Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Μαΐου 2011

Τώρα τον λέμε τρελό, αλλά στην εποχή του τα λόγια του είχαν μεγάλη απήχηση και τα έργα του τρομερές συννέπειες.

Διαβάζοντας το κεφάλαιο που αναφέρεται στον φασισμό[1], από το βιβλίο του Andrew Heywood, «Πολιτικές Ιδεολογίες», κράτησα μερικές σημειώσεις, ικανές να δημιουργήσουν μερικούς προβληματισμούς, σχετικά με το «νεοεμφανιζόμενο» «κίνημα πλατείας» που ξεκίνησε στην Ισπανία, και έφτασε και στην Ελλάδα. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν υπονοώ ότι το «κίνημα» αυτό είναι φασιστικό, απλά επειδή όπως θα δούμε κάνοντας ιστορικές συγκρίσεις, μπορούν να αναγνωριστούν μερικά κοινά σημεία(με τις τότε ιστορικές συγκυρίες), θεωρώ ενδιαφέρον να τα προβάλω, προκειμένου να αποφευχθούν οι κακοτοπιές. Ξεκινάω την ανάλυση μου με διαδοχικά αποσπάσματα από το βιβλίο και σχολιασμό επιτόπου.

«Επιπλέον, οι δημοκρατικές διακυβερνήσεις, καθώς εκπροσωπούσαν συνασπισμούς συμφερόντων ή κομμάτων, συχνά εμφανίζονταν αδύναμες και ασταθείς όταν αντιμετώπιζαν οικονομικές ή πολιτικές κρίσεις.[…] Δεύτερο, η Ευρωπαϊκή κοινότητα είχε διαταραχθεί από την εμπειρία της βιομηχανοποίησης, η οποία είχε ιδιαιτέρως απειλήσει την κατώτερη μεσαία τάξη(σημ. δική μου, στρώμα λέμε εμείς) καταστηματαρχών, μικροεπιχειρηματιών, αγροτών και τεχνιτών, που συνθλίβονταν ανάμεσα στην αυξανόμενη δύναμη των μεγάλων επιχειρήσεων, από τη μια πλευρά, και την ανερχόμενη ισχύ του οργανωμένου εργατικού κινήματος, από την άλλη. Τα φασιστικά κινήματα αντλούσαν μέλη και υποστήριξη σε μεγάλο βαθμό από τέτοια στοιχεία της κατώτερης μεσαίας τάξης. Υπό μία έννοια ο φασισμός ήταν ένας «εξτρεμισμός του κέντρου», μια εξέγερση των κατωτέρων μεσαίων τάξεων, γεγονός που βοηθά να εξηγήσουμε την εχθρότητα του φασισμού τόσο απέναντι στον καπιταλισμό(σημ. δική μου, στην θεωρία μόνο εναντιώθηκε στον καπιταλισμό και την βιομηχανοποίηση), όσο και απέναντι στον κομμουνισμό.»[2]

Αν φέρουμε το όλο ζήτημα στο σήμερα θα παρατηρήσουμε ότι, ο φασισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις, δηλαδή κρίσεις αξιών(ηθικών[3] και οικονομικών). Σήμερα μια τέτοια κρίση είναι βέβαιη, αφού αναδύονται τόσο ηθικά ζητήματα, με την βίαιη μετάλλαξη του κοινωνικού χώρου και του πώς αντιλαμβανόμαστε τον  χώρο αυτό, όσο και οικονομικά, που έχουν να κάνουν με την μετακίνηση του πλούτου από τα κάτω(και την «μέση»), προς τα πάνω. Έντονα επίσης είναι τα προβλήματα για τα κατώτερα μεσαία κοινωνικά στρώματα, αφού χάνονται για τους δημόσιους υπάλληλους τα περισσότερα κεκτημένα(δώρα, μονιμότητα), ενώ από την άλλη πλευρά, πολλές μικροεπιχειρήσεις κλείνουν, μην μπορώντας να αντέξουν το βάρος της καπιταλιστικής κρίσης.

Παρατηρούμε και στην χώρα μας, μια άρνηση των «εξεγερμένων» να μετατραπούν από αγανακτισμένο πλήθος, σε κάτι πιο συγκεκριμένο, όπως για παράδειγμα να οργανωθούν σε σωματεία, κάτι το όποιο ίσως έχει να κάνει και με το γεγονός ότι δεν βλέπουν τον εαυτό τους σαν εργατική τάξη, αλλά ως κατώτερα μεσαία στρώματα. Στην θέση του καπιταλισμού, ως εχθρός, έχει μπει για πολλούς το χρηματοπιστωτικό σύστημα, βέβαια στην καπιταλιστική οικονομία, δεν μπορείς να λειτουργήσεις έτσι αφαιρετικά, και να εστιάσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα βγάζοντας από το κάδρο όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του καπιταλισμού. Οι «εξεγερμένοι», ή έστω μεγάλο πλήθος αυτών, δεν αναζητούν ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος, αλλά μια ευκαιρία να πάρουν αυτό που έχασαν, και το οποίο πιστεύουν ότι τους το απέσπασε από μόνο του, το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

«Οι φασίστες στράφηκαν σε ιδέες και θεωρίες λιγότερο επειδή τους βοήθησαν να κατανοήσουν τον κόσμο, μια διανοητική έννοια, αλλά περισσότερο επειδή είχαν την ικανότητα να διεγείρουν τον πολιτικό ακτιβισμό»[4]

Εδώ, διαβάζοντας και παρακάτω, ο συγγραφέας εννοεί ότι ο φασισμός, ως αντίπαλος του ορθολογισμού, ποντάρει στο συναίσθημα και όχι στην λογική. Αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει να αντιμετωπίζουμε επιφυλακτικά συνθήματα «όλοι οι Έλληνες μαζί», που βγάζουν το πράγμα από την ταξική του βάση, και το μεταθέτουν σε μια φυλετική ή έστω εθνοτική. Ορθολογικά σκεπτόμενοι, δεν μπορούμε να δούμε την ελληνική οικονομία και την ελληνική κοινωνία, αποσπασμένη από τις μειονότητες, μιας και αυτοί αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της εργατικής-παραγωγικής(κάπως αυθαίρετος όρος προσοχή στην ερμηνεία), τάξης. Επίσης στους «εξεγερμένους», παρατηρείται έντονα, ότι κίνητρο των κινητοποιήσεων τους είναι περισσότερο ο ενθουσιασμός η οργή και γενικά το συναίσθημα(που πυροδοτείται από τις εξελίξεις), παρά η αξιολόγηση μιας κατάστασης και η διερεύνηση των αιτιών που οδήγησαν σε αυτήν. Γενικά μπορούμε να πούμε ότι περιμένουν να εμφανιστεί από το πουθενά μια λύση ως από μηχανής θεός, και αυτό κρύβει φοβερούς κινδύνους, διότι Χίτλερ και Μουσολίνι, φασισμός και ναζισμός, ως τέτοιοι παρουσιάστηκαν.

Ο φασισμός συνεπώς, φαίνεται να είναι «αντί-φιλοσοφία», αφού είναι αντί-ορθολογικός, αντιφιλελεύθερος, αντί-συντηρητικός, αντικαπιταλιστικός, αντι-αστικός, αντικομμουνιστικός και ούτω καθεξής. Από αυτήν την άποψη ορισμένοι περιέγραψαν τον φασισμό ως ένα παράδειγμα μηδενισμού, στην κυριολεξία μια πίστη στο τίποτα, μια απόρριψη των καθιερωμένων ηθικών και πολιτικών αρχών. Ο Ναζισμός, συγκεκριμένα, περιγράφηκε ως «επανάσταση του μηδενισμού».[5]

Προσοχή,  το παραπάνω απόσπασμα αφορά την ιδεολογία του Φασισμού/Ναζισμού όπως λανσαρίστηκε στις πλατειές, μάζες, διότι στην πράξη, ήταν κοντά και στον συντηρητισμό και στον αστικό τρόπο ζωής, και στην βιομηχανοποίηση και στην αστικοποίηση(άλλωστε πως αλλιώς θα γινόταν ο πόλεμος χωρίς βιομηχανία;). Και εδώ έρχεται και κολλάει το σύνθημα, «όλοι μαζί χωρίς κόμματα και ιδεολογίες, χωρίς ταμπέλες». Τι σημαίνει χωρίς ταμπέλες; Σημαίνει αφήνω πίσω όλα αυτά που ήξερα μέχρι σήμερα για να δεχθώ, ως «λευκό χαρτί», μια καινούρια ιδεολογία, που στην ουσία δεν έχει ακόμα σχηματιστεί, αλλά το μόνο που έχει σίγουρο είναι να αμφισβητεί όλες τις μέχρι τώρα γνωστές ιδεολογίες; Αν σημαίνει αυτό, τότε μήπως πρέπει να είμαστε προσεχτικοί, μην ξεπηδήσει από πουθενά κανένας “mein fuhrer”, με ελκυστική συνθηματολογία και πονηρούς σκοπούς; Απλά ρωτάω.

«Ένας βασικός στόχος του φασισμού ήταν να απομακρύνει την εργατική τάξη μακριά από τον Μαρξισμό και τον Μπολσεβικισμό, οι οποίοι κήρυσσαν την ύπουλη, ακόμα και την προδοτική, ιδέα της διεθνούς αλληλεγγύης της εργατικής τάξης και συντηρούσαν τις παραπλανητικές αξίες της συνεργασίας και της ισότητας. Οι φασίστες αφοσιώθηκαν στην εθνική ενότητα και ενοποίηση, και κατ’ επέκταση επιθυμούσαν η αφοσίωση προς τη φυλή και το έθνος να είναι ισχυρότερη από εκείνη στην κοινωνική τάξη.»[6]

Αν και το «κίνημα πλατείας», όπως το ονομάζω εγώ, μοιάζει να έχει «διεθνιστικές τάσσεις», αφού ξεκίνησε από την Ισπανία και διαδόθηκε και στην Ελλάδα, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι, μιας και ο Ναζισμός και Φασισμός, αναπτύχθηκαν σε δυο διαφορετικά κράτη(και όχι μόνο δυο, μην ξεχνάμε την Ιαπωνία, την Ισπανία του Φράνκο κλπ), τα οποία βρισκόταν σε άμεση «επικοινωνία» και συνεργασία μεταξύ τους, τόσο στο ιδεολογικό, όσο και στο πολιτικοκοινωνικόοικονομικό επίπεδο. Ξαναλέω, συνθήματα των ημερών μας, όπως «όλοι οι έλληνες μαζί», λες και έχουμε τα ίδια συμφέροντα, και όχι συγκρουόμενα, εγώ και ο Βαρδηνογιάννης, είναι επικίνδυνα. Με λίγα λόγια, είναι βλακώδες να πιστέψουμε, εν έτη 2011, ότι ο Κόκκαλης, για το καλό της Ελλάδας και των ελλήνων, θα βάλει στην άκρη τα συμφέροντα του. Στην εποχή μας, που η διεθνοποίηση του κεφαλαίου είναι τόσο έντονη όσο ποτέ, το «τοπικό» κεφάλαιο συμμαχεί με το διεθνές κεφάλαιο και όχι με το λαό, ώστε να διατηρήσει την θέση του στην σκακιέρα της παγκόσμιας οικονομίας. Η μόνη αλληλεγγύη που μπορεί να υπάρξει, είναι η αλληλεγγύη σε ταξική βάση «ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες», που λέμε εμείς οι κομμουνιστές, αφού έχουμε πολύ περισσότερα κοινά με τον μετανάστη της διπλανής πόρτας, αλλά και με τον ισπανό εργάτη, από ότι με τον εργοστασιάρχη της προαστιακής συνοικίας. Ο φασισμός λοιπόν, δεν θέλει αυτόν τον τρόπο σκέψης, διότι στην εποχή που εμφανίστηκε, χρησίμευσε και ως αντίδοτο στον μπολσεβικισμό, στον κομμουνισμό αν προτιμάτε. Οι κεφαλαιοκράτες δεν ήθελαν οι εργάτες να αποκτήσουν αλληλεγγύη μεταξύ τους και να τεθεί το όλο ζήτημα σε ταξική βάση, γιατί αυτό απειλούσε τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και κατ επέκταση τον καπιταλισμό. Έτσι την απάντηση στην κρίση και στα πλήθη που άρχισαν να «ψάχνονται», την έδωσε ο φασισμός/ναζισμός(με τα όποια μετέπειτα «παρατράγουδα» που αποβήκαν μοιραία για τους λαούς και ευεργετικά για το κεφάλαιο), για να μην προλάβει ο Κομμουνισμός. Πρέπει να προσέχουμε λοιπόν στις μέρες μας, οι εξεγερμένοι πλατείας, μην ριζοσπαστικοποιηθούν από την λάθος μπάντα. Αυτός είναι και ο λόγος που βλέπετε να καλλιεργείται σε εμάς τους κομμουνιστές μια έντονη ανησυχία όσον αφορά το μέλλον της όλης προσπάθειας.

Σε κάθε περίπτωση, η μαζική έξοδος, όπως έχω δηλώσει και σε άλλα άρθρα, του κόσμου στους δρόμους ήταν κάτι απαραίτητο, ένα βήμα που έπρεπε να γίνει, προσοχή λοιπόν στα επόμενη βήματα(αν υπάρξουν), γιατί στήνονται παγίδες. Από τη μεριά μας εμείς οι κομμουνιστές, πρέπει να κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να κρατήσουμε τον λαό μακριά από τις παγίδες αυτές.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)


[1] Στα αποσπάσματα όπου φασισμός, εννοείται και ναζισμός.

[2] Andrew Heywood, Πολιτικές Ιδεολογίες, εκδ. Επίκεντρο, μτφ. Χαρίδημος Κουτρής, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 383 – 384.

[3] Βλέπουμε ότι τίθεται και ζήτημα ηθικής για τους πολιτικούς, «να επιστραφούν τα κλεμμένα».

[4] Στο ίδιο σελ. 386.

[5] Στο ίδιο σελ. 389.

[6] Στο ίδιο σελ. 398.

Read Full Post »

Καλό σαν πρώτη αντίδραση το «κίνημα πλατείας» αλλά πρέπει να προχωρήσουμε και παραπέρα

Παρατηρώντας τις εξελίξεις τις τελευταίες μέρες, να «αναπτύσσεται» δηλαδή αυτό το κίνημα πλατείας, θεωρώ ως χρέος μου να τοποθετηθώ στο ζήτημα. Πολλά έχουν ειπωθεί από διάφορες πλευρές, για τις συγκεντρώσεις τις αχρωμάτιστες, του κόσμου του αγανακτισμένου, που ζητά η φωνή του να ακουστεί από κάπου…

Να ξέρει αυτός ο κόσμος, ότι αυτό το κάπου, δεν μπορεί να είναι ούτε η πολιτική ηγεσία
(σαν σύνολο), ούτε η οικονομική ηγεσία, αφενός επειδή αυτοί τους έφεραν σε αυτό το επίπεδο, και αφετέρου επειδή οι συγκεκριμένοι, χρόνια τώρα κωφεύουν απέναντι στα προβλήματα του λαού. Παρόλα αυτά, έχω την εντύπωση ότι όλα αυτά τα άτομα που μαζεύτηκαν στις πλατείες, δεν το έχουν πιάσει το νόημα, και με την συγκεκριμένη τους στάση καλούν κάποιον σωτήρα, να βγει σαν τον Άγιο Γιώργη και να παλέψει με το τέρας του «κακού καπιταλισμού». Καλός και κακός καπιταλισμός βέβαια δεν υπάρχει, απλά ανάλογα με τις εποχές, τις ιστορικές συγκυρίες και τον τόπο, ο καπιταλισμός φοράει την ανάλογη μάσκα. Ούτε όμως και Άγιος Γιώργης υπάρχει(άσε που έχει διασυρθεί και το όνομα από μερικούς μερικούς), γιατί ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.

Και θα ρωτήσει κάποιος, «μα αφού δεν υπάρχει Άγιος Γιώργης και δεν υπάρχει και καλός καπιταλισμός, τι πρέπει να γίνει;». Το μόνο που μπορεί να γίνει, είναι να σταματήσει να ελπίζει στον από μηχανής θεό και να πάρει την μοίρα του στα χέρια του, αυτός και οι άλλοι, όλοι μαζί, για να υπάρχουν πιθανότητες να τα καταφέρουν. Προσωπικά πιστεύω ότι η κοινωνία θα περάσει από μερικά στάδια αργά ή γρήγορα(ανάλογα και με τις εξελίξεις), και κάποια στιγμή θα κατανοήσει, ότι στο χέρι της και μόνο στο χέρι της είναι να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Την στιγμή εκείνη, της συνειδητοποίησης, θα πρέπει να τους γίνει όσο το δυνατόν γρηγορότερα κατανοητό, ότι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει από τον λάκκο με τα φίδια, είναι μέσα από την οργανωμένη ταξική πάλη, την πάλη που προτείνει δηλαδή το ΚΚΕ.

Εκεί εντείνεται και η δική μας ευθύνη, πρέπει εμείς οι κομμουνιστές, να προσελκύσουμε τον κόσμο, με την στάση μας και την ορθότητα του λόγου μας, να έρθει να παλέψει μαζί μας. Θεωρώ δε, πως την περίοδο αυτή, το κόμμα έχει μια χρυσή ευκαιρία να αρχίσει να περνάει ο λόγος του στην συνείδηση του κόσμου, τώρα που πολλοί από τους συμπολίτες μας, βλέποντας παντού αδιέξοδα, είναι περισσότερο ανοιχτοί σε προτάσσεις. Και θα πει κάποιος, «ναι μα αυτοί πάνε σε πλατείες και μαζεύονται και λένε είμαστε ακομμάτιστοι και δεν θέλουμε καπέλωμα», αυτό εν μέρει είναι αλήθεια, πόσο όμως, και πόσοι από τους παρευρισκόμενους στις πλατείες πιστεύουν απόλυτα σε αυτό; Γιατί ναι μεν κάποια κέντρα(όπως τα ΜΜΕ) προβάλουν και ενισχύουν τέτοια συνθήματα, αλλά ο κόσμος δεν θα αργήσει να καταλάβει ότι έτσι δεν πάει πουθενά. Προσωπικά εγώ, ακόμα και απέναντι σε αυτούς που επειδή πήγαν σε μια συγκέντρωση νομίζουν ότι έχουν πιάσει τον πάπα από τα αρχίδια και γίνονται προκλητικοί, προτείνω εμείς οι κομμουνιστές να αντιδράσουμε με ψυχραιμία και να βασιστούμε στην εμπειρία και στην γνώση μας, ώστε να μην παρασυρθούμε από ποδοσφαιρικού τύπου αντιπαραθέσεις. Καλώς ή κακώς, αυτόν τον κόσμο θέλουμε να φέρουμε κοντά μας, αυτόν που σήμερα χωρίς να γνωρίζει πολλά πολλά, βγήκε αγανακτισμένος και μπερδεμένος να πει τον πόνο του.

Εμείς έχουμε υποχρέωση να τους ανοίγουμε τα μάτια, ακόμα και αν τώρα μας μοιάζει ότι η φωνή μας πάει χαμένη, ακόμα και αν αυτό το αντιμετωπίζουν κάποιοι εχθρικά. Θα φτάσει η στιγμή, που όλα αυτά που έχουμε πει στον κόσμο(και λέμε τόσα χρόνια), θα ζυμωθούν μέσα στην συνείδηση του καθ ενός, και πολλοί από τους σημερινούς αγανακτισμένους, αύριο θα ενσωματωθούν και θα ενδυναμώσουν το εργατικό κίνημα. Πρέπει λοιπόν να συνεχίσουμε να ακολουθούμε το ρητό «πάταξον μεν άκουσον δε», και είμαι σίγουρος ότι θα δούμε τους κόπους μας να καρποφορούν.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Φαντάζομαι ότι εδω ταιριάζει η έκφραση «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» που αναμασά ο «σοφός» λαός. Μα τί γίνεται πια με αυτές τις δόσεις, θα μας τις δώσουν, δεν θα μας τις δώσουν…; Μη σώσουν και μας τις δώσουν λέω εγώ!

Μας περνούν για τελείως πρωτόγονους, τους έχουμε δώσει και εμείς το δικαίωμα δεν λέω, όπως τους Ινδιάνους της Αμερικής, που οι κονκισταδόρες αντάλλασαν το χρυσάφι τους με καθρεφτάκια και φτηνομπιχλιμίδια που έκαναν εντύπωση στους «πρωτόγονους» πολιτισμούς, καθότι οι άλλοι ήταν πολιτισμένοι.

Δηλαδή ρε παιδιά, από αυτές τις δόσεις, ποιός έχει δει έστω και μια δεκάρα στην τσέπη του; Ποιός δηλαδή εκτός της πλουτοκρατίας…

Γιατί για εμάς, τον απλό λαό, τους εργαζόμενους, τους άνεργους κλπ, είναι κάθε δόση και καημός, θάνατος με δόσεις που λένε. Για να πάρουμε τη δόση θα κόψουμε τον 14ο μισθό, πάει ο μισθός, για να πάρουμε τη δόση θα μειώσουμε τα κονδύλια στην υγεία και στην παιδεία, πάνε και αυτά, για να πάρουμε τη δόση θα ξεπουλήσουμε τους δημόσιους οργανισμούς, άντε γεια και εκείνοι και δόση στην τσέπη μας δεν είδαμε.

Άμα είναι ρε παιδιά, να πάμε να τους πούμε «όχι άλλες δόσεις!!!«, να πάτε να βοηθήσετε αλλού, εμείς εδώ στεγνώσαμε, δεν αντέχουμε άλλη στήριξη.

Πάντως εγώ μια φορά, μιμούμενος το παράδειγμα του ΔΝΤ, θα πάω αύριο πρωί πρωί στον Κωτσόβολο που έχω βάλει κάτι δόσεις για μια τηλεόραση και θα του αδειάσω εις ένδειξη στήριξης το ταμείο, δόσεις αυτοί, δόσεις και εγώ!

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Ορμή

~

Απάνω σου ορμώ,

το ίδιο γίναμε, μοιάζει να μην ξεχωρίζει το δίκιο απ’ το άδικο…

~

Απάνω σου ορμώ, και είμαι και εγώ δίκιο και εσύ δίκιο,

μα εσύ είσαι το δίκιο σου,

και εγώ είμαι το δίκιο πολλών.

~

Απάνω σου ορμώ,

και το μόνο που μπορείς να μου κάνεις είναι να μου κουρελιάσεις τα ρούχα,

δεν φτάνεις πιο βαθιά,

απάνω σου ορμώ και χάνεσαι.

~

Απάνω σου ορμώ, και πέθανα,

μα κρατώ απ’ το χέρι, τον Γιώργο, την Μαρία,

απάνω σου ορμούν και αυτοί και σε πεθάνανε.

~

Απάνω σου ορμώ,

έκανα την αλυσίδα σου ελατήριο,

και σπαθί,

κι ασπίδα.

~

Απάνω σου ορμώ, και είμαι χίλια πρόσωπα,

χίλια χέρια, χίλια στόματα,

απάνω σου ορμώ και είμαι ένα μέτωπο.

~

Απάνω σου ορμώ, και έχεις γίνει σε μια στιγμή παρελθόν,

γιατί πάντα εγώ έφερνα το μέλλον.

~

Τέλος

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, απόηχοι απο την κρίση του 29.

Πρός γνώση και συμμόρφωση(και σε καμία περίπτωση συναίνεση)


Στίχοι: Κώστας Ρούκουνας, Σαμιωτάκι
Μουσική: Κώστας Ρούκουνας, Σαμιωτάκι
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Ρούκουνας, Σαμιωτάκι

Ηχογράφηση του κομματιού: 1934

Οι φόροι και τα κόματα φέραν αυτή την κρίση
που κάνανε τον άνθρωπο να μη μπορεί να ζήσει

Κι όλο τη φτώχια πολεμά για να την αδικήσει
να βγάλει το ψωμάκι του το σπίτι του να ζήσει

Αλλά κι αυτό αδύνατο για να το κονομήσει
και κάθε μέρα βλασθημά την έρημη την κρίση

Όλος ο κόσμος τα ‘χασε κι όλοι παραμιλούνε
και κάθε μέρα βλασθημούν την κρίση που περνούνε

Κώστας Ρούκουνας: «Άντε να ζήσεις φτώχια και να πεθάνεις παλιο-κρίση. Γειά σου Ογδοντάκη μου παιδί μου, γειά σου»

___

Άραγε σε 80 χρόνια απο σήμερα τα ιδια πάλι θα λέμε;

Και για να μην τα λέμε, η απάντηση μου στον Ρούκουνα, στην εποχή του, και στην εποχή μας, πάλι με τραγούδι.

σαν ατσάλινο τείχος που αλύγιστος ορμάει
στα πεδία των τίμιων μαχών
με αρχηγούς Σαμαρινιώτη, Καραγιώργη και Σαράφη
που ναι οι μάνες του λαϊκού στρατού

δίχως τανκς, αεροπλάνα μόνο όλμους πολυβόλα
και ψυχή σαν του λαϊκού στρατού
με καθοδήγηση λαμπρή του αρχηγού μας Βελουχιώτη
ξεψυχάει ο αγκυλωτός του φασισμού

να η ώρα μας ήρθε και σαν θύελλα ξεσπάει
στον αγώνα η παγκόσμια εργατιά
μια φωνή αντηχεί στον αέρα πέρα ως πέρα
«μ’ επανάσταση θα διώξουμε τη σκλαβιά»

κι ο αγέρας που μουγκρίζει τη σημαία κυματίζει
τη βαμμένη απ το αίμα του λαού
κατακόκκινη τη νίκη μας αγγέλει του λαού μας
με ένα «ζήτω» γύρω γύρω από παντού

Read Full Post »

Διαδηλώσεις με φόντο την Vodafone

Παρατηρώντας τις εξελίξεις στην Ισπανία, μου δημιουργούνται, όπως και στους περισσότερους(κομμουνιστές και μη), διάφοροι προβληματισμοί. Υπάρχει γενικώς στην Ευρώπη και στον κόσμο μια τάση, απαξίωσης των κομμάτων, μεταμοντέρνα θα την έλεγα, η οποία βέβαια καθόλου τυχαία δεν είναι. Έτσι έχουμε εδώ και εκεί ανθρώπους, να συγκεντρώνονται, να διαμαρτύρονται, και να δηλώνουν, ότι όλο αυτό το πράγμα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αυθόρμητη κίνηση/κίνημα, η οποία οργανώθηκε μέσα από το ίντερνετ, και όχι μέσω κάποιας κομματικής πολιτικής οργάνωσης. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, μιας και μιλώ γενικά, δεν θα εξετάσω καθόλου το κατά πόσο «αυθόρμητη» είναι κάθε μια από αυτού του είδους τις κινήσεις/κινήματα, δεν είναι αυτό το θέμα(όχι βέβαια ότι δεν χρήζει προσοχής) στο οποίο θέλω να εστιάσω.

Αυτό που σκέφτομαι είναι, ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, δεν απέκτησαν τώρα ίντερνετ, το έχουν εδώ και 10-15, ίσως και 20 χρόνια, όμως τώρα βλέπουμε να ξεπηδούν από παντού αυτού του είδους τα «κινήματα». Τι σημαίνει αυτό; Κατά την δική μου άποψη, σημαίνει ότι το ίντερνετ δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα μέσον, μέσω το οποίου, εκφράστηκε η ανάγκη των ανθρώπων, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, να οργανωθούν, έστω και στα τυφλά, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο και πλάνο.

Έχουμε λοιπόν κατά την εκτίμηση μου(που δεν είναι φυσικά μόνο δική μου), ανθρώπους οι οποίοι ψάχνουν διέξοδο, στα ολοένα και περισσότερα αδιέξοδα που συναντούν, και οι οποίοι, αν και δεν είναι εφοδιασμένοι με την απαραίτητη γνώση(πχ γνώση του ταξικού τους ρόλου), παρόλα αυτά κάνουν την υπέρβαση και αφήνουν τους καναπέδες τους, σπαταλώντας αρκετό από τον πολύτιμο χρόνο τους, για να βγουν και να διαμαρτυρηθούν όπως νομίζουν αυτοί καλύτερα. Τέτοια φαινόμενα έχουμε και θα έχουμε και στην Ελλάδα, είναι βέβαιο με την πορεία που ακολουθεί η χώρα. Από τη μεριά της η κυβέρνηση θα κάνει ότι μπορεί για να τα στιγματίσει, θα προκαλεί επεισόδια με τους γνωστούς τρόπους, θα βάζει τα ΜΑΤ να βαράνε, κλπ. Ας λειτουργήσουμε όμως αφαιρετικά, και ας υποθέσουμε ότι στις επόμενες μεγάλες κινητοποιήσεις δεν γίνεται κάτι τέτοιο, και ότι άνθρωποι, υποκινούμενοι βέβαια όχι από τους εργατοπατέρες της ΓΕΣΕΕ, συγκεντρώνονται σε μια πλατεία με συνεννόηση ας πούμε μέσω ίντερνετ, και αποφασίζουν να το ξενυχτίσουν. Ποια θα έπρεπε ή θα μπορούσε να είναι η στάση ενός προοδευτικού κόμματος όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος;

Και από εδώ και πέρα συνεχίζονται οι αυθαίρετες σκέψεις οι δικές μου, μιας και δεν έχω ιδέα πως θα αντιδρούσε το ΚΚΕ σε μια τέτοια περίπτωση(μια βιαστείτε κάποιοι να μιλήσετε για τον Δεκέμβρη διότι τα γεγονότα εκείνα δεν ομοιάζουν καθόλου με τα τωρινά της Ισπανίας). Κατά τη γνώμη μου το ΚΚΕ, όντας ένα κόμμα θωρακισμένο ιδεολογικά, με ικανά στελέχη και μέλη, θα μπορούσε να κάνει απόπειρα να προσεγγίσει το συγκεκριμένο πλήθος, όπως θα λέγαμε, επι τόπου. Να κατεβεί δηλαδή, με σημαίες, πανό, κλπ, με σκοπό να συμπαρασταθεί στο πλήθος. Αυτό θα είχε αποτέλεσμα, να πέσουν πολλών εκ των συγκεντρωμένων οι άμυνες, απέναντι στην «μη κομματικοποίηση», μιας και θα δουν ότι ένα κόμμα(διαφορετικό απο τα υπόλοιπα), ενεργά αναλαμβάνει να τους συμπαρασταθεί και να σταθεί δίπλα τους. Τα οφέλη βέβαια για το ΚΚΕ, θα είναι πολλαπλά, αφενός θα του δοθεί η δυνατότητα να μιλήσει άμεσα με τον κόσμο, και επίσης θα του δοθεί η ευκαιρία να αρχίσει να γίνεται η μαγιά, εκείνη που θα χρειαστεί , για να αρχίσει να «στρατολογεί» το εργατικό κίνημα. Εκτιμώ ότι το ΚΚΕ, δεν έχει να φοβηθεί κάτι, μιας και διαθέτει αρκετά ικανά, και με αρκετές γνώσεις και εμπειρία μέλη, τα οποία δεν πρόκειται ούτε να χάσουν τον ιδεολογικό τους προσανατολισμό, ούτε και να παρασυρθούν. Αντίθετα, θα μπορέσουν να απαντήσουν αρκετά από τα ερωτήματα των διαδηλωτών, να τους πείσουν για το δίκαιο του αγώνα τους, να τους προτείνουν την δική μας εναλλακτική, και γιατί όχι, να οργανώσουν σταδιακά άτομα μέσα από εκεί, σε κομματικά όργανα όπως είναι το ΠΑΜΕ.

Σε κάθε περίπτωση, άσχετα τι σκοπεύει να κάνει και πως σχεδιάζει να κινηθεί το ΚΚΕ, θεωρώ ότι γεγονότα όπως αυτά στην Ισπανία, αποτελούν ευκαιρίες για ένα ισχυρό κομμουνιστικό κόμμα όπως το ελληνικό, που είναι καλό να μην τις αφήσει να χαθούν.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Διαβάζοντας κάποιος τα δυο παρακάτω άρθρα του in.gr, δεν χρειάζεται να είναι διάνοια για να καταλάβει το παιχνίδι που παίζεται.

http://news.in.gr/economy/article/?aid=1231109462

http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231109384

Από την μια έχουμε τους οίκους αξιολόγησης, και συγκεκριμένα εδώ την Fitch, να υποβαθμίζουν την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, στο όνομα και καλά της πιθανής πολιτικής αστάθειας που προκύπτει από τα νέα μέτρα, και από την άλλη έχουμε τον πρωθυπουργάρα, να προσπαθεί να μας πείσει ότι ο αγώνας του κεφαλαίου να βγάλει ο λαός τα σπασμένα είναι όχι μόνο εθνικό αλλά και πατριωτικό, ζήτημα όλου του ελληνισμού. Το ότι διάλεξε το Ναύπλιο(ιστορικά την πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας) για να προβεί στις συγκεκριμένες δηλώσεις κάθε άλλο παρά τυχαίο ήταν, αφού έτσι ελπίζει ότι θα καταφέρει να ξυπνήσει τα πατριωτικά αντανακλαστικά του λαού.

Παρατηρούμε γενικά αυτές τις μέρες, ότι γίνεται μια συντονισμένη προσπάθεια από την Ε.Ε, την «τοπική» πολιτική ηγεσία, τα ΜΜΕ και τους οίκους αξιολόγησης, να μας πείσουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ότι το ζήτημα(της χρεωκοπίας, της κρίσης, του χρέους) απαιτεί συστράτευση όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, προκειμένου να λυθεί. Στην προσπάθεια τους αυτή, δεν διστάζουν να εκβιάσουν στα ίσια τον λαό, αφού οίκοι αξιολόγησης δίνουν σαφές μήνυμα με το να ρίχνουν την πιστοληπτική μας ικανότητα(χώρια τι παιχνίδια παίζονται από πίσω στα ανά τον κόσμο χρηματιστήρια) κάθε φορά που θέλουν να μας πιέσουν.

Εγώ πάω τη σκέψη μου ένα βήμα παραπέρα από το προφανές, και αναρωτιέμαι, «όσοι δηλαδή δεν συστρατευθούν, υπέρ του «εθνικού και πατριωτικού συμφέροντος»(όπως το ορίζουν αυτοί) θεωρούνται προδότες, ρίψασπις και δοσίλογοι;» Αντιστρέφουμε δηλαδή την σημασία των ορισμών; Όποιος δεν είναι θιασώτης του ξεπουλήματος, των ιμπεριαλιστικών τακτικών, του ξεφτυλίσματος των εργασιακών σχέσεων, είναι αυτός ενάντια στα εθνικά συμφέροντα και όχι όσοι τα υποστηρίζουν όλα αυτά; Και φοβούμαι, ότι στα πλαίσια της λογικής αυτής, αύριο μεθαύριο μπορεί να έχουμε και άλλες εξελίξεις, όταν κάποιος μπει εμπόδιο στα σχέδια τους, να χαρακτηρίζονται οι πράξεις του προδοτικές και να ποινικοποιούνται και από πάνω(π.χ να διαδηλώνει το ΠΑΜΕ  στο αεροδρόμιο Ε.Βενιζέλος ενάντια στο ξεπούλημα του, να «βαφτιστεί» ότι είναι αυτή η πράξη ενάντια στα εθνικά συμφέροντα, και να υπάρχει καταστολή). Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι αν δουν τα ζόρια, θα φτάσουν μέχρι και εκεί, και τότε ποιος τους πιάνει.

Εμείς οι κομμουνιστές, σε κάθε περίπτωση, επιμένουμε να ζητάμε από τον λαό να ακολουθήσει τον φαινομενικά(και ουσιαστικά) δύσκολο δρόμο της οργανωμένης αντίστασης, μέσα από τον οποίο θα ζητήσει και θα πάρει την μοίρα του στα χέρια του. Ο άλλος δρόμος, ο δρόμος που μας προτείνουν οι αγορές, κάθε άλλο παρά εύκολος είναι φυσικά. Η μόνη ουσιαστική διαφορά που υπάρχει, είναι ότι στην μια περίπτωση μπαίνεις στον αυτόματο πιλότο και αποδέχεσαι αδιαμαρτύρητα όλα τα δεινά υποφέροντας σιωπηλά και μόνος. Στην αντίθετη περίπτωση, ενώνεις την φωνή σου με τους ομοίους σου και διεκδικείς το δικαίωμα σου στην εργασία και τους καρπούς της εργασίας αυτής, κάτι που για να επιτευχθεί, πρέπει το παρόν πολιτικοκοινωνικό σύστημα των εκβιασμών, των ψετοδιλλημάτων και της κλεψιάς, να ανατραπεί.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος, στον ψηφιακό κόσμο γνωστός(ή άγνωστος) και ως Poexania

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: