Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 2 Νοεμβρίου 2011

Ακούω από διάφορους να λένε σχετικά με το δημοψήφισμα, ότι αυτή είναι η ευκαιρία λέει να χαλάσουμε τα σχέδια της πλουτοκρατίας.

Σε όλους αυτούς συστήνω να κρατάνε μικρό καλάθι…

Μα είναι δυνατόν να είναι τόσο αθώοι;

Αν λέμε αν γίνει το δημοψήφισμα, και αν το ερώτημα είναι η αποδοχή ή όχι της νέας δανειακής σύμβασης,  ποια ακριβώς θα είναι η ευκαιρία σε περίπτωση που θα ψηφίσουμε ΟΧΙ(το λέω ηρωικά);
Δεν έχουμε υπογράψει συμβάσεις και κόντρα συμβάσεις που έχουν ήδη καταστήσει την χώρα ξέφραγο αμπέλι και έχουν μετατρέψει, αν τις αποδεχθούμε και δεν τις πολεμήσουμε, τους έλληνες σε νομιστεράκια;

Δηλαδή στην περίπτωση που ψηφίσουμε όχι τι θα αλλάξει;
Τίποτα, απλά θα μας πούνε «συγνώμη χρεοκοπήσατε(ως κράτος)» θα μας βγάλουν από την ευρωζώνη και θα συνεχίσουν την δουλειά τους, θα μας την λένε και από πάνω ότι αυτοί ήθελαν να μας σώσουν αλλά εμείς αρνηθήκαμε άρα είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Αν υποκύψουμε στους εκβιασμούς και ψηφίσουμε ναι(ένα δειλό ναι, όχι ηρωικό) μετά θα θεωρήσουν ότι έχουν  λαϊκή εντολή και θα συνεχίσουν να παίρνουν μέτρα μέχρι τελικής πτώσης. Τίποτα δεν θα τους σταματήσει να μας βγάλουν από την ευρωζώνη(ή να μας κρατήσουν σε αυτή) και να ολοκληρώσουν το ξεπούλημα.

Σκεφτείτε λοιπόν πόσο τους βολεύει ένα απλό δημοψήφισμα…
Ρίχνεται η ευθύνη στην πλάτη του λαού, για ακόμη μια φορά, και αυτοί συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Δηλαδή έτσι απλά ο Γιωργάκης, το παιδί του State Department, θα ανοίξει την Κεκρόπορτα του καπιταλισμού για να πατήσει ο λαός το κόκκινο κουμπί και το σύστημα να καταρρεύσει; Αυτά δεν γίνονται ούτε στο σινεμά.

Αυτές οι λύσεις «ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε» μας έφτασαν ως εδώ, καιρός είναι να ωριμάσουμε δεν νομίζετε;
Στο ερώτημα τους «αν προτιμάμε στην κρεμάλα που μας έχουν στήσει να τραβήξουμε το σχοινί με το αριστερό ή το δεξί χέρι» δεν έχει νόημα να απαντήσουμε.

Την απάντηση μόνο στους δρόμους και με αγώνα μπορούμε να τους τη δώσουμε, ούτε με δημοψήφισμα, ούτε με εκλογές.

Το ΚΚΕ ζητά εκλογές, όχι επειδή αυτή είναι η λύση, αλλά επειδή θα αλλάξουν οι συσχετισμοί και θα προκύψει μια πιο αδύναμη κυβέρνηση, κάτι που θα δημιουργεί δυσκολίες στα σχέδια τους, όπως και όποια και αν είναι αυτά.

Δεν υποκύπτουμε σε ψευτοδιλήματα, δεν ελπίζουμε σε λύσεις fast food…

Ο δρόμος του αγώνα έχει ανοίξει, δεν κάνουμε πίσω, δεν ανακόπτουμε την πορεία μας!

Read Full Post »

Με ολα αυτά και όλους αυτούς που είδαμε να παρελαύνουν μπροστά απο τις οθόνες μας το τελευταίο 24ωρο, θεώρησα σκόπιμο να αφιερώσω στους αναγνώστες του blog το παρακάτω τραγούδι.

Με τις υγείες σας…

Η υβρεοπομπήΕκτύπωση από: http://www.stixoi.info

Στίχοι: Φοίβος Δεληβοριάς
Μουσική: Φοίβος Δεληβοριάς
Πρώτη εκτέλεση: Φοίβος Δεληβοριάς

Ανήκω κι εγώ στη σωρεία των ανθρώπων
Που βλέπουν το στρατό σαν κάτι άχρηστο εντελώς
Μα ωστόσο διδάχτηκα και επηρεάστηκα
Απ΄ το τάγμα το ανέστιο των υβριστών. Λέω

Υπάρχει μία σκοτεινή κοιτίδα στο Έθνος
Που δύναται λεοντόκαρδα ν΄ αντιπαρατεθεί
Σους έξωθεν κίνδυνους
Σε Φράγκους κι Αγαρηνούς
Και αυτή είναι η Ελληνική υβρεοποιία.

Φαντάσου μια στιγμή μιαν ολονύχτια παρέλαση
Να σχίζει όλη την Εγνατία οδό
Και αντί για ονόματα
Διαιρέσεις σε σώματα
Να ΄ναι συντεταγμένη με αυτό τον τρόπο:

Τα μουνιά καπέλα, οι πάρε τ΄ αρχίδια μου
Οι την Παναχαϊκή μου και τα χεζοβολιά
Να ακολουθούν τα παινεμένα μουνόπανα
Του κώλου τα εννιάμερα κι οι γάμησέ τα

Ακόμα πιο μπροστά να είναι οι μαλακοκάβληδες
Οι φτωχομπινέδες κι οι πουτάνας γιοι
Με τύμπανα πιο κει οι ηρωικοί κλαπαρχίδηδες
Τα κωλοτρυπίδια κι οι κλασομπανιέρες.

Τα μαλακιστήρια να βαράνε τις σάλπιγγες
Και τα μυγοχέσματα να δίνουν εντολές
Να ρυθμίζουν με σφυρίχτρα το εν-δυο οι μικροτσούτσουνοι
Το πόδι να βαράνε οι το στανιό μου μέσα

Να υπάρχει ένα μεσαίο μέρος με ύβρεις κοινότοπες
Οι άντε και γαμήσου οι παλιοπούστη και λοιπά
Και αντί για ιερατείο να προπορεύονται οι βλάσφημοι
Που αυτά που λεν΄ δεν είναι για να τ΄ αναφέρω.
Τέλος μπροστά μπροστά κι εν είδει παραστάτη
Αγκαλιά η πουτάνα και το γαμώ τα παιδιά
Και μελαγχολικός κρατώντας τίμιο λάβαρο
Ν΄ ανοίγει την πομπή ο εθνικός μαλάκας.

Απόψε που σου γράφω μπαίνω στον μήνα τον ένατο
Στο θάλαμο το ημίφως μου σκεπάζει την ψυχή
Σε θέλω, σε σκέφτομαι κι απλώς ονειρεύομαι
Σε σένα να τελειώνει αυτός ο κάτω κόσμος.

Εγώ που δε βρίζω, που αυτοπεριορίζομαι
Που ψάχνω μες τη γλώσσα μιαν αρχαία πηγή
Δυο χρόνια απ’ το χρόνο μου αφήνω τον κόσμο μου
Και ζω στο πίσω μέρος της δημιουργίας

Πληγές, βωμολοχίες κι αλλήλοταπεινώσεις
Κάτω απ΄ τη μπότα ενός επινοημένου διοικητή
Κι εγώ ο αόρατος στη βάση του δόρατος
να κλαίω και να γελάω με την πομπή της ύβρης.

Αποστολέας: Κώστας Δ., 12-10-2003

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: