Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Οκτώβριος 2011

Σοσιαλισμός(με την καλή έννοια)

Ακούγονται διάφορα και πολλά για την μεγάλη 48ωρη απεργία στις 19-20/10 τόσο στον έξω κόσμο όσο, και ακόμα περισσότερο στον μέσα(ιντερνέτ, τηλεόραση κλπ). Με τόσα που ακούγονται, όπως είναι λογικό, ο καθ ένας που προβληματίζεται για το μέλλον του λαού αυτού του τόπου, προσπαθεί μέσα στο κεφάλι του, και μέσα από συζητήσεις και ενημέρωση, να αξιολογήσει τα όποια δεδομένα και να εκτιμήσει την κατάσταση. Παρακάτω πρόκειται να κάνω μια καταγραφή μερικών δικών μου σκέψεων πάνω στο ζήτημα, αφενός για να τις βάλω σε μια σειρά, και αφετέρου για να τις μοιραστώ και να πάρω την ανάλογη ανατροφοδότηση από όσους προτίθενται να σχολιάσουν.

Η συγκεκριμένη χρονική στιγμή, βρίσκει τον ελληνικό λαό(συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που μοιράζονται τον τόπο μαζί του) σε μια κατάσταση δίχως προηγούμενο, που όπως δείχνουν τα μέχρι τώρα δεδομένα ολοένα και χειροτερεύει. Συναισθήματα απόγνωσης, οργής, αγανάκτησης κυριεύουν τον κόσμο, αλλά μαζί με αυτά, και η ανάγκη να μάθει, να αξιολογήσει, να αντιδράσει, να επικοινωνήσει, να αγωνιστεί και κυρίως να συναγωνιστεί. Αυτού του είδους η ζύμωση είναι ικανή σταδιακά να τον οδηγήσει στην απόρριψη εκείνου του παλιού συστήματος παθητικής σκέψης, που καθόλου πλέον δεν δείχνει να τον βοηθάει, αντίθετα λειτουργεί περισσότερο σαν βαρίδι και αυτό είναι κάτι που πολλοί έχουν αρχίσει να το καταλαβαίνουν και να το αντιπαλεύουν.

Την 48ωρη απεργία εγώ προσωπικά, ανάλογα και πως θα εξελιχθούν τα πράγματα(διότι υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι στους οποίους θα αναφερθώ και παρακάτω), την βλέπω ως έναν πιθανό καταλύτη, ικανό να επισπεύσει την διαδικασία της ζύμωσης σε ένα ικανοποιητικό αριθμό ανθρώπων. Ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό, είναι να αρχίσει ο λαός να συνειδητοποιεί την δύναμη του. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, χρειάζεται να του αποκαλυφθούν οι αδυναμίες, αρχικά της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, και σε δεύτερο χρόνο, όλων εκείνων των πολιτικών μορφωμάτων που έχουν παρόμοιους στόχους, προσηλωμένους στην διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος και του φορτώματος της κρίσης του στην πλάτη του λαού. Η μαζικότητα της απεργίας και η συμμετοχή του κόσμου στις κινητοποιήσεις είναι η καλύτερη μέθοδος για να ξεβρακωθούν όλοι εκείνοι που έχουν καταφέρει, όχι από ανικανότητα αλλά εκτελώντας ένα σχέδιο δεκαετιών, να μας χώσουν βαθιά στο σκοτεινό τούνελ από το οποίο ελπίζουν ότι δεν θα βρούμε διέξοδο.

Το σύστημα βέβαια θα αντιδράσει, και εκεί πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας, για να μην μας ξεφύγει το πράγμα από τα χέρια. Τρόποι αντίδρασης του συστήματος είναι για παράδειγμα η άγρια καταστολή των διαδηλωτών, ούτως ώστε να εξαγριωθεί ο κόσμος και να αντιδρά, όχι βάσει της λογικής, αλλά των εκρηκτικών εκείνων συναισθημάτων που έχουν συσσωρεύει μέσα του και έτσι να καταλήξει το όλο πράγμα σε μια ακόμα μπαχαλοκατάσταση. Ένας εύκολος τρόπος να πυροδοτηθεί μια τέτοια διαδικασία, είναι μέσα από αντιδράσεις τύπου κουκουλοφόρων, αστυνομικών και μη, οι οποίοι θα δώσουν την αφορμή για να ξεκινήσουν οι οδομαχίες και τα όσα έπονται αυτών. Θεωρώ πως το διήμερο των απεργιακών κινητοποιήσεων, αυτός είναι ένας από τους κινδύνους που δύσκολα θα αποφευχθεί, για αυτό και εμείς θα πρέπει να έχουμε τα μάτια μας 14 στην περιφρούρηση, ώστε να αποφύγουμε να μας χρεώσουν(όπως έχουν προσπαθήσει κατά το παρελθόν), πρωτοφανή παρατράγουδα τα οποία δεν θα έχουν κανένα θετικό αποτέλεσμα.

Στην αντίθετη περίπτωση, αν το πλήθος αντιδράσει ως όχλος και κάνει καμιά περίεργη κίνηση(να αποπειραθεί να μπει στην βουλή εννοώ), τότε πρόκειται να χυθεί αίμα, και αυτό δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί, θεωρώ πάντως πως δύσκολα να μας βγει σε καλό(και εννοώ του λαού), τουλάχιστον σε αυτή τη φάση. Παρόλο που κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τίποτα, δεν νομίζω ότι είμαστε ακόμα έτοιμοι για το μεγάλο «μπάμ», αν και σίγουρα πηγαίνουμε με γοργά βήματα προς αυτό. Πάνω σε αυτό έκανα μια σειρά από σκέψεις, οι οποίες σχηματοποιήθηκαν στο μυαλό μου με την παρακάτω παρομοίωση.

Όσοι πηγαίνετε στην θάλασσα για μπάνιο την άνοιξη, ή στις αρχές του φθινοπώρου, θα έχετε διαπιστώσει πως ο πιο εύκολος τρόπος να μπει κανείς στο νερό, όταν αυτό δεν είναι  και τόσο ζεστό, είναι να πάρει φόρα και να βουτήξει με την μια, θα υποστεί βέβαια μια στιγμιαία ψυχρολουσία, αλλά γρήγορα θα συνηθίσει. Αν όμως το πάει σιγά σιγά, μέχρι το νερό να του φτάσει στο στήθος, που είναι και το τελευταίο ευαίσθητο σημείο, θα δεινοπαθήσει και θα βασανιστεί για πολύ περισσότερη ώρα. Τι θέλω να πω; Ότι ορισμένες φορές είναι καλύτερα να ορμήσεις στα γρήγορα, και όχι να κάθεσαι να το «φιλοσοφείς» διότι έτσι στην καλύτερη περίπτωση θα καθυστερήσεις, ενώ στη χειρότερη θα το αναβάλεις επ’ αόριστο. Το ζήτημα είναι, ότι για να φτάσω εγώ σε αυτό το συμπέρασμα, δηλαδή ότι είναι καλύτερα να βουτάς παρά να (ανα)μασάς, πρώτα δοκίμασα κάμποσες φορές και τις δύο μεθόδους, και κατόπιν της απαραίτητης ορθολογικής διαδικασίας που λέγεται συγκριτική  μέθοδος, πήρα την όποια απόφαση. Δηλαδή με λίγα λόγια, μπορεί όταν θα έρθει εκείνη η ευλογημένη στιγμή, της ανατροπής, να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να αρμέξουμε σαν ταύροι, όμως πρέπει πρώτα να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να σκεφθούμε αναλύοντας τα όποια δεδομένα και διερευνώντας πως θα καταλήξουμε στα ζητούμενα.

Μερικές από τις ερωτήσεις που πρέπει να κάνουμε είναι οι εξής:

–        Είμαστε εμείς σαν άτομα έτοιμοι;

–        Είναι ο λαός έτοιμος;

–        Είναι το κόμμα έτοιμο;(ένα ειν το κόμμα είπαμε)

–        Ποιες είναι οι δυνάμεις μας;

–        Ποιες είναι οι δυνάμεις του αντιπάλου;(μην ξεχνάμε πως αυτοί έχουν τανκ και έχουν μπάσει και στην χώρα ευρωκομάντο)

–        Ποιο είναι το πλάνο;

Αυτές φυσικά είναι μερικές μόνο από τις ερωτήσεις οι οποίες ζητούν απαντήσεις ή έστω κριτική προσέγγιση. Υπάρχουν όπως είναι λογικό αμέτρητες, και ερχόμαστε πάλι στο ζήτημα του (ανα)μασήματος μέχρι αηδίας, όμως σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να αναβάλουμε την δράση μας για πάντα, διότι οι εξελίξεις δεν μας περιμένουν. Επίσης αν μείνουμε στις ερωτήσεις χωρίς να οργανώνουμε ταυτόχρονα τις δυνάμεις μας, πάλι δεν κάνουμε τίποτα και είναι πιθανό να βρεθούμε εμείς, και όχι ο καπιταλισμός με τα σώβρακα κατεβασμένα. Εκτιμώ πάντως, και να σημειωθεί στα πρακτικά, ότι ως τώρα τα πάμε καλά τόσο και στην θεωρία, όσο και στην δράση, και πως όταν έρθει εκείνη η ευλογημένη στιγμή(με την συνδρομή μας) δεν θα τρέχουμε σαν σπρίντερ με το γλώσσα έξω για να μην χάσουμε την ευκαιρία.

Κάπου εδώ όμως θα σταματήσω, με την ελπίδα να ξεκινήσει διάλογος, καληνύχτα ή καλημέρα, ότι εσείς προτιμάτε…

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Νεκρή φύση

Πες μου αν έχεις δει ποτέ πιο άσκημο πράγμα, τέτοιο γερασμένο άσχημο πράγμα!

Απλώνουνται τα γυμνά του κλαδιά σαν σκελετωμένα δάχτυλα που προσπαθούν να παγιδέψουν τον ουρανό, και από κάτω οι ρίζες του, ρουφάνε ότι έχει απομείνει στο κάποτε γόνιμο χώμα, που τώρα έχει γεμίσει πτώματα, λες και είναι ομαδικός τάφος.

Ακόμα και αν παλιότερα έβγαζε καρπούς και φύλλα, τώρα δεν έχει τίποτα πια να προσφέρει, ούτε σκιά, ούτε τροφή, ούτε άρωμα, ούτε ομορφιά καθόλου.

Είναι στείρο, ζει μοναχά σαν παράσιτο, και κάθε επιπλέον λεπτό της ζωής του κοστίζει χιλιάδες ζωές.

Αγνόησε το κάλεσμα του, μην το ταΐζεις τις σάρκες σου, μην το ποτίζεις το αίμα σου, πολέμησε το!

Μην το φοβάσαι, δεν πρέπει να σε τρομάζει η ασχήμια του, ξερό είναι, περιμένει να του βάλεις φωτιά μια ηλιόλουστη μέρα.

Θα γίνει κάρβουνο θα γίνει ντουμάνι, και όσο θα σβήνει ετούτο το άχαρο πράγμα, τόσο τριγύρω του η γη θα ανθίζει.

Τέλος..

…ή μήπως αρχή;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Read Full Post »

Ψυχοφθόρος διαδικασία

Φοβάμαι να ελευθερώσω την ψυχή μου, φοβάμαι τον ουρανό τον γκρίζο που ανοίγεται μπροστά της.

Φώλιασε στο στομάχι μου μέσα και περιμένει να την ταΐσω…

 Με τι να την ταΐσω;

Πείνασε η ψυχή μου και αρχίζει να με τρώει από μέσα, βιαστικά καταπίνω μερικές λέξεις, τις καταβροχθίζει και αυτές πιο γρήγορα απόσο μπορώ να μασήσω.

Δεν χορταίνει, άλλη τροφή της χρειάζεται…

Μου χει γίνει αφόρητη, ζητά από εμένα ότι δεν μπορώ να της δώσω.

Ανοίγω το πορτάκι απ’ το κλουβί της…

«Πέτα μακριά, ακολούθα τις εκπνοές, ξαμολήσου να βρείς ότι αναζητάς!»

Στην θέα της ανοιχτής πόρτας τρομοκρατήθηκε, κούρνιασε στο στομάχι μου και έκλεισε τα φτερά της, την φόβισε φαίνεται ο γκρίζος ουρανός.

Απόμεινα με μια ψυχή που δεν μπορεί να αντέξει ούτε τη σκλαβιά, μα που δεν ξέρει ούτε λεύτερη να ζήσει…

…και εκείνη με ένα σώμα που δεν της άνοιξε το πορτάκι νωρίτερα, όταν ακόμα το ‘λεγε η καρδιά της.

~.~

Read Full Post »

Παρατηρώντας τις τελευταίες μέρες τις εξελίξεις και την γενική παραφιλολογία γύρω από τα κουρέματα, τα μέτρα, το χρέος, έκανα μερικές σκέψεις τις οποίες ίσως θα ήταν καλό να τις κοινωνήσω.

Λέμε εμείς οι κομμουνιστές, ότι όσον αφορά την καπιταλιστική κρίση, και όχι κρίση χρέους όπως επιμένουν να μας την παρουσιάζουν για να βγει το σύστημα «άγιο λάδι», δεν έχουμε δει ακόμα την ουρά της, για την ακρίβεια αυτό που βιώνουμε είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Με τον καιρό, υπάρχει πιθανότητα να ενταθούν ακόμα περισσότερο οι ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις, να αρχίσουν να φαίνονται πιο ξεκάθαρα τα διαφορετικά «στρατόπεδα» και οι μεταξύ τους συμμαχίες. Είναι αλήθεια ότι τις κρίσεις τις φορτώνεται εξαρχής ο λαός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πλήττονται και μέρη του κεφαλαίου, αφού στην πραγματικότητα μόνο δυο διέξοδα από αυτήν υπάρχουν, το ένα πρόσκαιρο και οδυνηρό και το άλλο προοδευτικό και ελπιδοφόρο.

Το πρώτο διέξοδο, το οποίο αποτελεί μονόδρομο για την πλουτοκρατία, είναι η καταστροφή μέρους του κεφαλαίου, του υλικού πολιτισμού θα έλεγα εγώ, κάτι που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε πόλεμο, αφού ολόκληρος ο πλανήτης θα μετατραπεί σε αρένα τους, με ότι συνέπειες έχει αυτό για τον λαό. Αν γίνει κάτι τέτοιο, το σύστημα θα κάνει τελικά κάποια στιγμή reboot, έχοντας μέχρι τότε επιφέρει ανυπολόγιστες ζημιές στην ανθρωπότητα(αν βέβαια υπάρχει ανθρωπότητα την επόμενη μέρα), και η εκμετάλλευση θα συνεχιστεί, ίσως με πιο ήπιους ρυθμούς στην αρχή, μέχρι να οδηγηθεί ξανά η υφήλιος σε μια γενικευμένη κρίση, όπως έχει ήδη γίνει κάμποσες φορές.

Το άλλο διέξοδο, το οποίο η πλουτοκρατία προσπαθεί να το αποφύγει με νύχια και με δόντια, διότι θα σημαίνει το τέλος της, είναι η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Εμείς βέβαια θεωρούμε ότι και αυτή θα έρθει μέσα από σύγκρουση(γιατί κανείς τους δεν θα μας χαριστεί), με μια όμως μεγάλη διαφορά, ότι θα ανοίξει ο δρόμος για τον λαό να οικοδομήσει κάτι νέο. Αυτό το νέο εμείς το αποκαλούμε κομμουνισμό για την οικοδόμηση του οποίου πρέπει να περάσουμε πρώτα από το στάδιο του σοσιαλισμού.

Δεν έχω σκοπό να σας ζαλίσω με θεωρίες, όχι επειδή δεν χρειάζονται, αλλά επειδή το τι είναι σοσιαλισμός και το τι είναι κομμουνισμός, σύμφωνα με την μαρξιστική λενινιστική θεωρία, μπορεί ο καθ ένας να το ψάξει και να το βρει και από μόνος του, εξ άλλου έχουμε κάνει αναφορές και σε άλλες δημοσιεύσεις. Αυτό που με ανησυχεί εμένα, είναι οι τρόποι που έχει εφεύρει ο μηχανισμός προπαγάνδας του συστήματος για να διχάζει τον λαό, τόσο σε επίπεδο χώρας, όσο και σε διεθνές επίπεδο, οι προβληματισμοί μου στο συγκεκριμένο άρθρο αφορούν κυρίως το διεθνές.

Τι θέλω να πω…

Ας υποθέσουμε ότι αύριο καταρρέει η ευρωζώνη, φανταστείτε πόσο βολεύει το σύστημα να καλλιεργήσει το μίσος, απέναντι στην Ελλάδα, στους άλλους ευρωπαίους, και να την προβάλει, ως υπαίτια για την κατάρρευση αυτή, αποπροσανατολίζοντας τον κόσμο από τα πραγματικά αίτια.  Να πιστεύει ο γερμανός(και ο Άγγλος και ο Γάλλος), ότι για την εξαθλίωση της ζωής του, δεν φταίνε αυτοί που τον κυβερνούν, αλλά 10 εκ. έλληνες που κοπροσκύλιαζαν όταν εκείνος έχυνε τον ιδρώτα του για να βγάλει το ψωμί του(άσχετα που σε σχετικές στατιστικές έρευνες προκύπτει ότι οι έλληνες δουλεύουν περισσότερο από τους γερμανούς και αμείβονται λιγότερο). Ή φανταστείτε πόσο τους βολεύει, να πιστεύουν οι έλληνες μικροεπιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό ότι ο λόγος που δεν μπορούν να κρατήσουν τις επιχειρήσεις τους, δεν είναι τα διεθνή τουριστικά πρακτορεία/λόμπι, αλλά οι Τούρκοι που μας ανταγωνίζονται στις τιμές. Σκεφτείτε όμως ακόμα σε τι βαθμό μπορούν να εκμεταλλευθούν το μίσος που εντέχνως καλλιεργείται μεταξύ των λαών, προκειμένου να προωθήσουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα τους. Πχ ας πούμε ότι μια πολυεθνική θέλει να εξορύξει τα πετρέλαια του Αιγαίου, έρχεται λοιπόν και μας κάνει την εξής πρόταση.

«Εμείς αναγνωρίζουμε σε εσάς την κυριαρχία του αιγαίου και όχι στους τούρκους, για αυτό και σας κάνουμε την εξής πρόταση, να μας δώσετε το δικαίωμα να εκμεταλλευθούμε το υπέδαφος και να αντλήσουμε τους υπάρχοντες πόρους και εμείς ως αντάλλαγμα θα δώσουμε δουλειά σε Χ κόσμο και θα κάνετε και τους τούρκους να σκάσουν από την ζήλεια τους»

Βέβαια θα έχει προηγηθεί διαπραγμάτευση και με τις δύο κυβερνήσεις(ή πιο σωστά με τα όποια συμφέροντα κρύβονται από πίσω) και όλο αυτό θα μας ανακοινωθεί όταν θα έχουν παρθεί ήδη οι όποιες αποφάσεις(εκτός και αν δεν τα βρουν μεταξύ τους στην μοιρασιά οπότε θα πρέπει να περιμένουμε τα χειρότερα).

Το αποτέλεσμα θα είναι να τους χαριστούν φθηνά εργατικά χέρια, να τους δοθούν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης κομμάτι ψωμί, ίσως και δώρο για το χρέος, ένεκα που θα υπάρχει φτώχεια και ανεργία και αυτοί θα έρθουν και από πάνω ως μεσσίες για να μας σώσουν.

Παραδείγματα βέβαια μπορεί να ειπωθούν πολλά και να μας στρέψουν ενάντια σε οποιονδήποτε, τους μουσουλμάνους, τους κινέζους, τους βορειοαφρικανούς κλπ. Ποιο είναι όμως το ζουμί της υπόθεσης; Το ζουμί της υπόθεσης είναι, πως πρέπει απέναντι σε τέτοιες ενδεχόμενες παγίδες που βάζουν παρωπίδες στους λαούς και τους σπρώχνουν να ανταγωνίζονται, ή ακόμα και να πολεμούν μεταξύ τους για συμφέροντα ξένα προς αυτούς, να ορθωθούν άμυνες. Πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι περισσότερα αυτά που μας ενώνουν από αυτά που μας χωρίζουν, και ότι σε πείσμα των όσων πρόκειται να έρθουν, πρέπει να αγωνιζόμαστε για να φτιάξουμε μαζί με τους άλλους λαούς κοινό μέτωπο απέναντι σε αυτούς που με το να μας στρέφουν τον ένα ενάντια στον άλλο κερδοφορούν πάνω στις πλάτες μας, και μας χρησιμοποιούν ως ιδιωτικό τους στρατό για την προστασία των συμφερόντων τους.

Μπορεί τα παραπάνω να μοιάζουν λίγο σαν προωθημένη θεωρία συνομωσίας, όμως ας έχουμε κατά νου ότι όλα αυτά έχουν ξαναγίνει κατά το παρελθόν σε παρόμοιες ιστορικές περιόδους, καλό θα ήταν λοιπόν να είμαστε προετοιμασμένοι.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Και εδώ οι στίχοι του τραγουδιού:

Η Διεθνής

Εμπρός της γης οι κολασμένοι
Της πείνας σκλάβοι, εμπρός, εμπρός,
Το δίκιο από τον κρατίρα βγαίνει
Σα βροντή, σαν κεραυνός

Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια
Τώρα εμείς οι ταπεινοί της γης
Που ζούσαμε στην καταφρόνια
Θα γίνουμε το παν, εμείς.

* Στον αγώνα ενωμένοι
Κι ας μη λείψει κανείς
Ω νά τη! μας προσμένει
Στον κόσμο η Διεθνής *

Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες
Με πλάνα λόγια, μας γελούν
Της γης οι δούλοι και ραγιάδες
Μοναχοί τους θα σωθούν.

Για να σπάσουν τα δεσμά μας
Για να πάψει η σκλαβιά
Να νιώσουμε τη γροθιά μας
Και της ψυχής μας τη φωτιά.

Read Full Post »

Η κούρσα

Ξύπνα, μην ανοίξεις τα μάτια σου, βάλε τα άκρα σου να κάνουν την δουλειά που σου έχουν μάθει.

Περπάτα, μην λοξοκοιτάξεις, δέξου το δώρο που σου κάναμε, φόρα τις παρωπίδες.

Ανάμεσα στον εφιάλτη φαντάσου τις γεύσεις, τις μελωδίες, τα χρώματα, τα αρώματα, που σε περιμένουν στην άκρη του τούνελ, άντεξε για χάρη τους το μαστίγιο.

Ξυπνώ, δεν με ξυπνούν τα κοκόρια, με ξυπνούν τα τσακάλια με τα αλυχτίσματα τους.

Δεν ανοίγω τα μάτια μου αν δεν φορέσω πρώτα τις παρωπίδες, φοβάμαι να κοιτάξω.

Περπατώ, τα χέρια και τα πόδια μου τα αφιερώνω στο σκοπό σας, μόνο πείτε μου για τα αρώματα, τις γεύσεις, τις μελωδίες, τα χρώματα που με περιμένουν στο τέλος του τούνελ.

Προχώρα, τρέξε!

Τρέχω, προχωράω!

Καρότο, μαστίγιο…

Τρέχω, τρέχω!

Βλέπεις το φως;

Το βλέπω!

Ωραία κάνε πιο γρήγορα!

Μαστίγιο, μαστίγιο, μαστίγιο, μαστίγιο, για το καλό σου…

Τρέχω, τρέχω, τρέχω…

Το φώς, η ζέστη, κοντεύω!

Ο κλίβανος, η φωτιά, η στάχτη…

Αυτός μας τελείωσε, γρήγορα το μαστίγιο, έρχεται ο επόμενος.

Read Full Post »

Κάθομαι και ακούω τους διάφορους «εκτελεστές» της κυβέρνησης, υποτιθέμενους δημοσιογράφους, να επιτίθενται με μανία στους έλληνες εργαζόμενους, ότι και καλά εκείνοι και οι «παχυλοί» μισθοί τους φταίνε για την κρίση.

Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω βιντεάκι, που αξίζει να το δείτε για να διαπιστώσετε ποιοι είναι οι πραγματικοί «κρατικοί υπάλληλοι» σε αυτήν την χώρα που λέγεται Ελλάδα. Ονόματα δεν λέμε, θα τους δείτε έτσι και αλλιώς στο βίντεο να παλεύουν με νύχια και με δόντια να υπερασπιστούν το σύστημα το καπιταλιστικό, με τόση χυδαιότητα που θα έκανε ακόμα και τον Ροκφέλερ να αισθανθεί λίγος, στην μάχη για την προστασία των συμφερόντων του.



Οι Ροκφέλερ βέβαια και οι υπόλοιποι παρασιτικοί οργανισμοί αυτού του πλανήτη, δεν χρειάζεται ποτέ να μπουν στην πρώτη γραμμή για να υπερασπιστούν την τάξη τους, έχουν μάθει να βάζουν άλλους για να τους κάνουν την βρομοδουλειά και κατ όπως φαίνεται είναι ουκ ολίγοι οι καλοθελητές.

Στον σύγχρονο καπιταλισμό, αλλά και στον παλιότερο, δυο ήταν εκείνες οι δυνάμεις καταστολής που υπήρχαν και δρούσαν. Οι μεν είναι ο στρατός, η αστυνομία και τα υπόλοιπα μαντρόσκυλα που παρεμβαίνουν σε ώρα ανάγκης, και οι δε, που είναι και πιο αποτελεσματικοί είναι οι καταστολείς συνειδήσεων, στις στρατιές των οποίων ανήκει και μια μεγάλη μερίδα του δημοσιογραφικού στερεώματος της εκάστοτε χώρας.

Το να φτάσει το σύστημα στο σημείο να χρησιμοποιήσει την σωματική βία ως τρόπο καταστολής, όπως αυτό που βλέπουμε να εντείνεται στην χώρα μας, είναι δείγμα ότι το άλλο είδος της καταστολής, αυτό της συνειδήσεως, έχει χάσει μέρος από την δύναμη του και αρχίζουν τα πρόβατα δειλά δειλά να εγκαταλείπουν το μαντρί. Και πώς να μην το εγκαταλείπουν δηλαδή, αφού οι «βοσκοί» έχουν μπάσει μέσα λύκους με κοφτερά δόντια και χασάπηδες που ακονίζουν τους μπαλτάδες τους λες και έρχεται το Άγιο Πάσχα. Οι μεν λύκοι μπήκαν ως φύλακες, και οι δε χασάπηδες ως κουρείς.

Ο ελληνικός λαός, και κάθε λαός, πρέπει επιτέλους να καταλάβει πως δεν είναι πρόβατο, έχει φωνή, έχει μυαλό, έχει χέρια, έχει την αριθμητική υπεροχή με το μέρος του. Ο ελληνικός λαός, και κάθε λαός, πρέπει να συνειδητοποιήσει, ότι αν το θελήσει, είναι ικανός όλους αυτούς που ήρθαν στον τόπο του για μαλλί, να τους στείλει πίσω κουρεμένους. Όσο για τους κύριους αυτούς, τα «όργανα» του συστήματος κάθε είδους(δημοσιογράφοι, ακαδημαικοί, εργατοπατέρες) που συνέβαλαν στην προβατοποίηση, ας έχουν στο πίσω μέρους του μυαλού τους μια άλλη παροιμία που λέει «στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό», γιατί ακόμα και αν ο λαός έχει την κακή συνήθεια να ξεχνά(αλλά και να λυπάται ακόμα και εκείνους που τον ποδοπάτησαν), εσείς μέχρι τώρα κάνετε ότι μπορείτε για να του μείνετε αξέχαστοι. Επίσης να έχετε υπόψη σας, πως όταν τα πράγματα «ζορίσουν», τα αφεντικά σας που τόσο αγαπάτε, θα σας αφήσουν έρμαιους της μοίρα σας στην κρίση του λαού, όσο οι ίδιοι θα εγκαταλείπουν τον τόπο, με αεροπλάνα και ελικόπτερα σαν τα ποντίκια.

Μην το λάβετε ως απειλή, λάβετε το ως προειδοποίηση…

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Αμέτε να αγωνιστείτε, τι περιμένετε;

Την Δευτέρα που μας πέρασε, καθόμουν στο μαγαζί που εργάζομαι και προσπαθούσα να πείσω δυο φίλους μου να έρθουν σε κάποιες κινητοποιήσεις του κόμματος(τι, ποιο κόμμα; Ένα είν’ το κόμμα). Πάνω στην κουβέντα, αρχίσανε πάλι τα γνωστά, «όλοι ίδιοι είναι», «μα τι νομίζεις ότι θα καταφέρεις;», «δεν έχει νόημα» κλπ. Πάνω εκεί εγώ τα πήρα, και τους απάντησα με έντονο ύφος ότι ούτε όλοι ίδιοι δεν είναι, ούτε μάταιο είναι να αγωνίζεσαι. Το γεγονός ότι έχασα την ψυχραιμία μου, δεν βοήθησε να τους μεταδώσω αυτό που ήθελα να τους πω με τον καλύτερο τρόπο, για αυτό και κατόπιν ωρίμου σκέψεως αποφάσισα να κάνω γραπτή την «ήρεμη» εκδοχή της απάντησης μου, τόσο για τους συγκεκριμένους φίλους μου(που τους έχω και σε εκτίμηση ως άτομα) όσο και για όλους τους άλλους που θα καταλήξουν να διαβάσουν τελικά αυτό το άρθρο. Στο «όλοι ίδιοι είναι» δεν θα απαντήσω γιατί είναι πασιφανές(ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι πασιφανές) ότι δεν είναι όλοι ίδιοι, αλλά θα ασχοληθώ με το αν τελικά μπορούμε σε αυτή την φάση να καταφέρουμε κάτι και με το αν έχει νόημα να αγωνιζόμαστε.

Προσωπικά, εδώ και πολύ καιρό ξέρω τόσο ποιος είναι ο λόγος, όσο και ποιο είναι το νόημα του αγώνα μου/μας, στο συγκεκριμένο δημοσίευμα δεν θα αναφερθώ στο λόγο αλλά στο νόημα του αγώνα, μιας και οι λόγοι μπορεί να ποικίλουν από άτομο σε άτομο, αλλά και για κάθε άτομο είναι συνήθως περισσότεροι από ένας.

Εμείς οι κομμουνιστές, διακρίνουμε μπορεί να πει κανείς για την ανθρώπινη κοινωνία έναν «τελικό σκοπό», τον τελικό αυτό σκοπό[1] τον ονομάζουμε κομμουνιστική κοινωνία και τον θεωρούμε, όχι τυχαία[2], ως το ανώτερο και τελικό στάδιο της εξέλιξης των κοινωνικο-πολιτικό-οικονομικών δομών. Η διαδρομή όμως μέχρι εκεί, δεν είναι ούτε στρωμένη με ροδοπέταλα, ούτε και είναι μια απλή ευθεία γραμμή, να δώσουμε όμως ένα παράδειγμα.

Ας πούμε ότι έχουμε έναν ορειβάτη που προσπαθεί να φτάσει στην απάτητη κορυφή ενός βουνού. Ανάλογα με τα εμπόδια που θα συναντήσει θα κανονίσει την πορεία του, προσπαθώντας να διαλέξει την καλύτερη δυνατή, αλλά ποτέ δεν θα είναι αυτή η πορεία μια ευθεία γραμμή. Ο ορειβάτης λοιπόν θα σταματήσει, θα λοξοδρομήσει, θα πισωγυρίσει, ίσως και να μην τα καταφέρει. Ακόμα όμως και αν δεν τα καταφέρει να φτάσει στην κορυφή, θα έχει βάλει το λιθαράκι του για την κατάκτηση του βουνού αν έχει φροντίσει να:

–        Μαρκάρει την διαδρομή

–        Σημειώσει τα αδιέξοδα

–        Καρφώσει κρίκους που θα χρησιμεύσουν ως πατήματα για τον επόμενο ορειβάτη

–        Μαρκάρει τα επικίνδυνα σημεία

–        Κλπ

Έτσι λοιπόν, και ο δικός μας αγώνας, όπως και των προηγούμενων από εμάς, άσχετα αν δεν ολοκληρώσει τον τελικό σκοπό, γίνεται κομμάτι της διαδρομής προς την ολοκλήρωση του, ένα κομμάτι που χωρίς αυτό δεν πρόκειται να κατακτηθεί ποτέ η κορυφή, ένα κομμάτι που όσο καθυστερούμε να το «διανύσουμε» τόσο περισσότερο θα καθυστερήσει να εκπληρωθεί και ο τελικός μας σκοπός/στόχος.

Ο σωστός κομμουνιστής συνεπώς, γνωρίζοντας τα αυτά, καταλαβαίνει ότι το νόημα του «αγωνίζεσθε» δεν είναι μόνο να φτάσει στην γραμμή τερματισμού, αλλά να γίνει κομμάτι της όλης προσπάθειας για την επιτυχία του σκοπού και να βοηθήσει όσο το δυνατόν περισσότερο εκείνους που θα ακολουθήσουν. Φυσικά στον δρόμο για τον κομμουνισμό υπάρχουν και μικρότεροι «στόχοι» τους οποίους πιθανόν να δει κάποιος να εκπληρώνονται, όπως ήταν για παράδειγμα η μπολσεβίκικη επανάσταση και η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στις χώρες εκείνες του «υπαρκτού», που άσχετα με το αποτέλεσμα και τα όποια λάθη, μπορεί να χρησιμεύσει στους τωρινούς κομμουνιστές ως ένας πολύτιμος χάρτης με πολλά στοιχεία για την ανάβαση ικανά να προφυλάξουν αυτούς και το κίνημα από αρκετές κακοτοπιές(βέβαια ακόμα ένα ζήτημα είναι το πως θα καταφέρουμε να αξιοποιήσουμε αυτήν την πολύτιμη εμπειρία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να την προσλάβουμε σωστά δηλαδή εμείς οι μεταγενέστεροι).

Αυτά τα ολίγα προς απάντηση του συγκεκριμένου προβληματισμού, ελπίζω να πιάσουν τόπο.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)


[1] Χωρίς να σημαίνει ότι από εκεί και πέρα, δηλαδή την εκπλήρωση του τελικού σκοπού, δεν θα υπάρχει εξέλιξη για την ανθρωπότητα.

[2] Αλλά βασιζόμενοι σε επιστημονική μελέτη, μεγάλη ανάλυση και ερμηνεία των παρατηρήσεων.

Read Full Post »

Εχθές το βράδυ πέρασα μια έντονη νύχτα, ταραχώδη, ύπνος άστατος. Αιτία δεν ήταν τα όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα τα τελευταία 2 χρόνια αλλά η επιλογή ταινίας που έβαλα να δω πριν κοιμηθώ. Το συγκεκριμένο φίλμ, με τίτλο the dead, ανήκει στο είδος εκείνο που πολύ αγαπάω, τις ταινίες τρόμου με ζόμπι, όπου συνήθως ένα μπουλούκι από νεκροζωντανούς, άβουλα όντα, κυνηγάει ότι κινείται και αναπνέει,  με σκοπό να του φάει α μυαλά και να ικανοποιήσει για λίγο την ακόρεστη πείνα του.

Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόλαβα, εξαιτίας της κούρασης, να παρακολουθήσω πάνω από 10 λεπτά της ταινίας πριν βαρύνουν τα μάτια μου και με πάρει ο ύπνος. Παρόλα αυτά, για την υπόλοιπη μιάμιση ώρα που συνέχιζε να παίζει το φίλμ εγώ κατά κάποιο τρόπο βρισκόμουν σε επαφή. Τι εννοώ, απλά κάθε λίγο και λιγάκι, όταν ξέσπαγε το μακελιό, μεταξυπνούσα από τα μπάσα κάποιου πυροβολισμού, μόνο και μόνο για να δω στην οθόνη μου ένα random ζόμπι να αποχαιρετά την απεθαντότητα με μια τρύπα από σφαίρα(ή και παραπάνω αν επρόκειτο για καραμπίνα)ανάμεσα στα μάτια.

Όσοι είστε fun των ταινιών με νεκροζωντανούς, θα έχετε σίγουρα παρατηρήσει ότι υπάρχουν κάποιες κλασσικές σκηνές σχεδόν σε όλες αυτού του είδους τις ταινίες. Όπως για παράδειγμα όταν τα αιμοδιψή ζόμπι καταφέρνουν να περικυκλώσουν κάποιο άτυχο θύμα και μετά γίνονται όλα μαζί ένα μπουλούκι από πάνω του και αρχίζουν να τον κατασπαράζουν.

Για να μπείτε καλύτερα στο κλίμα οι μη μυημένοι, ορίστε ένα ζωντανό απόσπασμα από μια τέτοιου είδους σκηνή με αμοντάριστα πλάνα.

Εγώ μπορεί εξαιτίας της συγκεκριμένης ταινίας να έχασα λίγο από τον ύπνο μου, απορώ οι εγκεφαλικά νεκροί που τα κάνουν όλα αυτά πως καταφέρνουν και κοιμούνται το βράδυ;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

« Newer Posts

Αρέσει σε %d bloggers: