Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουλίου 2020

Μερικές ακόμα…

115749609_10158390483979194_7728302928794571496_n

107576565_10158354409429194_8014924356902083873_o107642669_10158348668609194_824953155606089806_n107870753_10158350307744194_6156790280484492057_n108004231_10158356933869194_5425256834591561012_o108685480_10158363562639194_8232750999083547000_o109354043_10158360587119194_3328128835753231871_n110127144_10158372417589194_9081175137436388531_n110319849_10158378548989194_4170708172909697671_o111069325_10158378290324194_2100559262981057378_n

Read Full Post »

5eda87d699db34edc4def66d_Nike-Dont-Do-It

Τους πήρε ο πόνος

Από την περίοδο της δολοφονίας του Τζορτζ Φλόιντ είχα κρατήσει κάποιες σημειώσεις για να γράψω ένα άρθρο σχετικό με το πώς ο καπιταλισμός δεν έχει πρόβλημα να υιοθετήσει μια ψευτοπροοδευτική συνθηματολογία, εργαλειοποιώντας το αντικείμενο της και ενσωματώνοντας την στα συμφέροντα του. Στην περίπτωση του Φλόιντ, μια σειρά από καπιταλιστικούς κολοσσούς, όπως είναι η Sony, η Nike, η Electronic Arts, και πολλοί άλλοι, παρατήρησαν ότι το ζήτημα αυτό ευαισθητοποίησε τον λαό και πήρε παγκόσμιες διαστάσεις, έτσι το είδαν ως ευκαιρία για «δωρεάν» διαφήμιση, πατώντας πάνω στο πτώμα του, για να πουλήσουν ευαισθησία στα πλαίσια του μάρκετινγκ. H Nike, ας πούμε, είναι τόσο ευαίσθητη στα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που γιγαντώθηκε παράγοντας τα προϊόντα της σε εργοστάσια σε φτωχές χώρες που χρησιμοποιούσαν παιδική εργασία, κρατώντας έτσι χαμηλά το κόστος παραγωγής.

Πριν από μερικές μέρες έπεσε στην αντίληψη μου και μια καμπάνια της Gucci, στην οποία συμμετέχει ένα μοντέλο με σύνδρομο Down, κάτι το οποίο κυκλοφόρησε πολύ στα ΜΚΔ ως μια πράξη που δίνει γροθιά στα στερεότυπα. Πως όμως γίνεται να δώσουμε τα εύσημα σε έναν κολοσσό της βιομηχανίας της μόδας, που είναι αυτή ακριβώς η βιομηχανία που εδώ και δεκαετίες επιβάλλει για τους άνδρες και τις γυναίκες διάφορα αυστηρά σωματομετρικά πρότυπα και πρότυπα αρτιμέλειας, έξω από τα οποία συχνά τα άτομα νιώθουν αίσθημα δυσφορίας; Και αυτά τα πρότυπα συνεχίζουν να τα προωθούν μαζικά, απλά τώρα βρήκαν ότι τους βολεύει να έχουν και ένα φύλλο συκής προκειμένου να το παίξουν ανθρωπιστές, να τραβήξουν την προσοχή μέσω wow factor αλλά και για να στραφούν σε ευρύτερο αγοραστικό κοινό (στην περίπτωση πχ των Plus Size Models).

Και θα πει κάποιος, «ναι, αλλά μήπως αυτή η κατάσταση βοηθάει εν τέλει τους ανθρώπους που ανήκουν σε μειονοτικές ομάδες να έχουν μια καλύτερη αντιμετώπιση, άσχετα με το αν οι εταιρίες το κάνουν για λόγους κερδοφορίας;» Για εμένα στο μεγαλύτερο τους μέρος όλες αυτές οι καμπάνιες παραβιάζουν ανοιχτές θύρες. Δηλαδή ότι κάνουν το κάνουν εκ του ασφαλούς όταν ξέρουν ότι η κοινωνία έχει φτάσει στο σημείο εκείνο που οι ιδέες οι οποίες προβάλλουν έχουν έτσι και αλλίως μεγάλη αποδοχή. Φυσικά θα υπάρχουν παράλληλα κάποιοι ούγκανοι, περίπτωση Τσιάρτα, που θα έχουν κάτι ρατσιστικό να πουν, αλλά θα υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό που θα είναι έτοιμο να αποδεχθεί το όποιο μήνυμα. Με λίγα λόγια οι πολυεθνικές δεν ρισκάρουν να ωθήσουν την κοινωνία προς τα εμπρός, απλά όταν οι συνειδήσεις των ανθρώπων έχουν προχωρήσει, ανάλογα προσαρμόζεται και το σύστημα στο νέο επίπεδο ισορροπίας μόνο και μόνο για λόγους αυτοσυντήρησης, κερδοσκοπίας και μάρκετινγκ. Το ότι οι διαφημιστικές καμπάνιες των εταιριών επικαιροποιούνται και από το «Λίζα μπανάνα…» που σήμερα πιθανόν θα θεωρούνταν ομοφοβικό, έχουμε περάσει σε μια θετική απεικόνιση των γκέι (πχ διαφημίσεις Τζάμπο), αυτό δεν σημαίνει ότι οι εταιρίες έχουν γίνει πιο ανθρώπινες, ίσα ίσα οι εργασιακές συνθήκες για τους εργαζόμενους μπορεί να είναι πολύ χειρότερες από ότι στο παρελθόν. Να πάμε πίσω στο Λίζα μπανάνα λοιπόν; Όχι, απλά να μην παρασυρόμαστε από την εκάστοτε εικόνα αφήνοντας την ουσία, και η ουσία είναι ότι οι πολυεθνικές δεν έχουν κοινωνικές ευαισθησίες.

Πριν κλείσω θέλω να γράψω και μερικές σκέψεις για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο που θεωρώ ότι λίγο πολύ σχετίζονται με τα παραπάνω. Υπάρχει μια τεράστια λατρεία απέναντι στο ίνδαλμα αυτό που λέγεται Αντετοκούνμπο από πολλούς ανθρώπους εδώ στην Ελλάδα (και όχι μόνο), παράλληλα υπάρχει και ένας κόσμος που είναι τόσο ρατσιστής ο οποίος δεν μπορεί να τον αποδεχθεί στη συνείδηση του με κανένα τρόπο. Προβληματική όμως δεν είναι μόνο η οπτική των φασισταριών που λένε τον Αντετοκούνμπο «μαϊμού», και που στο πρόσωπο του προσβάλλουν όλους τους μαύρους, αλλά και εκείνη που η λατρεία για τον Αντετοκούνμπο προέρχεται καθαρά και μόνο από το γεγονός ότι είναι υπεραθλητής και ίνδαλμα. Το λέω γιατί είχαμε και παλιότερα παρόμοια φαινόμενα με αθλητές όπως ο Πύρρος Δήμας και οι άλλοι ολυμπιονίκες της άρσης βαρών, που έφερναν μετάλλια στους ολυμπιακούς. Υπήρχαν λοιπόν πολλοί συμπατριώτες μας που ενώ αυτούς της άρσης βαρών τους έλεγαν «Ελληνόπουλα», τους αποδέχονταν και τους θαύμαζαν, την ίδια ώρα έβλεπαν με απαξίωση άλλους μετανάστες από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

Κατ’ εμέ, ο Αντετοκούνμπο, ως υπεραθλητής που έπιασε την καλή δεν θα έπρεπε να αποτελεί ένα θετικό πρότυπο για κάποιον άνθρωπο λαϊκής καταγωγής. Εννοείται ότι καλά έκανε και χρησιμοποίησε το ταλέντο του για να βγει από το βούρκο ο Γιάννης, αλλά εμάς η προσοχή μας πρέπει να είναι κυρίως στραμμένη σε εκείνους που είναι ακόμη μέσα στο βούρκο και αγωνίζονται. Η κατασκευή της σημερινής εικόνας του Αντετοκούνμπο, του American dream δλδ, είναι προβληματική και συμβάλει στην διαιώνιση των ανισοτήτων. Είναι το τυράκι του συστήματος που θέλει να σε κάνει να πιστέψεις ότι όσο «ταπεινής» καταγωγής και αν είσαι μπορείς στον καπιταλισμό να πιάσεις την καλή. Και φυσικά δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος, ο Αντετοκούνμπο, ο οποίος γίνεται ίνδαλμα των ταπεινών και καταφρονεμένων, αλλά οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι δεν θα έπρεπε να έχουν ινδάλματα κάποιους που έπιασαν την καλή,  τουλάχιστον όχι επειδή έπιασαν την καλή.

fa19_bb_gianniszf1-9-thumb-large

Είναι η σημαία καταλυτική σημασίας για την στάση μας απέναντι στον Γιάννη;

Τα παραπάνω δεν τα λέω για να υπονοήσω ότι πρέπει να τα βάλουμε με τον Αντετοκούνμπο επειδή καβατζώθηκε, θα πρέπει όμως να κάνουμε την ερώτηση στον εαυτό μας, αν συμπαθούμε το ίδιο τον Αντετοκούνμπο των φαναριών(και τον κάθε άλλο μετανάστη ή παιδί μεταναστών)  με τον Αντετοκούνμπο του NBA. Αν προϋπόθεση για να συμπαθήσουμε τον Αντετοκούνμπο και τον κάθε Αντετοκούνμπο είναι το να σηκώνει ελληνικές σημαίες μισού στρέμματος σε έκταση και να λέει ότι είναι περήφανος που είναι Έλληνας ή αν θα μπορούσαμε να αγαπήσουμε και ένα παιδί στη Μόρια που θα έβγαζε και την όποια πίκρα του για την αισχρή κατάσταση που αντιμετωπίζει στην Ελλάδα. Αν δηλαδή αγαπάμε το μαύρο που μας χαϊδεύει τα αυτιά, τον μαύρο που έχει στραμμένους όλους τους προβολείς πάνω του, τον μαύρο τον οποίον τον προβάλλει το σύστημα, τον μαύρο που μας τονώνει τον πατριωτικό μας εγωισμό ή αν θα μπορούσαμε να συμπαθήσουμε και τον μαύρο ή γενικότερα τον πρόσφυγα που δεν πληροί τις παραπάνω προϋποθέσεις… τους εκατοντάδες χιλιάδες άλλους δηλαδή που προσπαθούν να επιβιώσουν κάτω από αντίξοες συνθήκες στη χώρα μας.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

Ακόμα ένα πακέτο

104121365_10158276437949194_8270350687495415857_n104413882_10158278456619194_9163386036327105514_n104438865_10158280368149194_926723874716018893_n106380763_10158325616684194_7523480605709896965_n106504741_10158328155589194_4312088829584667554_o106554976_10158332821404194_1631408767278890053_n107079671_10158327624279194_3738378377743299878_n107091213_10158327526169194_2664767898943597362_n107664232_10158334674059194_8628880962848003346_n107761898_10158346349849194_4352609160146060313_o107765613_10158347856339194_2753540017832886890_o

Read Full Post »

syntagma_pame_2

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό γύρω από το κατάπτυστο νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση, και αφορά ουσιαστικά την αυστηροποίηση της νομοθεσίας σχετικά με τις διαδηλώσεις. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αποτελεί ένα ακόμη όπλο στην οργανωμένη προσπάθεια των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων (συντηρητικών και «προοδευτικών») που σκοπό έχει να περιορίσει όσο δυνατόν περισσότερο τις αντιδράσεις του κόσμου απέναντι στις αντιλαϊκές πολιτικές με αφορμή την προηγούμενη καπιταλιστική κρίση και την κρίση που πυροδότησε ο κορονοϊός. Στην ίδια κατεύθυνση άλλωστε κινιόταν και το νομοσχέδιο που απαιτούσε το 50%+1 επί του συνόλου των εγγεγραμμένων σε κάποιο σωματείο, προκειμένου να αποφασιστεί η διεξαγωγή απεργίας, το οποίο ήρθε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Οι αστικές κυβερνήσεις, αριστερές και δεξιές, προσπαθούν γενικότερα να περάσουν τέτοια νομοσχέδια κάτω από το χαλάκι έτσι ώστε να μην έχουν ισχυρές αντιδράσεις από τον λαϊκό παράγοντα. Αυτός είναι και ο λόγος που όταν είναι να ψηφιστούν, όλο και κάποιο σκάνδαλο του παρελθόντος θα έρθει στην επικαιρότητα και θα παιχτεί σε όλα τα media, προκειμένου να αποπροσανατολιστεί ο λαός (εσχάτως έχουμε την περίπτωση Καλογρίτσα), για να ξεχαστεί και αυτό με τη σειρά του μετά από καμιά δεκαριά μέρες. Άλλες φορές, τα αστικά κόμματα προσπαθούν να υποτιμήσουν την σπουδαιότητα αυτού που φέρνουν προς ψήφιση, θα θυμάστε ότι για το νομοσχέδιο σχετικά με τις απεργίες προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι όχι μόνο δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικό, αλλά αντιθέτως, θα ενισχυθεί και ο συνδικαλισμός αφού όλο αυτό θα μεταφραστεί σε μεγαλύτερη συμμετοχή στις συνελεύσεις.

Χέρι χέρι με όλα τα παραπάνω, πηγαίνει και η λογική του να συνδικαλιζόμαστε από τα σπίτια μας, κάτι που επιδιώκουν όχι μόνο τα αστικά κόμματα αλλά και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός. Γιατί να πρέπει να πάει ο άλλος στη συνέλευση, αφού μπορεί με τη βοήθεια της τεχνολογίας να πει τη γνώμη του με ένα κλικ… Να αποφεύγουμε και το σαματά βρε αδερφέ, να αφήσουμε και τους εκπροσώπους της ΓΣΕΕ να κάνουν τη δουλίτσα τους ανενόχλητοι. Το είπε πρόσφατα και ο Καψής (αν θυμάμαι καλά ήταν ο Καψής) σε εκπρόσωπο του ΚΚΕ, ότι υπάρχουν και άλλες μορφές διαμαρτυρίας πέραν των συλλαλητηρίων, όπως ας πούμε η διαμαρτυρία από τα ΜΚΔ (μέσα κοινωνικής δικτύωσης).

Όλοι αυτοί, θα ήθελαν ένα είδος [μη] κινήματος, το οποίο να μην ενοχλεί… πως λένε κάποιοι για τους γκέι ότι καλοί είναι αλλά να κρατάνε την προσωπική τους ζωή στο σπίτι τους, κάτι τέτοιο. Να μη βγαίνουμε στους δρόμους, να μην πηγαίνουμε στις συνελεύσεις, να μην είμαστε σε σωματείο, αλλά αν χρειαστεί, να παρακολουθούμε τις εξελίξεις από απόσταση (με ένα κλικ) και γενικά να κάνουμε ότι μπορούμε για να τους διευκολύνουμε σαν εργατικό κίνημα στο έργο τους που είναι να μας εξαφανίσουν, ή αν δεν μπορούν να μας εξαφανίσουν να κάνουν σαν να μην υπάρχουμε. «Ε μωρέ 20 άτομα δεν έχουν δικαίωμα να κλείνουν τους δρόμους»[1], λένε, γιατί κατά τα άλλα τις μαζικές διαδηλώσεις τις γουστάρουν, για αυτό τις πνίγουν στα χημικά, για αυτό και τις προβάλλουν μέρα νύχτα τα κανάλια. Από την πλευρά τους θα ήθελαν ένα κίνημα, συμβιβασμένο, να θεωρεί ότι τα δικά του συμφέροντα πάνε χέρι χέρι με τα συμφέροντα των αφεντικών και στις διεκδικήσεις του να είναι κάπως σαν λογοτεχνικός όμιλος… να αποτελούν δηλαδή φιλοσοφική συζήτηση για το θεαθήναι και να μην φεύγουν παραέξω.

Ευτυχώς στην χώρα μας υπάρχει το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ που δεν τους κάνει τη χάρη και που με όλες του τις δυνάμεις αντιστέκεται, προβάλει τα σημαντικά ζητήματα και αγωνίζεται να συσπειρώσει τον λαό υπέρ των συμφερόντων του και απέναντι σε αυτούς που του πίνουν το αίμα. Ακόμα όμως και χωρίς το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ, με όσα μέτρα περιορισμού και καταστολής και αν εξοπλιστεί ένα αστικό κράτος, ο λαός του κάποια στιγμή θα εξεγερθεί χωρίς να υπολογίζει κανέναν δικτατορικό νόμο και κανέναν κανόνα περιορισμού της δίκαιης οργής του. Το βλέπουμε άλλωστε να συμβαίνει και στις ΗΠΑ τον τελευταίο καιρό, που παρόλη τη σκληρή καταστολή και τις δολοφονίες ο κόσμος συνεχίζει να βγαίνει στους δρόμους. Φυσικά και στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα και αλλού ο τελικός μας σκοπός απέχει ακόμη πολλά μίλια, όμως όσα εμπόδια και αν μας βάλουν, (και θα μας βάλουν γιατί αυτοί ξέρουν τη δύναμη μας καλύτερα από ότι την ξέρουμε εμείς) ένα ένα θα τα ξεπεράσουμε. Χρειάζεται μέχρι τότε υπομονή, επιμονή και εγρήγορσή, να λειώσουμε στην κυριολεξία τους πάτους των παπουτσιών μας.

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

 

 

[1] «Ταλαιπωρείται ο κόσμος», λένε, αλλά δεν τους απασχολεί και τόσο ότι οι δικές τους πολιτικές τον ταλαιπωρούν τον κόσμο χ 1000 σε κάθε έκφανση της ζωής του.

Read Full Post »

μεγάλα-βιομηχανικά-παράθυρα-στο-εργοστάσιο-δία-ζώνη-αποκλεισμού-του-143904736

Εντάξει μπορεί το υπόλοιπο να είναι ερείπιο αλλά τα τζάμια στην πένα

Ότι θυμάμαι χαίρομαι και εγώ, απλά το συγκεκριμένο αποτελεί ένα ζήτημα το οποίο έρχεται και ξαναέρχεται στο προσκήνιο από εξωκοινοβουλευτικούς, κυρίως, χώρους, αλλά και από οπαδούς της σοσιαλδημοκρατίας. Αναφέρομαι στην «αποσπασμένη» δήλωση της Αλέκας Παπαρήγα ότι στην επανάσταση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι, την οποία κάποιοι υπερεπαναστάτες του πληκτρολογίου την έχουν κάνει καραμέλα για να δείξουν τάχα ότι το ΚΚΕ είναι συμβιβασμένο. Η πάγια θέση του κόμματος, βέβαια, είναι ότι σκοπός της προλεταριακής επανάστασης είναι να πάρει τα μέσα παραγωγής και να τα κάνει κοινωνική ιδιοκτησία και όχι να τα καταστρέψει, και σε αυτό ακριβώς αναφέρονταν στην συγκεκριμένη της ομιλία η Γ.Γ. (10/2008). Όλο αυτό ως απάντηση στην λογική του μπάχαλου, που γίνεται αντιληπτό ως δείκτης επαναστατικότητας  στους χώρους τους οποίους προανέφερα.

Ας υποθέσουμε όμως, ότι η Αλέκα είναι ένα συμβιβασμένο ξεπουλητάρι που με τις δηλώσεις της αυτές προσπαθεί να προστατεύσει το αστικό κράτος, ήταν όμως και ο Λένιν ξεπουλητάρι;

Ενδεικτικά παραθέτω:

«…το κόμμα του προλεταριάτου πρέπει να καλεί τους αγρότες στην άμεση και αυτόβουλη πραγματοποίηση του αγροτικού μετασχηματισμού και στην άμεση δήμευση της γης των τσιφλικάδων με αποφάσεις των αγροτών βουλευτών κατά τόπους.

Εδώ έχει ιδιαίτερη σπουδαιότητα να επιμένουμε στην ανάγκη να αυξηθεί η παραγωγή τροφίμων για τους στρατιώτες του μετώπου και για τις πόλεις, και ότι είναι απόλυτα απαράδεκτη οποιαδήποτε ζημιά ή φθορά των ζώων, των εργαλείων, των μηχανών, των κτηρίων κτλ κτλ.»[1]

Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματα του

Και για όσους ενδιαφέρονται η απομαγνητοφώνηση της ομιλίας εδώ

Το απόσπασμα που αποκόπηκε για να δημιουργηθούν οι όποιες εντυπώσεις εδώ

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

[1]  Β.Ι. Λένιν, Οι θέσεις του Απρίλη, εκδ. Σ.Ε Αθήνα 2013, σελ. 57.

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: