Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 5 Απριλίου 2015

Read Full Post »

For a soul

Ονειροκέντημα

Εκεί που τελειώνουν τα λόγια και σφαλίζουν τα στόματα των ποιητών αρχινά η ύπαρξη σου…
Μπορούν μόνο να σε κοιτούν οι ποιητές να προπορεύεσαι, μα ούτε και οι πιο τολμηρές τους ονειροπολήσεις δεν μπορούν να σε προφτάσουν.
Είσαι η Μούσα που εμπνέει τις Μούσες, δεν σε χωρά μυαλό ανθρώπου, σαν την φύση που υψώνεται πάντα πιο ψηλά από τους νοημένους φυσικούς νόμους…
Όμως, παρά την όποια ματαιότητα του εγχειρήματος, δεν σταματούν ποτέ να προσπαθούν να φτιάξουν πύργους της Βαβέλ για να κατακτήσουν τα ουράνια σου ύψη, ούτε και να αναζητούν χαμένες Ατλαντίδες στα απύθμενα βάθη σου.
Ψυχή μου…
Κλαίνε και οδύρονται οι Όμηροι όλων των εποχών και όλων των κόσμων, επειδή οι λέξεις από όλες τις γλώσσες, όσο όμορφα και αν τις βάλεις τη μια δίπλα στην άλλη, ηχούν σαν άναρθρες κραυγές μπροστά στην παναισθαντική μελωδία της ύπαρξη σου.
Αγάπη μου…
…δεν μπορεί κανείς παρά να νιώθει απόλυτα ευλογημένος, όταν του ανοίγεις το μικρό μεταλλικό πορτάκι, που οδηγεί στους ανθόκηπους σου και στα σιντριβάνια σου.
Εκεί που μικροί έρωτες πίνουν νεράκι από τις δροσερές πηγές σου και ξαποσταίνουν κάτω από πλατιά σου φύλλα ή πάνω σε μεγάλα πράσινα νούφαρα.
Και ύστερα, όταν έχουν αρκετά ξεκουραστεί και εμπνευστεί, ακονίζουν τα βέλη τους και ξανά-ξεκινούν να ποτίσουν τον κόσμο με πάθος και πόθους.
Είσαι εκείνο το νόημα, το ασύλληπτο από τη νόηση…
…και εκείνη η αρχή… που ορίζει ότι βρίσκεται πέρα από τους ορίζοντες.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος-Poexania

Read Full Post »

Νύχτα κατασκότεινη, όχι όπως εκείνες που σου θύμιζαν ζεστή σοκολάτα.
Μοιάζει σαν καρτ ποστάλ που απεικονίζει το πιο άσχημο πράγμα…
…μια πετρελαιοκηλίδα στο πέλαγο
…μια πυρκαγιά στο δάσος
…την έκρηξη μιας βόμβας
Όλα δείχνουν ακίνητα ή σε τροχιά γύρω από τον εαυτό τους, εκτός από την κηλίδα τη φωτιά και το πυρηνικό μανιτάρι που απλώνεται και καλύπτει τον ουρανό.
Η στάθμη ανεβαίνει…
…μάταια προσπαθεί το βλέμμα σου να ξεφύγει από οικοδομικά τετράγωνα με τσιμεντένιες κατασκευές χωρίς πόρτες που ακόμα και τον ορίζοντα τετραγωνίζουν.
Σου έρχονται στο μυαλό εκείνες οι ταινίες με τους μαφιόζους που τσιμέντωναν τα πόδια των εχθρών τους και τους έριχναν από τη γέφυρα στο ποτάμι.
Η στάθμη ανεβαίνει…
βούλιαξε ο πρώτος όροφος…
…ο δεύτερος
στον τρίτο μια κυρία διαβάζει το κοσμοπόλιταν, δίπλα ο άντρας της βλέπει να του κρύβουν τις ειδήσεις στην τηλεόραση…
…στον τέταρτο κάποιοι νεότεροι κάνουν πάρτι μα οι σκιές τους στον τοίχο βαστούν τα κεφάλια τους.
Είχες δει κάποτε ένα όνειρο, έπεφτες με το αμάξι στο γκρεμό και ενώ ήταν σίγουρο ότι θα τσακιζόσουν δεν φοβόσουν παρά έμενες ακίνητος περιμένοντας το παραπέρα…
…μα τώρα νιώθεις πανικό, πάλι δεν κινείσαι αλλά όλο σου το μέσα τρέχει πέρα δώθε σαν κότα που της έχουν κόψει το κεφάλι…
…δακρύζεις αναλογιζόμενος εκείνες τις εποχές που ακόμα
νόμιζες ότι θα μπορούσες εσύ να κυνηγούσες το μέλλον και όχι εκείνο να σε καταδιώκει…και για πόσο αλήθεια να του ξεφεύγεις όντας παγιδευμένος σε μια ταράτσα;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος-Poexania

Τα δυο τελευταία ποιήματα -δηλαδή ετούτο και το άτιτλο- δεν είναι και από τα αγαπημένα μου, αλλά επειδή πρόσφατα έπαθα μια ζημια στο σκληρό και έχασα μια για πάντα καμπόσα, αποφάσισα να ανεβάσω μερικά ακόμη εδώ ώστε να το έχω και σαν backup.

Read Full Post »

Σε κανένα δεν έμοιαζε θνητός, θα μπορούσε να υπήρχε από πάντα
Ήταν θεόρατος, σκληρός, έμοιαζε να έχει καρδιά από γρανίτη
Έκανες να τον ακουμπήσεις και ματώνανε τα χέρια σου στις μυτερές πέτρες που είχε για δέρμα
Μούγκριζε και σηκώνονταν τα πουλιά σε σμήνη
Χτυπούσε τη γη με το πόδι του και γίνονταν σεισμός
Δεν χρειαζόταν να έχει σκοπό, ότι και αν έκανε ήταν σκοπός και γραφόταν στην πέτρα
Δεν είχε νόημα να τον κρίνεις, δεν ξεκινούσε από κάπου, δεν προσπαθούσε κάπου να φτάσει
Ήταν γιομάτος με την αυτάρκεια της αναισθησίας που ακύρωνε όλες τις κρίσεις
Ψέματα
Κι αν κάποτε φαίνονταν να είναι έτσι
Αυτό είναι πια η πιο μεγάλη ψευδαίσθηση
Γιατί έχει από καιρό υποχωρήσει
όπως το βουνό υποχωρεί στο λατομείο
Και το μέσα του, όλο το μέσα του, είχε μετατραπεί σε καυτό μάγμα έτοιμο να ξεχυθεί και να τον προδώσει

Να ματώσει
Να δακρύσει
Όσο δεν είχε προορισμό δεν κινδύνευε ποτέ του να χαθεί
Τώρα φαίνεται σα να θέλει κάπου να φτάσει, μα χάνει το δρόμο κάνοντας μεγάλες αβέβαιες δρασκελιές
Κι απομακρύνεται
Από το στόχο του
Από αυτό που έμοιαζε να ήταν κάποτε
Αν κάποτε ήταν κάτι
Κάτι περισσότερο από μια εσφαλμένη εντύπωση

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος-Poexania

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: