρούς αγώνες και αίμα να πλέξει ενα «πουλόβερ δικαιωμάτων». Σήμερα, περισσότερο απο ποτέ, οι κυβερνήσεις των χωρών, εκτελώντας εντολές των αφεντικών τους τραβούν την κλωστή του «πουλόβερ» αυτού και δεν έχουν σκοπό να σταματήσουν μέχρι να το ξηλώσουν εντελώς, ή μέχρι να τους σταματήσουμε. Το που στοχεύουν το βλέπουμε καθαρά, όσοι δεν αδιαφορούν ή δεν εθελοτυφλούν δηλαδή, στοχεύουν κυριολεκτικά αιώνες πίσω!

Για να σας αποδείξω αυτόν τον ισχυρισμό μου, πρόκειται να ανασύρω μερικά παραδείγματα απο το σκιώδες πηγάδι της ιστορίας, με τα οποία θα φανούν οι ομοιότητες των νέων εργασιακών μέτρων με τις πρακτικές του μεσαίωνα και των πρώτων βιομηχανικών χρόνων.

Ζήτημα 1.1 Μαθητεία

Στις μεσαιωνικές συντεχνίες, που αποτελούσαν την βασική μορφή επαγγελματικής οργάνωσης στις πόλεις της δυτικής Ευρώπης  υπήρξε η εξής ιεράρχιση. Στην κορυφή της πυραμίδας βρισκόταν ο αρχι-μάστορας, ο οποίος είχε στην δούλεψη του εναν αριθμό απο μάστορες/κάλφες, και κάτω απο αυτούς, βρισκόταν οι  βοηθοί. Οι αρχι-μάστορες, είχαν το δικαίωμα να ανοίξουν μαγαζί, και οι κάλφες δούλευαν για αυτούς βάσει κάποιας καθορισμένης αμοιβής, οι ίδιοι οι κάλφες δεν είχαν δικαίωμα να ανοίξουν μαγαζί παρά μόνο εαν τους διδόταν ο βαθμός του μάστορα. Οι βοηθοί δε, στην ουσία δεν είχαν κανένα δικαίωμα, ούτε μισθό, απλά δούλευαν ως ασκούμενοι, για λογαριασμό του αρχιμάστορα, με την ελπίδα ότι θα καταφέρουν κάποια στιγμή και αυτοί να ανεβούν στην ιεραρχία(Ανδρονίκη Διαλέτη στο «Κοινωνική και Οικονομική Ιστορία της Ευρώπης, Θέματα Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας της Ευρώπης«, εκδόσεις ΕΑΠ, Πάτρα 2008, σελ. 49-52)

Ζήτημα 1.2 Παιδική εργασία

Τώρα θα κάνουμε ενα μεγάλο βήμα στο μέλλον, και απο τον μεσαίωνα θα εστιάσουμε στην διάρκεια της εκβιομηχάνισής (17ος-19ος αιώνας), μια διαδικασία, η οποία βασίστηκε στην απάνθρωπη εκμετάλλευση στα κάτεργα εργασίας, των ανδρών, των γυναικών, και των παιδιών. Η παιδική εργασία βέβαια δεν ήταν «φρούτο» της εκβιομηχάνισης, όμως παρόλο που προυπήρχε, ήταν πιο έντονη εκείνη την περίοδο λόγω της γενική εντατικοποίησης και συστηματοποίησης της εργασίας. Η παιδική εργασία ποτέ δεν εξαλείφθηκε βέβαια, απλά περιορίστηκε τα τελευταία χρόνια στις χώρες του τρίτου κόσμο(Ασία, Αφρική), και στις μέρες μας ο θεσμός πάει να αναβιώσει και στις ευρωπαικές χώρες.

Υπάρχουν στοιχεία, που δείχνουν ότι λειτουργούσαν σκλαβοπάζαρα παιδιών στις παραλιακές μεσαιωνικές πόλεις, αλλά και σε πόλεις όπως το Λονδίνο του 17ου-18ου αιώνα. Τα παιδιά συνήθως αμοιβόταν με το 30-40/100 του μισθού ενός άνδρα εργάτη, ενώ συχνά η μοναδική αμοιβή τους ήταν στέγαση και σίτιση απο τον εργοδότη(Μαρία Παπαθανασίου στο «Κοινωνική και Οικονομική Ιστορία της Ευρώπης, Θέματα Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας της Ευρώπης«, εκδόσεις ΕΑΠ, Πάτρα 2008, σελ. 149-151). Συνιθιζόταν να δουλεύουν πολλά απο αυτά στα ορυχεία, αφού προτιμόταν εξαιτίας του μικρού τους όγκου, που καθιστούσε ευκολότερη την πρόσβαση σε λαγούμια.

Σκλαβοπάζαρο Παιδιών

Στις μέρες μας, το ρόλο του σκλαβοπάζαρου παίζει το ίδιο το σχολείο, έτσι ώστε να μην χάνεται χρόνος, και ο κεφαλαιοκράτης να έχει στη διάθεση του το εργατικό δυναμικό, μαζικά, εκπαιδευμένο για τις ανάγκες του, όταν το χρειάζεται και όπως το χρειάζεται. Το σύστημα της μαθητείας λοιπόν που επεκτείνεται απο τα ΕΠΑΛ(επαγγελματικά λύκεια) και τα ΕΠΑΣ(επαγγελματικές σχολές) σε όλα τα λύκεια και τα γυμνάσια της χώρας, εξυπηρετεί ακριβώς αυτόν τον σκοπό.

Πείτε με συννωμοσιολόγο, όμως ποιός μας εγγυάται, ότι τώρα με τον Καλλικράτη, τα γυμνάσια και τα λύκεια κάθε περιφέρειας, δεν θα μετατραπούν σε θερμοκοιτήδες του κάθε παραρτήματος της Α ή της Β πολυεθνικής; Ότι δηλαδή, τα σχολεία, θα αναλαμβάνουν τον ρόλο να εκπαιδεύουν/εντάσουν τα παιδιά σε ενα συντεχνιακό σύστημα παραγωγής απο νεαρή κιόλας ηλικία. Κάτι τέτοιο βέβαια θα έχει διπλά ωφέλη για το κεφάλαιο. Αφενός θα του προσφέρει φτηνά εργατικά χέρια, και αφεταίρου, θα περνάει στις συνειδήσεις των νέων, ακόμα περισσότερο απο ότι πρίν που η διαδικασία αυτή άρχιζε να γίνεται ουσιαστικά στο πανεπιστήμιο, ότι η επαγγελματική τους σταδιοδρομία είναι ενας μονόδρομος γεμάτος μπάρες, τα κλειδιά των οποίων διαχειρίζεται ο επιχειρηματικός κόσμος. Γνώμη μου είναι, ότι οι επιχειρήσεις θα βάλουν πόδι στα σχολεία αρχικά χρησιμοποιώντας τον Δούρειο Ίππο της χορηγείας, δόλωμα, το οποίο τα σχολεία των περιφερειών, όντας αφημένα στη μοίρα τους, θα αρπάζουν ευχαρίστως.

Ο Θεσμός της μαθητείας όμως, δεν αφορά μονάχα τους ανίληκους, αφορά και τους ενίληκες. Θα γνωρίζετε βεβαίως τα περιβόητα προγράμματα «Stage», στα οποία οι εργαζόμενοι δουλεύουν για μισθούς 400 ευρώ, μερικώς ανασφάλιστοι(αφού δεν κολλάνε ένσυμα και τους παρέχεται μόνο για το διάστημα εργασίας τους ιατροφαρμακευτική περίθαλψή), χωρίς να εδραιώνουν κανένα επαγγελματικό δικαίωμα. Στις μέρες μας, ο θεσμός αυτός επεκτείνεται καθώς σύμφωνα με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο, η «δοκιμαστική περίοδος» ενός εργαζόμενου σε μια εταιρία αυξάνεται απο τους 2 στους 12 μήνες, ενώ συμπληρωματικά προβλέπεται:

Ζήτημα 2 Πληρωμή με το κομμάτι

Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, ενα νέο σύστημα παραγωγής άρχισε να εμφανιζεται στην Ευρώπη, κυρίως στις χώρες Ολλανδία, Γαλλία, Ρηνανία, Βέλγιο και Αγγλία. Το σύστημα αυτό ονομάστηκε «putting Out System» ή στα ελληνικά «σύστημα ανάθεσης της παραγωγής«. Το σύστημα αυτό, ανάθεσης της παραγωγής, λειτούργησε ως μια πρώτης μορφής εκβιομηχάνιση, αφού συνόψιζε στοιχεία όπως:

– «Σπάσιμο» της παραγωγικής διαδικασίας σε μέρη και καταμερισμός ρόλων στους παραγωγούς.

– Ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής όχι στον άμεσο παραγωγό αλλά στον εργοδότη, ο οποίος τα παραχωρούσε στον παραγωγό προκειμένου αυτός να συμμετάσχει με την εργασία του στην παραγωγική διαδικασία.

– Σταδιακή προλεταριοποίηση, εφόσον ο παραγωγός δεν ήταν ούτε ανεξάρτητος μάστορας ούτε έμπορας, αλλά στην ουσία υπάλληλος του κατόχου των μέσων παραγωγής, έτσι δεν είχε κανένα λόγο ούτε στο πως θα παράγει, ούτε τι θα παράγει, ούτε στο πόσο θα αμοίβεται για την εργασία του.

Οι «εργάτες» πια, δούλευαν στο αγρόκτημα ή στο σπίτι τους(οικοτεχνία) για χάρη του εργοδότη, δημιουργώντας ενα δίκτυο παραγωγής, με μικρές εστίες, συντονισμένο προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Το σύστημα αυτό είχε μεγάλη αποτελεσματικότητα και γνώρισε μεγάλη απήχηση, υπολογίζεται ότι στην Αγγλία, στην περιοχή Forest of Arden μόνο το 3/100 των νοικοκυριών ασχολούταν με την οικοτεχνία κατά την περίοδο 1530-1569, ενώ μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα το ποσοστό αυτό ανήλθε στο 60/100.

Η πληρωμές στο σύστημα αυτό γινόταν με το κομμάτι, και η τιμή καθοριζόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου απο τον παραγωγό. Για τα νοικοκυριά της εποχής εκείνης, αυτή συνήθως ήταν μια συμπληρωματική δραστηριότητα, σε περιόδους που οι αγροτικές δουλειές ήταν λιγοστές. Με αυτόν τον τρόπο, οι μεγαλέμποροι-ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, προσπέρασαν την εξάρτηση τους απο τις συντεχνίες, οι οποίες όντας οργανωμένες και συχνά συνασπισμένες, απαιτούσαν υψηλότερη τιμή για τα παραγώμενα αγαθά. Ο τρόπος ανάθεσης της παραγωγής δηλαδή, έριξε στην ουσία τα μεροκάματα, εισάγωντας στην παραγωγική διαδικασία ανειδίκευτους εργάτες, που ο καθ ένας απο αυτούς εξειδικευόταν σε μια μόνο φάση της παραγωγής και έτσι δεν ήταν απαραίτητη η εξιδείκευση.(Ανδρονίκη Διαλέτη στο «Κοινωνική και Οικονομική Ιστορία της Ευρώπης, Θέματα Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας της Ευρώπης«, εκδόσεις ΕΑΠ, Πάτρα 2008, σελ. 53-56)

Η παραγωγή με το κομμάτι, είναι ακόμα ενας θεσμός του «βάρβαρου παρελθοντος» ο οποίος αναβιώνει στις μέρες μας και είναι μέρος του οπλοστασίου της νεας τάξης. Αν οδηγηθούμε πρός κάτι αντίστοιχο, ο εργοδότης, θα καθορίζει την τιμή του κομματιού, και έτσι οι εργαζόμενοι, αν θέλουν να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν, θα εργάζονται πυρετωδως για 5-10-15 ώρες. Ο εργοδότης με αυτόν τον τρόπο δεν πληρώνει ούτε καν υπερωρίες, αφού την παραπάνω ώρα που θα εργαστεί ο κάθε εργαζόμενος, ο ίδιος θα την ωφεληθεί άμεσα εφόσον θα αντιστοιχεί σε παραγώμενο προιόν. Η εργασία στο σπίτι, εφαρμόζεταο στις μέρες μας για εργασιακούς κλάδους που αντικείμενο της εργασίας τους είναι ο προγραμματισμός στον υπολογιστή(δημιουργία σελίδων στο ίντερνετ/ανάπτυξη εφαρμογών κλπ), οι πωλήσεις, τα διαδικτυακά καταστήματα κ.α.

Ζήτημα 3 Ματίες στο Μέλλον του παρελθόντος, τα πτωχοκομεία

Τα πτωχοκομεία, τα οποία άρχισαν να ιδρύονται κατά τον 16ο αιώνα, ήταν τόποι στους οποίους κατέληγαν(στην ουσία τους έχωναν με το ζόρι) οι φτωχοί, οι πόρνες οι «άπορες κορασσίδες» τα ορφανά οι άνεργοι και οι λογής λογής «περιθωριακοί» της εποχής. Στα μέρη αυτά, με το πρόσχημα της επανένταξης και της φιλανθρωπίας, οι «τρόφιμοι» εργαζόταν και ζούσαν κάτω απο άθλιες συνθήκες. Στην πραγματικότητα τα πτωχοκομεία αποτέλεσαν ένα τρόπο να κουκουλωθεί το πρόβλημα των αδιεξόδων που προκαλούνταν απο τον οικονομικοπολιτικοκοινωνικό τρόπο οργάνωσης της τότε κοινωνίας. Συμπληρωματικά, βελτιωνόταν η «όψη» της πόλης, όταν όλοι οι άνεργοι, οι ζητιάνοι και οι παρακατιανοί βρισκόταν περιορισμένοι και κάτω απο έλεγχο(κάτι αντίστοιχο με αυτό που έγινε εδώ κατά την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων). Οι ίδιοι οι σώκλειστοι των πτωχοκομείων, προτιμούσαν την ζωή στους δρόμους και την επαιτεία, από ότι τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν μέσα σε αυτά τα κάτεργα, αυτός ήταν και ο λόγος που γινόταν συνεχώς αποδράσεις.(Κ. Γαγανάκης, «Κοινωνική και Οικονομική Ιστορία της Ευρώπης«, Εκδόσεις ΕΑΠ, Πάτρα 1999, σελ. 138-139)

Εργασία γυναικών σε πτωχοκομείο

Στις μέρες μας, συζήτηση για το άνοιγμα νέων «στρατοπέδων εργασίας» πήγε να ανοίξει πριν απο 1-2 χρόνια ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Καρατζαφέρης. Απο τότε το θέμα έχει αποσιωπηθεί, όμως προσωπικά δεν το βρίσκω διόλου απίθανο να επανέλθει στο προσκήνιο τώρα που η ανεργία ολοένα και αυξάνεται.

Σίγουρα στα πλαίσια αυτού το σύντομου άθρου δεν εξαντλήθηκε ο διάλογος σχετικά με τον εργασιακό μεσαίωνα τον οποίο μας ετοιμάζουν, όμως ελπίζω ότι έθιξα μερικά καίρια ζητήματα και έδωσα τροφή για σκέψη. Θα χαρώ ιδιαιτέρως να συζητηθεί διεξόδικά το θέμα.

Read Full Post »

Θα έχετε ακούσει φυσικά να μιλούν, στους καιρούς που ζουμε, για τον νόμο του ισχυρού. Ο ισχυρός, επειδή μπορεί, κλέβει, χτυπά, εκμεταλλεύεται, γαμά και δέρνει. Αφήνεται γενικά να εννοηθεί, ότι ο ισχυρός, είναι ενα εξελιγμένο είδος ανθρώπου, που μέσα στην κοινωνία καταφέρνει να ανοίξει δρόμο ανάμεσα στο αίμα και στα πτώματα, που ο ίδιος δημιουργεί, και να επικρατήσει.

Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας, αφήνουν να εννοηθεί, πως ο ισχυρός έχει αρπάξει αυτό το δικαίωμα απο την ίδια τη φύση, αφού όπως έχει πει και ο Δαρβίνος, «στην φύση επικρατεί ο ισχυρός«, ή καλύτερα, ο ισχυρότερος.

Υπάρχουν βέβαια πολοί τρόποι να ερμηνεύσεις και να παραφράσεις αυτήν την διατύπωση του Δαρβίνου, και αυτό κάνουν οι οπαδοί της θεωρίας του κοινωνικού αυτού δαρβινισμού. Καταρχήν ο ίδιος ο Δαρβίνος, με τη λέξη ισχυρός, εννοούσε τον πιο εξελιγμένο, και όχι τον πιο επιθετικό(πόσο μάλλον ενάντια στο ίδιο το είδος του), ο πιο εξελιγμένος λοιπόν, έχει τις περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει στην φύση για να μεταδώσει το DNA του και να εξελίξει με αυτόν τον τρόπο το είδος του. Έτσι λοιπόν, η επιβίωση του ισχυρού αυτόματα μετατρέπεται σε μια «κοινωνική» και όχι «ατομική» διαδικασία, η οποία, έχει ως αποτέλεσμα όχι την επικράτηση του πιο ισχυρού δια της συνεχούς επιβολής της βιας και της εκμετάλλευσης, αλλά με την μετάδοση εκείνου του χαρακτηριστικού του, που τον κάνει να υπερέχει, στα υπόλοιπα «άτομα».

Με αυτήν την έννοια λοιπόν, η σημασία της φράσης, «επικράτηση του ισχυρού» αλλάζει. Αυτό που τελικά επικρατεί δεν είναι το άτομο εις βάρος των υπολοίπων ατόμων, όπως γίνεται στην καπιταλιστική κοινωνία, αλλά το χαρακτηριστικό εκείνο του ατόμου, που το κάνει να ξεχωρίζει, που αν καταφέρει να επικρατήσει, εξελίσει το είδος συνολικά. Αν οι υπόλοιποι, δεν γίνουν κοινωνοί-κληρονόμοι αυτού του χαρακτηριστικού, τότε η εξελικτική αυτή «καινοτομία» χάνεται μαζί με το άτομο και δεν υπάρχει καμία εξέλιξη.

Για να το φέρουμε λοιπόν όλο αυτό στην ανθρώπινη κοινωνία, θα μπορούσαμε να πούμε ξεκάθαρα, πως επιτυχημένη, είναι εκείνη η κοινωνία που καταφέρνει να αναγνωρίσει το εξέχον χαρακτηριστικό του κάθε μέλους της και να το διαμοιράσει, στο βαθμό που αυτό είναι δυνατόν, στα υπόλοιπα μέλη της. Δηλαδή το πλεονέκτημα, για να είναι πραγματικό πλεονέκτημα, δεν πρέπει να είναι «όπλο του ενός», αλλά όπλο ή πιο σωστά, εργαλείο της ίδιας της κοινωνίας.

Όταν μιλάμε όμως για τον καπιταλισμό, οι φερόμενοι ως ισχυροί, είναι εκείνοι που χρησιμοποιούν τα δικά τους «χαρίσματα», και τα χαρίσματα των υποτακτικών τους, ενάντια στο σύνολο, χρησιμοποιώντας τα ως όπλα και όχι ως εργαλεία, ζημιώνωντας έτσι, παρά οφελώντας την εκάστοτε κοινωνία και κατ επέκταση το είδος.

Αυτά τα ολίγα…

…καιρό είχα να αμπελοφιλοσοφήσω

Read Full Post »

Υπήρξε μια εποχή στην Ελλάδα, ας την ονομάσουμε Π.Κ(προ κρίσεως), κατά την οποία τα πράγματα έμοιαζαν να είναι πιο απλά. Μια εποχή, που ο πολύς κόσμος, αγνοούσε την σημασία εννοιών όπως «spreads», ευρω-ομόλογα, ΔΝΤ, ελεγχόμενη πτώχευση, επιτήρηση, «κλειστά επαγγέλματα», fast track επενδύσεις, «άνοιγμα στις αγορές», «οίκοι αξιολόγησης», πιστοληπτική δυνατότητα  κλπ. Αμφίβολο είναι βέβαια αν και σήμερα, που οι λέξεις αυτές έχουν γίνει πανελληνίως γνωστές, ο πολύς κόσμος καταλαβαίνει την σημασία τους, είναι όμως αυτό τυχαίο;

Κατά τη γνώμη μου όχι, εγώ πιστεύω ότι όλο αυτό το οικονομολογικό πανυγύρι, του οποίοι κοινωνοί γινόμαστε μέσα απο τα ΜΜΕ, έχει ακριβώς αυτόν τον σκοπό, να μας μπερδέψει και εν συνεχεία να μας αποπροσανατολίσει. Καλύπτει δηλαδή την απλή αλήθεια, με ενα πέπλο δυσνόητων εννοιών και όρων της αγοράς που στην ουσία λίγο μας αφορούν, επειδή εξυπηρετούν σκοπούς άλλων και όχι τους δικούς μας, και επειδή απέχουν απ΄ την ουσία. Εδώ, για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω πως είναι κακό να τα γνωρίζουμε όλα αυτά, «know your enemy» λένε άλλωστε, όμως το πιο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε την ουσία, έτσι ώστε να μπορούμε να διακρίνουμε και την σκοπιμότητα του αποπροσανατολισμού.

Και η ουσία για την χώρα μας, που πάνω κάτω τα ίδια ισχύουν και στις υπόλοιπες χώρες, είναι απλή. Ας πάρουμε για παράδειγμα την συρίκνωση του δημοσίου. Το ελληνικό δημόσιο έχει αρχίσει να απωδυναμώνεται και να συρικνώνεται πολύ καιρό πρίν την κρίση, θα θυμάστε φυσικά το ξεπούλημα του ΟΤΕ, και πριν απο αυτό το πέρασμα πολλών και ουσιαστικών αρμοδιοτήτων των δημοσίων οργανισμών σε υπεργολαβίες. Συγκεκριμένα, μερικές δεκαετίες πριν, αν ο ΟΤΕ ήθελε να σκάψει τον δρόμο για να βρεί μια βλάβη, το έκανε ενδουπηρεσιακά, αργότερα αυτό το κομμάτι δόθηκε σε ιδιώτη, και ο ΟΤΕ αναλάμβανε να επισκευάζει απλά το καλώδιο. Με αυτόν όμως τον τρόπο, το ποσοστό κέρδους του ΟΤΕ μειώθηκε, διότι ο ιδιώτης του κόστιζε παραπάνω απο τον μισθωτό εργάτη, που σημαίνει λιγότερα έσοδα για το κράτος.

Αυτό απο μόνο του, θα είχε για το κράτος ως άμεση επίπτωση την μείωση των διαθέσιμων θέσεων στο δημόσιο τομέα, και την σχετική αύξηση των λειτουργικών δαπανών, οι οποίες μειώνωνται ποσοστιαία όταν μια επιχείρηση μεγαλώνει(οικονομίες κλίμακας) και αυξάνονται ποσοστιαία όσο αυτή μικραίνει. Μια ακόμα πολύ σοβαρή επίπτωση, θα ήταν η αποδυνάμωση του λεγόμενου «κοινωνικού κράτους», δηλαδή εφόσον η κερδοφορία του δημοσίου μειώνεται, τα διαθέσιμα χρήματα που θα μετατρεπόταν σε «κοινωνικό αγαθό» μειώνονται και αυτά. Το κράτος λοιπόν κάποια στιγμή υποτίθεται ότι καλείται να δώσει απάντηση σε αυτά τα προβλήματα που δημιουργεί η έλλειψη ρευστότητας, η τουλάχιστον έτσι μας λενε. Εγω δεν θα κάτσω εδω να δώσω υποθετικές λύσεις, μιας και δεν πιστεύω ότι είναι δυνατόν καμιά απο αυτές να καρποφορήσει στον καπιταλισμό, αντ΄αυτού, θα παραθέσω μερικούς απο τους βασικούς άξονες στους οποίους κινήθηκε το ελληνικό κράτος, που είχαν σχέση με το πρόβλημα, όμως όχι για να βρεθεί λύση προς όφελως του λαού, αλλά για να αυξηθεί ακόμα περισσότερο η κερδοφορία των ιδιωτών και των τραπεζών.

– Ιδιωτικοποιήσεις: Για να καλυφθεί υποτίθεται το κρατικό έλλειμα, το κράτος ιδιωτικοποιεί τις επιχειρήσεις του, αυτό υποτίθεται για λίγο καιρό δίνει λεφτά στα ταμεία και δίδεται μια βραχυπρόθεσμη λύση. Στην πραγματικότητα βέβαια, το πρόβλημα εντείνεται, διότι όταν ξεπουλάς, αντί να εξορθολογίζεις μια μια τις παραγωγικές σου πηγές, αυτό που στην ουσία κάνεις, ομοιάζει με την πράξη όσων ρευστοποιούν τις περιουσίες τους προκειμένου να συντηρηθούν, καταφέρνοντας έτσι, απλά να μετατοπίσουν την ημερομηνία της ανέχειας, και σβήνοντας κάθε ελπίδα να ορθοποδήσουν αφου δεν θα τους μείνει πια τίποτα προς εκμετάλλευση. Ακόμα, αφήνεις όλο και περισσότερους εργαζόμενους, στο έλεος των ιδιωτών, σε μια αγορά που είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε ο μικρός να μην προστατεύεται απο πουθενά ενώ οι μεγάλοι, που με τις ιδιωτικοποιήσεις γίνονται ακόμα μεγαλύτεροι(αποσπώντας εθνικό κεφάλαιο και πλουτοπαραγωγικές πηγές), έχουν κρατική, νομική και πολιτική στήριξη.

– Αύξηση της φορολογίας: Προκειμένου να καλυφθεί το κρατικό έλλειμα, το κράτος αυξάνει την φορολογία, όμως αντί να το κάνει σε εκείνους που κερδοφορούν εις βάρος του λαού, στρέφει τα βέλη του στον ίδιο το λαό, αποσπώντας μεγαλύτερο μερίδιο απο τα εισοδήματα του, χωρίς να του δίδει κανένα αντάλαγμα, αφού οι «κοινωνικές υπηρεσίες πρόννοιας» συνεχώς αποδυναμώνωνται. Το κράτος έτσι καταφέρνει μεν να συντηρεί τον ασύμφορο για τους πολίτες εαυτό του προσωρινά, εντείνοντας σε βάθος χρόνου περισσότερο το πρόβλημα, αφού το μεγαλύτερο μέρος απο τα χρήματα που αρπάζει απο τον λαό, τα «χαρίζει» στο μεγάλο κεφάλαιο υπό την μορφή επιδοτήσεων, τραπεζικών ενυσχύσεων, ελκυστυκών επενδυτικών ευκαιριών κλπ. Δηλαδή στην κυριολεξία, με αφορμή την υποτιθέμενη ρευστότητα στην αγορά, τα παίρνει απο τους φτωχούς και τα δίνει στους πλούσιους, κάνει αναδιανομή προς τ πάνω(διότι αν ήθελε πραγματική ρευστότητα θα τα έκανε αναδιανομή απο πάνω προς τα κάτω, όμως αυτά στον καπιταλισμό είναι ανέκδοτα).

– Δανεισμός: Στο όνομα της κάλυψης του ελλείματος, και για να μην μείνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι απλήρωτοι(εδώ γελάνε), το κράτος απευθύνεται σε δανειοδοτικούς οργανισμούς(ΔΝΤ). Αυτοί, δήθεν προβληματισμένοι(προκειμένου να ανεβάσουν τα επιτόκια και να αυξήσουν τις υποχρεώσεις του δανειολήπτη απέναντι τους)αλλά στην πραγματικότητα με μεγάλη χαρά, δανειοδοτούν το εκάστοτε κράτος με απίστευτα ασύμφορους όρους δανεισμού, πολύ υψηλα επιτόκια κλπ. Παράλληλα, καλιεργούν το έδαφος, για επενδυτική επίθεση κεφαλαιοκρατών στην συγκεκριμένη χώρα, στο όνομα και πάλι της ρευστότητας, της μείωσης της ανεργίας κ.α. Αυτό όμως που συμβαίνει στην πραγματικότητα, είναι ότι και το χρέος αυξάνεται(αφού για να ξεπληρώσεις το δάνειο παίρνεις πάλι δάνειο), και αποσπούνται ακόμα περισσότεροι εθνικοί πόροι απο την εθνική οικονομία της δανειολήπτριας χώρας.

– «Επαναδιαπραγμάτευση»/»Επαναθεώρηση» των εργασιακών: Επειδή τα κρατικά ταμεία είναι μείον(όχι τυχαία φυσικά), το κράτος ζητά απο όλους μερικές θυσίες, έτσι σαν να μη φτάνει η άυξηση της φορολογίας, περικόπτωνται μισθοί-συντάξεις, μειώνεται η αξία της εργατώρας(η εισπραχθέα απο τον εργαζόμενο), καταστρατηγούνται τα ωράρια κλπ. Αυτό έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την χειροτέρευση της ποιότητας ζωής των λαικών στρωμάτων, η οποία δεν είναι προσωρινή αλλά μόνιμη. Και απο αυτό βέβαια οφελείται η πλουτοκρατία, αφού οι «επενδυτοεπιδρομείς», που θα εισβάλουν στην τοπική οικονομία με ακόμα πιο εντατικούς ρυθμούς, θα αγοράζουν τον κόπο του εργαζόμενου ακόμα πιο φτηνά.

Όπως είναι φανερό, αφού όλα τα παραπάνω έρχονται και «κουμπώνουν», οι κινήσεις αυτές της κυβέρνησης, κάθε άλλο παρά τυχαίες κακουπολογισμένες και λανθασμένες είναι. Οι ιμπεριαλιστικές τακτικές αυτές, έχουν δοκιμαστεί και ξαναδοκιμαστεί στο παρελθόν, οι ξεπουλημένες κυβερνήσεις αναλαμβάνουν ακριβώς αυτόν τον ρόλο, να εκτελέσουν όλες εκείνες τις προσταγές, με την «νομιμοποίηση» που τους δίνει η ψήφος μας(σας) και η ανοχή μας, που παίρνουν απο τα αφεντικά τους(τους κεφαλαιοκράτες), προκειμένου εκείνοι να αυξήσουν τη δύναμη τους(κλέβοντας τη δική μας δύναμη) και να συνεχίσουν την πορεία τους…

…μήπως είναι καιρός να τους κόψουμε τη φόρα;

απλά ρωτάω

Ζήτω η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

Διορθώσεις στο άμεσο(αν ζούμε μέχρι τότε), μέλλον

Read Full Post »

« Newer Posts

Αρέσει σε %d bloggers: