Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Απρίλιος 2017

1rei6b.jpg

Α ρε Καραμανλής που σας χρειάζεται!

Πάσχα ή Χριστούγεννα, κουραμπιές ή μελομακάρονο, θάλασσα ή βουνό, καλοκαίρι ή χειμώνας, μακαρόνια με κιμά ή με ντομάτα, Καραμανλής ή τανκ, Μακρόν ή Λεπέν, διλήμματα ή ψευτοδιλήμματα; Αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας αρκετά διλήμματα και μερικές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε τα πραγματικά από τα ψεύτικα. Ο Κοττάκης, για παράδειγμα, στη χθεσινή εκπομπή στο real έθεσε στον Μπογιόπουλο το εξής [ψευτο]δίλημμα, «αν στην Ελλάδα είχαμε προεδρικές εκλογές όπως στη Γαλλία και οι δύο τελικοί υποψήφιοι ήταν η Χρυσή Αυγή και ένα οποιοδήποτε άλλο αστικό κόμμα, τι θα έπρεπε να κάνει το ΚΚΕ;». Η αλήθεια είναι ότι δεν συγκράτησα την απάντηση του Μπόγιο γιατί εκείνη την ώρα έπαιζα Battlefield και ζοριζόμουν, παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να δώσω και εγώ μια απάντηση όχι μόνο στο ειδικότερο, αλλά και στο γενικότερο πλαίσιο του ερωτήματος αυτού.

Τέτοιου είδους «ασκήσεις λογικής» συχνά προβληματίζουν τους υποψήφιους ψηφοφόρους, και το καπιταλιστικό σύστημα δείχνει να τις γεννά με το τσουβάλι, ενώ τα αστικά κόμματα κοιτάνε να τις εκμεταλλευτούν στο έπακρο. Θυμόμαστε ή έστω έχουμε ακούσει όλοι το «Καραμανλής ή Τανκ», το «ψηφίστε ΠΑΣΟΚ για να μη βγει η δεξιά», «ψηφίστε ΣΥΡΙΖΑ για να μη μας κυβερνούν οι ΣΑΜΑΡΟΒΕΝΙΖΕΛΛΟΙ» κ.α. Ένα κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των [ψευτο]διλημμάτων, είναι ότι δεν προσπαθούν να σε οδηγήσουν προς ένα δρόμο μέσω της διαβεβαίωσης ότι η μια επιλογή από τις δύο είναι η σωστή, αλλά ότι είναι η λιγότερο λάθος. Είναι η λογική του μικρότερου κακού, που, τολμώ να πω, στα χρόνια της κρίσης προΐσταται και βασιλεύει στο decision making κομμάτι του εγκεφάλου μεγάλου μέρους του πληθυσμού, για να μην πούμε λίγο πολύ όλων(και εμού του ιδίου).

Αν προεκτείνουμε αυτήν την λογική πέρα από τον εκλογικοπολιτικό στίβο, θα δούμε ότι αφορά μεγάλο και καθοριστικό μέρος της ζωής μας. Είναι η δουλειά που θα δεχθείς με τους χειρότερους όρους για να μη μείνεις στην ανεργία, είναι η ενδοοικογενειακή βία που θα ανεχθείς για να μη βρεθείς εκτός οικογενειακής εστίας και μιας κάποιας «ασφάλειας» που σου προσφέρει, είναι η πειθαρχία και η συγκαταβατικότητα που θα δείξεις για να μην θεωρηθείς αχάριστος, δεδομένων των συνθηκών, απέναντι σε αφεντικά, προϊστάμενους, φορείς, κλπ. Είναι γενικά η μοιρολατρία, ο θάνατος της ελπίδας, η παραίτηση, η αποδοχή των πραγμάτων ως έχουν. Όλα τα παραπάνω αποτελούν έναν ακόμη τρόπο με τη βοήθεια του οποίου το «σύστημα»(τι, ποιο σύστημα; Ένα είν’ το σύστημα, το καπιταλιστικό) μας επιβάλλει την παρουσία του και τη λογική του, και μέρος αυτής της λογικής είναι η αποδοχή του υποτιθέμενου «μικρότερου κακού» που οδηγεί μοιραία στην αποδοχή του «αν είναι να σε βιάσουν χαλάρωσε τουλάχιστον για να το απολαύσεις».

Τα δίπολα αυτού του τύπου, «καλός μπάτσος» «κακός μπάτσος», χρησιμοποιούνται, όχι τυχαία και ως μέθοδοι ανάκρισης στις αστυνομικές υπηρεσίες. Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη ότι τόσο ο καλός μπάτσος όσο και ο κακός, εργάζονται προς τον ίδιο σκοπό και οι ρόλοι τους είναι απόλυτα συμπληρωματικοί, είναι ο συνδυασμός τους αυτός που κάνει την ανακριτική μέθοδο αποτελεσματική… κάτι τέτοιο ισχύει και στην πολιτική. Θα μου πει κάποιος, και δικαίως, «μα καλά ρε φίλε, εσύ δηλαδή άμα είχες να επιλέξεις μεταξύ χρυσής αυγής και Τσίπρα θα το έπαιζες ανήξερος;». Έχουμε και λέμε:

Α) Γιατί μου θέτεις αυτό το ερώτημα εξ αρχής, βρεθήκαμε ποτέ σε τέτοιο πραγματικό δίλημμα;

Β) Αν μου το θέτεις παράλληλα προς το Μακρόν ή Λεπέν, να πούμε ότι το κόμμα της Λεπέν δεν είναι το ίδιο με τη χρυσή αυγή. Αν και ακροδεξιό, κινείται στα όρια της «αστικής νομιμότητας» και δεν λειτουργεί ως εγκληματική συμμορία. Χωρίς να θέλω να πω ότι δεν είναι ικανό για τα χειρότερα, αυτό που λέω είναι ότι αν σε κάποιον αρέσουν οι παραλληλισμοί και τα διλήμματα, καλό θα ήταν να παραλληλίζει πράγματα που επιδέχονται παραλληλισμού και όχι ανόμοια.

Γ) Άμα το αστικό σύστημα χρειαστεί να φτάσει σε ακρότητες, θα βρει τον τρόπο να το κάνει ασχέτως με το εκλογικό αποτέλεσμα. Τα ίδια τα όρια των αστικών κομμάτων είναι πολύ χαλαρά –θυμάστε τις κόκκινες γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ;- και όταν τα παραδοσιακά αστικά κόμματα δεν είναι κατάλληλα για να κάνουν τη δουλειά δεν είναι και τόσο δύσκολο να παρακαμφθούν(βλέπε Μουσολίνι, βλέπε ελληνική Χούντα, βλέπε λατινοαμερικάνικες χούντες κλπ). Με λίγα λόγια όταν θα είναι να έρθει ο φασισμός δεν θα έχειι ανάγκη να μας ρωτήσει, και αν μας ρωτήσει θα είναι επειδή τον συμφέρει η απάντηση, το έχουμε δει επανειλημμένως το έργο.

Δ) Ιστορικά αποδεδειγμένο είναι ότι δεν χρειάζεται απαραιτήτως κάποιο ακροδεξιό κόμμα για να κάνει ακρότητες, το ίδιο αποτελεσματικά τα καταφέρνουν στους πολέμους, στην περιθωριοποίηση των μειονοτήτων, στην καταπίεση των μαζών και τα «παραδοσιακά» αστικά κόμματα, κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά. Δανία Ελβετία και Γερμανία δεν είχαν ακροδεξιά κυβέρνηση όταν αποφάσισαν να κάνουν κατασχέσεις στα τιμαλφή των προσφύγων από τη Συρία. Οι επεμβάσεις του ΝΑΤΟ δεν γίνονται από ακροδεξιές κυβερνήσεις, και τα εξαντλητικά μέτρα λιτότητας δεν παίρνονται αυτή τη στιγμή από τον Μεταξά ή τον Παπαδόπουλο αλλά από αστούς πολιτικούς.

Και δεν τα αναφέρω όλα αυτά για να δώσω τροφή στους «γεια σου ρε Παπαδόπουλε!» και τους «μια χούντα θα μας σώσει!». Τα καθεστώτα αυτά έρχονται στις πιο μαύρες ή για να φέρουν τις πιο μαύρες εποχές. Το γεγονός ότι οι λαοί «καλοβλέπουν» κάποια(ές) στιγμή(ές) στην ιστορία ενός έθνους κάποιον Χίτλερ ή κάποιον Μουσολίνι, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ιδιαιτέρως ανησυχητικό και σίγουρα αποτελεί γενικότερη οπισθοδρόμηση του λαϊκού παράγοντα και της κοινωνίας. Η οπισθοδρόμηση αυτή βέβαια δεν έρχεται από τον ουρανό -οι γερμανοί δεν ξύπνησαν στραβά ένα πρωι και είπαν να γίνουν ναζί- αλλά έχει σαν οδηγό της τα αδιέξοδα του κεφαλαίου και τις αναπόδραστες αντικειμενικές αντιφάσεις και τους ανταγωνισμούς του που το υποχρεώνουν να στραφεί στην απολυταρχία και να παρασύρει μαζί και το λαό. Αυτό όμως που στην πραγματικότητα θέλω να καταστήσω σαφές, είναι ότι τέτοιου τύπου δεινά δεν αποτρέπονται με το αν θα ψηφίσει ο λαός τον ένα εκπρόσωπο της αστικής τάξης ή τον άλλο. Ήταν αυτοί οι ίδιοι εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού συστήματος οι οποίοι έδωσαν το χρίσμα στον Χίτλερ, και όχι απλά αυτό, αλλά και τον βοήθησαν να φτάσει μέχρι εκεί.

Το μεγαλύτερο κατά τη γνώμη μου πρόβλημα με αυτά τα ψευτοδιλήμματα, είναι ότι παγιδεύουν τις συνειδήσεις του λαού σε λογικές αδιέξοδες, ότι και καλά ο κόσμος αλλάζει με εκλογές, ότι το μόνο μας όπλο περιορίζεται στην ψήφο μας, ότι αυτή είναι η δημοκρατία και πρέπει να λέμε και ευχαριστώ που μπορούμε να το κάνουμε και αυτό, γιατί η εναλλακτική θα ήταν Χίτλερ, Μουσολίνι και Μεταξάς. Και τσουπ, μπαίνει πάλι η λογική του μικρότερου κακού από το παράθυρο, «δέξου αυτήν κακή στραβή, ανάποδη (αστική) δημοκρατία, αλλιώς θα έχουμε χειρότερα»(«μείνε στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ αλλιώς θα έχουμε χειρότερα» και ου το καθ’ εξής). Δηλαδή τα ερωτήματα αυτά έχουν και τη διάσταση της απειλής να τα συνοδεύει. Και μένει ο λαός με δυόμισι επιλογές στα χέρια του, ή να ψηφίσει τον «καλό μπάτσο» ή να ψηφίσει τον «κακό μπάτσο» ή να ανέβει από μόνος του ο μπάτσος στην εξουσία. Στην πραγματικότητα βέβαια ο λαός μένει χωρίς επιλογή, γιατί άσχετα με το τι θα ψηφίσει, αν μείνει μοναχά εκεί, τα πραγματικά κέντρα αποφάσεων θα σχεδιάσουν την πορεία τους είτε με Μακρόν, είτε με Λεπέν, είτε με Ομπάμα είτε με Τραμπ.

Δημοκρατία δι αντιπροσώπων δηλαδή(του κεφαλαίου)μ διαφορετικά άμεση δικτατορία(του κεφαλαίου). «Και εκτός κεφαλαίου κύριε, ποιός είναι;». Όλο και κάποιος είναι, όμως για να αντιληφθούμε τι προτείνει αυτός ο κάποιος πρέπει να ξεφύγουμε από το λάκκο της κοινοβουλευτικής αυταπάτης. Αφού ακόμη και αν το ΚΚΕ βγει πρώτο κόμμα -λέμε τώρα- αν αυτό δεν οδηγήσει τον λαό ή αν ο λαός δεν το ακολουθήσει στη σύγκρουση με τα μονοπώλια για την ανατροπή της κυριαρχίας του κεφαλαίου, όλο αυτό θα είναι δώρο άδωρο. Και εδώ που τα λέμε, για να πραγματοποιηθεί, το δεύτερο δεν είναι προυπόθεση να συμβεί το πρώτο.

Κλείνοντας, να πω ότι άλλο ένα χαρακτηριστικό που έχουν αυτού του τύπου τα ερωτήματα, είναι ότι τίθενται με τρόπο που απαιτεί να απαντήσει κάποιος μονολεκτικά, και μάλιστα έτσι εκβιάζουν και το είδος της απάντησης. Δλδ, αν πρέπει να δώσεις μονολεκτική απάντηση στο ερώτημα «Καραμανλής ή Τανκ»(ή και στο ερώτημα του Κοττάκη), θα πρέπει, μοιραία, να πεις Καραμανλής, αφού η εναλλακτική είναι να είσαι με τη Χούντα.

Πρέπει αν μπεις στην φιλοσοφία του ερωτήματος, να παγιδευτείς και να απαντήσεις κάτι που να είναι ενάντια στα συμφέροντα σου, ως κομμάτι του λαού, λες και δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Ή λες και ο φασισμός, αντιμετωπίζεται εξ ολοκλήρου με αστικού τύπου ψηφοφορίες και όχι με συνειδητή αντιφασιστική δράση ουσίας και σύγκρουση με την «φιλοσοφία» και την πρακτική του σε όλα τα επίπεδα, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και όπου αλλού εμφανιστεί. Δεν πρέπει να λησμονούμε δε, ότι σε πολλά ζητήματα και πολιτικές, η αστικοκοινοβουλευτικού τύπου διακυβέρνηση δεν διαφέρει και τόσο από τη φασιστική, και ότι τα πραγματικά όρια μεταξύ των αστικών κομμάτων και των φασιστικών, δεν είναι και τόσο στεγανά, αφού όπως έχει αποδείξει η ιστορία, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις τα πρώτα  όχι μόνο δεν εμποδίζουν, αλλά σιγοντάρουν ή και στηρίζουν ανοιχτά τα δεύτερα. Και τούτο επειδή στην μεγάλη εικόνα, υπάρχουν από πίσω τους κοινά καπιταλιστικά συμφέροντα, έστω και σε διαφορετικά μείγματα που έχουν μια ποικιλία τρόπων διαχείρισης στη διάθεση τους ανάλογα με τις περιστάσεις.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Advertisements

Read Full Post »

lenin-155794_640-1

Το πρώτο μέρος εκεί

Συνεχίζω με το δεύτερο και τελευταίο μέρος του άρθρου μου για τα πλαστά Τσιτάτα τα οποία αποδίδονται ψευδώς στον Λένιν. Όπως έγραψα και στο προηγούμενο μέρος, ως πηγή χρησιμοποιώ το βιβλίο They Never Said it: A Book of Fake Quotes, Misquotes, and Misleading Attribution, των Paul F. Boller, Jr και John George. Και συγκεκριμένα το κεφάλαιο τους για τον Λένιν στις σελίδες 63-76. Συνεχίζω την παράθεση από το σημείο που είχα σταματήσει.

Παράθεμα 13: Ο αμετάβλητος σκοπός μας είναι, άλλωστε, η κατάκτηση του κόσμου. Η σοβιετική κυριαρχία δεν αναγνωρίζει ούτε την ελευθερία ούτε τη δικαιοσύνη. Ανυψώνεται μέσα από την εξόντωση της ατομικής βούλησης, πάνω σε μια χωρίς όρους υποταγή στις σχέσεις εργασίας όπως και σε άλλες ανθρώπινες σχέσεις. Είμαστε, άλλωστε, οι κυρίαρχοι. Η καταστολή είναι δικαίωμα μας. Είναι καθήκον μας να χρησιμοποιήσουμε απόλυτη αυστηρότητα και για την επιτυχία ενός τέτοιου σκοπού η ακραία σκληρότητα μπορεί να αποφέρει σημαντικά οφέλη. Με τη χρήση της τρομοκρατίας και των παρελκόμενων της, προδοσία, ψευδορκία, και την άρνηση της αλήθειας, θα φέρουμε την ανθρωπότητα στο επίπεδο να μας υπακούει με απόλυτη αποδοχή.

Το παραπάνω «απόφθεγμα» αναφέρθηκε από τον κυβερνήτη Νέλσον Ροκφέλερ στο New York Republican Club στις 12/7/1960 ως ρήση του Λένιν. Στην πραγματικότητα ο βοηθός του Ροκφέλερ το πληροφορήθηκε από τον οικονομολόγο Αδόλφο Α. Μπέρλε, Jr που με τη σειρά του το είχε βρει στα γραπτά ενός Ελβετού ακαδημαϊκού ονόματι Κλόντ Μέγιερ που και αυτός έτυχε να το διαβάσει σε μια Ελβετική εφημερίδα(η οποία τώρα έχει κλείσει). Προκειμένου να αποδείξει την πλαστότητα του αποφθέγματος αυτού, ο Αβραάμ Μπρούμπεργκ, που ειδικευόταν στα του κομμουνισμού, είπε ότι ως στόχος των κομμουνιστών δεν διακηρύσσονταν η κατάκτηση του κόσμου αλλά η ελευθερία και η δικαιοσύνη. Ο ίδιος αναφέρει, ότι εκφράσεις όπως «We shall reduce humanity to a state of docile submission»[1]δεν είχε τολμήσει να ξεστομίσει δημόσια ούτε ο Αδόλφος Χίτλερ.

Παράθεμα 14: Είναι αδύνατον στον κόσμο να συνυπάρχουν η δημοκρατία και ο κομμουνισμός. Ένα από τα δυο είναι αναπόφευκτο να εξαφανιστεί. 

Αυτό το ρητό χρησιμοποιήθηκε σε μια διαφήμιση της Gray Manufacturing Company of Hartford, στην National Review το 1955, συνοδευόμενη από τη φράση «ειρηνική συνύπαρξη…BUNK![2]».

Παράθεμα 15: Πρώτα θα πάρουμε την ανατολική Ευρώπη, μετά τις μάζες της Ασίας, μετά θα περικυκλώσουμε τις ΗΠΑ που θα είναι το τελευταίο οχυρό του καπιταλισμού. Δεν θα χρειαστεί να επιτεθούμε. Θα πέσουν στα χέρια μας από μόνες τους σαν ώριμο φρούτο.

Την άνοιξη του 1985 αυτή η φράση ειπώθηκε σαν ρήση του Λένιν από τον Αμερικάνο πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν, είχε όμως αναδυθεί στην επιφάνεια και παλαιότερα.  Αρκετά χρόνια πριν από την «παράθεση» του Ρέιγκαν οι Χάρι και Μπονάρο Όβερστριτ, στην προσπάθεια τους να ανακαλύψουν την πηγή αυτής της ρήσης έψαξαν στα γραπτά του Λένιν αλλά δεν βρήκαν τίποτα σχετικό. Συμβουλεύτηκαν άλλους πιο έμπειρους στο έργο του Λένιν, ενώ  ενημερώθηκαν ότι και καθηγητές του Στάνφορντ είχαν προσπαθήσει να ανακαλύψουν την πηγή αυτής της ρήσης αλλά χωρίς να έχουν επιτυχία. Ο έφορος του Slavic Room της βιβλιοθήκης του κογκρέσου προσπάθησε και αυτός να επιβεβαιώσει την αυθεντικότητα της αλλά δεν τα κατάφερε. Συχνά, ως χρονιά «γέννησης» αυτής της φράσης δίνεται το 1924, όμως αυτό δεν φαίνεται και πολύ πιθανό γιατί ο Λένιν πέθανε τον Ιανουάριο εκείνου το χρόνου όντας κατάκοιτος.

Πριν από τον Ρέιγκαν αυτή η φράση για πρώτη φορά είχε αποδοθεί στον Λένιν σε μια κατάθεση ενός Ρώσου φυγά στην υποεπιτροπή εσωτερικών υποθέσεων των ΗΠΑ στις 14/7/1954, το όνομα του ήταν Νικόλας Κοντσάροφ(NicholasKoncharoff), και από εκεί άρχισε να διαδίδεται. Αργότερα, το 1958, εμφανίστηκε και στο Blue Book of John Birch Society. Ο Λούις Φ. Μπαντεζ, ένας Αμερικάνος πρώην κομμουνιστής, είπε ότι αυτή η φράση(που μερικές φορές αποδίδονταν και στον Στάλιν) είναι αμφίβολης προελεύσεως, και ότι συνηθίζεται να την χρησιμοποιούν διάφοροι αντικομμουνιστές.

Όταν το 1988, πριν την συνάντηση του με τον Γκορμπατσόφ, ο Ρέιγκαν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους σχετικά με την αυθεντικότητα αυτής της φράσης, απάντησε ότι δεν θυμόνταν ακριβώς την πηγή της και προσπάθησε να δικαιολογηθεί με το να επικαλεστεί και να διαστρεβλώσει τα λεγόμενα και άλλων κομμουνιστών, όπως του Καρλ Μαρξ[3].

Παράθεμα 16: Οι υποσχέσεις είναι σαν τις πίτες, η κρούστα τους έχει φτιαχτεί για να σπάει.

Ο Λένιν χρησιμοποίησε αυτά τα λόγια, αλλά ως αγγλική παροιμία(η οποία στην πραγματικότητα έχει γραφτεί τον 18 αιώνα από τον σατυρικό ποιητή Τζόναθαν Σουίφτ). Ο Λένιν επικαλέστηκε αυτήν την παροιμία για να κατηγορήσει κάποιους πολιτικούς του αντιπάλους. Παρόλα αυτά αποδόθηκε ως ρήση του Λένιν, σχετική με το πνεύμα της σοσιαλιστικής ιδεολογίας, με την οποία δεν έχει καμία σχέση.

Παράθεμα 17: Ο δρόμος για το Παρίσι περνά από το Πεκίνο.

Η υποτιθέμενη αυτή ρήση του Λένιν έγινε γνωστή γύρω στη δεκαετία του 1950 από τον Γουίλιαμ Νόουλαντ, συντηρητικό γερουσιαστή της Καλιφόρνια. Δεν υπάρχει πουθενά καταγεγραμμένη μια τέτοια ρήση, παρόλα αυτά ό Λένιν έχει πει:

«Σε τελική ανάλυση, το αποτέλεσμα της πάλης θα εξαρτηθεί από το γεγονός ότι η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα, κλπ αποτελούνται από τη συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού. Και είναι ακριβώς αυτή η πλειοψηφία που τα τελευταία χρόνια την έχει ελκύσει η μάχη για χειραφέτηση με πρωτοφανή ένταση, οπότε με αυτήν την έννοια δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτής της πάλης.»

Παράθεμα 18: [Το εθνικό σύστημα υγείας και ασφάλισης][4] αποτελεί τον θεμέλιο λίθο στην αψίδα του σοσιαλιστικού κράτους.

Όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν πρότεινε νομοθεσία σχετική με την υγεία και την ασφάλεια, η National Physicians Committee σθεναρά αντιστάθηκε και «πρόσβαλε» την νομοθεσία αντιπαραβάλλοντας το υποτιθέμενο ρητό του Λένιν(για να παρομοιάσει τις πράξεις του Τρούμαν με αυτές των εχθρών κομμουνιστών). Παρόλα αυτά τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ο Δημοκρατικός καγκελάριος Άντριου Τζ. Μπιμίλερ του Ουισκόνσιν δήλωσε ότι αυτή η παράθεση ήταν πλαστή αφού δεν υπήρχε πουθενά στα γραφτά του Λένιν. Επίσης, είπε -στην προσπάθεια του να δείξει τον παραλογισμό- ότι αν δηλαδή ο Λένιν ήταν υπέρ του συστήματος υγείας, θα έπρεπε κατ’ ανάγκη εμείς(οι αμερικάνοι) να ήμασταν με το «σύστημα ασθενείας»;

Η ρήση είχε πρωτοεμφανιστεί στο βιβλίο του Λόρενς Σάλιβαν, «The Case Against Social Medicine»(1948). Χρησιμοποιήθηκε και σε ένα φυλλάδιο της American Medical Association, με τίτλο The voluntary way is the American way, το οποίο κυκλοφόρησε σε πάρα πολλά αντίτυπα, και αναφέρθηκε πάρα πολλές φορές από τον κυβερνήτη Τόμας Ε. Ντούι της Ν. Υόρκης. Και το 1950 ο δημοκρατικός καγκελάριος Τζόρτζ Α. Σμάθερς, στην καμπάνια του για την εκτόπιση του δημοκρατικού γερουσιαστή  της Φλόριντα Κλόντ Πέπερ, χρησιμοποίησε πάλι αυτήν την υποτιθέμενη ρήση του Λένιν για να κατηγορήσει τον Πέπερ ότι δήθεν είχε σοσιαλιστικές επιρροές.

Ο ειδικός στα σοσιαλιστικά ζητήματα Αβραάμ Μπρούμπεργκ, ο οποίος ασχολείται χρόνια να ανακαλύπτει ψευδείς ατάκες που αποδίδονται στον Λένιν, συμπεριέλαβε αυτήν την ρήση στην λίστα του με τις «απάτες».

Παράθεμα 19: Θα αναγκάσουμε τις ΗΠΑ να ξοδεύουν μέχρι να οδηγηθούν στην καταστροφή.

Στις 22 Φλεβάρη του 1960 η Timken Roller Bearing Company του Οχάιο έβαλε μια διαφήμιση στην Colombus Dispatch, επικαλούμενη αυτήν την ανύπαρκτη δήλωση του Λένιν, χρησιμοποιώντας τεράστια γραμματοσειρά και βάζοντας μάλιστα και φωτογραφία του Λένιν στην διαφημιστική στήλη της εφημερίδας. Ο καθηγητής του Ohio State University, στις πολιτικές επιστήμες ονόματι Ντέιβιντ Σπιτζ, διερωτούμενος για την αυθεντικότητα της ρήσης έστειλε ερώτηση στην εταιρία Timken σχετικά με την προέλευση της. Αυτή του απάντησε ότι βρίσκεται στον τόμο 21 των απάντων του Λένιν. Ο ίδιος δεν κατάφερε να εντοπίσει στα άπαντα την δήλωση αυτή, ούτε στην Ρώσικη ούτε στην Αγγλική τους έκδοση, και ξαναέστειλε γράμμα στην εταιρία ζητώντας περισσότερες διευκρινήσεις(σελίδα, χρονολογία κλπ.). Αυτήν την φορά ο διευθυντής του τμήματος ανθρωπίνων σχέσεων του απάντησε λέγοντας του ότι ο Λένιν μπορεί να μην έχει πει την ακριβή αυτή φράση, αλλά ότι αποτελεί την ερμηνεία του 21ου και 22ου τόμου των απάντων[5](προφανώς σύμφωνα με τη δική τους ερμηνεία).

 

Παράθεμα 20: Πρέπει να εξασφαλίσουμε την ευαρέσκεια των δασκάλων και των καθηγητών, των φιλελεύθερων λειτουργών της θρησκείας και των ειρηνιστών και μεταρρυθμιστών του κόσμου προκειμένου να υψώσουμε ένα πνευματικό εμπόδιο στα μυαλά των νεολαιών των καπιταλιστικών κρατών, που θα τους εμποδίσει για πάντα να έρθουν σε μάχη σώμα με σώμα με την κομμουνιστική τάξη πραγμάτων.

Αυτό ήταν κάτι που αποδόθηκε στον Λένιν από την Senate of Investigating Committee of Education της Καλιφόρνια το 1956. Ο Λένιν όμως ούτε έγραφε σε τέτοιος στυλ ούτε σκέφτονταν με αυτόν τον τρόπο.  Είναι χαρακτηριστικό ότι κανένας ερευνητής δεν κατάφερε να επιβεβαιώσει την αυθεντικότητα αυτής της φράσης. Η ίδια η επιτροπή, με δήλωση της το 1970, παραδέχθηκε ότι αυτή η ρήση πιθανόν να αποτελούσε μια κατασκευή της περιόδου του Μακαρθισμού.

Παράθεμα 21: Τι πειράζει και αν τα ¾ του κόσμου χαθούν, το ¼ που θα μείνει θα είναι κομμουνιστές.

Ο Ρώσος φυγάς στις ΗΠΑ Νικόλας Τ. Κοντσάροφ, και όχι ο Λένιν, το έχει πει αυτό σε ειδική επιτροπή των ΗΠΑ στις 15/Ιουλίου/1954. Υποτίθεται ότι παρέθετε τον Λένιν. Πάντως δεν υπάρχει πουθενά καμία καταγραφή σχετική που να επιβεβαιώνει αυτόν του τον ισχυρισμό. Η ρήση αυτή συνεχίζει να είναι δημοφιλής και να αναπαράγεται σε διάφορους αντικομμουνιστικούς κύκλους.

Παράθεμα 22: Δώστε μου μια οργάνωση με επαγγελματίες επαναστάτες και εγώ θα φέρω τον κόσμο τα πάνω κάτω.

Το μόνο που έχει να κάνει κανείς για να διαπιστώσει ότι αυτή η ρήση αποτελεί παράφραση είναι να τσεκάρει το έργο του Λένιν με τίτλο «Τι να κάνουμε»(1902). Ο Λένιν ασκώντας κριτική στους συνεργάτες του είπε ότι «συμπεριφέρονται σαν ερασιτέχνες σε μια στιγμή της ιστορίας που θα έπρεπε να μπορούσαμε να πούμε: Δώσε μας μια οργάνωση από επαναστάτες, και θα φέρουμε τα πάνω κάτω στη Ρωσία.»

Παράθεμα 23: Θα κερδίσουμε τον Δυτικό κόσμο για τον κομμουνισμό χωρίς να χυθεί ούτε μια σταγόνα αίμα από Ρώσο στρατιώτη. Πως; Θα δημιουργήσουμε φόβο και υποψίες. Θα λειτουργήσουμε στο εσωτερικό του δημιουργώντας εθνικά μίση και θρησκευτικούς ανταγωνισμούς. Θα στρέψουμε τον πατέρα ενάντια στο γιο, τη σύζυγο ενάντια στον σύζυγο. Θα ξεκινήσουμε καμπάνιες μίσους ενάντια στους εβραίους και ενάντια στους καθολικούς και ενάντια στους νέγρους. Θα τους τρομάξουμε. Θα δημιουργήσουμε πολιτικές στρεψοδικίες. Θα μπερδέψουμε τη διεθνή διπλωματία. Θα τα κάνουμε όλα αυτά…

 Τα παραπάνω μάλλον περιγράφουν τον τρόπο που λειτουργεί ο καπιταλισμός παρά ο σοσιαλισμός. Ο σοσιαλισμός μόνο ένα μόνο μίσος ενδιαφέρεται να πυροδοτήσει και αυτό είναι το ταξικό, και συγκεκριμένα το μίσος της εργατικής τάξης ενάντια στην εκμεταλλεύτρια τάξη την αστική. Ο Λένιν φυσικά ποτέ δεν εκφράζονταν κατά αυτόν τον τρόπο, με ρατσισμό ή με ύπουλες μεθόδους που θα έστρεφαν λαϊκούς ανθρώπους τον έναν ενάντια στον άλλο, δεν ήταν στο μυαλό του αυτός ο δρόμος για την επανάσταση. Τα λόγια αυτά τα έβαλε στο στόμα του Λένιν ο ακροδεξιός σταυροφόρος Νταν Σμότ από το Ντάλας,  όταν δούλευε ως μεσολαβητής[6] για το φόρουμ του δισεκατομμυριούχου Χ. Λ Χαντ τη δεκαετία του 50.  Χωρίς βέβαια να δίνει καμία πηγή.

Και εδώ ολοκληρώνεται το άρθρο. Φυσικά τα «τσιτάτα» που παραθέτονται εδώ δεν είναι τα μόνα που ψευδώς αποδίδονται στον Λένιν, είναι μονάχα εκείνα τα οποία κατάφερα να αλιεύσω στο βιβλίο των boller και George. Να αναφέρω για τα πρακτικά, ότι οι δυο αυτοί αμερικάνοι συγγραφείς δεν είναι κατά κανέναν τρόπο κομμουνιστές και στο βιβλίο τους ο Λένιν αναφέρεται ως δικτάτορας. Αυτό σημαίνει ότι με κανένα τρόπο δεν θα του χαρίζονταν αν τα αμφιβόλου προελεύσεως τσιτάτα, που σκοπό έχουν να υπονομεύσουν τον ίδιο τον Λένιν και την ιδεολογία του, ήταν πραγματικά δικά του.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Εγώ το μετέφρασα ως «θα φέρουμε την ανθρωπότητα στο επίπεδο να μας υπακούει με απόλυτη αποδοχή».

[2]Το BUNKυπάρχει στο πρωτότυπο, δεν κατανοώ τι ακριβώς έννοια έχει, για αυτό και το μετέφερα όπως ήταν.

[3]Στη σελίδα 71-72 του βιβλίου υπάρχει η πλήρης απάντηση του Ρέιγκαν.

[4]Στο πρωτότυπο το έχει σε αγκύλη οπότε το μεταφέρω και εγώ έτσι.

[5]Την φράση «collectiveworks»χρησιμοποιεί το πρωτότυπο κείμενο την οποία εγώ μεταφράζω σε «άπαντα».

[6] Moderator είναι η λέξη που χρησιμοποιεί το πρωτότυπο .

Read Full Post »

us-war-crimes

Τελικά ίσως ο Τραμπ και να μην πάρει το βραβείο νόμπελ ειρήνης -αν και ποτέ μη λες ποτέ- το έχει βάλει όμως σκοπό να σπάσει ρεκόρ…

Το άρθρο που ακολουθεί είναι από in.gr

C470DBAC8E43E99D0E001F09B8830B6E

Η μητέρα που δημιουργεί ορφανά…

Το μεγαλύτερο συμβατικό όπλο

Οι ΗΠΑ έριξαν τη «μητέρα όλων των βομβών» στο Αφγανιστάν

Ο αμερικανικός στρατός ανακοίνωσε ότι χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τη μεγαλύτερη συμβατική βόμβα που διαθέτει στο οπλοστάσιό του, εναντίον στόχου του Ισλαμικού Κράτους στο Αφγανιστάν.

Η βόμβα με την κωδική ονομασία GBU-43 ζυγίζει 11 τόνους, έχει μήκος σχεδόν 10 μέτρα, και είναι το ισχυρότερο μη πυρηνικό όπλο στην ιστορία.

Η «μητέρα όλων των βομβών», όπως είναι γνωστή, ρίφθηκε από αεροσκάφος MC-130 εναντίον συμπλέγματος σπηλαίων και σηράγγων του ISIS στην επαρχία Νανγκαρχάρ του Αφγανιστάν.

Τα αποτελέσματα της επιχείρησης εξετάζονται.

Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται αυτού του είδους η συμβατική βόμβα σε μάχη. Τη χρήση της ενέκρινε ο στρατηγός Τζον Νίκολσον, διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο σε επιχειρήσεις στην επαρχία Νανγκαρχάρ σκοτώθηκε ένας Αμερικανός στρατιώτης.

Το προσωνύμιο «μητέρα όλων των βομβών» προέρχεται από παράφραση της επίσημης ονομασίας του όπλου: Massive Ordnance Air Blast → ΜΟΑΒ → Mother of All Bombs.


Αναφέρεται στο άρθρο ότι σκοτώθηκε ενας αμερικάνος στρατιώτης τις προάλες. Για να καταλάβω, οι συμμάχοι μας τη βόμβα την έριξαν ως αντίποινα για το θάνατο του στρατιώτη; Που να πέθαιναν και δυο δηλαδή, Χιροσίμα – Ναγκασάκι θα είχαμε! Πρέπει, βλέπετε, οι αμερικάνοι να εντυπωσιάσουν και να τρομοκρατήσουν τους επίδοξους ανταγωνιστές τους στον ιμπεριαλιστικό στίβο(Κίνα, Ρωσία) και να τους θυμήσουν ποιός είναι το αφεντικό, εξού και η εντατικοποίηση των τραμπουκισμών.

Μπορεί πριν από μερικά χρόνια να αντιμετωπίζονταν σαν συνομωσιολόγος όποιος έλεγε πως η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι, πλέον είναι αφελής αυτός που θα πει ότι ζούμε σε περίοδο ειρήνης.

Αυτό όμως που με φοβίζει περισσότερο από όλα, είναι ότι στο ενδεχόμενο ενός τρίτου  παγκοσμίου πολέμου, οι ακρότητες που θα γίνουν θα κάνουν εκείνες των ναζί να μοιάζουν με ανοιξιάτικη εκδρομή στην εξοχή… θα είναι ακρότητες σε αναβολικά.

Για το σχολιασμό

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Lenin addressing vsevobuch troops on red square in moscow on may 25, 1919.

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα

Στο παρόν άρθρο χρησιμοποιώ ως πηγή το ιδαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο, They Never Said it: A Book of Fake Quotes, Misquotes, and Misleading Attribution, των Paul F. Boller, Jr και John George[1], το οποίο έχει ως αντικείμενο του να αποκαλύψει διάφορα «τσιτάτα» τα οποία λανθασμένα αποδίδονται σε διάφορες ιστορικές προσωπικότητες. Εδώ θα μας απασχολήσει το κεφάλαιο τους για τον Λένιν, που όπως θα διαπιστώσετε και από το κείμενο είναι πολλά εκείνα τα οποία ψευδώς του αποδίδονται. Αφορμή για το άρθρο στάθηκε ένα κατάπτυστο κείμενο του Κλικ, το οποίο παραθέτει ατάκες που υποτίθεται ότι έχει πει ο Λένιν(χωρίς καμία αναφορά στην πηγή), οι μισές από τις οποίες είναι -όχι τυχαία- ψευδείς ή παραφρασμένες. Το άρθρο θα ολοκληρωθεί σε δυο μέρη, ότι έχει υπογράμμιση συναντάται και στο άρθρο του Κλικ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το κλικ ψεύδεται μόνο για τα υπογραμμισμένα, απλά δεν καλύπτει τα πάντα το συγκεκριμένο βιβλίο.

Παράθεμα 1: Δεν μπορεί να υπάρχει κόσμος με τους μισούς να είναι σκλάβοι και τους μισούς να είναι ελεύθεροι. Πρέπει να είναι όλοι σκλάβοι.

Δεν έχει ποτέ ειπωθεί από τον Λένιν. Αποτελεί αναποδογύρισμα αυτού που είχε πει ο Αβραάμ Λίνκολν και το έβαλε στο στόμα του Λένιν ο Μακάρθυ σε ένα λόγο του το φαβρουάριο του 1953.

Παράθεμα 2: Ο καλύτερος τρόπος να καταστρέψουμε τον καπιταλισμό είναι με το να υπονομεύσουμε το νόμισμα του. Με μια συνεχή διαδικασία πληθωρισμού, οι κυβερνήσεις έχουν τη δυνατότητα να υφαρπάξουν, με κρυφό τρόπο και χωρίς να τους καταλάβει κανείς ένα σημαντικό κομμάτι από τον πλούτο των πολιτών τους.

Το κομμάτι «Ο καλύτερος τρόπος …νόμισμα του», έχει γράψει ο Κέυνς ότι το έχει πει ο Λένιν στο βιβλίο του(του Κέυνς) «Οι οικονομικές επιπτώσεις της ειρήνης» το 1920. Το υπόλοιπο κομάτι του τσιτάτου είναι λόγια του ίδιου του Κέυνς.

Παράθεμα 3: Οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν το σχοινί που θα τους κρεμάσουμε.

Δεν υπάρχει πουθενά καμία ιστορική καταγραφή που να επιβεβαιώνει ότι αυτήν την ατάκα την έχει πει ο Λένιν.

Παράθεμα 4: Όταν ο καπιταλιστικός κόσμος θα αρχίσει το εμπόριο με εμάς, θα είναι η στιγμή που θα έχει υπογράψει την καταδίκη του.

Ατάκα που χρησιμοποιήθηκε από αντικομμουνιστικά κέντρα που δεν επιβεβαιώνεται από καμία ιστορική καταγραφή.

Παράθεμα 5: Αν κάποιος θέλει να χαιδολογήσει τις μάζες, δεν το τολμά γιατί αυτές σαν σκύλος θα γυρίσουν και θα τον δαγκώσουν.

Στην πραγματικότητα ο Λένιν φέρεται να είπε το παρακάτω στον Γκόρκγι την ωρα που άκουγαν μια σονάτα του μπετόβεν μαζί. «Δεν μπορώ να ακούω μουσική τόσο συχνά. Επηρρεάζει τα νεύρα σου, σε κάνει να θες να πεις χαζοχαρούμενα, όμορφα πράγματα, και να χαιδέψεις το κεφάλι όσων δημιουργούν τέτοια ομορφιά την στιγμή που ζούμε σε μια τέτοια δαιμόνια κόλαση. Και τώρα δεν πρέπει να χαιδεύεις κανενός το κεφάλι γιατί μπορεί να σου δαγκώσει το χέρι. Πρέπει να τους χτυπάς στο κεφάλι χωρίς έλεος, και παρόλο που η ιδεολογία μας είναι ενάντια στη βία, πάνω στο καθήκον είναι κάτι κολασμένα δύσκολο να γίνει.» Η παράφραση του τσιτάτου χρεώνεται στον Ρόμπερτ Κάζμαγιερ που την χρησιμοποίησε σε ένα άρθρο του με τίτλο «Λίνκολν εναντίον Λένιν» στις 7/2/1965 στην Washington Star.

Παράθεμα 6: Διαφθείρετε τους νέους του έθνους μας και η μάχη έχει κερδηθεί.

Από άρθρο της Dallas Morning News(3/5/1965) σχετικά με την πορνογραφία. Δεν υπάρχει πουθενά καμία ιστορική απόδειξη ότι ο Λένιν έχει πει κάτι σχετικό. Παρόμοια ατάκα εμφανίστηκε και στο ακροδεξιό περιοδικό Pilgrim Torch το 1965 στο τεύχος Φεβρουαρίου Μαρτίου, δεν έκαναν τον κόπο ούτε καν να αντιγράψουν σωστά την πρωτότυπη πλαστή της Dallas Morning News.

Παράθεμα 7: Αν στην Πετρούπολη είχαν βρεθεί 1000 άνθρωποι που να ήξεραν τι ήθελαν, εμείς δεν θα είχαμε πάρει ποτέ την εξουσία στη Ρωσία.

Αυτή η ψευδής παράθεση πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον καθολικό οργανισμό «Χριστόφοροι» που ιδρύθηκε το 1945 για να προωθήσει τις χριστιανικές αξίες σε ένα κόσμο που άλλαζε με ταχύς ρυθμούς. Δεν υπάρχει πουθενά καταγεγραμμένη μια τέτοια φράση του Λένιν.

Παράθεμα 8: Θεωρούμε ότι το πιο έφορο κτήμα για την εισβολή της  ιδεολογίας μας είναι εκείνο της θρησκείας, διότι οι θρήσκοι είναι οι πιο ευκολόπιστοι άνθρωποι και θα πιστέψουν σχεδόν οτιδήποτε τους το πλασάρουμε με θρησκευτική ορολογία.

Στα τέλη της δεκαετίας του 50  ο ευαγγελιστής Έντγαρ Μπάντι, αρχηγός του εκκλησιάσματος “League Of  America” έβαλε τα λόγια αυτά στο στόμα του Λένιν, και αργότερα διαδόθηκαν από φονταμενταλιστές προτεστάντες.

Παράθεμα 9: Το πρώτο πράγμα για να ρίξεις μια κυβέρνηση είναι να θεσπιστούν νόμοι ελέγχου(ή καταγραφής, χρησιμοποιείται ο όρος Registration) των όπλων. Όταν αποκτήσεις αρκετή δύναμη, δημιούργησε μια συνομωσία, κατάσχεσε τα όπλα και θα έχεις αποσιωπήσει τις όποιες λαϊκές αντιδράσεις.

Καλά αυτό και αν είναι βλακώδες… ο Λένιν συνεχώς μιλούσε και ξαναμιλούσε για τη δύναμη του εξοπλισμένου προλεταριάτου! Στο κάτω κάτω την εποχή που πέθανε ο Λένιν δεν υπήρχε τέτοιο ζήτημα. Το ψευδές τσιτάτο αυτό χρησιμοποιείται από ακροδεξιές ομάδες υπέρ της οπλοφορίας στις ΗΠΑ από τα τέλη του 20ου αιώνα και μετά, που έχει ξεκινήσει η συζήτηση για τον έλεγχο των όπλων στη χώρα.

Παράθεμα 10: Αν έχεις 5 εχθρούς, πρώτα συμμάχησε με τους 4 για να εξοντώσεις τον πιο επικίνδυνο για εσένα. Μετά με τους 3 για να εξοντώσεις τον τέταρτο και συνέχισε έτσι μέχρι να μείνει ένας εχθρός που θα μπορείς να τον κερδίσεις από μόνος σου.

Ούτε αυτή η ατάκα υπάρχει πουθενά καταγεγραμμένη.

Παράθεμα 11: Γιατί να πρέπει να επιτραπεί η ελευθερία του τύπου και του λόγου; Γιατί μια κυβέρνηση που κάνει αυτό που πιστεύει να επιτρέψει να την κριτικάρουν. Δεν θα επέτρεπε αντίδραση με όπλα. Πόσο μάλλον τις ιδέες που είναι πολύ πιο μοιραίες από τα όπλα.

Δεν έχει ειπωθεί από τον Λένιν, είναι κάτι που δημοσίευσε ο Ντόναλντ Ε. Μίλερ στο περιοδικό του Freedom Facts το Σεπτέμβρη του 1957 ως τσιτάτο του Λένιν. Το 1968, όταν ο ίδιος ο Μίλερ έμαθε ότι το τσιτάτο αυτό ήταν αμφιλεγόμενο, το ανακοίνωσε με νέα του δημοσίευση.

Παράθεμα 12: Δώστε μου ένα οκτάχρονο παιδί και θα το κάνω μπολσεβίκο για πάντα.

Αποδόθηκε στον Λένιν από τον Έζρα Ταφτ Μπένσον(στέλεχος της κυβέρνησης του Αϊζενχάουερ). Ήταν κάτι που ο Λένιν υποτίθεται ότι είπε το 1923. Όμως δεν υπάρχει τίποτα σχετικό στα γραπτά του Λένιν εκείνης της περιόδου, που σημειωτέων, ήταν η περίοδος λίγο πριν από τον θάνατο του(το 24) κατά την οποία έπαθε απανωτά εγκεφαλικά που τον άφησαν κατάκοιτο.

Τέλος πρώτου μέρους

[1] Paul F. Boller, Jr και John George, They never said it: A book of fake Quotes, Misquotes, and Misleading Attribution, New York, oxford university press, 1989, σελ. 63 – 76.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Το δεύτερο μέρος εκεί

Read Full Post »

Γιώργος Γ. Πιτσιτάκης                                                                                                                                        Δάσκαλος – Ιστορικός Ερευνητής                                                                                                            pitsitakisg@gmail.com

884

Η ΕΠΟΝ Νέας Χώρας τον Απρίλη ή Μάη του 1944 στα Νεροκούρου, με το βιολί, το λαγούτο, το ακορντεόν και το σύνθημά της «Πολεμάμε και Τραγουδάμε». (Συλλογή Γ. Χριστοδουλάκη).

«24 Μαρτίου 1944. Βαρειά τραντάζει τη χαρούμενη άλλοτε πολιτεία, η μπότα του καταχτητή. Αύριο είναι επέτειος του ξεσηκωμού του 21 για την Εθνική μας ανεξαρτησία. Κι είμαστε πάλι σκλάβοι. Μα δεν πισωγυρίζουμε. Τραβάμε μπρος με θάρρος. Για λευτεριά και για καλύτερη ζωή. […]Μα είναι και οι άλλοι. Οι προσκυνημένοι. Κι αποφάσισαν, λέει, να γιορτάσουν την αυριανή επέτειο, μαζί μ’ όλο το λαό, αφού πήραν την άδεια από τ’ αφεντικό τους: τους καταχτητές. Τα νιάτα όμως κι ολόκληρος ο λαός δεν έδωσαν την άδειά τους. Δεν θέλουν την άγια μέρα τους να τη μολύνουν οι προσκυνημένοι. Μ’ οδηγητές το ΕΑΜ και την ΕΠΟΝ, θα τη γιορτάσουν όπως αυτοί θέλουν. […]».

Τούτα τα πύρινα λόγια έγραφε, μεταξύ άλλων, στο ημερολόγιό του, ο Νίκος Λευκορίτης [1], όταν ένας αντάρτης ήλιος φλόγιζε τις ψυχές των σκλάβων πολιτών και των νέων των Χανίων. Και πήραν την απόφαση και προχώρησαν σε συναρπαστικές αντιστασιακές πράξεις χωρίς να λογαριάζουν τις ζωές τους. Ο Γιάννης Τσίβης, μέλος της Παγκρήτιας Επιτροπής του ΕΑΜ ως εκπρόσωπος των Χανίων, στο βιβλίο του[2] παρουσιάζει με εκτενή τρόπο και διεξοδικά, τα μεγαλειώδη γεγονότα της 24 και 25 του Μάρτη 1944 που διαδραματίστηκαν στα Χανιά κι έγραψαν μια χρυσή σελίδα στο βιβλίο της Αντίστασης. Παρακάτω για το θέμα, θα παραθέσουμε αρχειακές πηγές, επονίτικα έντυπα και τον τύπο της εποχής. Αλλά ας ξετυλίξουμε το νήμα απ’ την αρχή. Η ΕΠΟΝ στα Χανιά, δημιούργησε τον «Φοιτητικό Συνεταιρισμό» (Φ.Σ.) που ήταν η μεγάλη νόμιμη εκπολιτιστική οργάνωση της. Ο Φ.Σ. ανέπτυξε δραστηριότητες του τύπου διαλέξεις, παραστάσεις, εκδηλώσεις, στο πνεύμα του συνθήματος της ΕΠΟΝ “πολεμάμε και τραγουδάμε”.

 

epon39

Ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Παύλος Μιχελιουδάκης, σε προφορική του μαρτυρία [3], αφηγείται: «Τον Φοιτητικό Συνεταιρισμό αρχίζουμε να τον σκεφτόμαστε ως ΠΟΕΝ, αλλά υλοποιείται όταν γίναμε ΕΠΟΝ.[…] Ένας Συνεταιρισμός που δεν ήταν ούτε φοιτητικός, γιατί στο καταστατικό είχαμε λάβει πρόνοιες να περιλάβουμε διάταξη, ότι επειδή η επαφή μας με το Πανεπιστήμιο δεν ήταν εύκολη, φοιτητής δυνάμενος να υπάρξει μέλος μας ήταν όποιος θα έφερνε βεβαιώσεις από δύο ήδη μέλη του Φ.Σ. ότι ήταν φοιτητής. Και Συνεταιρισμός δεν ήταν, γιατί η φιλοσοφία μας δεν είχε καμία σχέση. Ήταν Συνεταιρισμός για να μην είναι σύλλογος που απαγορευόταν νομικά. Ήταν μια νομιμοφανής μαζική οργάνωση της ΕΠΟΝ».

Ο ίδιος, σε κείμενό του, γράφει [4]: «[…] Από τις λαμπρότερες σελίδες της δράσης ΠΟΕΝ-ΕΠΟΝ ήταν η απόφαση της ίδρυσης του «ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥ ΧΑΝΙΩΝ» στον οποίο ήμουν Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του. Διαρρήξαμε τα γραφεία κάποιας υπηρεσίας στεγασμένης κάτω από τα γραφεία του Συνεταιρισμού μας [5] (μια βραδιά) και “προμηθευτήκαμε” ότι μας χρειαζόταν για την έκδοση ψεύτικων ταυτοτήτων,[6] τόσο πολύτιμων τότε για τις “παρανομίες” μας και τους “παράνομους”. Γίνηκα τότε και Μανούσος Παπαδάκης! Ο Συνεταιρισμός μας έκανε αλλεπάλληλες παραστάσεις στον Πασσαδάκη[7] και σε άλλες “υπηρεσίες”, με αιτήματα για συσσίτια, τρόφιμα, εφόδια. Μετέσχε σε διεκδικητικές κινητοποιήσεις, πρωτοστάτησε στη διαρπαγή και διανομή τροφίμων από Αποθήκες της Μαύρης Αγοράς ενώ παράλληλα έκανε ποικίλες πατριωτικές – ψυχαγωγικές – καλλιτεχνικές εκδηλώσεις (π.χ. επιθεώρηση “Λίγο απ’ Όλα” στο “Πάνθεον” κ. ά.)[…]».

Το πρόγραμμα της επιθεώρησης του Φοιτητικού Συνεταιρισμού της ΕΠΟΝ «Λίγ’ απ’ Όλα». (πηγή: Γιάννη Δ. Τσίβη, Χανιά, Κατοχή και Αντίσταση, σελ. 150-151, εκδ. Γνώση).  

Ο Αντώνης Μπριλλάκης σε άρθρο του [8] αναφέρει: «[…] Ο Συνεταιρισμός σπουδαστών στα Χανιά έπαιξε σοβαρό ρόλο σ’ αυτές τις προσπάθειες. Ανάμεσα στ’ άλλα – συγκροτώντας αξιόλογο θεατρικό όμιλο – κατάφερε ν’ ανεβάσει την αντιστασιακού περιεχομένου επιθεώρηση “Λίγο απ’ όλα” (Γενάρης 1944), ξεπερνώντας τα φράγματα της λογοκρισίας των κατακτητών. Οι παραστάσεις αυτής της επιθεώρησης – κράτησε αρκετό διάστημα – μετατρέπονταν από τους θεατές σε αντιστασιακές εκδηλώσεις».

Ο γιορτασμός της 25ης Μαρτίου 1944

Η κορυφαία και πλέον εμπνευσμένη όμως εκδήλωση και το κύκνειο άσμα του Φοιτητικού Συνεταιρισμού, ήταν στον γιορτασμό της 25ης Μαρτίου 1944. Να πως την περιγράφει ο πρωταγωνιστής των γεγονότων, Παύλος Μιχελιουδάκης [9]: «[…] Την παραμονή ψέλνοντας δακρυσμένοι τον Εθνικό μας Ύμνο κάναμε “έπαρση της Σημαίας” στα Γραφεία μας. Ύστερα συντεταγμένοι κατά τριάδας, παρελάσαμε ως το στρατώνα. Κατέθεσα στέφανο στο Μνημείο του Άγνωστου εκφωνώντας και λόγο, προκαλώντας ενθουσιασμό στους πατριώτες και έκπληξη και δέος και οργή στους Γερμανούς και στους δωσίλογους. Το ίδιο επαναλήφτηκε και στο ηρώο του προαυλίου του Γυμνασίου, όπου και πάλι κατέθεσα στέφανο κι έβγαλα λόγο (σ.σ. Οι λόγοι παρατίθενται σε διπλανή στήλη). Την επομένη (25 Μαρτίου) στη δοξολογία της Μητρόπολης οι αντιστασιακές εκδηλώσεις “φούντωσαν”. Τρυκ και προκηρύξεις πετάξαμε ακόμη και στο πρόσωπο του Γερμανού στρατηγού – Διοικητού Φρουρίου Κρήτης και βάλαμε ως και στις τσέπες των Πασαδάκη – Γαλάνη[10].[…]».

εικόνα 7

Η επιτυχία της εκδήλωσης είναι συγκλονιστική. Τα «Ελεύθερα Νιάτα» βγαίνουν ύστερα από 5 μέρες, σ’ έκτακτη έκδοση [11] για να πληροφορήσουν το λαό για όλα όσα συγκινητικά έγιναν. Γράφουν: «[…] Ο πανηγυρισμός της εθνικής γιορτής στα Χανιά έγινε με τον πιο μαχητικό τρόπο. Τη μέρα που υψώθηκε το λάβαρο της λευτεριάς του 21, οι Κρητικοί δεν την ξέχασαν. Την γιορτάσαμε ήθελαν δεν ήθελαν οι καταχτητές και η αντίδραση. Χάρις στις αγωνιστικές αρετές του λαού και της νέας γενιάς του. Χάρις στο ΕΑΜ και την ΕΠΟΝ. Τη γιορτάσαμε όχι χάρις στη γενναιοδωρία των Γερμανών ή του πατριωτισμού του Πασσαδάκη. Την γιορτάσαμε ενώ η δουλειά μας συνεχίζεται και ο αγώνας μας εξακολουθεί. Ο γιορτασμός της ήταν μια νίκη μας. Ένας σταθμός της πάλης μας που ο λαός σύσσωμος αψηφώντας την τρομοκρατία και τα αντίποινα, δημιούργησε. Δεν επηρεάστηκε από τ’ αντιδραστικά ψιθυρίσματα των κοπελιών του Γλύξμπουργκ. Ο λαός και τα νειάτα του ακολούθησαν πρόθυμα κι ενθουσιασμένα τη γραμμή του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ. Να μια σύντομη περιγραφή των γεγονότων της 25 Μαρτίου 1944. Ξημέρωσε η άγια μέρα. Οι δρόμοι, οι τοίχοι και οι στύλοι της Κρητικής πρωτεύουσας είναι στολισμένοι με συνθήματα και τίτλοι των οργανώσεων μας, σκίτσα και σημαίες έχουν γραφτεί ή κολληθεί. Τούτα τα συνθήματα κυριαρχούν: «Θάνατος στους καταχτητές», «Θάνατος στους προδότες», «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ», «Νέοι και νέες στην ΕΠΟΝ». Η Εθνική τούτη όψη του άψυχου κομματιού των Χανιών διατηρείται όλη μέρα παρά τις αντίθετες επίμονες προσπάθειες του Ιερωνυμάκη. Ο Εθνικός παλμός χτυπά σε κάθε γειτονιά. Ο πατριωτικός ενθουσιασμός κυριεύει κάθε καρδιά. Τα μέτωπα φωτίζονται. Οι αγωνιστικές εκδηλώσεις ξεσπούν σαν ακόλουθα μιας ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας. Έτσι στις 10 π.μ. οι χώροι προ της μητρόπολης έχουν ασφυκτικά καταληφθή από πλήθη κόσμου. Σε λίγο φτάνουν οι ανάπηροι με τη σημαία και τα δεκανίκια των. Η εμφάνισή των γίνεται το σύνθημα μυριόστομων θερμών εκδηλώσεων. “Σας μιμούμεθα παιδιά”, “Ζήτω οι αντάρτες μας” και θυελλώδη χειροκροτήματα δονούν την ατμόσφαιρα. Αργότερα φτάνουν και οι “αρχές”. Οι εγκάθετες αρχές η Πασσαδάκικη συμμορία. Η ατμόσφαιρα παίρνει το ανάλογο προς τα υποκείμενα τούτα χρώμα. Κερένιο. Μα δεν μένει πολύ έτσι. Ζωντανεύει και με την καθοδήγηση του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ παίρνει την πραγματική της απόχρωση. Ο Κρητικός ύμνος και το “Πότε θα κάμη ξεστεριά” τραγουδιώνται από τους επονίτες και τις επονίτισσες και τους συνοδεύει όλος ο κόσμος. Τρικ ρίχνουν μέσα κι έξω απ’ την Μητρόπολη και οι ζωηρές ζητωκραυγές υπέρ του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ δυναμώνουν περισσότερο τον πατριωτικό φανατισμό. Ο ψευτοϋπουργός φεύγοντας με όψη τρομοκρατημένη δέχεται στην πλάτη τρικ και ξεσχίζεται το αυτί του απ’ την κραυγή “Κάτω οι προδότες”. Σε συνέχεια ο κόσμος σε πυκνές φάλαγγες και με πατριωτικά τραγούδια και ζητωκραυγές υπέρ των ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και ΕΠΟΝ κατευθύνεται προς το νεκροταφείο. Στο τελευταίο ψάλλει τον Εθνικό  Ύμνο. […] Μια επονίτισσα όταν η εθνική διαδήλωση έφτασε στο νεκροταφείο έκαμε ένα πρόχειρο στεφάνι, κόλλησε απάνω του μια ταινία με τον τίτλο “ΕΠΟΝ” και στεφάνωσε μ’ αυτό την μαρμάρινη αναμνηστική στήλη των δολοφονηθέντων το 1897. Η εθνική διαδήλωση συνεχίζεται μέχρι τον Δημοτικό κήπο, όπου και διαλύθηκαν αφού τραγουδήθηκε ο εθνικός μας Ύμνος. Στην απογευματινή συγκέντρωση στην Γενική Διοίκηση και τα Ολύμπια, πλημμυρίζουν τα τρικ. Χιλιάδες τρικ γέμισαν τα Ολύμπια και την περιοχή που βρίσκεται μεταξύ των Ολυμπίων και της Γενικής Διοίκησης. Έτσι κλείνει η 25 Μαρτίου 1944 […]».

SKM_C454e17031014160_0001 a

Στα «Κρητικά Νιάτα» [12] επίσης, δύο χρόνια μετά, δημοσιεύεται το χρονικό των δυο ημερών με μια γλαφυρότατη περιγραφή: «“Στο Εθνολογικό μουσείο δε σαπίζουν τα φλάμπουρα, τα δοξασμένα θυμητάρια στα χέρια μας ψηλά ανεμίζουνε σε νέα ταμπούρια…”[13]. Ναι. Τα λάβαρα του 21 και τ’ Αρκαδιού που τα δοξάσανε Δασκαλογιάννηδες και Γιαμπουδάκηδες τώρα κυματίζουν στον Ψηλορείτη. Στις κορφές της Μαδάρας… Ξημερώνει αύριο η 25 του Μάρτη. Δεν ξέρουν τα Κρητικόπουλα να ντροπιάζουνε την ιστορία τους. Οι παππούδες τους τραγουδούσαν το 21 ένα τραγούδι:

Παρά να πάω σα ραγιάς,                                                                                                                     μουτής προσκυνημένος,                                                                                                                     καλλιά στα χέρια τ’ άρματα                                                                                                                               το πασαλή ζωσμένος.

Το ίδιο τραγουδούνε τα Κρητικόπουλα και το 1944. Και δεν το τραγουδούνε μόνο… Τούτη τη νύχτα – παραμονή της δοξασμένης μέρας – οι δρόμοι των Χανιών έχουν πιο μεγάλη κίνηση απ’ την ημέρα. Χίλιοι επονίτες έχουν απόψε εξόρμηση. Προκηρύξεις, αφίσες, σημαίες στα σύρματα, γράψιμο στους τοίχους. Γεμίζουν οι τοίχοι, τα σπίτια, οι στύλοι, τα πεζοδρόμια. Μπροστά στη G.F.P. (Μυστική στρατιωτική Αστυνομία) και στη σκοπιά του Γερμανικού στρατηγείου. Χτυπούν τις πόρτες οι επονίτες και δίνουν στους πατριώτες τις προκηρύξεις. Χαρούμενο τραγούδι με το θάνατο που παραφυλάει κάθε μας βήμα… Το πρωί που ξυπνήσανε οι πατριώτες βρήκανε κάτω απ’ την πόρτα τους την προκήρυξη του ΕΑΜ. Διαβάσανε τα μεγάλα γράμματα στους τοίχους του σπιτιού των. “Αδέρφια στ’ άρματα! ΕΠΟΝ” “Ζήτω η Λευτεριά! ΕΠΟΝ” “1821 Φιλική Εταιρεία – 1944 ΕΑΜ”. Οι προδότες θέλουν να γιορτάσουν την 25 του Μάρτη. Θα κάμουν λέει δοξολογία. Μαζί με τους Γερμανούς. Η Κρήτη δεν θα τους αφήσει. Οι Πηλιογούσηδες του 44 δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν για τους Κολοκοτρώνηδες και τους Κανάρηδες του 21. Όχι.  Αυτό δεν θα γίνει. Και δεν έγινε!

Όλα τα Χανιά – υπακούοντας στις μυστικές οδηγίες του ΕΑΜ – κατέβηκαν στη Μητρόπολη. Πάνω από πέντε χιλιάδες κόσμος. Μια παγερή σιωπή υποδέχτηκε τον Πασσαδάκη και τους Γερμανούς. Το ηφαίστειο ήταν έτοιμο να ξεσπάσει… Έρχονται οι φοιτητές. Τραγουδούν το “Από φλόγες…”. Ξάφνου σύννεφο τα τρικ. Και φουντώνει το τραγούδι. Σειούνται τα Χανιά. Ε-ΑΜ, Ε-ΑΜ, Ε-ΠΟΝ, Ε-ΠΟΝ, Ε-ΛΑΣ! Λευ-τε-ριά! Λευ-τε-ριά! Η χωροφυλακή – που να διαλύσει τόσο κόσμο! – βάλθηκε με το “καλό” να αποκαταστήσει την “τάξη”!!

  • Ησυχάστε, παιδιά, να τελειώσει η λειτουργία κι ύστερα τραγουδάτε.

Κι η απάντηση:

  • Στους προ-δό-τες, Θά-να-τος, ΕΑΜ.

Μέσα στην εκκλησία τα ίδια και… χειρότερα. Οι επονίτισσες ρίχνουν τρικ απ’ τον γυναικωνίτη. Ένα μάτσο σκάει πάνω απ’ το κεφάλι του Πασσαδάκη και του γεμίζει το καπέλο. Χλωμιάζει ο προδότης. Χλωμιάζουν οι Γερμανοί. Δεν μπορεί να εξακολουθήσει (η) λειτουργία. Τραγούδια Ε-ΠΟΝ, Ε-ΠΟΝ. Φοβήθηκε ο αρχιπροδότης Πασσαδάκης μην τον λυντσάρει ο κόσμος και φώναξε βγαίνοντας, “Ζήτω το… Έθνος”. Κι ο λαός απάντησε: “Στους προ-δό-τες, Θά-να-τος, ΕΑΜ”. Λούζουν τους Γερμανούς τα τρικ. “Αδέρφια στ’ άρματα”, “Νέοι και Νέες όλοι στην ΕΠΟΝ”. Λυσσούν. Δεν το περίμεναν. Και τι να κάνουν; Το τραγούδι όλο και φουντώνει. Ο κόσμος ξεκινά. Που πάει; Όλοι το ξέρουν. Θα στεφανώσουν το μνημείο των παλληκαριών[…] Ένα τραγούδι στη λευτεριά ήταν η πορεία. Στο μνημείο γονατίζει ο κόσμος. Σκορπούν λουλούδια οι επονίτισσες. Μιλά ένας αγωνιστής. Ο κόσμος ορκίζεται εκδίκηση. Κι ύστερα τα παλληκάρια τράβηξαν για τον κήπο. Έστησαν χορό και τραγούδησαν. Τ’ απόγεμα είχαν κινητοποιηθεί οι Γερμανοί και τα τσιράκια τους. Σε κάθε νταράτσα και πολυβόλο. Μα αυτά εμείς στα παληά μας παπούτσια τα γράφουμε. Οι μαθητές περνούν μπροστά απ’ τον Πασσαδάκη χωρίς να γυρίσουν το κεφάλι. Τραγουδούν το “από φλόγες…”. Πέφτουν τρικ. Κι ας λυσσούν. Αργά το βραδάκι φτάνει το μήνυμα. “Οι αντάρτες μας χτυπήθηκαν με τους Παπαγιανναίους και τους διάλυσαν”. Στην πόλη και στα βουνά νίκες. Η πόλη όλη τη νύχτα αντιλαλεί απ’ τα τραγούδια και τους τηλεβόες. Αυτή τη μέρα τη νιώσανε καλά τα Κρητικόπουλα. Χίλιοι καινούργιοι επονίτες στα Χανιά. Χιλιάδες οκάδες τρόφιμα στο βουνό. Κι άλλοι λεβέντες πήραν τ’ άρματα».

Untitled-2 giorgos.jpg

Θορυβημένοι και πανικόβλητοι, από την ηρωική αντίδραση της νεολαίας και του λαού, οι φασίστες καταχτητές και οι ντόπιοι πραιτωριανοί, βάζουν μπρος το μηχανισμό της προπαγάνδας. Το ρεπορτάζ (2η σελίδα) της γερμανόφιλης εφημερίδας «Παρατηρητής» [14] μοιάζει με δελτίο τύπου της κομαντατούρ ενώ στο παραληρηματικό της κύριο άρθρο με τίτλο «Ο λαός έδωσεν ένα ράπισμα προς τους απάτριδας μπολσεβίκους», μεταξύ άλλων, γράφει: «Αληθές ράπισμα κατέφερε προχθές ο πατριωτικός Λαός εις τους προδότας Μπολσεβίκους οι οποίοι εσχεδίασαν και προσεπάθησαν να ματαιώσουν το πρόγραμμα του πανηγυρικού εορτασμού της Εθνικής μας εορτής […] Ο πατριωτικός Λαός Χανίων ήκουσεν όθεν τους κρωγμούς των μαύρων κοράκων μπολσεβίκων αλλ’ ήκουσε με συγκίνησι την αγνήν και πατριωτικήν φωνήν του κ. Υπουργού […] Και όχι μόνον ο λαός προσήλθεν αυθορμήτως εις τας διαφόρους τελετάς και λαϊκάς εορτάς, αλλά και απέδειξεν φανεράν την αποδοκιμασίαν του προς τους θέλοντας να διαταράξουν την τάξιν και να διακόψουν τον κανονικόν ρυθμόν του εορτασμού […]». Κι επειδή αυτά δε φτάνουν, προχωρούν σε απειλές: «[…] Αν ενόμισαν ότι θα ηδύναντο να μείνουν άγνωστοι αυτοί δια να πληρώσουν άλλοι τας ανοησίας των εκείνας, τόσον το χειρότερον δι’ αυτούς. Σημαίνει ότι πρόθεσίς των είναι να δημιουργήσουν ταραχάς και αθώα θύματα […] Αλλ’ ας προσέξουν πολύ. […] Ας σκεφθούν λογικότερον, […] ας ανανήψουν και ίδουν την πραγματικήν αλήθειαν […] Ας προσέξουν λοιπόν αυτοί και όσοι τυχόν παρεσύρθησαν υπ’ αυτών να αλλάξουν τακτικήν διότι εις την μεγάλην ελληνικήν κοινωνίαν θα καταντήσουν και έχουν καταντήσει ήδη περιφρονημένα υποκείμενα άξια κάθε τιμωρίας που θ’ αναγκασθή να τους επιβάλη ο δίκαιος νόμος της πατρίδος των […]».(!!!)

η αρχή και το τέλος της κατάπτυστης γερμανικής ανακοίνωσης .jpg

Η αρχή και το τέλος της κατάπτυστης γερμανικής ανακοίνωσης(Συλλογή Παύλου Μιχελιουδάκη).

Ύστερα απ’ αυτές τις ταπεινωτικές, για τους κατακτητές και τους ντόπιους κουίσλιγκ ενέργειες, ο Παύλος Μιχελιουδάκης σημειώνει [15]: «[…] Πήρα εντολή από ΕΑΜ και ΕΠΟΝ (μαζί με επαίνους) να βγω στο βουνό. Την επόμενη νύχτα οι Γκεσταπίτες μπλόκαραν το πατρικό μου σπίτι ζητώντας τον αδελφό μου Βασίλη [16] κι εμένα που όμως λείπαμε κρυμμένοι και παράνομοι. Στις 28 του Μάρτη 44, οι Γερμανοί κυκλοφόρησαν εναντίον μου προκήρυξη – επικήρυξη τυπωμένη στη «VESTE KRETA» και συνταγμένη από τον Έλμουθ Φίχτενταλ υπολοχαγό – Διοικητή του In.C. Κατατάχτηκα (Λοχίας εξ εθελοντών) στο 14ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ με Διοικητή τον ίλαρχο Κρίτωνα Κυανίδη (Φλωριά) που με διαταγή του με όρισε υπασπιστή […]».

Το Μάη του 1944 οι Γερμανοί εκδίδουν ανακοίνωση προς τους πολίτες των Χανίων με την οποία προσπαθούν ν’ αποδομήσουν την ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος για την Πρωτομαγιά, την οποία παραθέτουν, συμπληρώνοντας ασυνάρτητες αθλιότητες – χυδαιότητες και γκαιμπελικά ψέματα. Μεταξύ άλλων λένε: «Μερικοί από σας θα έχετε βρη ένα παληόχαρτο αυτές τις μέρες στους δρόμους ή στις πόρτες των σπιτιών στο οποίον υπέσχοντο αι κομμουνιστικαί οργανώσεις, «ΕΑΜ», «ΕΠΟΝ», «ΚΚΕ» κλπ, διάφορα ωραία πράγματα για την Πρωτομαγιάν. […] Ζήτω, ζήτω, ζήτω, κάτω, κάτω, κάτω. Ώ! Θεέ μου! Αυτό ήδη προ είκοσι ετών το έχομεν ακούσει εις την Γερμανίαν. Τίποτε άλλο, μόνον κεναί φράσεις. […] Θέλομεν να σας πούμε, αγαπητοί πολίτες, ποίος έκανε αυτήν την προκήρυξιν: ο 24 ετής Παύλος Μιχελιουδάκης, ο οποίος δυστυχώς δεν είναι τίποτε και ξέρει ακόμη ολιγώτερα. Πάντως έχει ως επάγγελμα μιαν θέσιν εις τας Κοινωνικάς Ασφαλίσεις αν και ανεπαρκής ως υπάλληλος, δεδομένου ότι ο ήρως μας είναι στα βουνά διά λόγους ασφαλείας. Και τώρα ασφαλώς θα μας στέλνη την βροντώδη φωνή του από τα βουνά. Ο αδελφός του, (σ.σ. Πέτρος [17]) στον οποίον προς λύπην μας εδώσαμεν ένα δωρεάν εισιτήριον διά την Αγυιάν, ισχυρίζεται όμως ότι ο Παύλος ήθελε να σπουδάση κάποτε, αλλά τον έδιωξαν από την Ανωτάτην Σχολήν λόγω της γνωστής του βλακείας. Αλλ’ ίσως είναι ένας μεγάλος ήρωας, διότι είχε πάντοτε μαύρα νύχια και δεν του αρέσει να πλύνεται […]».

εικόνα 5 ΠΑΛΑΙΑ ΡΟΥΜΑΤΑ 18-2-1945

Ο ανταρτοεπονίτης Παύλος Μιχελιουδάκης (2ος από αριστερά) με άλλους αντάρτες του ΕΛΑΣ στα Παλιά Ρούματα στις 18-2-45. (Συλλογή Π. Μιχελιουδάκη). 

Και ο Νικ. Λευκορίτης τελειώνει το τμήμα αυτό του ημερολογίου του με τα παρακάτω λόγια: «[…] Η σεμνή τελετή των ηρώων τέλειωσε. Τα πρόσωπα όλων είναι χαρούμενα και γελαστά.   Είναι οι νικητές της σημερινής μάχης. Γιατί πραγματικά έδωσαν μια εθνική μάχη και την κέρδισαν. Κι αν σήμερα θύματα δεν είχαν, θάχουν αύριο, το ξέρουν… μα δεν τους νοιάζει ξέρουν πως η Λευτεριά καταχτιέται με αίμα κι όχι με χρυσάφι. […]».

Σήμερα στους χαλεπούς καιρούς των μνημονίων αξίζει να μνημονεύσουμε μα και ν’ αντλήσουμε διδάγματα, προσαρμοσμένα βέβαια στις σύγχρονες συνθήκες, από τα λόγια της επονίτισσας Ελ. Κοκολάκη [18] μέλους του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ: «[…] Μα οι ήρωες του 21 και του 40-45 δεν αιματόβρεξαν τη γη μας για να τη ρημάξουν οι κιοτήδες κι οι πουλημένοι και να την κυβερνούν οι ξένοι.[…] Και θ’ αγωνιστούμε ενωμένοι για τη Λευτεριά, την Ανεξαρτησία και τη Δημοκρατία. Για το μέλλον μας.[…] Για να διώξουμε τα σύννεφα απ’ τον ήλιο…». Ενότητα κι Αντίσταση!

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Αρχείο Γιάννη Κοντουδάκη: Κρητικά Νιάτα, Όργανο Συμβουλίου Περιοχής ΕΠΟΝ Κρήτης, 25 Μαρτίου στα Χανιά (1944-1945-1946) Από το ημερολόγιο του συν. Νικ. Λευκορίτη, σελ. 9-10, αρ. φύλ. 24, Χανιά 23 Μάρτη 1947.

[2] Γιάννης Δημ. Τσίβης, Χανιά, 1941-1945 Κατοχή & Αντίσταση, Εισαγωγή, επιμέλεια, σχολιασμός Χρήστος Μαχαιρίδης, σελ. 148-156, εκδ. Έρεισμα, Χανιά 2015.

[3] Οντέτ Βαρών-Βασάρ, Η ενηλικίωση μιας γενιάς, Νέοι και Νέες στην Κατοχή και στην Αντίσταση, σελ. 498, εκδ. βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2009 (Αρχείο Αντίστασης ΕΤ-1, συνέντευξη Π. Μιχελιουδάκη, αρ. 168, σελ. 8).

[4] Αρχείο Παύλου Μιχελιουδάκη, Αίτηση προς την Πρωτοβάθμια Επιτροπή Κρίσεως του άρθρου 9 Π. Α. 379/1983 της Νομαρχίας Χανίων, «Για την αναγνώριση της ιδιότητας του Αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης 1941-45», σελ. 2-3.

[5] Τα γραφεία του Φοιτητικού Συνεταιρισμού ήταν σε ένα από τα κτίρια της οδού Ελ. Βενιζέλου απέναντι από το Α΄ Γυμνάσιο.

[6] Οι ταυτότητες τότε δεν είχαν φωτογραφίες του δικαιούχου.

[7] O Ιωάννης Πασσαδάκης, σπουδαγμένος στη Γερμανία δικηγόρος, και άλλοτε βουλευτής, καταγόταν από το χωριό Βορίτσι Πεδιάδας Ηρακλείου, ήταν γερμανόφιλος που διορίστηκε από τις κα- τοχικές αρχές Νομάρχης Ηρακλείου τον Αύγουστο του 1941. Τον Ιανουάριο του 1943 διορίστηκε Γενικός Διοικητής Κρήτης. Ο Πασσαδάκης είχε συχνά το ρόλο του «υπουργού» προπαγάνδας και απηύθυνε διαρκώς πύρινα κηρύγματά υπέρ του Χίτλερ και του ναζισμού. Στη δίκη των δωσιλόγων πρωθυπουργών και υπουργών, που έγινε από τις 21-2-1945 και ολοκληρώθηκε με την ετυμηγορία στις 31-5 του ίδιου χρόνου, καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά. Απειλούσε τον κρητικό λαό με αφανισμό και δεν δίσταζε να θέτει διλήμματα όπως «Γερμανία ή καταστροφή» και «Κατοχή ή μπολσεβικισμός»! Αρρώστησε και πέθανε στη φυλακή. (Πηγή: http://www. patris.gr/articles/221220#. WMapWW-LR0x)

[8] Αντ. Μπριλλάκης: «ΕΠΟΝ Κρήτης», περ. Αντί, τεύχος 13, 22-2-1975, σελ. 29.

[9] Ό. π. Αρχείο Παύλου Μιχελιουδάκη, Αίτηση…, σελ. 3.

[10] Εκτός από τους Γερμανούς κατακτητές στη δοξολογία παραβρέθηκαν ως «επίσημοι» οι: Ιωάννης Πασσαδάκης, «Υπουργός»-Γεν. Διοικητής Κρήτης, Ιωάννης Γαλάνης νομάρχης Χανίων, Απόστολος Φυτράκης δήμαρχος Χανίων. (πηγή: εφημ. Παρατηρητής 29-3-1944, σελ. 2).

[11] Ιστορικό Αρχείο Κρήτης: Ελεύθερα Νιάτα, Όργανο του Συμβουλίου Περιοχής Κρήτης της ΕΠΟΝ (έκτακτη έκδοση), Ζήτω το καινούργιο 21, χρ. Β΄, αρ. φύλ. 11, 30 Μαρτίου 1944. Τα Ελεύθερα Νιάτα κυκλοφόρησαν αρχικά στις 2-2-1943 ως όργανο της ΠΟΕΝ και από το 8ο φύλλο τους (30-11-1943) γίνονται όργανο της ΕΠΟΝ.

[12] Αρχείο Γιάννη Κοντουδάκη: Κρητικά Νιάτα, Όργανο Συμβουλίου Περιοχής ΕΠΟΝ Κρήτης, 25 Μάρτη 1944, σελ. 3-4, χρόνος Α΄, αριθ. φυλ. 9, Χανιά 24 Μάρτη 1946.

[13] Στίχοι από ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου με τίτλο «25 του Μάρτη».

[14] Παρατηρητής, Ημερησία Πρωινή Εφημερίς, αρ. φύλ. 772, Χανιά Τρίτη 28 Μαρτίου 1944, τιμή φύλλου δρχ. 7000.

[15] Ό. π. Αρχείο Παύλου Μιχελιουδάκη, Αίτηση…, σελ. 3.

[16] Ο Βασίλης Μιχελιουδάκης αρχικά στέλεχος της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) και μετά επονίτης, συνελήφθη τον Μάη του 1944 και ρίχτηκε μαζί με άλλους αντιστασιακούς και τους Εβραίους των  Χανίων στο πλοίο Ταναΐς, το οποίο καταβυθίστηκε κοντά στην Μήλο στέλνοντας στον υγρό τάφο όλους τους επιβάτες – δεσμώτες του.

[17] Ο τρίτος αδελφός Πέτρος Μιχελιουδάκης, αφού συνελήφθη οδηγήθηκε στο κολαστήριο της Αγιάς και κατόπιν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί στη Γερμανία απ’ όπου κατόρθωσε να επιβιώσει και να επιστρέψει πίσω.

[18] Κρητικά Νιάτα, Όργανο του Συμβουλίου Περιοχής ΕΠΟΝ Κρήτης, Ελ. Κοκολάκη: Κύριο άρθρο με τίτλο τον στίχο του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά «Μεθύστε με το αθάνατο κρασί του εικοσιένα», χρόνος Α΄, αριθ. φυλ. 9, Χανιά 24 Μάρτη 1946.

Οι Λόγοι του Παύλου Μιχελιουδάκη

2017-04-11

Στο Ηρώο Πεσόντων

«Ει το καλώς θνήσκειν αρετής μέρος εστί μέγιστον,

ημίν εκ πάντων τούτ’ απένειμε τύχη·

Ελλάδι γαρ σπεύδοντες ελευθερίην περιθείναι

κείμεθ’ αγηράτω χρώμενοι ευλογίη…»*

μετάφραση :

Αν το να πεθάνεις καλά είναι το μέγιστο μέρος της αρετής,

ετούτο απ’ όλα σε μας το απένειμε η τύχη.

Γιατί για την ελευθερία σπεύδοντας της Ελλάδας,

κείμεθα εδώ τον αγέραστο έχοντας έπαινο.

Ηρωικοί Νεκροί

Μέσα στη δίνη του σημερινού πολέμου που συνταράσσει συθέμελα την ανθρωπότητα, Μέσα στον πόνο και την οδύνη που σκορπά ολούθε, Μέσα στα ερείπια και τα συντρίμμια που ολόγυρα σκορπίζει το φρικαλέο τούτο μακελειό. Η Φοιτητική Νεολαία των Χανίων δεν ξέχασε ούτε μια στιγμή τους αγώνες Σας, ούτε λησμόνησε ποτέ τις υποχρεώσεις της σε Σας. Και να τώρα, που ευλαβικά κλίνομε το γόνυ μπρος στο σεμνό μνημείο που θυμίζει τη θυσία Σας και Σας προσφέρουμε σαν σύμβολο της ευγνωμοσύνης μας, μα και σαν υπόσχεση μαζύ και όρκο το δάφνινο τούτο στέφανο.

Ηρωικοί Νεκροί

Την επίσημη τούτη στιγμή η Νέα Γενιά ορκίζεται στην Άγια μνήμη σας και στην αγνή συνείδησή της, να μην ξεχάσει ποτέ τη θυσία Σας για την Ελλάδα και τη Λευτεριά. Και Σας υποσχόμαστε, πιστοί στην παράδοσή Σας και το μεγάλο Σας παράδειγμα να κρατήσωμε ψηλά το γαλανόλευκο του εικοσιένα λάβαρο, σύμβολο μιας Ελλάδας Λεύτερης κι ευτυχισμένης. Ναι, αλώβητη, απ’ του πολέμου τις περιπέτειες θα κρατήσουμε την Ελλάδα μας. Και θα την καταστήσουμε και πάλι, σαν και πρώτα, τη φωτοδότρα του πολιτισμού μέσ’ στην παγκόσμια κοινωνία των εθνών. Και δεν θα διστάσουμε γι’ αυτό και τη ζωή μας ακόμη, σαν και Σας να θυσιάσουμε, Αθάνατοι Ήρωες…

«Αγήρως είη η δόξα υμών και πρότυπον τοις επιγιγνομένοις».

Μετάφραση: Αθάνατη είναι η δόξα σας και σεις πρότυπο στους επόμενους.

[24 Μαρτίου 1944. Κατάθεσις στεφάνου εις το μνημείον του αγνώστου στρατιώτου (περίβολος στρατώνος) υπό του Φοιτητικού Συνεταιρισμού Χανίων]. Παύλος Μιχελιουδάκης (υπογραφή)

*Σημ: Επιτύμβιο επίγραμμα του Σιμωνίδη του Κείου, για τους πεσόντες Αθηναίους στα Μηδικά. (Παλατινή Ανθολογία, βιβλίο 7ο, VII 253)

 2017-04-11 (1)

Στο ηρώο του Α΄ Γυμνασίου

Καλότυχος αυτός που εγράφη να βρη

στον πόλεμο το θάνατο και πάη

για την πατρίδα. Η Γη του τάφου η μαύρη

δε θα τον φάη…

Η Δόξα, από τη νύχτα του θανάτου,

γεννιέται σαν Αυγή ροδοβαμμένη

μεσ’ την καρδιά του γένους, τ’ όνομά του

γραφτό θα μένει…

Μέσ’ στην καρδιά του γένους, μα ιδιαίτερα μέσ’ στην καρδιά της φοιτητικής νεολαίας, θα μένουν αιώνια και ανεξίτηλα γραμμένα τα ονόματά Σας.

Νεκροί Συνάδελφοι

Μ’ ευγνωμοσύνη πάντα θα θυμούμαστε τη θυσία Σας, νεκροί βλαστοί των Κρητικών εκπαιδευτηρίων που πρόωρα ο θάνατος στις επάλξεις του καθήκοντος Σας απέκοψε από τη μάνα επιστήμη. Νιώθουμε όλη τη σημασία της θυσίας Σας κι αναγνωρίζουμε κι εμείς πως οι γλυκόχυμοι της επιστήμης και του πολιτισμού καρποί, μόνο σ’ ελεύθερα χώματα ωριμάζουν. Πιστοί στο μεγάλο Σας παράδειγμα και στην πατρίδα που μας αφήσατε, καταθέτουμε το δάφνινο τούτο στέφανο σαν ελάχιστο δείγμα της απέραντης ευγνωμοσύνης που Σας οφείλουμε μα και σαν υπόσχεση πως αν η Ελλάδα μας κι η Λευτεριά μας το απαιτήση, πρόθυμα θα σας μιμηθούμε.

(Χανιά 24 Μαρτίου 1944. Κατάθεσις εις το Ηρώον των Πεσόντων σπουδαστών στο Γυμνάσιον Αρρένων Χανίων υπό του Φοιτητικού Συνεταιρισμού Χανίων). Παύλος Μιχελιουδάκης (υπογραφή)

 

 

 

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: