Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Απρίλιος 2012

Είναι μεγάλοι αλτρουιστές, αφου απενοχοποίησαν τον εαυτό τους, απενοχοποιούν τώρα και τις έννοιες.

Advertisements

Read Full Post »

Και γαμώ!

Read Full Post »

 Ακούωντας βλέποντας και διαβάζοντας διάφορα αυτόν τον καιρό έχω βγάλει μερικά σημαντικά και μερικά δευτερεύοντα συμπεράσματα πολλά εκ των οποίων είναι ευπρόσδεκτα, και άλλα που ίσως λιγάκι με στεναχωρούν.  Στο παρόν άρθρο θα σταθώ σε ένα από τα ευπρόσδεκτα, και κατά τη γνώμη μου ιδιαιτέρως σημαντικά. Ποιο είναι αυτό; Θα έλεγα ότι συνοψίζεται στην παρακάτω πρόταση.

«Σήμερα περισσότερο από ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει ξεκάθαρο ότι το ΚΚΕ αποτελεί το αντίπαλο δέος στο πολιτικό-ιδεολογικό-οικονομικό κατεστημένο»

Και γιατί το λέω αυτό;

Για διάφορους και πολλούς λόγους μερικοί από τους οποίους είναι:

        Έντονος αντικομμουνισμός και αντικκεδισμός από τα ΜΜΕ, εμπάργκο ενάντια στο ΚΚΕ από τα διάφορα τηλεοπτικά πάνελ .

        Σωρεία επινοημένων προβληματισμών ενάντια στο ΚΚΕ οι οποίοι προβάλλονται κατά κόρον από τα ΜΜΕ και σκοπεύουν στο να διαμορφώσουν κοινή γνώμη ή απλά θολώνουν τα νερά. Οι προβληματισμοί αυτοί, αν και στο σύνολο τους απλοϊκοί, κάνουν το έργο της δικής μας προπαγάνδας δυσκολότερο γιατί κάθε φορά πριν προχωρήσουμε στην ουσία της πολιτικής μας ανάλυσης πρέπει να καθόμαστε να απαντάμε στα ίδια και στα ίδια.(πχ το ΚΚΕ δεν θέλει να κυβερνήσει, το ΚΚΕ δεν έχει πρόγραμμα, το ΚΚΕ δεν θέλει ενότητα κ.α)

        Διαστρέβλωση και παρερμηνεία των θέσεων μας

        Υιοθέτηση μέρος των θέσεων του ΚΚΕ από τον ευρύτερο χώρο της αριστεράς, θέσεις τις οποίες όποιος μελετήσει το παρελθόν των πολιτικών χώρων που τις εκφράζουν(και αυτήν την τάση την έχει κυρίως ο Συριζα τελευταία) βλέπει ότι δεν τους χαρακτηρίζουν με την καμία. Για παράδειγμα ο Α. Τσίπρας έλεγε, ερωτώμενος για το μεταναστευτικό, ότι αιτία για την μετανάστευση είναι οι διάφοροι πόλεμοι που έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες. Κοιτάζοντας όμως την μέχρι τώρα στάση του κόμματος του, θα δει ότι πολλούς από αυτούς τους πολέμους, με πιο χαρακτηριστική ίσως τη στάση του σε αυτόν της Γιουγκοσλαβίας, ο Συνασπισμός τους υποστήριξε! Τώρα τάχα τι μεσολάβησε και άλλαξε η γραμμή του;

        Χάιδεμα αυτιών και κουκούλωμα σε όποια λαϊκή κινητοποίηση δεν απειλεί άμεσα το κατεστημένο(αγανακτισμένοι, πατατίστας, κ.α) ενώ παράλληλα προβοκάρουν η όπου μπορούν αποκρύπτουν τις δικές μας κινητοποιήσεις, ακριβώς επειδή έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με τα μονοπώλια και τις αγορές(χαλυβουργοί, ναυτεργάτες, αγρότες, κινητοποιήσεις ενάντια στο χαράτσι, λαϊκές επιτροπές, αγώνες στα σωματεία και στους κλάδους, κ.α)

Τι θέλω να πω με όλα τα παραπάνω; Απλά ότι προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατήσουν τον κόσμο μακριά από το ΚΚΕ, είτε πολεμώντας το με βρώμικη προπαγάνδα και μεγάλες δόσεις πλύσεως εγκεφάλου(δεν είναι τυχαίο ότι τηλεοπτικά γίνονται πάντα οι ίδιες και οι ίδιες 5-10 αποπροσανατολιστικές ερωτήσεις στους εκπροσώπους του ΚΚΕ, τις ίδιες ερωτήσεις ακούμε από τον κόσμο και όλοι εμείς οι υποστηρικτές του. Τυχαίο; Δεν νομίζω), είτε εξαφανίζοντας το στο μέτρο του δυνατού, ώστε να παίζουν το παιχνίδι τους ανενόχλητοι.

Όλα τα παραπάνω, και για αυτό ακριβώς θεωρώ θετική την όλη διαπίστωση, συνιστούν αποδείξεις ότι αν υπάρχουν κάποιοι που τους φοβίζουν αυτοί είμαστε εμείς, για αυτό ακριβώς χρησιμοποιούν και τόσους «πόρους» για την εκστρατεία τους εναντίον μας. Επίσης δείχνουν ότι ανησυχούν πολύ για το αυξανόμενο έρεισμα που αποκτά το ΚΚΕ στην κοινωνία, και το οποίο δείχνει να χτίζεται σε γερά θεμέλια, για αυτό και επιτρέπουν/εξυπηρετούνται από τη δημιουργία τόσων αποκομμάτων αναχωμάτων, που αποσκοπούν στο να κρατήσουν τον κόσμο μαντρωμένο για όσο το δυνατόν περισσότερο στις συντηρητικές τους λογικές και μακριά από την οργανωμένη αγωνιστική δράση. Πολλά από αυτά τα αποκόμματα εμφανίζονται συχνά και με έναν υπερεπαναστατικό, στα όρια όμως του λαϊκισμού, λόγο(ποιού πήγε το μυαλό του στον Καζάκη, να σηκώσει το χέρι) , ενώ συχνά προσανατολίζουν τον κόσμο σε σπασμωδικές αυθόρμητες δράσεις, αποκομένες απο ενα ευρύτερο αγωνιστικό πλαίσιο και πρόγραμμα(βλέπε γιαουρτώματα).

Κλείνοντας να υπογραμμίσω πως όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν καινούριο φαινόμενο, απλά εξαιτίας των συνθηκών και του έργου μας που σταδιακά πιάνει τόπο, αναγκάζονται και αυτοί να εντείνουν τις προσπάθειες τους εναντίον μας και για αυτό το λόγο διαχειρίζονται κάθε μέσο και μέθοδο που έχουν στην διάθεση τους.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος

Read Full Post »

Μπορεί να γίναμε για λίγο μουτζα-χεντίν, αλλά άκρη δεν βρήκαμε.

Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου του Νίκου Μπογιόπουλου «Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε» και έχοντας κρατήσει τις απαραίτητες σημειώσεις, θέλω καταρχήν να σταθώ σε δυο σημεία μέσα από το βιβλίο τα οποία αντανακλούν κάποιους από τους πιο έντονους προβληματισμούς μου. Το πρώτο είναι ένα απόσπασμα από ένα έργο του Μπέρτολ Μρεχτ που βρίσκεται στην σελίδα 167 του βιβλίου, το παραθέτω ως έχει:

«Όσο πληθαίνουν εκείνοι που υποφέρουν τόσο πιο φυσικά φαίνονται τα δεινά τους./Ποιος θα εμπόδιζε να βραχούν τα ψάρια στη Θάλασσα; Και αυτοί το ίδιο που τυραννιούνται, μοιράζονται τούτη τη σκληρότητα απέναντι σε αυτούς τους ίδιους./Είναι τρομερό να βλέπεις με πόση ευκολία προσαρμόζεται ο άνθρωπος, όχι μόνο στα βάσανα των ξένων αλλά και στα δικά του./Όλοι όσοι έχουν αναλογιστεί αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση, αρνιούνται να επικαλεστούν ο ένας τον οίκτο του άλλου./Αλλά είναι αναγκαίος ο οίκτος του καταπιεσμένου για τον καταπιεσμένο. Είναι του κόσμου η ελπίδα.»

 

Αυτά λοιπόν μας λέει ο Μπρεχτ και δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί, μέχρι ποιο σημείο μπορεί να αντέξει την εξαθλίωση ο άνθρωπος πριν αντιδράσει αποφασιστικά; Η πιο σωστά, μέχρι ποιο σημείο μπορεί να αντέξει μια κοινωνία το πισωγύρισμα πριν τα υποκείμενα της αντιδράσουν αποφασιστικά;

Απάντηση βέβαια δεν υπάρχει, όχι τουλάχιστον πριν δοθεί στην πράξη, μιας και τα πάντα εξαρτώνται από το που το πώς, το πότε, δηλαδή τις ειδικές συνθήκες που επικρατούν στην εκάστοτε κοινωνία. Ωστόσο μερικές φορές η αντοχή/ανοχή των ανθρώπων στα δεινά φτάνει σε ανησυχητικά μεγέθη. Και εδώ ερχόμαστε στο δεύτερο απόσπασμα από το βιβλίο του Μπογιόπολου, όπου ο συγγραφέας αναφέρεται στο βιοτικό επίπεδο των Αιγύπτιων λίγο πριν ξεσπάσει η εξέγερση εναντίον του Μουμπάρακ. Παραθέτω τα σχετικά στοιχεία:

«Αντίθετα, τη στιγμή που το ντόπιο Αιγυπτιακό κεφάλαιο γιγαντώνεται, το αντίτιμο που πληρώνει ο αιγυπτιακός λαός για το γεγονός ότι ζει σε μια χώρα με αποθέματα φυσικού αερίου και με ζάμπλουτους επιχειρηματίες καταγραφόταν-τη στιγμή που ξεσηκώθηκε-ως εξής: Στην Αίγυπτο οι πραγματικοί μισθοί ήταν «παγωμένοι» για πολλά χρόνια. Ο κατώτατος μισθός δεν ξεπερνούσε τα 13 ευρώ. Ο πληθωρισμός λίγο πριν την εξέγερση έτρεχε κοντά στο 16%, οι τιμές στο κρέας και στο κοτόπουλο είχαν αυξηθεί μέσα σε λίγες μέρες από 30 μέχρι 150%. Το 40% των Αιγυπτίων ζούσε με μόλις 2 δολάρια τη μέρα και οι νέοι μέχρι 30 ετών, που αποτελούν το 60% του πληθυσμού, ήταν άνεργοι σε ποσοστό που άγγιζε τα εξωφρενικά επίπεδα του 90%. Στην Αίγυπτο των 85 εκατομμυρίων κατοίκων, που είναι η τελευταία σε κατάταξη χώρα στην περιοχή από απόψεως παιδείας και επαγγελματικής κατάρτισης, καθώς το 1/3 του πληθισμού είναι αναλφάβητοι, το ίδιο το ΔΝΤ δεν δίστασε να παραδεχθεί ότι με την πολιτική που ακολουθούταν στην χώρα από το καθεστώς Μουμπάρακ, και που τη συνέχιση της μετά την εξέγερση ανέλαβε ο στρατός(πάντα με τη συνεργασία του ΔΝΤ), η ανεργία στο σύνολο του πληθυσμού μέχρι το 2020 θα έχει…τριπλασιαστεί.»(Ν. Μπογίοπουλος, Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε, σελ. 158.)   

Πριν προχωρήσω παρακάτω να προσθέσω ότι κατά την περίοδο «βασιλείας» του Μουμπάρακ ιδιωτικοποιήθηκαν περίπου 200 δημόσιοι οργανισμοί εκ των 314 που είχαν προγραμματιστεί αρχικά.(Ν. Μπογιόπουλος, στο ίδιο, σελ. 383).

Σίγουρα η Αίγυπτος δεν είναι Ελλάδα, δεν παύουν όμως να υπάρχουν μερικά κοινά σημεία, όπως είναι για παράδειγμα η έντονη τουριστική ανάπτυξη και των δυο χωρών, η επέλαση του ΔΝΤ, οι «σοσιαλιστές» ηγέτες για χρόνια στην εξουσία κ.α. Φανταστείτε, αντίστοιχα με τα όσα ακούμε εμείς εδώ για τα κρουαζιερόπλοια που θα μας φέρνουν κουβαδιές το χρήμα, τι θα έχουν ακούσει και οι άμοιροι αιγύπτιοι εργάτες προκειμένου να δεχθούν τα μέτρα και να γίνει η χώρα τους πιο ανταγωνιστική, άρα και πιο ελκυστική για τουρίστες και επενδυτές.

Το ακόμη πιο στενάχωρο για την Αίγυπτο, είναι ότι παρότι ο λαός εξεγέρθηκε, στην ουσία δεν κατάφερε και πολλά, και αυτό διότι του έλειπε η εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Έτσι δεν κατόρθωσαν να απαγκιστρωθούν από τους πραγματικούς τους δυνάστες, ενώ στην θέση των παλιών «υπαλλήλων» βρέθηκαν καινούριοι «υπάλληλοι» για να συνεχίσουν το υπηρεσιακό τους έργο μέχρι να τους σταματήσει και εκεί μια για πάντα ο λαός(αμήν και πότε).

Υπάρχουν όμως και σημαντικές διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, ποιες είναι αυτές; Καταρχήν στην Ελλάδα το επίπεδο μόρφωσης/εξειδίκευσης του πληθυσμού είναι κατά πολύ ανώτερο από αυτό της Αιγύπτου, κάτι που σημαίνει ότι σε περίπτωση που χρειαστεί μπορούμε να στελεχώσουμε την βιομηχανία μας και γενικά την παραγωγή της χώρας με ικανά άτομα στις ανάλογες θέσεις. Επίσης, και αυτή είναι η πιο σημαντική διαφορά, στην Ελλάδα υπάρχει ένα δυνατό, έμπειρο, ικανό κομμουνιστικό κόμμα με ξεκάθαρες θέσεις και πρόταση λαϊκής εξουσίας. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το λάβουν υπόψη τους όσο περισσότεροι μπορούν! Ότι δηλαδή αν δεν θέλουμε πρώτα να φτάσουμε στα χάλια της Αιγύπτου και ύστερα να ξεσπάσουμε την τυφλή οργή μας σε πρόσωπα και καταστάσεις που δεν είναι τίποτα άλλο από εφεδρείες του συστήματος, ένας είναι ο δρόμος.

Ένας είναι ο δρόμος και αυτό θα πρέπει να μας γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο ξεκάθαρο! Για να μην πάει χαμένος ο αγώνας της πλατείας, ούτε της δικής μας(Συντάγματος) ούτε της Ταχρίρ, πρέπει ο κόσμος να δει τα αδιέξοδα στα οποία αυτός ο αγώνας τον οδήγησε και να αναζητήσει επιτέλους μια διαφορετική, πιο οργανωμένη, πιο ξεκάθαρη, πιο ώριμη μορφή αγώνα ικανή να ανατρέψει τα δεδομένα και να φέρει πραγματικά ριζοσπαστικές, υπέρ του λαού, αλλαγές. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο καλά, όσο περισσότερο αργούμε και αδρανούμε, τόσο περισσότερο θα κρατήσει το μαρτύριο.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Άννα μην κλαίς


Στίχοι: Bertolt Brecht
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι
(Άννα μην κλαις)
θα γυρέψουμε βερεσέ απ’ τον μπακάλη.

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή
(Άννα μην κλαις)
στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί

Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει
(Άννα μην κλαις)
Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.

Ο στρατός ξεκινά
(Άννα μην κλαις)
Σαν γυρίσω ξανά
θ’ ακολουθώ άλλες σημαίες.
Ο στρατός ξεκινά

Read Full Post »

Για όσους δεν γνωρίζουν

http://www.palo.gr/cluster/articles/politikh-nea/628/?clid=4601166

Read Full Post »

Χαρούμενες εργαζόμενες της foxconn...

Με αφορμή την «αυτοκτονία διαμαρτυρίας» του συμπολίτη μας στο Σύνταγμα τις προάλλες, όπως είναι λογικό ξεκίνησε μια σειρά από συζητήσεις που είχαν ως σκοπό άλλοτε να ερμηνεύσουν και άλλοτε σκόπιμα να παρερμηνεύσουν το γεγονός. Έτσι ακούσαμε από κυβερνητικούς και τα παπαγαλάκια τους, αλλά και στα δικά μας πηγαδάκια συζητήσεων διάφορα τρελά, όπως για παράδειγμα ότι οι αιτίες για να αυτοκτονήσει κάποιος δεν είναι οικονομικές αλλά ψυχολογικές, ψυχοσωματικές και άλλα τέτοια «όμορφα». Υπονοούν δηλαδή μερικοί ότι μόνο οι τρελοί, όσοι έχουν ψυχολογικά προβλήματα και οι ασταθείς χαρακτήρες αυτοκτονούν.

Αλήθεια, ακόμα και αν είναι έτσι, πως αποκτά κάποιος ψυχολογικά προβλήματα;

Όχι πάντως από το πουθενά!

Ψυχίατρος δεν είμαι ούτε ψυχολόγος, αλλά δεν νομίζω ότι είναι και τόσο περίπλοκα τα πράγματα. Θεωρώ λοιπόν ότι οι αιτίες είναι είτε βιολογικές, δηλαδή εγκεφαλικές δυσλειτουργίες κλπ, είτε κοινωνιολογικές, με τις δεύτερες να αφορούν ασύγκριτα μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων και να επηρεάζουν ταυτόχρονα και τις πρώτες.

Όταν λοιπόν σου μειώνουν την σύνταξη στο μισό, χάνεις τη δουλειά σου εσύ ή το παιδί σου, μέσα σε όλα αυτά σου κόβουν το ρεύμα και κινδυνεύεις να σου πάρουν και το σπίτι, ε, μιας και δεν είσαι από ατσάλι, θα τα αποκτήσεις τα ψυχολογικά σου.

Και τι δηλαδή, όποιος έχει ψυχολογικά αυτοκτονεί;

Προφανώς και όχι, αυτό εξαρτάται από πολλά πράγματα, αλλά ο καθένας έχει ένα σημείο βρασμού ανάλογα με τον χαρακτήρα του, τον τρόπο που έχει μάθει να ζει και τα διάφορα στηρίγματα που διαθέτει(ή που δεν διαθέτει).

Σε περιόδους οικονομικών κρίσεων λοιπόν, τα στηρίγματα στα οποία ο καθένας μπορεί να προσφύγει μειώνονται και έτσι γινόμαστε όλοι όλο και περισσότερο εκτεθειμένοι σε αδιέξοδα που μπορούν να οδηγήσουν κάποιον ακόμα και στην αυτοκτονία.

Και φυσικά οι αυτοκτονίες δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, παρόλο που στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί ανησυχητικά(40% αύξηση στο πρώτο 5μηνο του 2011[1])σε βαθμό να κατέχουμε τα πρωτεία σε ποσοστό αύξησης στην Ευρώπη, ενώ από το 2009 έως το 2011 έγιναν 1700 συνολικά επιτυχημένες και αποτυχημένες απόπειρες.[2] Τι γίνεται όμως σε άλλες περιοχές του κόσμου;

Μιας και στα πλαίσια της ανταγωνιστικότητας, όπως μας λένε, οι μισθοί μας θα φτάσουν τα επίπεδα Κίνας, ας κάνουμε ένα μικρό ταξιδάκι προς τα εκεί για να δούμε κάποια στοιχεία που σοκάρουν.

Στην κινέζικη εταιρία Foxconn, η οποία παράγει προϊόντα τεχνολογίας  για διάφορες πολυεθνικές όπως η Apple, η Sony, η Nokia και η Packard έχουν σημειωθεί από το 2009-2011, 14 αυτοκτονίες νεαρών εργαζομένων. Η αιτία είναι οι εφιαλτικές συνθήκες εργασίας, καθώς οι εργαζόμενοι δουλεύουν 12ωρο 6 μέρες την εβδομάδα κάτω από καθεστώς υπερβολικής πίεσης για 300 δολάρια τον μήνα. Η αντίδραση της Foxconn στο φαινόμενο αυτό, ήταν όχι να χαλαρώσει τις συνθήκες εργασίας, αντίθετα, ασφάλισε τα παράθυρα ώστε να μην μπορούν οι εργαζόμενοι να τα ανοίγουν και να πηδάνε ενώ παράλληλα τους έβαλε μαζί με την αίτηση πρόσληψης να δεσμεύονται ότι δεν θα αυτοκτονήσουν(!?!). Οι αυτοκτονίες όπως είναι φυσικό δεν σταμάτησαν.[3]

Κάτεργο όμως δεν είναι μόνο η Κίνα, ο χορός της εργοδοτικής ασυδοσίας που οδηγεί τους ανθρώπους να πράξουν το αδιανόητο καλά κρατεί και στην Ευρώπη, πάρτε για παράδειγμα την France Telecom.

Στη France Telecom, τα κέρδη της οποίας το 2008 ανήλθαν σε 4,5 δις ευρώ, το 2008 και το 2009 ο αριθμός των εργαζομένων της που αυτοκτόνησαν έφτασε στα 35 άτομα. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2011 αυτός ο αριθμός είχε εκτιναχθεί στο 58(για χαμένες ζωές μιλάμε μην ξεχνιόμαστε). Οι αυτόχειρες άφησαν σημειώματα που εξηγούσαν ότι οι αυτοκτονίες τους σχετιζόταν με τις τακτικές υπερεντατικοποίησης, υπερεκμετάλλευσης και ηθικής κακοποίησης των εργαζομένων από την εταιρία, προς χάριν, πάντα, της περιβόητης ανταγωνιστικότητας. Όπως έγινε γνωστό, το Σεπτέμβρη του 2010 η εταιρία εκπαίδευσε ομάδες στελεχών που σκοπό είχαν να κάνουν αφόρητη την ζωή των εργαζομένων έτσι ώστε να τους εξαναγκάσουν να παραιτηθούν. Τα σχέδια κερδοφορίας της France Telecom προέβλεπαν μείωση προσωπικού κατά 22.000, και επειδή ως δημόσια εταιρία δεν μπορούσε να τους απολύσει απευθείας, κατέφυγε σε αυτό το μέτρο άσκησης πίεσης. [4]

Ας θυμηθούμε σε αυτό το σημείο και τον δικό μας Τσαλικίδη, υπάλληλο της Voodafone, ο οποίος είχε αυτοκτονήσει τότε στο σκάνδαλο με τις υποκλοπές, αλήθεια τι έγινε με αυτήν την υπόθεση;

Έτσι λοιπόν, όπως προκύπτει από τα στοιχεία, πολλές από τις αυτοκτονίες οι οποίες σημειώνονται, σχετίζονται όχι έμμεσα, αλλά άμεσα με οικονομικούς/βιοποριστικούς/εργασιακούς λόγους. Ο αμείλικτος πόλεμος που έχουν κηρύξει οι διάφορες πολυεθνικές, και όχι μόνο, εταιρίες ενάντια στον κόσμο της εργασίας μετρά καθημερινά όλο και περισσότερα θύματα, είτε αυτά χάνουν την ζωή τους σε εργατικά ατυχήματα για λόγους που όλοι ξέρουμε, είτε αποφασίζουν να βάλουν τέλος στην ζωή τους. Σε όλα αυτά, να θυμηθούμε τον ρόλο του κράτους, το οποίο χρησιμοποιείται από τους καπιταλιστές ως το βαρύ πυροβολικό το οποίο θωρακίζει τους ίδιους και απογυμνώνει τον φτωχό λαό.

Δεν πάει άλλο! Ο μόνος δρόμος που μένει είναι να τους κηρύξουμε τον πόλεμο και εμείς, να ενωθούμε εναντίον τους, μην περιμένουμε την τελευταία στιγμή, διότι θα έρθουν και άλλοι θάνατοι, και άλλες αυτοκτονίες. Εμπρός να δημιουργήσουμε το είδος εκείνο της αλληλεγγύης που δεν θα περιορίζεται στην επαιτεία αλλά θα είναι η αιχμή του δόρατος του αγώνα μας για ανατροπή του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος. Εκείνοι μας θέλουν θύματα, εμείς ας γίνουμε ήρωες!

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(poexania)


[3] Ν. Μπογιόπουλος, Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε, εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 2011, σελ. 65-66.

[4] Ν. Μπογιόπουλος, στο ίδιο, σελ. 66-67.

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: