Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιανουαρίου 2012

Άνοιξε τα μάτια

Άνοιξε τα μάτια

Έχει γεμίσει το μυαλό σου άγνωστες λέξεις, που όταν το νόημα τους σου γίνεται κατανοητό, θα προτιμούσες να είχανε μείνει άγνωστες.

Η αλήθεια βρίσκεται τώρα γυμνή μπροστά σου, αχ πόση ασχήμια κάλυπτε η χλαμύδα της, τυλίξτε την με μια πετσέτα.

Βιώνεις, και δεν είναι ποτέ αργά να το παραδεχθείς, ένα κόσμο που σε παγίδευσε μέσα σε όνειρα τσιμεντένια κελιά, χωρίς παράθυρα.

Τα άλλοτε στους τοίχους ζωγραφισμένα ροζ συννεφάκια, τώρα μαυρίσανε και έπιασε φωτιά και αντάρα και μπόρα.

Είχες κλειστεί για ασφάλεια, ή από ανασφάλεια στο κελί σου, μα τώρα ψάχνεις την διέξοδο…

Όχι μην παρακαλάς τους δεσμοφύλακες να σου δώσουν το κλειδί, αυτοί μόνο από κελί σε κελί μπορούν να σε οδηγήσουν.

Ο μόνος τρόπος, αν θέλεις να πραγματικά αποδράσεις, είναι να αποφασίσεις ότι δεν έχεις ανάγκη την φυλακή σου.

Μην περιμένεις τους τοίχους της απο μόνοι τους να γκρεμιστούν, σταμάτα να ονειρεύεσαι και άρχισε να οραματίζεσαι, άνοιξε τα μάτια σου τώρα και βόηθα με να ανοίξουν τα δικά μου.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Read Full Post »

Έπαιζα παλιότερα ένα βιντεοπαιχνίδι με ζόμπι, όπου 4 στρατιώτες κλεισμένοι σε ένα μισοερειπωμένο σπίτι προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους από τα αλλεπάλληλα κύματα επιθέσεων των νεκροζωντανων. Προκειμένου να αμυνθούν οι πολεμιστές, κάρφωναν με τάβλες τα παράθυρα, αμπάρωναν τις πόρτες, πυροβολούσαν, χτύπαγαν, έτρεχαν, κρύβονταν κλπ. Σταδιακά οι επιθέσεις όμως  γινόταν όλο και πιο πολυάριθμές, οι απέθαντοι όλο και πιο γρήγοροι και πιο ανθεκτικοί, ενώ δεν υπήρχε άλλος τρόπος να τελειώσει το παιχνίδι εκτός από το να μην αντέξουν οι παίχτες και να τους μακελέψουν τα ζόμπι.

Αναρωτιέστε που το πάω ε;

Λοιπόν αυτές τις μέρες επισκέφθηκα ξανά την Αθήνα για κάτι δουλειές, ε λοιπόν η πόλη μου έδωσε πραγματικά την εντύπωση ότι ζούσα μέσα  στο εν λόγω παιχνίδι. Ένα μισοκατεστραμένο ερείπιο, γεμάτο ανθρώπους που πασχίζουν εναγωνίως να μείνουν στην ζωή, ενώ πολιορκούνται από ορδές ζητιάνων, άστεγων, μισότρελων, τοξικομανών οι οποίοι μοιάζει να θέλουν να τους εντάξουν στις λεγεώνες τους, και η μάχη δείχνει να χάνεται.

Ας αναφερθώ όμως σε καναδυο περιστατικά…

Είχα καθήσει το πρωί στον Πειραιά για καφέ, στον σταθμό του ηλεκτρικού, και από την τζαμαρία της καφετέριας χάζευα έναν κάδο απορριμμάτων. Ε, κάθε 20-30 λεπτά, κάποιος ρακένδυτος πλησίαζε τον κάδο και έψαχνε μέσα μήπως και βρει κάτι να φάει, κάτι να φορέσει, κάτι να ανταλλάξει. Το ίδιο σκηνικό παντού, άστεγοι, πεινασμένοι, χαμένοι, να ανοίγουν με λαχτάρα τους κάδους λες και είναι σεντούκια θησαυρού και να ψάχνουν μέσα μήπως και βρούνε τα «ναύλα» για να την βγάλουν ακόμα ένα 24ωρο.

Κατά την επιστροφή μου με τον ηλεκτρικό στον Πειραιά για να φύγω, έκατσε απέναντι μου ένας νεαρός με γρατζουνιές στο πρόσωπο, που κρατούσε ένα τεράστιο σακίδιο ίσα με το μπόι του. Υποθέτω πως μέσα εκεί είχε όλα τα υπάρχοντα του σαν ανθρώπινη χελώνα, καμιά κουβέρτα, τίποτα δεύτερα ρούχα, ίσως και τίποτα σκεύη, ποιος ξέρει. Το βλέμμα του χαμένο στο υπερπέραν, οι κινήσεις του νωχελικές, έμοιαζε με τοξικομανή. Κάποια στιγμή έβγαλε από την τσάντα του μισό κουλούρι και άρχισε να το μασουλάει αργά, κάθε τόσο τον έπαιρνε ο ύπνος και το κουλούρι του έπεφτε κάτω, ξυπνούσε, το μάζευε, και συνέχιζε να το τρώει.

Δίπλα του καθόταν ένας παππούς, μου έκανε εντύπωση ότι είχε γαλάζια μάτια, το βλέμμα του ήταν διαυγές, ή έκφραση του όμως μαρτυρούσε απογοήτευση και παραίτηση. Μετά από λίγο ο νεαρός του ζήτησε τσιγάρο, αυτός του είπε ότι τα είχε ξεχάσει σπίτι και μουρμούρισε πώς το τσιγάρο του έχει καταστρέψει ανεπανόρθωτα την υγεία. Συνεχίσανε για λίγο την κουβέντα τους, την οποία άκουγα με ενδιαφέρον και κάποια στιγμή ο παππούς είπε στον νεαρό τα παρακάτω περίπου λόγια.

«Εμένα πλέον δεν με νοιάζει τίποτα, έζησα τόσα χρόνια και τώρα βλέπω έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα τώρα που τελειώνει η ζωή μου και δεν ελπίζω πια…»

Όλα έδειχναν πως ήταν ένας άνθρωπος που είχε χάσει το νόημα της ζωής, που συνετρίβησαν τα πιστεύω του, που πήγαν χαμένοι οι κόποι του, και που τώρα είναι πια πολύ αργά για δεύτερες ευκαιρίες, τώρα πια που δεν μπορεί να βρει απάγκιο ούτε στην σύνταξη του, που θα του έχει περικοπέι, όπως και όλων των υπολοίπων.

Στην πρωτεύουσα πλέον δεν μπορεί να κάνει κανείς τα στραβά μάτια, τα προβλήματα έχουν οξυνθεί, κάθε ένα ενάμισι μήνα που ανεβαίνω θυμίζει όλο και περισσότερο τις ιστορίες που άκουγα για την κατοχή, τις φωτογραφίες των σκελετωμένων παιδιών με τα γερασμένα πρόσωπα.

Κι όμως, υπάρχει μια σημαντική διαφορά με τα χρόνια της κατοχής…

Στην κατοχή υπήρχε αντίσταση απέναντι στον δυνάστη, ένοπλη, άοπλη, κάθε είδους, σήμερα τι υπάρχει;

Ρακένδυτα σώματα ανάμεσα σε εμάς και τον δυνάστη, και μια μηχανή ολάκερος ο κόσμος που παράγει συντονισμένα εκατομμύρια μισοπεθαμένου καθημερινά. Τρέχεις κιολο τρέχεις πάνω κάτω στους κυλιόμενους διαδρόμους της και τελικά μένεις πετσί και κόκκαλο, μέχρι να μην αντέξεις άλλο και να σε φτύσει και εσένα σαν κάποιο ερείπιο σε κάποιο σοκάκι.

Τρέχουμε για να γλιτώσουμε την ζομποποίηση, δεν στρεφόμαστε ενάντια στην μηχανή που την παράγει, δεν το σκεφτόμαστε καν, από φόβο να μη μας μακελέψει στα γρανάζια της. Εκείνη μοιάζει απρόσβλητη, ανίκητη, παντοδύναμη, στριγκλίζει τρομαχτικούς μεταλλικούς θορύβους από τα σπλάχνα της που μας ανατριχιάζουν.

Υποτασσόμαστε, γινόμαστε κι εμείς γρανάζια της, το βλέμμα μας θολώνει, ο νους μας έχει παραδοθεί, κινούμαστε σαν μαριονέτες, έχουμε ήδη γίνει ένα με τον στόλο τον νεκροζωντανών από τον οποίο προσπαθούμε να ξεφύγουμε. Η πόλη καταρρέει στα κεφάλια μας, τα στενά της γεμίζουν ανθρωποειδή πλάσματα, απανθρωπισμένα πια. Τρέχουμε να κρυφτούμε σαν τις κατσαρίδες, να γλιτώσουμε το τομάρι μας, άντε και των παιδιών μας, έτσι μας έχουν μάθει, νομίζουμε ότι θα είμαστε ασφαλείς στις φωλιές μας. Οι κάμαρες γίνονται κελιά, εμείς σαν τους τρωγλοδύτες, αμπαρώνουμε τις πόρτες στην προσπάθεια μας να βρούμε άσυλο, όμως πριν προλάβουμε να το πάρουμε χαμπάρι ανακαλύπτουμε ότι έχουμε κλειδωθεί απέξω.

Όχι δεν τα βάζουμε με τον δυνάστη, τα βάζουμε με τους ίδιους μας τους εαυτούς νομίζοντας ότι έτσι τους προστατεύουμε, μα κάνουμε λάθος.  Γίνομαι εγώ ο καθρέφτης του δικού σου κακού εαυτού και εσύ του δικού μου, και επειδή δεν βρίσκουμε κάτι καλύτερο να πούμε λέμε ότι μας έρθει στο κεφάλι μήπως και ξορκίσουμε από μέσα μας τα κακά πνεύματα που μας έχουν κυριεύσει.

Το έδαφος από κάτω μοιάζει να μας ρουφά, είναι ο χρόνος που μας καταπίνει όπως την κινούμενη άμμο.  Δεν μας μένει πολύς καιρός να δράσουμε, όχι παραπάνω από στιγμές, ύστερα θα χαθεί ευκαιρία η δική μας και η ευκαιρία των παιδιών μας να απαλλαγούν από την κρεατομηχανή. Οι βαριοί μεταλλικοί της ήχοι και οι στριγκλιές των γραναζιών, οι κουρασμένες περιστροφές των αξόνων της, τα κούφια χτυπήματα των σφυριών της, οι γκρίζοι καπνοί, η μπόχα των εξατμίσεων, φανερώνουν έναν φυματικό οργανισμό, ετοιμοθάνατο, που όμως παρασέρνει στην μοίρα του, χωρίς δισταγμό τους πάντες και τα πάντα, κλέβοντας  χρόνο απ την δική τους ζωή για να παρατείνει τη δική του.

Μπήκα στο τρένο για τον Πειραιά, και ύστερα στο πλοίο για την Σούδα, όμως γνωρίζω και ελπίζω ότι δεν το έχω δει ακόμα το τελευταίο λιμάνι. Εμπιστεύομαι τους χάρτες μου, όμως δεν αρκούν ούτε οι χάρτες ούτε εγώ για να μην καταλήξει το σκαρί μας σε ξέρα. Χρειάζεται κι άλλοι να κάνουν κουπί, που έτσι και αλλιώς κάνουν, αλλά προς την σωστή κατεύθυνση αυτήν την φορά. Μα για να μας αφήσουν να πάμε εκεί που πρέπει χρειάζεται να προβούμε σε ανταρσία, να σηκώσουμε παντιέρα, να ρίξουμε στην θάλασσα εκείνον που βαράει με το μαστίγιο, να πετάξουμε στους καρχαρίες τους σκλαβέμπορους καπεταναίους, να σπάσουμε τις αλυσίδες μας και να μοιράσουμε τον φόρτο και την ευθύνη. Στην αντίθετη περίπτωση, αν μας επιτρέψουν να γεράσουμε και αν ως τότε έχουμε επίγνωση, θα φτάσουμε να επαναλαμβάνουμε τα λόγια του παππούλη στο τρένο  και θα νιώθουμε  για τον εαυτό μας ότι έχουμε ματαίως σπαταληθεί.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Απλά και ξεκάθαρα τα πράγματα στο παρακάτω βιντεάκι

Η φωνή των εργατών που διεκδικούν και που δεν σταματάνε μπροστά σε τίποτα

Η σιωπή των ενόχων που δεν βγάζουν άχνα γιατί η φωλιά τους όχι απλά είναι λερωμένη, αλλά βρωμά και ζέχνει

Η κλιμάκωση του ταξικού αγώνα μέχρι να πάρει ο καθένας αυτό που του αξίζει

ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟ ΠΑΜΕ!!!

ΠΑΝΤΑ ΤΕΤΟΙΑ!!!

Read Full Post »

Όπως όλοι, έτσι και εγώ, με αφορμή την απεργία των χαλυβουργών έχω ακούσει και διαβάσει πολλά και διάφορα. Μερικά από αυτά που άκουσα με συγκίνησαν, μερικά με ενέπνευσαν, άλλα πάλι με εκνεύρισαν, όμως τίποτα δεν με πείραξε τόσο πολύ, όσο μια συγκεκριμένη άποψη, που προβάλλεται από τα ΜΜΕ και την υιοθετούν πολλοί φίλοι και γνωστοί μου, η οποία με απογοήτευσε, με εκνεύρισε, και με στεναχώρησε ταυτόχρονα.

Ποια είναι αυτή η άποψη; Θα προσπαθήσω παρακάτω να την αποτυπώσω σε δυο γραμμές με δικά μου λόγια.

«Μήπως είναι καλύτερο οι εργαζόμενοι(γενικά) να αποδεχθούν τις μειώσεις μισθών, ώστε οι εταιρείες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα να μην κλείσουν, για να αποφύγουν να βρεθούνε όλοι μαζί στον δρόμο;»

Στο μυαλό ενός ραγιά, το παραπάνω μοιάζει απολύτως λογικό, υπάρχει άλλωστε και το παράδειγμα της Good Year, με το εργοστάσιο της στην Ελλάδα που έκλεισε και οι εργαζόμενοι βρέθηκαν στο δρόμο.

Αν όμως αφήσουμε την λογική του ραγιά κατά μέρος, και προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα με σφαιρικότητα και σε μεγαλύτερο βάθος θα βγάλουμε τα εξής συμπεράσματα.

–        Κάθε φορά που οι εργαζόμενοι υποχωρούν στο ψευτοδίλημμα «ή κλείνουμε ή αποδέχεσθε μειώσεις μισθών και απολύσεις», κάθε φορά θα βρίσκονται και πιο βαθιά στα σκατά, κάθε φορά οι μειώσεις μισθών θα θεσμοθετούνται, οι απολύσεις θα γίνονται καθημερινή τακτική, και η ζωή τους θα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη.

–        Το ότι αποδέχεσαι την υποχώρηση και την μείωση μισθών, δεν σου εξασφαλίζει σε καμιά περίπτωση ούτε ότι η επιχείρηση δεν θα γίνει offshore ούτε ότι δεν θα απολυθείς. Αυτό, αν εσύ δεν αντισταθείς, βρίσκεται και θα βρίσκεται πάντα στην διακριτική ευχέρεια του εργοδότη, να το χρησιμοποιεί είτε ως μοχλό πίεσης δημιουργώντας στο τέλος εργασιακές σχέσεις Ουγκάντας, είτε και να το πραγματοποιήσει. Σε κάθε περίπτωση βέβαια ο εργοδότης θα συνεχίσει να δρα ως κοινός εκβιαστής και να ζητά όλο και περισσότερα, κάτι που γίνεται από την γέννηση του καπιταλισμού μέχρι σήμερα, όταν και όπου η αντίσταση είναι μηδενική.

–        Κανείς δεν είπε ότι ο δρόμος του αγώνα δεν απαιτεί θυσίες, οπωσδήποτε κάποιοι θα τα φάνε τα κεφάλια τους, θα χάσουν τις δουλειές τους, όμως αυτό γίνεται έτσι και αλλιώς, είτε απεργήσουν είτε δεν απεργήσουν, είτε  αντισταθούν είτε δεν αντισταθούν, απλά αν αντισταθούν, θα έχουν κρατήσει το κεφάλι ψηλά και για αυτό το λόγο θα αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση. Μην ξεχνάμε δε, ότι σε περιπτώσεις όπως αυτή των χαλυβουργών, επειδή ακριβώς αυτό που έκαναν ήταν αξιοθαύμαστο, ο κόσμος στάθηκε δίπλα τους, τους υποστήριξε και τους υποστηρίζει, τόσο ψυχολογικά, όσο και πρακτικά. Θεωρώ δε ότι αν την περίπτωση τους την προέβαλαν τα κανάλια όπως προέβαλαν τους αγανακτισμένους, αντί για να την αποκρύπτουν, η Χαλυβουργία θα είχε γίνει δεύτερο πολυτεχνείο όσον αφορά την συμπαράσταση του κόσμου.

–        Κανείς αγώνας δεν πάει χαμένος, εδώ και καιρό, βλέποντας και τους χαλυβουργούς, έχουν ξεκινήσει κινητοποιήσεις και άλλοι κλάδοι, και άλλα εργοστάσια, οι σπίθες γίνονται περισσότερες, η φωτιά μπορεί να ανάψει από στιγμή σε στιγμή, οι συνθήκες έτσι και αλλιώς είναι εκρηκτικές και η ατμόσφαιρα εύφλεκτη.

–        Τόσα χρόνια δεν μας τσαμπουνούσαν ότι τα «αφεντικά» με την αξία τους κατάφεραν να δημιουργήσουν τον πλούτο τους και να φτάσουν εκεί που έφτασαν; Τώρα όλως αποτόμως κατάλαβαν ότι δεν μπορούν από μόνα τους και ζητούν κατανόηση και υποστήριξη από τους εργάτες; Να κάνουν οι εργάτες θυσίες αυτές τις δύσκολες ώρες; Σάμπως τόσα χρόνια τα αφεντικά μοιραζόταν μαζί με τους εργάτες τα κέρδη τους(τα κέρδη που φυσικά οι εργάτες τους εξασφάλισαν), διότι τα στατιστικά λένε άλλα.http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=12/1/2012&id=13859&pageNo=27&direction=-1

–        Και μην ξεχνάμε πως πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις που υποστηρίζουν ότι «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, πρέπει να απολύσουμε, πρέπει να μειώσουμε μισθούς» δεν έχουν σταματήσει να είναι κερδοφόρες, απλά προσπαθώντας να μετατρέψουν(όπως οι ίδιοι λένε) την κρίση σε ευκαιρία, κοιτάζουν να φτάσουν το μαχαίρι στο κόκκαλο για να αυξήσουν όσο το δυνατόν πιο πολύ τα κέρδη τους.

–        Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που λεν «ναι βρε παιδιά, το καταλαβαίνω αυτό για τις εταιρίες κολοσσούς, τι γίνεται όμως με ένα σωρό μικρές και μεσαίες εταιρίες που είναι έτοιμες να βάλουν λουκέτο;». Και η απάντηση εδώ φυσικά είναι απλή. Αφενός οι περισσότερες από αυτές τις εταιρίες έτσι και αλλιώς, αντιμέτωπες με το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο, θα έβαζαν λουκέτο, διότι η «Νέα Τάξη Πραγμάτων» απαιτεί την απαλλοτρίωση τους. Αφετέρου, οι μικρομαγαζάτορες πρέπει επιτέλους να καταλάβουν γιατί τόσα χρόνια εμείς(οι ΚΚεδες) φωνάζουμε ότι τα συμφέροντα τους σχεδόν ταυτίζονται με αυτά της εργατικής τάξης, και ότι είναι καταδικασμένοι σε βάθος χρόνου(και ο χρόνος αυτός πλέον έφτασε) και οι ίδιοι να προλεταριοποιηθούν(λίγα λουκέτα έχουν μπει ως τώρα, λίγοι επιχειρηματίες αυτοκτόνησαν για χρέη;). Ας καταλάβουν λοιπόν οι μικρομαγαζάτορες ότι η λύση δεν έρχεται από το ξεζούμισμα των 2-3 υπαλλήλων τους, αλλά από την από κοινού συμμετοχή τους στον ταξικό αγώνα(αν και όπως φαίνεται θα το καταλάβουν μόνο όταν βρεθούν στην θέση του προλετάριου και αν, εδώ δεν το καταλαβαίνουν ούτε οι ίδιοι τους οι υπάλληλοι και οι απολυμένοι…).

–        Αμα ο ελληνικός λαός υποχωρούσε κάθε φορά σε διλήμματα του στυλ «οι γερμανοί είναι φίλοι μας» και «μίλα, πες μας ποιοι σε έβαλαν και εμείς θα σου χαρίσουμε τη ζωή», θα ήμασταν ακόμα κάτω τουρκική, για να μην πω περσική, κατοχή. Το κάθε ίχνος ελευθερίας και αξιοπρέπειας που διαπνέει αυτόν τον λαό(και κάθε λαό), γιατί με ίχνη ζούμε ακόμα και σήμερα δυστυχώς, το έχουμε αποσπάσει από τους κάθε είδους κατακτητές χύνοντας το αίμα τους, και το δικό μας. Άμα φοβόμαστε τις βουρδουλιές και έχουμε πάντα σκυμμένο το κεφάλι, θα ζούμε και θα το αξίζουμε κιόλας, σαν γαϊδούρια και θα καταδικάζουμε στο σαμάρι και τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας(εις τους αιώνες των αιώνων αμήν).

–        Ο καπιταλισμός είναι σύστημα αδιέξοδο για τον λαό, μια ζωή θα παράγει και θα αναπαράγει αυτού του είδους τα ψευτοδιλήμματα, στα οποία ακόμα και αν πειθαρχήσουμε δεν πρόκειται να γλιτώσουμε από το αίμα δάκρυα και ιδρώτα που θα χυθούν. Όταν το σύστημα φτάνει σε κρίση υπερσυσσώρευσης κερδών, κοιτά πάντα την κρίση αυτή να την φορτώσει στον λαό, άσχετα αν αυτό το βαφτίζει «αναγκαιότητα», «ανταγωνιστικότητα», «ανάπτυξη», «πατριωτισμό» ή ότι άλλο. Η πραγματικότητα είναι μια, η αντίθεση μεταξύ κοινωνικοποιημένης παραγωγής και ιδιοποιημένων κερδών κάποια στιγμή φτάνει στα όρια της, και απαιτείται ένα big bang για να επαναμηδενιστεί το χρονόνμετρο. Και big bang σημαίνει ανέχεια, πείνα, εξαθλίωση, απανθρωπιά, πόλεμος, βόμβες, κλπ.

–        Ας κάνουμε λοιπόν και εμείς τον δικό μας πόλεμο ενάντια στο σύστημα, αν είναι δυνατόν πριν το ίδιο το σύστημα για να αναγεννηθεί από τις στάχτες μας, μας βάλει να πολεμήσουμε και με τα όπλα πια, ο ένας τον άλλο.

Και έχοντας τα υπόψη όλα αυτά, αναρωτιέται κανείς μήπως δεν ήταν τυχαία η «εξαφάνιση» του πίνακα που μας είχε χαρίσει ο Πάμπλο Πικάσο για την ηρωική μας αντίσταση στην κατοχή, μήπως ο ίδιος ο πίνακας αποφάσισε ότι δεν μας χαρακτηρίζει πλέον ο συμβολισμός του και σηκώθηκε και έφυγε από μόνος  του…

…η ίσως επειδή φοβήθηκε ότι θα τον δίναμε δώρο με την Ακρόπολη για να βγάλουμε κάνα χρέος…

Και εγω στην θέση του το ίδιο θα κανα!

Ελπίζω αυτά που έγραψα να είναι αρκετά και να έβαλα κάποιους σε σκέψεις. Δεν θα προεκτείνω άλλο τον συλλογισμό μου, ο καθένας είναι ελεύθερος να ακολουθήσει το νήμα, να βγάλει τα όποια δικά του συμπεράσματα και να τα μοιραστεί μαζί μας ή εναλλακτικά να εκφράσει τις όποιες του απορίες.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Με τέτοια κορμάρα ατελείωτη ποιός τον γ..ει τον εσωτερικό κόσμο!?

Ανοίγουμε με ενα απόσπασμα απο http://news247.gr/ellada/politiki/tha_edinan_epidoma_anaphroy_se_paidofiloys.1567075.html

—-

Μόνο οργή προκαλεί η απίστευτη απόφαση του υπουργείου Εργασίας να θεωρήσει την παιδοφιλία αναπηρία, κάτι που θα εξασφάλιζε στους παιδόφιλους διάφορα προνόμια.

Η ιστορία ξεκίνησε πριν από δύο μήνες, το Νοέμβριο του 2011, με τη δημοσίευση απόφασης του υπουργού Εργασίας, Γιώργου Κουτρουμάνη, στο Φύλλο Εφημερίδος της Κυβερνήσεως που θεωρεί τους παιδόφιλους ανάπηρους και έκτοτε προκλήθηκε σάλος στο διαδίκτυο.

Στα άτομα με αναπηρία, σύμφωνα με την απόφαση του υπουργείου Εργασίας, θα εντάσσονταν άνθρωποι με σεξουαλικές και άλλες διαστροφές, που οδηγούν σε εγκληματικές συμπεριφορές όπως παιδόφιλοι, επιδειξιομανείς, κλεπτομανείς και ηδονοβλεψίες.


Στο επίσημο ΦΕΚ προβλέπονται ως ποσοστά αναπηρίας:


– Φετιχισμός ΠΑ: 20-30%

– Παρενδυτικός φετιχισμός ΠΑ: 20-30%

– Επιδειξιομανία ΠΑ: 20-30%

– Hδονοβλεψία ΠΑ: 20-30%

– Παιδοφιλία ΠΑ: 20-30%

– Σαδομαζοχισμός ΠΑ: 20-30%


Με δεδομένο ότι η απόφαση δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ στις αρχές Νοεμβρίου, όσοι είναι παιδόφιλοι μπορούν να τύχουν ευεργετικών διατάξεων, καθώς θεωρούνται άτομα με αναπηρία.

—-

Και τώρα μια ερώτηση δική μου προς το αρμόδιο υπουργείο.

Αν εγώ είμαι:

– Φετιχιστής

– Παρενδυτικός Φετιχιστής(αυτο δεν ξέρω καν τι είναι, αλλά αμα ψάξει σε βάθος κανεις ποτέ δεν ξέρει τι μπορεί να ανακαλύψει)

– Σαδομαζοχιστής

– Ηδονοβλεψίας

Σε αυτήν την περίπτωση βρίσκουμε τον μ.ο ή πάει προσθετικά το πράγμα; Γιατι αν πηγαίνει προσθετικά, κάνω μια στάση στο Sex Shop της γειτονιάς και βούρ για σύνταξη!

Αυτό είναι κράτος πορνείας…πρόννοιας, 1000 χρόνια μπροστά!

ΥΓ: Για να βοηθήσω την κυβέρνηση στο δύσκολο της έργο θα της προτείνω να εξετάσει το ενδεχόμενο να δίνει σε αυτά τα άτομα με ειδικές….ανωμαλίες για να τα διευκολύνει, άδεια για περίπτερο ή άδεια μικροπωλητή στην λαική αγορά(να γίνει και ενα σχετικό άνοιγμα σε αυτά τα επαγγέλματα βρε αδερφέ).

ΥΓ2: Παρενδυτικός φετιχιστής μήπως είναι κάτι τέτοιο;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Ήρεμα κύριε πόλισμαν δεν είμαι τρομοκράτης, είμαι συνταξιούχος, άνεργος, άφραγκος, είμαι το θύμα μιας καραμπινάτης και χρόνιας συστημικής απάτης.

Πλέον στην Ελλάδα είναι παράνομο να πεινάς και να το λες δυνατά(τουλάχιστον όχι όταν είναι μπροστά οι υπεύθυνοι για αυτή σου τη κατάντια), απόδειξη, τα όσα διαδραμματίστηκαν σήμερα στον αγιασμό των υδάτων στην Αθήνα, όταν συμπολίτες μας αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν στους επισήμους. Παραθέτω σχετικό άρθρο του in.gr και ακολουθεί περεταίρω σχολιασμός.
—-
Αθήνα
Έξι άτομα -τρεις γυναίκες και τρεις άνδρες- προσήχθησαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Χαλκίδας για το περιστατικό που σημειώθηκε στη διάρκεια της τελετής Αγιασμού των Υδάτων, όταν συγκεντρωμένοι άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα κατά του Κάρολου Παπούλια.

Από τους προσαχθέντες, πέντε τελικά συνελήφθησαν -τρεις γυναίκες και δύο άνδρες- οι οποίοι, με προφορική εντολή του εισαγγελέα αφέθηκαν ελεύθεροι, αφού σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος τους για προσβολή κατά της τιμής του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Κατά την τελετή Αγιασμού των Υδάτων, ορισμένοι πολίτες άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας, κατά κατά των μέτρων λιτότητας, αλλά και κατά της ανεργίας που πλήττει τους κατοίκους της πόλης.

Τόσο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όσο και οι άλλοι επίσημοι που παρέστησαν στην τελετή αποχώρησαν χωρίς να κάνουν δηλώσεις.
—-

Μας έχουν μάθει σε αυτόν τον τόπο να μην μας νοιάζει η πραγματικότητα αλλά το φαίνεσθε. Θυμάμαι από όταν ήμουν φαντάρος, ότι ενώ ζούσαμε σε άθλιες συνθήκες υγιεινής, κάθε φορά που είχαμε ταξιαρχική επιθεώρηση, μας έβαζαν να σκουπίσουμε, να σφουγγαρίσουμε, να γυαλίσουμε τα πάντα και να κρύψουμε κάτω από το χαλί ότι δεν έπρεπε να φανεί. Λαδώναμε λοιπόν τα άρματα, ακόμα και αν αυτά δεν έπαιρναν μπροστά, γυαλίζαμε την πάνω σειρά στα κιβώτια με τις γεμιστήρες, σφουγγαρίζαμε καλά καλά τις τουαλέτες και τους θαλάμους(με την ίδια σφουγγαρίστρα), τσιτώναμε στα κρεβάτια τις για αιώνες άπλυτες κουβέρτες και σεντόνια, ξυριζόμασταν, κουρευόμασταν, γυαλιζόμασταν, στέλναμε τους Ρωσοπόντιους που ήταν απείθαρχοι(και μαγκιά τους) στα φυλάκια, και όταν τα κάναμε όλα αυτά ήμασταν πλέον έτοιμοι προς επιθεώρηση. Ο ταξίαρχος με τη σειρά του πέρναγε την βόλτα του στο στρατόπεδο, κανόνιζε να μην κοιτάξει εκεί που δεν έπρεπε αφού γνώριζε και ο ίδιος τα κόλπα, έκανε καμιά δυο επιφανειακές παρατηρήσεις και στο τέλος ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Φυσικά η στρατηγική του να κρύβουμε την σκόνη κάτω από το χαλάκι δεν είναι προνόμιο μόνο του στρατού, καθώς έχουμε όλοι πρόσφατες τις μνήμες από τους ολυμπιακούς αγώνες και τις επιχειρήσεις σκούπα για τα αδέσποτα ζώα και τους αδέσποτους ανθρώπους, και φυσικά η λίστα είναι μεγάλη, τι μεγάλη, ατελείωτη, θα μπορούσαμε κυριολεκτικά να δίνουμε παραδείγματα για αιώνες.

Φτάσαμε λοιπόν σήμερα σε ένα σημείο, που κάτω από το χαλάκι έχουν δημιουργηθεί τεράστιοι αμμόλοφοι, τόσο μεγάλοι, που η οποιαδήποτε προσπάθεια συγκάλυψης του προβλήματος μοιάζει αστεία(και που δεν γίνεται να κρυφτούν ούτε με τέτοια θαύματα της επιστήμης).  Θα μου πεις αστεία ξεαστεία, σάμπως δεν γίνονται ακόμα έτσι τα πράγματα; Και βέβαια γίνονται, και θα γίνονται για όσο συνεχίσουμε να ζούμε σε αυτό το σύστημα, όμως πλέον η σαπίλα έχει γίνει κανόνας και δεν υπάρχει πουθενά ίχνος καθαριότητας πέρα από τις ψυχές και τα μυαλά κάποιων απλών ανθρώπων.

Κάπως έτσι λοιπόν, και υπό το άγιο φώς των φώτων, αποφάσισαν μερικοί συνάνθρωποί μας, φωτισμένοι ας πούμε από τον θεό(για να συνεχίσει και το λογοπαίγνιο), να βγουν να τα πουν, τα προβλήματα τους, στον «κύριο» Παπούλια, και στο υπόλοιπο συρφετό, που με νύχια και με δόντια(και με σάλια) υποστηρίζουν τις ελεεινές και εξαθλιωτικές για τον λαό πρακτικές της κυβέρνησης του κεφαλαίου.

Και επειδή οι φορείς αυτού του τόπου είναι άνθρωποι καλομαθημένοι με το σεις και με το σας που λένε, και δεν έχουν εγκλιματιστεί σε τέτοιου είδους λαϊκές «βαρβαρότητες», επενέβη ηρωικά  η αστυνομία και έβαλε τα πράγματα στην θέση τους προβαίνοντας σε συλλήψεις, έτσι για να μην  χαλάσει και το όμορφο εορταστικό κλίμα. Άλλωστε τον Παπούλια αρκετά τον έχουμε στεναχωρήσει τελευταία, ξεχνά κανείς τι μαύρο δάκρυ είχε ρίξει την μέρα της παρέλασης, αυτή η ευαίσθητη ψυχούλα;

Και μια ερώτηση θα θέσω προς τον πρόεδρο και αν θέλει μου απαντά.

Άμα οι ειρηνικές εκδηλώσεις δίκαιης οργής του κόσμου σας προσβάλουν την τιμή και την υπόληψη, τα παρακάτω λόγια που σας έθεσαν ως αξιώματα την ημέρα που αναλάβατε, και τα οποία έχουν γίνει πράξη με τον πιο επιθετικό τρόπο, δεν θα έπρεπε να σας συγκλονίσουν;

Μα τι ρωτάω, έτσι και αλλιώς εσείς έχετε από τα γεννοφάσκια σας διαλέξει πλευρά, αλίμονο σε εμάς τους υπόλοιπους.

Κάπως έτσι σώθηκε και σήμερα η τιμή του Προέδρου της Δικτατ και της παρέας του… εε.. δημοκρατίας ήθελα να πω, για να συνεχίζουν να ζουν αυτοί καλά και εμείς τρις χειρότερα.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Και αν θα πρέπει να μείνει ενα ηθικο δίδαγμα απο το παραπάνω «παραμύθι», ας είναι αυτό…

ΛΑΕ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΑΛΛΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ Ή ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ!!!

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: