Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Δεκέμβριος 2012

Όσο τους «τσιτώνεις» τόσο μας πορώνεις!

Το πρώτο μέρος εκεί

Πέρασαν μέρες από τότε που έγραψα το πρώτο μέρος αυτού του άρθρου και πραγματικά έχω ξεχάσει πως ήθελα να συνεχίσω. Είχα πάρει και κάποιες σημειώσεις στο word αλλά το έκλεισα χωρίς να σώσω το έγγραφο και έτσι χάθηκαν. Και μιας και έχω ξεχάσει τι ήθελα να γράψω, θα ασχοληθώ με ένα ζήτημα από αυτά τα οποία «παίζουν» πολύ τώρα τελευταία. Όχι δεν θα πιάσω το θέμα των απολύσεων στην «Τυποεκδοτική» διότι θεωρώ ότι το κομμάτι του διαλόγου που μπορούσε να γίνει στα Blog έχει εξαντληθεί. Παρακαλώ επίσης τους αξιότιμους αναγνώστες να μην προβούν σε σχόλια του τύπου «τι θα γίνει με τους απολυμένους της Τ;» μιας και όλων μας οι απόψεις έχουν εκτεθεί σε πρόσφατα άρθρα στο Redfly. Σε τέτοια σχόλια το ξεκαθαρίζω από τώρα ότι δεν θα απαντήσω.

Ωραία, ξεμπερδέψαμε με τα προκαταρκτικά, μπορούμε να πάμε παρακάτω.

Διάβασα πριν λίγο στην «εφημερίδα των συντακτών» ένα άρθρο με τίτλο «ΚΚΕ, επανάσταση ή τίποτα». Στο συγκεκριμένο άρθρο ο συντάκτης Φώτης Παπούλιας, ειρωνεύεται ουσιαστικά τον Ελισαίο Βαγενά, απεσταλμένο του ΚΚΕ σε διήμερο σεμινάριο στη Μόσχα με θέμα «Το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα σήμερα και αύριο», επειδή δεν έβαλε νερό στο κρασί του. Πάμε να δούμε 1 – 1 κάποια κομμάτια του άρθρου.

» Στη διαπίστωση του προέδρου του Κ.Κ. Ρωσικής Ομοσπονδίας Γκ. Ζιουγκάνοφ ότι «η παγκόσμια αριστερή στροφή είναι σχεδόν αναπόφευκτη», ο Ελ. Βαγενάς είχε έτοιμη την απάντηση: «Η επίθεση του κεφαλαίου είναι ισχυρή και ενιαία… στο έδαφος του καπιταλισμού δεν μπορούν να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες, αυτόν τον στόχο της επίθεσης στα δικαιώματα της εργατικής τάξης τον υλοποιούν με συνέπεια οι δυνάμεις που διαχειρίζονται τον καπιταλισμό και την κρίση του, ανεξάρτητα από τη μορφή διαχείρισης».»

Τι είπε ο Βαγενάς εκτός από το ότι όλες αυτές οι «αριστερές στροφές» και εκείνοι που τις εκπροσωπούν, όσο αναζητούν φιλολαϊκές λύσεις μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, αν υποθέσουμε ότι αναζητούν κάτι τέτοιο, είναι καταδικασμένες είτε να αποτύχουν και να συμβιβαστούν, είτε εξαρχής κοροϊδεύουν τον κόσμο. Η παραμύθα της «αριστερής στροφής» άλλωστε έπαιξε πολύ και στην χώρα μας, φωτογραφίζοντας όσοι την επικαλούνταν την άνοδο του Σύριζα και παράλληλα αγνοώντας την άνοδο άλλων δυνάμεων, όπως η Χ.Α, οι ΑΝ.ΕΛΛ κλπ. Άραγε σε αυτήν την «αριστερή στροφή» υπολογίστηκε η «προσαρμογή» των λόγων και των έργων του Σύριζα στις επιταγές της Ε.Ε. Ότι δηλαδή από τον «αντιμνημονιακό» Σύριζα με το επαναστατικό προσωπείο προεκλογικά, περάσαμε στον ξεκάθαρα διαχειριστικό Σύριζα του 27% μετεκλογικά που μιλάει πλέον για μεταρρυθμίσεις και φιλοξενεί όλους τους κουτσούς στραβούς του αγίου Πασόκ(για να μην παρεξηγηθώ, το στραβούς δεν το λέω αναφερόμενος στην αναπηρία του Κουρουπλή). Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε την κατάντια όλων εκείνων των «σοσιαλιστικών» μοντέλων τύπου Αργεντινής, αλλά και τις ξέφρενες εκδηλώσεις χαράς και πανηγυρισμού για την αισιοδοξία που έφερνε αριστερή στροφή στα σπλάχνα της Ευρώπης, υπονοώντας την εκλογή Ολλάντ(το ευρωπαϊκό δίπολο καλός Ολλάντ κακιά Μέρκελ). Τέτοιες αριστερές στροφές αλήθεια θα έπρεπε να ενθαρρύνουμε για να σας αρέσουμε κύριε Παπούλια;

Και προς επιβεβαίωση ότι ο Παπούλιας τέτοιες ακριβώς, και χειρότερες, στροφές εννοεί, γράφει παρακάτω:

» Το πεδίο ήταν πλέον ελεύθερο για τον Ελ. Βαγενά, ο οποίος κυριολεκτικά δεν άφησε τίποτα να πέσει κάτω, επισημαίνοντας προς τους συνομιλητές του: «Χρειάζεται προσοχή, πρόκειται για μεθοδευμένη, σχεδιασμένη προσπάθεια παραπλάνησης των λαών… ευθύνεται το σύστημα που στηρίζεται στην εξουσία των μονοπωλίων και στην καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής».

Τι και αν ο Γκ. Ζιουγκάνοφ προσπάθησε να μιλήσει για τους ρυθμούς ανάπτυξης της Κίνας και του Βιετνάμ, για την ανερχόμενη οικονομία της ομάδας των BRICS, τι και αν τόλμησε να πει ότι «ψάχνουν να βρουν λύση μέσα από αριστερές λύσεις ακόμα και ο Ομπάμα και η ενωμένη Ευρώπη», η κριτική που του ασκήθηκε από τον Ελληνα κομμουνιστή αντιπρόσωπο ήταν καταλυτική.»

Η πλάκα είναι ότι η Κίνα, αν αυτό που γινόταν εκεί είχε καμιά σχέση με πραγματικό σοσιαλισμό, θα ήταν στο στόχαστρο του Παπούλια και θα μίλαγε για ανθρωποφαγίες, για ανελευθερία, για εκτελέσεις αντιφρονούντων κλπ, τώρα που διαθέτει μάλλον το πιο βάρβαρο είδος καπιταλισμού στον πλανήτη, θα έπρεπε, κατά τον Παπούλια πάντα, να την έχουμε ως πρότυπο ανάπτυξης εμείς οι κομμουνιστές, αφού το είπε και ο Ζιουγκάνοφ. Βέβαια μας δίνει και ως εναλλακτική τον Ομπάμα, τον μεγάλο αυτό μαρξιστή που σταμάτησε όλους τους πολέμους, τα βασανιστήρια, τα λευκά κελιά, απέσυρε τους κατοχικούς στρατούς και βρήκε σπίτι και δουλειά σε όλους τους άνεργους και τους άστεγους των Η.Π.Α. Άμα θέλουμε ωστόσο κάτι πιο εξωτικό, υπάρχουν και άλλες χώρες στους B.R.I.C.S, αναμφίβολα σοσιαλιστικές, όπως για παράδειγμα η Βραζιλία με τις πατροπαράδοτες φαβέλες(χώρα σύμμαχος μας μετά την παρέμβαση Αλέξη), αλλά και η Ινδία στην οποία όταν διαπράτεται ένας βιασμός τιμωρείται το θύμα και όχι ο θύτης, καλά πάμε.

» Κατέστησε δε σαφές πως «ως κόμμα αποκλείουμε το ενδεχόμενο της συμμετοχής μας σε αστικές κυβερνήσεις, ακόμη και αν αυτές λέγονται “αριστερές” ή “πατριωτικές”, γιατί μετά από επισταμένη μελέτη έχουμε καταλήξει πως δεν υπάρχουν ενδιάμεσα στάδια μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού».

Αρα, με λίγα λόγια, ή επανάσταση ή τίποτα και αφού οι εκπρόσωποι των άλλων κομμάτων τάσσονται υπέρ των «σταδίων», ο Ελ. Βαγενάς θα πρέπει να αισθάνθηκε ως ο τελευταίος των μοϊκανών της κομμουνιστικής ορθοδοξίας.»

Εμ, τι να κάνουμε, δύσκολο να το χωνέψετε κύριε Παπούλια, αλλά υπάρχουμε και εμείς, οι ορθόδοξοι κομμουνιστές, που αντιστεκόμαστε στο κλέψιμο της Γής μας από τους εισβολείς. Και όταν λέω Γης, δεν το εννοώ με την παραδοσιακή έννοια αλλά κάνω αναγωγή στην εργατική μας δύναμη, την οποία δεν μας αρέσει να τη χαρίζουμε ή να την μετατρέπουμε σε όπλο ενάντια σε άλλους λαούς. Βλέπετε εμάς τα πρότυπα μας δεν είναι η κίνα της απανθρωπιάς ούτε η Βραζιλία της εγκληματικότητας και η Ρωσία της εκρηκτικής ανισοκατανομής πλούτου, δεν απονείμουμε Νόμπελ ειρήνης στον Ομπάμα για το θεάρεστο του έργο ούτε και πουλάμε τα παιδιά μας όπως κάνουν στην Ινδία. Εσάς που σας αρέσει μια τέτοιου είδους «αριστερή στροφή», μπορείτε μέσα από τη στάση που κρατάτε στα άρθρα σας να τους υποστηρίζετε όλους εκείνους, σας συνιστώ δε να το πασπαλήσετε την επόμενη φορά και με ολίγη αραβική άνοιξη, έτσι για το άρωμα. Λαμβάνοντας τα οι ΚΚΕδες υπόψη όλα τα παραπάνω, επιλέγουμε να είμαστε επαναστατικό κόμμα, σε πείσμα όλων τον ομοϊδεατών σας που θα μας προτιμούσαν να ήμασταν ένα κόμμα του τίποτα.

» Και το καλύτερο ήρθε στο τέλος: «Η κατάκτηση επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής είναι μονόδρομος… είναι υπόθεση εκείνων των Κ.Κ. που αντιτάσσονται στην οπορτουνιστική διάβρωση και υπερασπίζονται την ταξική πάλη μέχρι το τέλος, που παλεύουν για τη σοσιαλιστική προοπτική».

Για την Ιστορία, στο σεμινάριο πήραν μέρος εκπρόσωποι των Κ.Κ. Βιετνάμ, Κ.Κ. Βραζιλίας, Κ.Κ. Ινδίας, Κ.Κ. Κίνας, Κ.Κ. Κούβας, λιβανικού Κ.Κ., Κ.Κ. Ουκρανίας, πορτογαλικού Κ.Κ., Κ.Κ. Ρωσικής Ομοσπονδίας, Κ.Κ. Τσεχίας – Μοραβίας, με τους οποίους, όπως προκύπτει, ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ μάλλον διαφώνησε σε όλα…»

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι θέση πήραν τα άλλα Κ.Κ στο διήμερο και πόσο κοντά η μακριά είναι οι θέσεις τους από τις δικές μας, ο αρθρογράφος πάντως έδωσε το στίγμα του για το ποιά Κ.Κ προτιμάει, εκείνα της «αριστερής στροφής» που φέρνουν ως παράδειγμα προς μίμηση τον Ομπάμα και την Ινδία. Και είμαι επίσης σίγουρος ότι η ιδεολογική επιρροή που προσπαθεί να ασκήσει το τιμημένο Κ.Κ.Ε στα υπόλοιπα Κ.Κ, έστω και αν πολλά είναι Κ.Κ. μόνο κατ όνομα, κάνει τον κύριο Παπούλια, αλλά και όσους σκέφτονται όπως εκείνος, να χάνουν τον ύπνο τους.

Μονό να θυμάστε κύριε Παπούλια ότι σε αυτό το άρθρο μας κατακρίνετε για την υπερβάλλουσα επαναστατικότητα μας, μην ξεχαστείτε και αύριο μεθαύριο γράψετε άλλο άρθρο για να μας κάνετε επίθεση απο τα αριστερά και να μας κατηγορήσετε ως συμβιβασμένους.

Επιμύθιο

Ο λόγος που ασχολήθηκα με το συγκεκριμένο άρθρο είναι ότι σε αυτό φαίνεται ξεκάθαρα τι ακριβώς εννοούν όλοι εκείνοι που μιλούνε για τον «σοσιαλισμό του εφικτού». Οι εν λόγω κύριοι δεν είναι τίποτα άλλο από απολογητές του καπιταλισμού που χρυσώνουν το χάπι για να ξεγελάσουν τον λαό. Δεν έχουν πρόβλημα να επικαλεστούν εύκολες και γρήγορες λύσεις μέσα απο αραβικές ανοίξεις, θαύματα αργεντινέζικα, αμερικάνους και ευρωπαίους σοσιαλιστές προέδρους, και αρχ…α καλαβρέζικα(ας μου συγχωρεθεί η έκφραση), πουλώντας στην πραγματικότητα φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και πάντα, μα πάντα, το ζήτημα της επανάστασης, και της ανατροπής, το μεταθέτουν μεταξύ δευτέρας και τρίτης παρουσίας ως κάτι ουσιαστικά ανέφικτο. Το αν είναι η ανατροπή εφικτή ή όχι εξαρτάται καθαρά από το αν ο λαός συνεχίζει να ακούει και να πιστεύει όλους αυτούς, κάνοντας κουπί και υπομένοντας τις βουρδουλιές μέχρι να τον ξεσαβουρώσουν τελικά στον παγωμένο ωκεανό ή αν αρχίζει να δείχνει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, αποφασίσει τι θέλει, και ορμήξει να το κατακτήσει.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Τέλος Β μέρους

Read Full Post »


Μια μικρή αλλά σημαντική διαπίστωση που έκανα χθες…

Υπάρχει ενας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που πιστεύει ότι πρέπει να ενωθούμε όλοι οι έλληνες μαζί για να τα καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση και να βάλουμε τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Καλά όλα αυτά τα ρομαντικά, όμως το τραγικό είναι ότι αυτοί που τα αναπαράγουν είναι οι ίδιοι που όποτε απεργεί ένας οποιοσδήποτε κλάδος τα βάζουν μαζί του, επειδή όπως λένε κλείνει τον δρόμο και δεν αφήνει τους ανθρώπους να πάνε στις δουλειές τους, τα λιμάνια, παρεμποδίζει τις συγκοινωνίες, πλήττει τον τουρισμό, ακόμα και ότι οι απεργιακές κινητοποιήσεις γίνονται αιτία να κλείσουν οι επιχειρήσεις, να πάνε στο εξωτερικό, και έτσι να αυξηθεί η ανεργία. Υπάρχουν βέβαια και όλοι εκείνοι, που παρότι δεν τα λένε αυτά, επιμένουν να σνομπάρουν όλες ανεξαιρέτως τις ευκαιρίες που τους δίνονται καθημερινά να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη τους δίπλα στο αγωνιζόμενο κομμάτι του ελληνικού λαού.

Όλα τα παραπάνω, στα πλαίσια της συνειδησιακής πολτοποίησης και της αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας της αστικής ιδεολογίας πάνω στις λαϊκές μάζες.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Το ψωνιστήρι…

 

Καθώς επέστρεφα, από της κατανάλωσης το ναό, που τελειώνει σε …όπουλος, έγινα μάρτυρας δραματικών φαινομένων.

Στη θέση του συνοδηγού, αναπαυότανε εκείνη, η μια, η μοναδική, η απαλή και λευκή σαν το γάλα σακούλα του σούπερ μάρκετ.

Ήταν γεμάτη και πάνω της αναγραφόταν η φίρμα του …όπουλου, αχ πόσο γεμάτη και πόσο δίπλα μου.

Κρατούσε μέσα της, σαν της Πανδώρας το κουτί, τις επιθυμίες και τους πόθους μου, εφήμερους και ωραίους.

Σχεδόν χαιρόμουν που είχα κολλήσει στην κίνηση, αυτό μου έδινε χρόνο να την κοιτάζω, μπορεί να μην είχε καμπύλες, όμως είχε τις πιο υπέροχες τσακίσεις του σύμπαντος, τόσο αναρχικές και άστατες που την έκαναν να μοιάζει σαν ένα τεράστιο ακατέργαστο διαμάντι.

Ω μούσα του καταναλωτισμού… άοσμη και αγνή

Και ω θεοί, το πλάσμα το νεκρό αυτό το αθάνατο, σαν να ανταποκρινόταν στις ματιές μου, ως ήταν φανερό που πρόδιδαν τις σκέψεις μου. Με πρόφαση ένα απαλό αεράκι, περαστικό από παράθυρο σε παράθυρο, άρχισε να τσαρχαλίζει* αισθησιακά.

Και εγώ, ο μωρός, κοκκίνισα, πιστεύοντας πως το κάνε για μένα ετούτο εδω το λίκνισμα στο πλαστικό της σώμα, δεν άργησε όμως να με βρει η πιο πικρή αλήθεια.

Απέξω την ζαχάρωνε, δίπλα σε ένα κάδο, μια βρώμικη, χιλιότρυπη, μαυρόψυχη, τεράστια σκουπιδοσακούλα, του δρόμου θα έλεγε κανείς απομεινάρι, χωρίς ανατροφή και τρόπους.

Προδότρα, εγώ σε γέμισα, προδότρα εγώ σε βρήκα, εγώ και σε ερωτεύτηκα και εσύ για μια του δρόμου μονάχο θα με αφήσεις; Με δάκρυα έκλεισα το τζάμι, φωνάζοντας, «αφού δεν σε έχω εγώ, να μην σε έχει κανένας»

 

Τέλος

Read Full Post »

Το νου σας ερχόμαστε!!!

Ακούω και διαβάζω γενικά διάφορα για εμάς τους ΚΚεδες, τα οποία πιστεύω η συντριπτική πλειοψηφία όσων τα αναπαράγουν, δεν έκαναν καν τον κόπο να τα επεξεργαστούν στο μυαλό τους, απλά τα αναμασάνε όπως ακριβώς(ή περίπου) τα άκουσαν από το στόμα «έγκριτων» δημοσιογράφων, πολιτικών, αναλυτών- παρατηρούνται έτσι δύο φαινόμενα. Είτε μας παρερμηνεύουν και μας σαλαμοποιούν, εντάσσοντας μας, έτσι αυθαίρετα στην «αριστερά» ή στις «αντι-μνημονιακές» δυνάμεις και χρεώνοντας μας την όχι τυχαία, επιπολαιότητα και αφέλεια, με την οποία ερμηνεύουν την πραγματικότητα αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι αντι-μνημονιακοί ή αριστεροί(αντι-μνημονιακοί και αριστεροί της διαχείρισης θα έλεγα εγώ). Είτε, προσπαθούν να αντιπαρατεθούν με το να απαξιώσουν τις θέσεις μας χρησιμοποιώντας φτηνά επιχειρήματα και τσιτάτα μέσα πάντα από την παραποίηση ή την απόκρυψη των πραγματικών μας θέσεων.

Συχνά αυτές οι εκτιμήσεις/κριτικές φτάνουν στο σημείο να κάνουν την μέρα νύχτα, όμως η συνεχής επανάληψη και η από καιρό(και με τον καιρό) αποχαύνωση των «συνδρομητών»(γιατί είμαστε περισσότερο πλέον συνδρομητές παρά πολίτες), τις βοηθάει να καρποφορήσουν και να υιοθετηθούν από τον «κυρίαρχο λαό». Είναι αυτό που λέω ότι μπορεί κάποιος μέρα νύχτα να βρίζει τον Πρετεντέρη, κι όμως να αναπαράγει κανονικά, και χωρίς καν να το έχει συναίσθηση, τα ίδια τα «επιχειρήματα» του.

Ας αναφερθούμε και σε μερικά παραδείγματα…

Λένε πολλοί ότι το ΚΚΕ θέλει την απομόνωση και την αποδυνάμωση της χώρας, την απόσυρση μας από τις αγορές, που τόσο χρειαζόμαστε, και ότι αρνείται την ανάπτυξη χάριν της υιοθέτησης ενός απαρχαιωμένου οικονομικοκοινωνικού μοντέλου. Καταρχάς να πληροφορήσουμε τους κ.κ. αναγνώστες ότι ο καπιταλισμός είναι ένα πολύ παλαιότερο του κομμουνισμού οικονομικοκοινωνικό σύστημα, οπότε αν ο κομμουνισμός είναι αρχαίος, τότε ο καπιταλισμός είναι πανάρχαιος(και του φαίνεται), πάμε όμως παρακάτω.

Τα μέχρι τώρα στοιχεία για τις αγορές, το άνοιγμα μας σε αυτές, την είσοδο μας στο ευρώ κλπ, δείχνουν ότι η πραγματικότητα απέχει πολύ από τις ψευδαισθήσεις τις οποίες μας καλλιεργούσαν τότε που τσιμπούσαμε το δόλωμα του τρένου της ανάπτυξης και των χρυσών κουταλιών της ισχυρής Ευρώπης. Σαν χώρα τα μόνα που καταφέραμε να αναπτύξουμε τα χρόνια που βρισκόμασταν στην Ε.Ε ήταν τον καταναλωτισμό μας, τον τριτογενή τομέα και τις εισαγωγές, σε βάρος πάντα της ποιότητας των αγαθών της πρωτογενούς και της δευτερογενούς παραγωγής και των εξαγωγών. Αξίζει κάποιος να αγοράσει την τελευταία ΚΟΜΕΠ, που έχει ένα σωρό πίνακες, σχετικούς κυρίως με τον πρωτογενή τομέα, για να διαπιστώσει πόσο πολύ έχει μειωθεί η παραγωγική μας αυτάρκεια στα στοιχειώδη(λάδι, κρέας, λαχανικά), αλλά και πόσο έχουν αυξηθεί οι εισαγωγές βασικών αγαθών. Όσον αφορά τον δευτερογενή τομέα, δεν χρειαζόμαστε στατιστικά για να διαπιστώσουμε την αποβιομηχανοποίηση και το γενικό τσάκισμα που έχει υποστεί ο μεταποιητικός τομέας στη χώρα μας. Είμαστε λοιπόν μια περιφερειακή καπιταλιστική οικονομία με τα όλα της, εξαρτημένη όσο δεν πάει άλλο από γιγάντιες πολυεθνικές, και παγιδευμένη σε μια οικονομική ένωση που ως στόχο της έχει την αναδιανομή του πλούτου, αλλά από κάτω προς τα πάνω.

Όταν λοιπόν ένα κόμμα, όπως το ΚΚΕ, έρχεται και ζητάει την χειραφέτηση του λαού από αυτούς τους οργανισμούς(Ε.Ε, ΔΝΤ, ΝΑΤΟ), την ορθολογική εκτίμηση του τι έχουμε, τι μπορούμε να παράγουμε και τι χρειάζεται τελικά να εισάγουμε, αντί για το όσο όσο ξεπούλημα των πάντων που μεθοδεύεται από τον αστικό κόσμο, αυτό το κόμμα χαρακτηρίζεται εσωστρεφές, συντηρητικό, και ότι αρνείται την ανάπτυξη. Δεν αρνούμαστε την ανάπτυξη κύριοι, αρνούμαστε τη δική σας ανάπτυξη, αυτή που περνάει μέσα από το ξεζούμισμα του λαού, ανάπτυξη που έτσι και αλλιώς δεν μπορεί να έρθει μέσα στα πλαίσια του γερασμένου ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Αυτή τη στιγμή όπως όλα δείχνουν η κρίση θα οδηγήσει σε νέες ισορροπίες καθώς οι ανερχόμενες οικονομίες που αυξάνουν το μερίδιο τους στην παγκόσμια μοιρασιά αναζητούν όλο και μεγαλύτερο ρόλο. Και ξέρετε, αυτού του είδους οι διεκδικήσεις απαιτούν να χυθεί πρώτα αίμα με τους κουβάδες και μαζί με το αίμα φτώχεια και εξαθλίωση και πισωγύρισμα, πριν επέλθουν οι όποιες, πάντα ζημιογόνες για τον λαό, ισορροπίες. Σε κάθε περίπτωση, εμείς θα κάνουμε ότι μπορούμε, κάτω υπό οποιεσδήποτε συνθήκες για να ξυπνήσουμε τον κοιμισμένο γίγαντα λαό, που είναι ο μόνος ικανός, κάτω από την κατάλληλη καθοδήγηση, να σταματήσει μια για πάντα αυτήν την εφιαλτική επανάληψη της ιστορίας «ως φάρσα».

Για ένα ακόμη το οποίο μας κατηγορούν, κυρίως οι διάφοροι αυτοαποκαλούμενοι μεταρρυθμιστές της αριστεράς(εμείς τους λέμε οπορτουνιστές), είναι το ότι μένουμε κολλημένοι στον σταλινισμό, στο αποτυχημένο παράδειγμα της ΕΣΣΔ, και ότι είμαστε ένα κόμμα που έρχεται από το παρελθόν και όχι από το μέλλον. Όλοι αυτή βέβαια συνήθως η ονειροβατούν σε πελάγη υπέρμετρης φαντασίας και παραδειγμάτων που εκ των πραγμάτων έχουν ξεπεραστεί για παραπάνω από έναν αιώνα(αυτοδιοικούμενες κοινότητες, τράπεζες χρόνου, αυτοδιοικούμενες επιχειρήσεις κλπ), βλέπε αναρχικό χώρο, ή κοιτάζουν να δούνε πως θα συμβιβάσουν τον σοσιαλισμό με τον καπιταλισμό για να μας πείσουν ότι η έφοδος προς τον ουρανό περνάει μέσα από τις 4 ελευθερίες του Μάαστριχτ. Το πραγματικό πρόβλημα που έχουν όλοι οι παραπάνω με εμάς είναι ότι εμείς αρνούμαστε πεισματικά να γίνουμε απολογητές και «συνεταίροι» του καπιταλισμού, γιατί λέμε και πιστεύουμε πως αυτή η τάξη πραγμάτων δεν μπορεί έτσι απλά, να μετατραπεί στο αντίθετο της και να καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά ούτε και να εξελίξει περαιτέρω τις ίδιες τις δικές τις σχέσεις παραγωγής. Θεωρούμε δηλαδή ότι ο καπιταλισμός έχει φάει τα ψωμιά του, και πως οποιαδήποτε τεχνολογική καινοτομία ή ποσοτική αύξηση στα πλαίσια αυτού(διότι ποιοτική δεν μπορεί να υπάρξει), απαιτεί δυσανάλογα πολλές θυσίες από την πλευρά των εργατών, ενώ οι όποιοι καρποί αυτών των προσπαθειών μοιράζονται ολοένα και πιο δυσανάλογα ανά τον κόσμο και μέσα στα έθνη.

Τώρα όσον αφορά την προσκόλληση μας στην ΕΣΣΔ, θα ξεκινήσω με μερικά τσιτάτα, δεν θυμάμαι ποιος τα είπε και πότε και βαριέμαι τώρα να ψάξω, πάντως δεν τα εμπνεύστηκα εγώ.

«όποιος δεν μελετά την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει”

και

«αν είναι να μπορεί να μας διδάξει κάτι η ιστορία είναι ότι δεν μας έχει διδάξει τίποτα»

Όλοι εμείς, οι κομμουνιστές του Μαρξισμού-Λενινισμού, όλα όσα ακολούθησαν της μεγάλης Οκτωβριανής επανάστασης, της οικοδόμησης του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους με τα τρομερά επιτεύγματα του, τα βλέπουμε σίγουρα με θαυμασμό. Δεν πρέπει και δεν αφήνουμε όμως αυτόν τον θαυμασμό και τον ενθουσιασμό να μας συνεπαίρνει και πρώτο μας μέλημα είναι να διακρίνουμε τι απ’ όλα έγινε σωστά και τι πήγε λάθος, γατί προφανώς κάτι πήγε πολύ λάθος. Η εικόνα που έχουμε σχηματίσει σήμερα για την οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ χτίστηκε με τον καιρό μέσα από αυστηρή κριτική η οποία σήμερα περισσότερο από ποτέ δεν χαρίζεται σε τίποτα και σε κανένα, όποιος αμφιβάλει μπορεί να ρίξει μια ματιά στις σχετικές μελέτες μας και τα διάφορα βιβλία που έχει εκδώσει η Σύγχρονη Εποχή. Την ίδια αυστηρότητα άλλωστε το κόμμα την επιδεικνύει και απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό και την ιστορία του, ακριβώς επειδή δεν θέλουμε να επαναλάβουμε τα λάθη μας. Εκείνοι όμως που μας κατηγορούν για προσκόλληση στο σοβιετικό παρελθόν, προσπερνούν πλήρως την όποια κριτική μας σε αυτό το παρελθόν, και απαιτούν από εμάς το ζήτημα του υπαρκτού είτε να το δαιμονοποιήσουμε, είτε έτσι απλά να το πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων. Ε εμείς λοιπόν την ιστορία μας δεν την έχουμε για πέταμα, και, όπως δεν θα την εξιδανικεύσουμε δεν θα την δαιμονοποιήσουμε κιόλας. Όσοι το έκαναν αυτό παραδόθηκαν στην λήθη και τελικά συμβιβάστηκαν με την κυρίαρχη ιδεολογία και τα μεταμοντέρνα υποπροϊόντα της. Γνωρίζουμε δε, πως δεν μπορείς να προοδεύσεις αγνοώντας το παρελθόν, γιατί αυτό δεν σε αγνοεί, σε καθορίζει, οπότε οφείλεις ορθολογικά να απορρίψεις όλα εκείνα τα στοιχεία του που σου είναι βάρος στο σκοπό σου και να υιοθετήσεις αυτά που είναι τελικά χρήσιμα.

Ένα από τα μαθήματα, από τα πιο ουσιαστικά, που έχει να μας διδάξει το παρελθόν εμάς τους κομμουνιστές, είναι ακριβώς ο διαβρωτικός ρόλος του οπορτουνισμού και πως αυτόν να τον αποφύγουμε, να αποφύγουμε δηλαδή την ιδεολογική εξαθλίωση και τελικά τον συμβιβασμό. Συμπέρασμα, η ανασκόπηση του παρελθόντος είναι ένα εργαλείο που μας κρατάει ξύπνιους και στα πόδια μας, είναι εργαλείο αξιολόγησης του παρόντος και σχεδισμού για το μέλλον. Έτσι και αλλιώς, το μόνο που μπορούμε να έχουμε και εμείς και όλοι οι άλλοι ως πηγή, είναι το παρελθόν, μιας και η χρονομηχανή δεν έχει φτιαχτεί ακόμα για να μας μεταδώσει εικόνες απ το μέλλον. Οι απαντήσεις βρίσκονται εκεί, και το μόνο ουσιαστικά αλλάζει είναι το πρίσμα των συμφερόντων μέσα από το οποίο τις αντικρίζουμε.

Τέλος πρώτου μέρους

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Και εγώ που νόμιζα ότι ο Πλαπούτας ήταν ανάρχας και ποιητική ψυχή.

Στης Ελλάδος τα Παιδιά πάντως όλο τον Γκούντερα, τον Κροπότκιν και τον Μπακούνιν μνημόνευε…

Read Full Post »

Μετά Την Ιθάκη…

Μετά Την Ιθάκη…

Αναπολούσε τις ώρες που τις πέρναγε δεμένος στο κατάρτι

Και ζήλευε όταν έβλεπε στο πέλαγο φουρτούνα

Είχε γεμίσει του Αιόλου τους ασκούς κρασί από των Λωτοφάγων το αμπέλι

Μα είχε σωθεί και το κρασί είχαν σωπάσει κ’ οι Σειρήνες.

Και κάπου-κάπου, όταν στην αγκαλιά της γερασμένης Πηνελόπης ακουμπούσε

Γύρναγε ο νους του στην αγέραστη την Κίρκη

Κι ονειρευόταν το τραγούδι των Σειρήνων

Σκοπός που ανάσταινε μπροστά του τους συντρόφους.

Ο Δούρειος Ίππος πλησιάζει την Ιθάκη

Υπάρχει άραγε κάποια στερνή ελπίδα;

Ψάχνει τη λύση στο αμαρτωλό το παρελθόν του

Μα είν’ οι αναμνήσεις μια βαρίδι μια σανίδα.

Έστεκε ανήμπορος  δεμένος στο μεσιανό κατάρτι

Που το χουν φτιάξει οι κόλακες να μοιάζει με πατρίδα

κι υπέμενε μαρτυρικά το ζοφερό του πεπρωμένο

σφίγγοντας δυο νομίσματα στο δεξιό του χέρι.

Κι ο Κύκλωπας τονε ρωτά κοιτώντας τον με το καλό του μάτι

Ποιος είσαι ξένε και τι θέλεις από μένα;

Και του απαντά θωρώντας τώρα ένα γουρούνι στον καθρέφτη

Δεν είμαι ο Οδυσσέας πια εγώ μον΄ είμαι ο Κανένας.

Τέλος

Ψάρι πιασμένο στο αγκίστρι της Ιθάκης

 

Read Full Post »

Σήμερα ήθελα να γράψω άρθρο, και επειδή δεν είχα ιδιαίτερη έμπνευση, αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στα αστικά έντυπα για να μου έρθει. Αγαπημένος μου προορισμός πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το Capital.gr, έχω και προσωπικές συμπάθειες εκεί(λέγε με Κ.Στούπα), οπότε ήταν ουσιαστικά μονόδρομος το από ποιόν ιστότοπο θα ξεκίναγα.

Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ, την έμπνευση μου την έδωσε το πρώτο άρθρο που έτυχε να διαβάσω το οποίο μίλαγε για την κατάργηση της Κυριακής αργίας. Το άρθρο έχει τίτλο «Μια συζήτηση καφενείου» και αποπειράται να ανατρέψει όλα τα «καφενειακού», κατά τη γνώμη του αρθρογράφου, τύπου επιχειρήματα που εναντιώνονται στην κατάργηση της αργίας.   Παρακάτω εγώ θα παραθέσω παραγράφους από το άρθρο για να κάνω με τη σειρά μου κριτική στα αντεπιχειρήματα του συγγραφέα Κ. Σταμάτη Ζαχάρου.

Πάμε λοιπόν…

«Το επίπεδο του δημοσίου διαλόγου για το θέμα της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές, φανερώνει αν μη τι άλλο τους λόγους για τους οποίους η ελληνική κοινωνία δεν κατορθώσε να συμβαδίσει με τις αλλαγές που συνέβησαν στις προηγμένες χώρες. Η πρόταση της κυβέρνησης να ανοίγουν τα «μικρά» καταστήματα όλες τις Κυριακές του χρόνου μοιάζει σχεδόν αυτονόητη σε μια χώρα όπου ο τουρισμός συνεισφέρει σταθερά περισσότερο από 15% του ΑΕΠ. Ωστόσο βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σθεναρή αντίδραση όλων των «θεσμικών» παραγόντων που οδύρονται. Συχνά χωρίς καθόλου επιχειρήματα.»

Αυτά είναι, για όλα φταίει ο τρόπος που γίνεται ο διάλογος, γιατί ξέρετε, οι γερμανοί και οι άγγλοι στις Pub, ανάμεσα στο τρίτο και το τέταρτο Pint, έχουν καταφέρει με διάλογο να λύσουν όλα τα προβλήματα τα δικά τους και της χώρας τους. Τα επιχειρήματα δίνουν και παίρνουν, μιλάμε για πολύ υψηλό επίπεδο, άλλο να το λες άλλο να το βλέπεις. Οκ είναι αλήθεια, στα καφενεία ακούει κανείς τα μύρια όσα(έχω γράψει και εγώ πολλά με αφορμή αυτά που έχω ακούσει από τη δουλειά μου ως σερβιτόρος), όμως, αντίθετα με τις Pub των Δυτικών, αποτελούν χώρο πολιτικοκοινωνικών ζυμώσεων, και συχνά ώριμου διαλόγου, τα καφενεία μπροστά στις πολυσύχναστες Pub της Αγγλίας για παράδειγμα, είναι διδασκαλεία του επιπέδου της Σχολής των Αθηνών. Όχι δεν πάω να ευλογήσω τα γένια μας, και καταλαβαίνω και την στόχευση της παραγράφου, ότι δεν θεωρεί δηλαδή τις συζητήσεις αιτία για την παρακμή αλλά τα όσα κρύβονται πίσω από αυτές και τα όσα φανερώνει για τους έλληνες το επίπεδο τους και το περιεχόμενο τους. Τώρα για το αν ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ δημόσιος διάλογος είναι επιπέδου καφενείου, ποιός ευθύνεται για αυτό; Οκ λέμε η ελληνική κοινωνία και καθαρίζουμε, ποιά είναι όμως η ελληνική κοινωνία, ποιός την διαμόρφωσε να έχει αυτά τα χάλια; Εγώ πάντως τελευταία φορά που τσέκαρα θα έλεγα ότι την διαμόρφωσε η εισβολή, μέσω προώθησης συγκεκριμένων πολιτικών και συγκεκριμένης προπαγάνδας, μιας ευρωενωσιακής στρατηγικής που αλλιώς πλασαριζόταν και αλλιώς μας προέκυψε. Πες μας βλάκες, πες μας παρασυρμένους, πες μας λιγούρηδες, όμως δεν ήμασταν εμείς εκείνοι που καθορίζαμε την πορεία του άρματος(ή του τρένου αν θέτε), εμείς απλά το σέρναμε-σπρώχναμε άρα έχουμε τις λιγότερες ευθύνες για τον εκτροχιασμό του, που θα ερχόταν έτσι και αλλιώς σύμφωνα με τις γραφές(λέγε με μαρξισμό). Αυτοί που έχουν την ευθύνη και πρέπει να πληρώσουν είναι οι καπεταναίοι, δηλαδή οι κεφαλαιοκράτες, το πολιτικό τους προσωπικό και οι οργανώσεις/οργανισμοί τους.

Τώρα όσον αφορά αυτά περί τουρισμού και τα λοιπά κουραφέξαλα τα πράγματα είναι απλά. Προσωπικά έχω εμπειρία δεκαετιών από τον τουρισμό, αφενός επειδή μένω στα Χανιά που είναι ένας από τους μεγαλύτερους τουριστικούς προορισμούς στην Ελλάδα αλλά και από τις εμπειρίες που έχω συσσωρεύσει από την οικογενειακή μας επιχείρηση (και σε συζητήσεις με άλλους επαγγελματίες της περιοχής). Η πραγματικότητα δεν έχει σχέση με τις ονειρώξεις του κάθε αστού αρθρογράφου, δεν θα σταθώ πολύ σε αυτό γιατί είναι για να γραφτεί ολόκληρο άρθρο από ξαρχής, αλλά εδώ και οι ταβέρνες, και τα τουριστικά μαγαζιά, και τα μπαρ-καφενεία-ψιλικατζίδικα είναι ανοιχτά τις Κυριακές, όμως στο δια ταύτα το 90/100 αυτών παραμένουν άδεια ή σχεδόν άδεια. Το που θα φάνε, τι θα ψωνίσουν και πως θα διασκεδάσουν οι επισκέπτες το καθορίζουν τα ξενοδοχεία, τα τουριστικά γραφεία και οι πράκτορες, η μεγαλύτερη απορρόφηση γίνεται από αυτούς και οι υπόλοιποι καλούνται να την βγάλουν με ψίχουλα τα οποία βέβαια δεν φτάνουν για όλους.

Και παρακάτω:
«Οι εκπρόσωποι των ίδιων των εμπόρων θεωρούν καταστροφή για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, χωρίς όμως να παραθέτουν λογικά επιχειρήματα. Κανονικά θα έρεπε να είναι αυτοί που θα κάνουν ανάλογες προτάσεις για να αυξήσουν τον τζίρο τους σε μια περίοδο κρίσης. Όλα τα προηγούμενα χρόνια ωστόσο, σε θεσμικό επίπεδο δεν υπήρξε καμία αντίστοιχη πρωτοβουλία. Τώρα που κάποιος επιχειρεί ένα βήμα εμπρός, οι εκπρόσωποι των εμπόρων στυλώνουν τα πόδια. Οι απόψεις που ακούστηκαν προκειμένου να ανατρέψουν τα σχέδια της κυβέρνησης ήταν ποικίλες αλλά εξίσου σουρεαλιστικές και αντικρουόμενες μεταξύ τους.

Μια εξ αυτών υποστηρίζει ότι τα πολυκαταστήματα και όσα καταστήματα ανήκουν σε μεγάλες εταιρείες θα επωφεληθούν καθώς θα αντέξουν το επιπλέον κόστος σε αντίθεση με τους μικρομεσαίους ή ημιαπασχολούμενους. Είναι απορίας άξιον πως ο συγκεκριμένος εκπρόσωπος δεν δίστασε να πει κάτι τέτοιο δημοσίως ενώ είναι ήδη γνωστό ότι η απελευθέρωση –κακώς ενδεχομένως– δεν περιλαμβάνει αυτούς που κατονομάζει ως ανταγωνιστές του. Με άλλα λόγια οι «μικροί» θα μπορούν να ανοίγουν και οι μεγάλοι όχι. Το γεγονός αυτό δίνει τη δυνατότητα σε όποιον θέλει να δουλέψει, να πάρει όλο τον τζίρο που θα πραγματοποιείται αυτές τις Κυριακές.»

 

Μπράβο το βρήκες, κανέναν λόγο δεν έχουν να ανησυχούν, πρέπει να χαίρονται κιόλας, γιατί οι κατευθύνσεις των τελευταίων κυβερνήσεων είναι όλες προς τη στήριξη των μικροεπιχειρηματιών. Τι αυξήσεις του ΦΠΑ, τι αυξήσεις στην φορολογία, τι κυνήγι του καπνίσματος, τι στοχοποίηση τους στα ΜΜΕ ως εγκληματίες φοροφυγάδες, τι φοροαπαλλαγές στους ανταγωνιστές τους(μεγάλες επιχειρήσεις-πολυεθνικές), τι χαράτσια, τι αυξήσεις στα τιμολόγια ρεύματος, νερού κλπ με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις να κλείνουν σωρηδόν. Για να μη χαλάσουμε όμως το χατίρι του Σταμάτη, οι μικροεπιχειρηματίες είναι αχάριστοι και παρότι τα έχουν όλα, για αυτό το λόγο αυτοκτονούν ή καταλήγουν στην ανέχεια και την ανεργία. Με όλα αυτά που έχουν λοιπόν τραβήξει τα τελευταία χρόνια ποιός τους εξασφαλίζει ότι σε δεύτερη φάση το μέτρο αυτό δεν θα αρχίσει να αφορά και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Τα μέχρι τώρα στοιχεία πάντως επιβεβαιώνουν τους φόβους τους και για αυτό δεν τσιμπάνε το δόλωμα, στοιχεία τα οποία ο αρθρογράφος προσποιείται ότι αγνοεί.

» Ένα άλλο  «επιχείρημα» υποστηρίζει ότι δεν θα γίνεται τζίρος τις Κυριακές, γιατί δεν γίνεται τζίρος ούτε τις άλλες ημέρες.  Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Με δεδομένο ότι η λειτουργία είναι προαιρετική, γιατί κάποιος να ανοίξει τελικά το κατάστημά του αν δεν έχει δουλειά; Για να μην του πάρει τους ανύπαρκτους πελάτες ο ανταγωνιστής του;»

Επειδή, έτσι απλά, στον καπιταλισμό, όταν κάτι γίνεται «καθεστώς» οφείλουν να το ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι αν θέλουν να έχουν στοιχειώδεις ελπίδες επιβίωσης. Στην ουσία η αγορά τους εξαναγκάζει να ανοίγουν και αυτοί τις αργίες εφόσον θα ανοίξει ο γείτονας, αυτά βέβαια τον παλιό καιρό, γιατί τώρα όντως δεν υπάρχει δουλειά. Οι μικροεπιχειρηματίες λοιπόν, ίσως με αυτόν τον τρόπο θέλουν να πουν, ότι εφόσον για εκείνους το συγκεκριμένο μέτρο είναι άχρηστο, σίγουρα κάποια άλλη σκοπιμότητα θα υπάρχει από πίσω, και φυσικά υπονοούν την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των εταιριών κολοσσών.

Και παρακάτω:

» Υπήρξε και κάποιος που υποστήριξε ότι έτσι διαλύεται η οικογενειακή συνοχή. Διότι κατά τη γνώμη του η συνοχή επιτυγχάνεται μόνο αν η οικογένεια κάθεται μαζί στο Κυριακάτικο τραπέζι. Είχε μάλιστα το θράσος να υποστηρίξει αυτό το επιχείρημα συζητώντας με τον Νίκο Ευαγγελάτο που είναι δημοσιογράφος και ως γνωστόν εργάζεται τις Κυριακές ούτως ή άλλως. Προφανώς θεωρεί ότι όλοι οι δημοσιογράφοι έχουν διαλυμένες οικογένειες ή κάτι τέτοιο. Ομοίως και όσοι άλλοι εργάζονται τις Κυριακές για να καλοπερνάμε οι υπόλοιποι. Οδηγοί ταξί, ηθοποιοί, καφετζήδες και διάφοροι άλλοι.»

Και εγώ ρε μπαγλαμά δουλεύω Κυριακές, τι σημαίνει αυτό επειδή γίνεται είναι και σωστό;

Γιατί βρε γκιαούρ, υπάρχει κανείς που δεν αντιλαμβάνεται ότι οι οικογενειακές σχέσεις σε συνθήκες καπιταλισμού γίνονται όλο και πιο αρρωστημένες; Μετατρέπονται είτε σε σχέσεις καταναγκαστικής εξάρτησης(η γυναίκα που τρώει ξύλο αλλά δεν μπορεί να εγκαταλείψει την συζυγική στέγη επειδή δεν έχει δουλειά και δεν υπάρχει και η ανάλογη πρόνοια από το κράτος που θα την προστατεύσει), είτε δεν μπορούν να αναπτυχθούν στο βαθμό που θα έπρεπε(ο γονιός δουλεύει πολλές ώρες και το παιδί το μεγαλώνει η γκουβερνάντα ή η τηλεόραση), είτε τα ενήλικα μέλη αδυνατούν να προσφέρουν στα παιδιά αυτό που θα ήθελαν(αδυναμία να το στείλουν να σπουδάσει, λιποθυμίες στα σχολειά από την πείνα, παιδική εργασία κλπ). Στον καπιταλισμό λοιπόν η οικογένεια αναπαράγει όλες εκείνες τις «ασθένειες» που χαρακτηρίζουν το ίδιο το σύστημα, γίνεται αρρωστημένο κύτταρο του, σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό ανάλογα και την περίπτωση.

Και ερχόμαστε στο ζουμί…

» Αντίθετοι είναι και πολλοί εργαζόμενοι που υποστηρίζουν ότι έτσι θα δουλεύουν με πιο ευέλικτο ωράριο και δεν θα μπορούν να ξεκουράζονται τις Κυριακές, παραβλέποντας την υπερωριακή αμοιβή που για ορισμένους είναι περισσότερο απαραίτητη. Υπάρχει φυσικά μια υποψία ότι οι στρατιές των ανέργων βλέπουν το θέμα διαφορετικά.»

 

Εδώ και αν δίνεις ρέστα μεγάλε… Ποιά υπερωριακή αμοιβή μωρέ; Εδώ τώρα που είναι η Κυριακή αργία οι εργαζόμενοι δεν πληρώνονται υπερωριακά, όσοι πληρώνονται κιόλας, και θα υπάρχουν υπερωρίες όταν δεν θα είναι πια η Κυριακή αργία; Σε ποιόν πλανήτη, σε ποιό σύμπαν, σε ποιά διάσταση; Σκεφτείτε μόνο τι έχουν να κερδίσουν εμπορικά κέντρα τύπου The Mall, τα οποία είναι ανοιχτά έτσι και αλλιώς τις Κυριακές(κάποια franchise τουλάχιστον), αν θεσμοθετημένα πια, δεν θα χρειάζεται να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους για Κυριακάτικο ωράριο αλλά με ωράριο καθημερινής. Τώρα αυτά για τις στρατιές των ανέργων που θα εξυπηρετηθούν εμείς τα ακούμε βερεσέ, ακόμα και αν αυτό το μέτρο ανοίξει μερικές νέες θέσεις εργασίας, θα είναι μια σταγόνα στον ωκεανό, ενώ το πισωγύρισμα που θα μεθοδευτεί στα εργασιακά θα είναι χείμαρρος, καταρράκτης και φουρτουνιασμένη θάλασσα ταυτόχρονα, κανονική πληγή του Φαραώ…

Και το κερασάκι για το τέλος:

» Αυτή η διαπίστωση γίνεται ολοένα και πιο συχνά συν τω χρόνω και αυτό που δεν μπορεί να εξηγήσει κανείς είναι με τι τρόπο θα ξεπεράσει η χώρα τα χρόνια προβλήματά της αφού κανείς δεν θέλει να ξεβολευτεί.»

Πες τα αυτά ρε πουλημένε στους απένταρους, στους άνεργους, στους απλήρωτους, στους φρεσκοαπολυμένους, στους άστεγους, στους αυτοκτονημένους και στους πεινασμένους και όλους αυτούς, που αντίθετα με εσένα, δεν βολεύτηκαν ποτέ για να μπορέσουν τώρα να ξεβολευτούν…

…και όσοι από τον λαό είχαν τα απαραίτητα και λίγο παραπάνω, στην πλειοψηφία τους, όσοι δεν ήταν κομματόσκυλα του συστήματος, δούλεψαν σκληρά για να τα έχουν, ο καπιταλισμός ποτέ δεν χαρίζει στις πλατιές μάζες, αντίθετα στερεί.

Παίρνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω κύριε Ζαχάρου, θα σας συμβούλευα να περνάτε που και που από κανένα καφενείο και να έχετε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά, ίσως η πιάτσα έχει κάτι να σας διδάξει. Οι διδαχές σας είναι διδαχές των σαλονιών, αυτοί όμως που αλωνίζουν σας δίνουν τελικά ολονών και τρώτε, καλό θα ήταν να τους δείχνετε έστω και τον ελάχιστο σεβασμό, ή έστω να μην τους κοροϊδεύετε ψιλό γαζί, όμως φοβούμαι αυτή είναι η δουλειά σας, Κυριακές, καθημερνές και αργίες.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: