Ο καπιταλισμός ως σύστημα αλλοτριωτικό, επεμβαίνει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και διαστρέφει τα νοήματα για να μας τα παρουσιάσει μέσα από το δικό του πρίσμα. Αυτό συνήθως σημαίνει κυνισμός ή/και εμπορευματοποίηση ή/και συντήρηση ή/και εκμετάλλευση κλπ. Είναι φυσικό ότι από τον οδοστρωτήρα της αλλοτρίωσης δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν κάποιες επέτειοι που από στη ρίζα τους, από την ιστορία τους (και ακριβώς εξαιτίας της ιστορίας τους) αντιτάσσονται στο σύστημα το καπιταλιστικό.
Τα δυο πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα επετείων είναι αυτό της «Εργατικής Πρωτομαγιάς» (που στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια ημέρα απεργίας) και της «Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας», αμφότερα συνδεδεμένα με αγώνες για την χειραφέτηση της ανθρωπότητας. Στην περίπτωση της Πρωτομαγιάς έχει γίνει προσπάθεια να σβηστεί από το μυαλό του κόσμου οποιαδήποτε σύνδεση με την απεργία του Σικάγο (και παράλληλα να κινηθεί η αγορά με αφορμή την άνοιξη τα λουλούδια την χασαποταβέρνα και τα καύσιμα των εξορμήσεων) και αντίστοιχα για την «Ημέρα της Γυναίκας» να ξεθωριάσει η μνήμη των αγώνων των εργατριών στην κλωστοϋφαντουργία το 1857 και όλοι οι μετέπειτα αγώνες (και παράλληλα να κινηθεί η αγορά, τα ανθοπωλεία, τα στριπτιτζάδικα, τα μπαρ κλπ).
Οι ημέρες μνήμης αυτές, στην αγωνιστική τους μορφή, είναι για τον καπιταλισμό ότι είναι για το διάολο το λιβάνι. Τούτος είναι και ο λόγος που η προσπάθεια μετάλλαξης τους από το κυρίαρχο σύστημα γίνεται συνειδητά. Για την «Ημέρας της Γυναίκας», ειδικότερα, η διαστρέβλωση είναι πολυεπίπεδη. Μπορεί, ας πούμε, να παρουσιάζεται η συγκεκριμένη μέρα ως φιέστα, που στην ακραία της μορφή καταλήγει στο στριπτιτζάδικο (σαν μια μέρα το χρόνο που οι γυναίκες «δικαιούνται» να ξεσαλώσουν στους ναούς τους σεξ ως πελάτες κι όχι ως εκθέματα). Υπάρχει όμως και η αγαπησιάρικη εκδοχή. Αυτή συνοψίζεται σε δηλώσεις όπως, «εγώ δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς γυναίκες γιατί είναι η ομορφιά της ζωής», «εγώ δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς γυναίκες γιατί είναι η έκφραση του έρωτα (δηλαδή τις γουστάρω επειδή μου κάθονται), «εγώ λατρεύω τις γυναίκες επειδή μας φροντίζουν καθημερινά και δε μας λείπει τίποτα (κοινώς, κάνουν τις δουλειές του σπιτιού αντί για εμάς). Τα παραπάνω δεν είναι από μόνα τους αρνητικά, είναι όμως αρνητικά μαζί με κάποια συμφραζόμενα που συνήθως συμπεριλαμβάνουν ή με κάποια άλλα που δεν συμπεριλαμβάνουν. Ας πούμε, η ξερή λατρεία της γυναίκας, αναφερόμενη στα εξωτερικά της χαρακτηριστικά (εξωτερική ομορφιά), μπορεί να συμβάλει στην αντικειμενοποίηση της. Ο θαυμασμός της γυναίκας για το ρόλο της ως δούλα του σπιτιού ενδέχεται να διαιωνίζει αυτή την ανισορροπία στη σχέση άνδρα και γυναίκας. Η εμμονή με τη σεξουαλική διάσταση, υποβαθμίζει την γυναίκα ως ολοκληρωμένο άνθρωπο. Αξίζει δε να σημειωθεί, ότι καμία από τις παραπάνω εκδηλώσεις θαυμασμού δεν εκφράζει κάποιου είδους πρόταγμα για την ανατροπή της αδικίας με βάση το φύλο η οποία ζει και βασιλεύει στα χρόνια μας.
Όσα όμως και να γράψω εδώ, δεν πρόκειται να περιγράψω τόσο καλά αυτό το χάσμα ανάμεσα στην αγωνιστική και στην «αγοραία» αντίληψη για την συγκεκριμένη ημέρα όσο τα δυο παρακάτω βίντεο. Στο ένα εμφανίζεται ο Αχ. Μπέος, ο δήμαρχος Βόλου, ενώ στο άλλο ο Κ. Πελετίδης (το βίντεο με τον Πελετίδη είναι από το 2018), ο δήμαρχος της Πάτρας, σε δηλώσεις με αφορμή την εν λόγω επέτειο.
Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)