Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Σεπτεμβρίου 2017

Θα έλεγε κανείς ότι μετά από τα τόσα δεινά που έχει περάσει η ανθρωπότητα –και ιδιαίτερα η Ευρώπη- από την γιγάντωση του φασισμού/ναζισμού κατά τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, το πάθημα θα μας έχει γίνει μάθημα. Τουλάχιστον οι απλοί άνθρωποι θα έπρεπε φτύνουν στον κόρφο τους έστω και στην ιδέα αναζωπύρωσής του. Παρόλα αυτά, εδώ και κάποια χρόνια παρατηρούμε μια αύξηση της επιρροής των ακροδεξιών/εθνικιστικών, των κρυπτοφασιστικών και των καθαρά φασιστικών κομμάτων σε πάρα πολλά ευρωπαϊκά κράτη, μεταξύ αυτών και στη χώρα μας. Και μαζί με αυτήν την ποσοτική αύξηση του φασισμού, «απολαμβάνουμε» και το ξεπέρασμα του ταμπού του να ομολογεί κάποιος ότι είναι εθνικιστής ή φασίστας. Λαμβάνοντας αυτό ως δεδομένο, είναι επόμενο να αναρωτιόμαστε για τους λόγους που ευνοούν την επανεμφάνιση του φασισμού/ναζισμού στις ευρωπαϊκές καπιταλιστικές χώρες. Για να διευκολύνουμε την ανάλυση μας πρόκειται να χωρίσουμε σε πρώτη φάση τις αιτίες επανεμφάνισης του φασισμού σε υποκειμενικές και αντικειμενικές. Στις υποκειμενικές θα συμπεριλάβουμε εκείνες που εξαρτώνται από τις περιστάσεις και παράλληλα έχουν και μια ενδεχομενικότητα, ενώ στις αντικειμενικές εκείνες που αναπαράγονται με συστημικό τρόπο και αποτελούν μέρος του DNA του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής . Ας δούμε τις κατηγορίες λιγάκι πιο αναλυτικά.

fascism-is-capitalism-in-decay-3687885

Στις Υποκειμενικές αιτίες: μπορεί να συμπεριληφθούν για παράδειγμα οι ιστορικές συγκυρίες. Περιπτώσεις δηλαδή που εξαιτίας των συγκυριών της εποχής είναι πολύ πιθανό να θεριέψει ο φασισμός. Ας πούμε, ο Λένιν έλεγε ότι για να γίνει επανάσταση πρέπει να προηγηθεί επαναστατική κατάσταση, αλλά δεν σημαίνει ότι όλες οι επαναστατικές καταστάσεις οδηγούν σε επαναστάσεις. Αντιστοίχως μια περίοδος “ανομίας”.1 μπορεί να καλλιεργήσει το έδαφος για την εμφάνιση του φασισμού, όμως δεν σημαίνει ντετερμινιστικά ότι σε κάθε κρίση θα έχουμε και τον αντίστοιχο Χίτλερ. Η ίδια η κρίση είναι αντικειμενική αιτία, όμως η επιλογή του φασισμού/απολυταρχίας, ως λύση, αποτελεί μια από τις εναλλακτικές στις οποίες μπορεί να καταφύγει η εκάστοτε αστική τάξη, παρασέρνοντας βέβαια και τις ευρύτερες μάζες. Παρομοίως, σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο ιδεολογικό επίπεδο φασιστική φρασεολογία (για ανωτερότητα αίματος, λευκή φυλή κλπ) για να δικαιολογήσει το αιματοκύλισμα του λαού και για να φανατίσει, όμως δεν σημαίνει ότι κατ ανάγκη κάθε πόλεμος θα “πουλιέται” με τον ίδιο τρόπο. Δεν θα επεκταθούμε όμως παραπάνω στις υποκειμενικές αιτίες αφού σκοπός του άρθρου είναι να εστιάσουμε περισσότερο στις αντικειμενικές.

Αντικειμενικές αιτίες: Αντικειμενικές αιτίες είναι εκείνες οι οποίες βρίσκονται ριζωμένες στη φύση του καπιταλιστικού συστήματος. Είδαμε για παράδειγμα πιο πάνω την περίπτωση των κρίσεων. Οι κυκλικές καπιταλιστικές κρίσεις δημιουργούν «ανομίες» (ανωμαλίες στην συνήθη ροή) οι οποίες υπερβαίνουν τη γενικότερη ανισομετρία που χαρακτηρίζει τον καπιταλισμό. Οι ανομίες αυτές συνοδεύονται από ακραία κοινωνικά φαινόμενα (φτώχεια, ανεργία, πολιτικά αδιέξοδα…), που δυσκολεύουν τη διακυβέρνηση του κράτους και την οικονομία, με αποτέλεσμα οι ισχυροί της οικονομίας να εξετάζουν λύσεις άμεσης επιβολής με παράκαμψη της αστικοδημοκρατικής οδού.

Η έμφαση στον ατομικισμό, ως αναπόσπαστο κομμάτι της καπιταλιστικής ιδεολογίας, δημιουργεί αναπόφευκτα τους κατάλληλους «θύλακες» στα ανθρώπινα υποκείμενα. Το άτομο μαθαίνει να ταυτίζεται με σύνολα κι υποσύνολα τα οποία πηγάζουν από τον τρόπο που συνήθως δομεί την προσωπικότητα του και το πώς αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του. Δηλαδή: Άτομο – πυρηνική οικογένεια – γειτονιά – πόλη – φυλή – έθνος (φυσικά υπάρχουν ένα σωρό ακόμη κάθετες ή οριζόντιες κατηγοριοποιήσεις, όπως είναι για παράδειγμα το εργασιακό ή το κοινωνικό στάτους). Οι κατηγορίες αυτές, σε κάθε τους βαθμίδα, διαποτίζονται από τον εγωισμό/εγωκεντρισμό με αποτέλεσμα το άτομο να βλέπει τους απέξω ως ανταγωνιστές. Ο συνδυασμός ατομικισμού και ανταγωνισμού που προωθεί ως αδιαπραγμάτευτη αξία η καπιταλιστική κοινωνία οδηγεί τα άτομα να αναπτύσσουν συγκρουσιακές συμπεριφορές και σχέσεις σε επίπεδο οικογένειας, φυλής, έθνους, πόλης κλπ.

κατηγοριες

Εξ αντικειμένου –πέρα από το όποιο ιδεολογικό επικάλυμμα- η ανεργία, οι υψηλές απαιτήσεις στον εργασιακό χώρο, η ανασφάλεια, το ενδεχόμενο περιθωριοποίησης, το ενδεχόμενο προλεταριοποίησης των μεσοστρωμάτων, συμβάλλουν στο να δημιουργούνται προστριβές και ανταγωνισμοί μεταξύ των ατόμων και των κοινωνικών ομάδων. Είναι σαν να υπάρχουν 10 καρέκλες και 15 άτομα τα οποία πρέπει να τις διεκδικήσουν. Παράλληλα, η ίδια η κοινωνική και οικονομική ιεραρχία όπως δομείται στον καπιταλισμό, αναπαράγει ως κάτι θεμιτό (και αναπόφευκτο) ένα δίπολο άρχοντα και αρχόμενου (προϊστάμενος/υφιστάμενος, ιδιοκτήτης/εργάτες). Πρακτικά λοιπόν, στον καπιταλισμό όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι, ούτε τυπικά ούτε ουσιαστικά. Προεκτείνοντας το όλο αυτό, ένας «γνήσιος Γερμανός» ή ένας «γνήσιος Έλληνας» διαφέρει από έναν μετανάστη, ή και ένας λευκός από έναν μαύρο, ανάλογα με το ποιος μπορεί να επιβληθεί σε ποιον. Όσο προάγεται ιδεολογικά κι αντικειμενικά ως φυσιολογικότητα η ανισότητα, τόσο και τα υποκείμενα θα ανταγωνίζονται να μη βρεθούν εκτός παιχνιδιού. Όσο αυτός ο ανταγωνισμός εντείνεται, επειδή οι καρέκλες μειώνονται, τόσο εντείνεται και ο κοινωνικός δαρβινισμός (νόμος της ζούγκλας στην κοινωνία), που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάδειξη του φασισμού.

Κάπου εδώ βάζω μια άνω τελεία, χωρίς να σημαίνει ότι εξαντλήθηκαν όλες οι πλευρές του φαινομένου, που σίγουρα θα μας απασχολήσει ξανά στο μέλλον.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

1 Κοινωνιολογικός όρος που επινόησε ο Εμίλ Ντιρκέμ για να περιγράψει κοινωνικά φαινόμενα όπως αυτό της οικονομικής κρίσης.

Advertisements

Read Full Post »

Γυρνώντας από το φεστιβάλ σήμερα το βράδυ είχα όρεξη για καφρίλα, βρήκα λοιπόν την κατάλληλη φώτο και της άλλαξα τα φώτα… ιδού τα αποτελέσματα

αρκουδα9_n

αρκουδα8

αρκουδα6_n

αρκουδα5_n

αρκουδα4_n

αρκουδα3_n

αρκουδα2_n

αρκουδα1n

αρκουδα 7_n

DJTEVcgXoAASPax (2).jpg

DJTEVcgXoAASPax (2)

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Δημοσιεύθηκε σήμερα στην Καθημερινή άρθρο με στοιχεία έρευνας του ΠΑ.ΜΑΚ (όπου ΠΑ.ΜΑΚ βλέπε Μαραντζίδης) που προσπαθεί να καταγράψει την άποψη των Ελλήνων για τα σοσιαλιστικά κράτη. Η έρευνα, φυσικά, θέλει να προωθήσει την εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό, κάτι που ο «έγκριτος» επιστήμονας και το επιτελείο του, φαίνεται να το έχουν για σταυροφορία. Μεταξύ άλλων η δημοσίευση της Καθημερινής αναφέρει:

«Ελλειψη γνώσης ιστορίας

Αξιοσημείωτο είναι πως στην ερώτηση της έρευνας «το έτος 1940 η ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ και η Σοβιετική Ένωση του Στάλιν ήταν σύμμαχοι ή σε πόλεμο;», ένα εντυπωσιακό 57,5% απάντησε ότι τα δύο κράτη ήταν σε πόλεμο και μόλις το 29% είπε το σωστό, ότι δηλαδή ήταν σύμμαχοι, αποτυπώνοντας την άγνοια ιστορίας.»

Ήταν σύμμαχοι, μας λέει η έρευνα, η Σοβιετική Ένωση με την Ναζιστική Γερμανία, και όποιος δεν το ξέρει αυτό έχει άγνοια της ιστορίας. Δηλαδή, το «σύμφωνο μη επίθεσης» μεταξύ των δυο χωρών, είναι σύμφωνα με την λογική της έρευνας συμμαχία… Αλίμονο και δεν ασπάζεσαι την άποψη αυτή, έχεις μαύρα μεσάνυχτα από ιστορία. Το ακούτε όλοι εσείς οι ιστορικοί που λέτε πως η ναζιστική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση ήταν αντίπαλοι, είστε ΑΣΧΕΤΟΙ!!! Το ακούς κύριε Μαργαρίτη;

Ας εξετάσουμε όμως 2-3 πραγματάκια που δεν πολυκάθονται:

Το γιατί η ναζιστική Γερμανία φυλάκισε ή δολοφόνησε τους γερμανούς κομμουνιστές δεν μας το απαντά  ή εν λόγω έρευνα, όπως επίσης δεν μας απαντά και γιατί ξοδεύονταν αμύθητα ποσά από τους ναζί για την αντισοβιετική και αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Όλα αυτά είναι λεπτομέρειες θα μου πείτε. Επίσης δεν μας εξηγεί το ΠΑ.ΜΑΚ, γιατί δυο χώρες που τα έχουν καλά μεταξύ τους να συνάψουν σύμφωνο μη επίθεσης; Τα σύμφωνα μη επίθεσης, λογικά, αφορούν χώρες που μεταξύ τους υπάρχει λόγος για να γίνει επίθεση, διαφορετικά τι νόημα έχουν; Επιπλέον, αν υπήρχε κάποιου είδους συμμαχία, τότε γιατί και οι δυο χώρες προετοιμάζονταν πυρετωδώς η μια για να επιτεθεί και  άλλη για να αμυνθεί (η «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα», δηλαδή η επιχείρηση εισβολής στην ΕΣΣΔ, άρχισε να σχεδιάζεται στα μέσα το 1940, ενώ οι σοβιετικοί προετοίμαζαν την άμυνα τους από πολύ νωρίτερα); Ούτε αυτό μας το απαντά η έρευνα του ΠΑ.ΜΑΚ δυστυχώς.

p02f1tf3.jpg

Ναζιστική προπαγανδιστική αφίσα του 1937 που παρουσιάζει τον «μεγάλο εχθρό Εβραίο» να έχει από πίσω του τον «μεγάλο εχθρό σοβιετικό». Πηγή bbc

Φυσικά στο άρθρο ούτε λόγος δεν γίνεται για τις προσπάθειες της Σ.Ε, από το 1938 κιόλας, μέσω των αξιωματούχων της στο εξωτερικό για δημιουργία κοινού μετώπου Αγγλίας, Γαλλίας, Σ.Ε, ενάντια στις εδαφικές αξιώσεις της Γερμανίας . Με υπεκφυγές, Αγγλία και Γαλλία, και στο όνομα του κατευνασμού του ναζιστικού κτήνους, απέρριπταν συνεχώς τις προτάσεις, ακόμα και όταν οι προσαρτήσεις είχαν ήδη αρχίσει. Υπέγραψαν μάλιστα και την ατιμωτική «Συμφωνία του Μονάχου», παραδίδοντας τη Σουδητία στις ορέξεις του γερμανικού ιμπεριαλισμού. 

129101

29/9/1938, Τσάμπερλεν, Νταλαντιέ, Χίτλερ, λίγο πριν την υπογραφή της Συμφωνίας του Μονάχου, στα πλαίσια της οποίας η Σουδητία προσαρτάται στη Γερμανία.

Το σύμφωνο μη επίθεσης, από την πλευρά των σοβιετικών, ήταν μια κίνηση τακτικής –αφού οι μονομερείς προσπάθειες για ενιαίο μέτωπο έπεφταν στο κενό- προκειμένου να κερδίσουν πολύτιμο χρόνο μέχρι την αναπόφευκτη σύγκρουση με τη ναζιστική Γερμανία. Οι πυρετώδεις πολεμικές προετοιμασίες, όπως είπαμε και παραπάνω, αποτελούν από μόνες τους επαρκή απόδειξη επ’ αυτού.

Τέλος, το άρθρο της καθημερινής δεν κάνει καν τον κόπο να αναφερθεί στις εμπορικές συναλλαγές των ΗΠΑ και άλλων μεγάλων δυνάμεων με τη ναζιστική Γερμανία, μέχρι και ένα κλικ πριν το ξέσπασμα του μεγάλου πολέμου, με προϊόντα που αφορούσαν και πολεμικό εξοπλισμό όπως στρατιωτικά Τζιπ και φορτηγά. Όλα τα παραπάνω, μάλλον δεν τα γνωρίζουν ούτε στην Καθημερινή ούτε στο ΠΑ.ΜΑΚ, προτιμούν βλέπετε, αντί να κάνουν ιστορία, να αναπαράγουν τις γνωστές ιστορίες για αγρίους.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

 

Read Full Post »

Μακεδονικό παστέλι

giati-megas-aleksandros-tarixeuthike-meli-elikonos-1

Του έβαλαν και μυγδαλάκια και φυστικάκια και τον εκάμανε παστέλι

Read Full Post »

why-isnt-communism-as-hated-as-nazism-banner_4

Δημοσιεύθηκε και στο katiousa

Εισαγωγή

Υπάρχει μια έννοια την οποία εισήγαγε ο Max Weber με την επιστημονική μεθοδολογία του η οποία ονομάζεται «αξιολογική ουδετερότητα». Χοντρικά αυτό που σημαίνει αυτός ο όρος στο έργο του Weber είναι πως όταν κάποιος κάνει μια επιστημονική έρευνα, οφείλει να είναι ουδέτερος απέναντι στο αντικείμενο που εξετάζει. Δηλαδή αν ένας Γερμανός ιστορικός εξετάζει την ιστορία της Γερμανίας, να μην επηρεάζεται η έρευνα του από το γεγονός ότι είναι και ο ίδιος Γερμανός. Αντίστοιχα αν κάποιος Έλληνας ιστορικός μελετάει την ιστορία της Τουρκίας, να μην επηρεάζεται από το γεγονός ότι είναι Έλληνας. Το αν, και σε ποιο βαθμό αυτός ο «κανόνας» στην έρευνα είναι δυνατόν να τηρηθεί, αποτελεί μια μεγάλη κουβέντα στην σύγχρονη επιστημολογία, όμως εμάς δεν θα μας απασχολήσει κάτι τέτοιο στο παρόν άρθρο.

Ο λόγος για τον οποίο έκανα όλο αυτόν τον πρόλογο είναι ότι σκοπεύω να τηρήσω την «αξιολογική ουδετερότητα» στις συγκρίσεις που θα ακολουθήσουν. Δηλαδή θα προσπαθήσω να εξετάσω τις διαφορές μεταξύ κομμουνισμού και φασισμού όχι ως κάποιος υποστηρικτής του κομμουνισμού αλλά όσο το δυνατόν πιο ουδέτερα, σαν κάποιος που βλέπει μονάχα τα σκληρά δεδομένα και δεν κάνει αξιολογικές κρίσεις (αν κάτι είναι σωστό ή λάθος) με βάση την όποια κοσμοθεωρία του. Στην παρουσίασή μου θα ξεκινήσω από τα λίγο πιο θεωρητικά ζητήματα και θα προχωρήσω στα πιο πρακτικά. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι τα θεωρητικά ζητήματα με τα οποία θα καταπιαστώ δεν έχουν πρακτική εφαρμογή αλλά ούτε και ότι τα πρακτικά δεν έχουν θεωρητικό αντίκρισμα μέσα στο εκάστοτε ιδεολογικό «οικοσύστημα».

Θεμελίωση της ιδεολογίας

Η κομμουνιστική είναι μια ιδεολογία που βασίζεται πάνω σε μια σειρά από κοινωνιολογικές και οικονομικές αναλύσεις στο έργο σημαντικών επιστημόνων του 19ου αιώνα και αργότερα. Η θεμελίωσή της είναι θα λέγαμε ορθολογικού τύπου, άσχετα αν κάποιος δέχεται ή όχι αυτό το είδος της ορθολογικότητας. Η ναζιστική ιδεολογία μεταχειρίζεται μεταφυσικού τύπου αξιώματα περί ανωτερότητας της λευκής φυλής, κατωτερότητας των εβραίων, των μαύρων, των γκέι, της καθαρότητας του αίματος και πάνω εκεί θεμελιώνει τις όποιες πολιτικές αξιώσεις της. Ακόμα και στις περιπτώσεις που αποπειράται να χρησιμοποιήσει νομιμοποιητικά την ιστορία (ναζισμός/φασισμός), το κάνει με μη επιστημονικό τρόπο, και δε διστάζει να ανακατέψει μέσα στην ιστορική αφήγηση μυθολογικές αναπαραστάσεις και σύμβολα (για παράδειγμα ο μύθος της Θούλης).

hj-prelude-hike

Τα παιδιά των ναζί εκπαιδεύονταν από μικρά στη λογική του πολέμου

Θέση απέναντι στον πόλεμο

Σύμφωνα με την ναζιστική ιδεολογία ο πόλεμος ποτέ δεν πρέπει να σταματά. Για τους ναζί ο πόλεμος γινόταν αντιληπτός ως ένας τρόπος να επεκτείνουν τον «ζωτικό τους χώρο» απέναντι στους υπόλοιπους «κατώτερους» λαούς. Ιδεολογία τους ήταν η ακραία έκφραση του κοινωνικού δαρβινισμού σε επίπεδο φυλής, όπου ολόκληρος ο πλανήτης φάνταζε σαν μια τεράστια αρένα που μέσω της ωμής δύναμης οι «ανώτερες» φυλές θα κυριαρχούσαν στις κατώτερες. Είναι μια απαισιόδοξη οπτική για την φύση του ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία ο «νόμος της ζούγκλας» θα συνοδεύει την ανθρωπότητα για πάντα, αφού οι άνθρωποι είναι όχι μόνο αδύνατον, αλλά και απευκταίο, να τιθασεύσουν τα όποια ζωώδη τους ένστικτα. Η κομμουνιστική ιδεολογία δεν αγαπά τον πόλεμο, για έναν κομμουνιστή ο πόλεμος είναι δικαιολογημένος μόνο στη βάση που οι καταπιεζόμενοι εναντιώνονται στους καταπιεστές τους σε έναν πόλεμο που θα τελειώσει όλους τους πολέμους. Στην ναζιστική ιδεολογία ο πόλεμος θα τελειώσει μόνον όταν οι «υπάνθρωποι» θα έχουν εξοντωθεί ή υποδουλωθεί και θα έχει κυριαρχήσει η «υπεράνθρωπη φυλή». Οι κομμουνιστές οραματίζονται ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν σε μια ειρηνική κοινωνία, οι φασίστες βλέπουν τα παιδιά τους ως τους αυριανούς πολεμιστές της φυλής.

Θέση της γυναίκας

Έχουμε ήδη αναφέρει ότι η ναζιστική ιδεολογία αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως κατώτερους ή ανώτερους ανάλογα με το χρώμα, τη φυλή, το σεξουαλικό προσανατολισμό κ.α. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τη θέση του άνδρα και της γυναίκας στην κοινωνία. Ο άνδρας για τους φασίστες είναι ο ισχυρός κρίκος της οικογένειας, αυτός που πολεμάει, αυτός που διατάζει. Η γυναίκα είναι προορισμένη κυρίως για να μεγαλώνει τα παιδιά και για να κάνει τις δουλειές στο σπίτι. Για τους φασίστες και τους ναζιστές, άνδρες και γυναίκες δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες, με τις γυναίκες να είναι κατώτερες και περισσότερο περιορισμένες στο εσωτερικό του σπιτιού. Οι θέσεις κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό, στον στρατό κλπ, προορίζονται κυρίως για τους άνδρες. Για τους κομμουνιστές η γυναίκα πρέπει να είναι ισάξια και ίση με τον άνδρα, και για την κατάκτηση αυτής της ισότητας γυναίκες και άνδρες πρέπει να αγωνιστούν αν αυτή δεν είναι δεδομένη. Διακρίσεις ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες στο σοσιαλισμό μπορούν να είναι μόνο «θετικού τύπου», όπως είναι για παράδειγμα η άδεια εγκυμοσύνης. Στην πράξη ο σοσιαλισμός προώθησε σε μεγάλο βαθμό τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, αμβλύνοντας την ανισότητα και προωθώντας τις γυναίκες σε τομείς που μέχρι τότε ούτε είχαν ονειρευτεί.

13a017609f1de94c6d4d2845da397d21-nazi-propaganda-ww-posters

Φωτογραφία που απεικονίζει την ιδέα που είχαν οι ναζί για την ιεραρχία στην οικογένεια

Οικονομία

Δε θα μπούμε φυσικά σε λεπτομέρειες, οφείλουμε όμως να αναφερθούμε σε μια πολύ σημαντική διαφορά ανάμεσα στην οικονομία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και στις οικονομίες των ναζιστικών/φασιστικών κρατών. Αυτή δεν είναι άλλη από το είδος της ιδιοκτησίας. Στα σοσιαλιστικά κράτη είναι γεγονός ότι δεν υπήρχε ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, δεν υπήρχε δηλαδή καπιταλιστική ιδιοκτησία. Τόσο η φασιστική Ιταλία, όσο και η ναζιστική Γερμανία, όχι μόνο δεν κατάργησαν την μεγάλη ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής αλλά την ενίσχυσαν κιόλας. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν φτιαγμένα κοντά σε βιομηχανικές περιοχές ή σαν παράρτημα αυτών. Έτσι ήταν εύκολο οι αιχμάλωτοι να εργάζονται στα εργοστάσια αυτά κάτω από εξαντλητικές συνθήκες και με ανταμοιβή ένα πιάτο αραιωμένη σούπα (αν ήσουν τυχερός) ή θάνατο (αν δεν άντεχες τις κακουχίες ή αν δεν κρινόσουν επαρκής). Τα κεφάλια των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, Τίσεν, Κρουπ και λοιποί, είχαν λόγο στις αποφάσεις του ναζιστικού κράτους, και δίχως να δώσουν τις κατευθύνσεις τους δεν κινούνταν τίποτα στην οικονομία.

Τέλος πρώτου μέρους

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

Read Full Post »

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: