Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Επικαιρότητα’ Category

maxresdefault

Πως να μη σε ξεγελάσει αυτή η τίμια και αθώα φυσιογνωμία;

Όπως λέει και ο φίλος μου ο Γιάννης ο Περικεφαλαίας, «άμα τελικά πιάσουν τον Σώρρα και τον βάλουν μέσα, να του πούνε να δώσει 2 δις αν θέλει να τον βγάλουν με εγγύηση για να τον τρολάρουν». Τώρα το που θα τον βρουν είναι άλλο ζήτημα, μιας και από όταν βγήκε η καταδικαστική απόφαση, ερήμην, αυτός έγινε άφαντος σαν τα λεφτά του. Ίσως και να διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη, όπως προβλέπει και ο όρκος των «Ελλήνων Έγερσις». Και όπως ήταν αναμενόμενο, από άγνωστο τόπο και χρόνο, ο σωτήρας έσπευσε να στείλει μήνυμα προς το λαό του, λέγοντας ότι τον πολεμάει το σύστημα και λοιπά κουραφέξαλα.

Πέρα από την πλάκα, όσο και αν χάρηκα για την καταδικαστική απόφαση, δεν μπορώ να πω ότι αυτή η απόφαση αλλάζει κάτι ουσιαστικό. Είναι κάτι ανάλογο με αυτό που ισχύει και για τις δίκες της Χρυσής Αυγής. Οι χρυσαυγίτες και η εγκληματική τους οργάνωση πρέπει να παταχθoύν και ποινικά, όμως αυτό δεν αρκεί. Και δεν αρκεί γιατί όσο υπάρχουν οι σχετικοί θύλακες στην κοινωνία, όσο υπάρχει η απάθεια και η ανοχή, παρόμοια ζιζάνια δεν θα σταματήσουν να φυτρώνουν.

Η «κίνηση» του Σώρρα –που έχει και αυτή το φασιστικό της χαρακτήρα- με τα δεκάδες ή εκατοντάδες γραφεία ανά την επικράτεια, μαρτυρά ότι υπάρχει αρκετή σύγχυση στον τρόπο που σκέφτονται κάποιοι συμπολίτες μας. Εκτιμώ, ότι ο εν λόγω κύριος και οι διακηρύξεις του, βρίσκουν ευήκοά ώττα στις τάξεις των μικροαστών, και θεωρώ ότι σε μεγάλο βαθμό εκείνοι τον ακολουθούν και συντηρούν τον μύθο του. Είναι μέρος των χθεσινών αγανακτισμένων με τις μούτζες και τα φτυσίματα, του α(νεγ)κέφαλου εκείνου πλήθους ετερόκλητων ανθρώπων. Εκείνων που βγήκαν να διαδηλώσουν χωρίς κόμματα και σωματεία, αλλά τελικά καπελώθηκαν από την «ελπίδα» και από τη μαυρίλα(σύριζα και Χρυσή Αυγή αντίστοιχα), από Καζακαίους και από Βαρουφαίους, από Σώρρες και από Λεβέντηδες.

Και τίθεται για ακόμη μια φορά το αιώνιο ερώτημα..

Άραγε θα βγουν κάποια στιγμή τα κατάλληλα συμπεράσματα; Θα καταλάβει ο κόσμος ότι πρέπει να το πάρει αλλιώς; Θα πάψει να βάζει συνεχώς τα ίδια και τα ίδια υλικά στο τσουκάλι περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα; Είναι ακόμη νωρίς για να απαντηθούν όλα ετούτα, όμως δεν πρέπει να μας πιάνει απελπισία. Δεν πρέπει να περιπέσουμε στη λογική του «400 χρόνια μνημόνια» και του «Κιμ[της καρδιάς μας] πάτα το κουμπί». Δεν πρέπει να τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι,  και δεν πρέπει -εξαιτίας της υπεροψίας ή της απόφνωσης- να τα βλέπουμε όλα φλατ. Αν απογοητευθούμε ή καβαλήσουμε το καλάμι σε τέτοιο βαθμό που να απαξιώσουμε τον λαό, γινόμαστε αυτομάτως και εμείς οι ίδιοι μέρος του προβλήματος και βαρίδι. Στο δύσκολο δρόμο της αρετής χρειάζεται υπομονή, επιμονή, κάματος, και παράλληλα να μην αφήνουμε χαραμάδα ανοιχτή για να εισχωρήσει στη λογική το μικρόβιο της  «μικροαστικής ανυπομονησίας».

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

stolos_b2

Κάτι τέτοια βλέπω και μου έρχονται στο μυαλό βιβλικές ιστορίες με καιόμενους θάμνους…

Πριν από μερικές μέρες και για μερικές μέρες είχαμε την τιμή για ακόμη μια φορά να υποδεχθούμε και να φιλοξενήσουμε στην πόλη μας τα Χανιά τον αμερικάνικο στόλο. Οι περίπου 6.000 στρατιώτες αποβιβάστηκαν  του αρεοπλανοφόρου USS George H.W. Bush και ξεχύθηκαν στο ενετικό λιμάνι σαν ανθρώπινα σπερματοζωάρια προκειμένου να το γονιμοποιήσουν οικονομικά στα πέτρινα τούτα χρόνια, και αυτό με χαρά άνοιξε τα πόδια του για να τους δεχθεί. Δυστυχώς δεν γίνεται να περιγραφεί διαφορετικά αυτή η κινητοποίηση των καταστηματαρχών για να αποσπάσουν μια χούφτα δολάρια από τα λιγούρια τα πεζοναυτάκια. Ποτό, μαυράκι και πουτάνες, μάλιστα είδα μπροστά στα μάτια μου να πλασάρει χασισάκι στους πεζοναύτες μικρό παιδάκι 10-12 ετών δίπλα στο σιντριβάνι.

Κατά τα άλλα βό(γκ)ηξε η τοπική κοινωνία για τις 300 ιερόδουλες που ήρθαν σε αποστολή εκτός έδρας για τις ανάγκες του στόλου. Στην παρατήρηση ενός γείτονα συριζαίου σχετικά με την κατάπτωση των ηθών, του απάντησα ότι αυτά τα φαινόμενα είναι τόσο έντονα λόγο του καρκινώματος που λέγεται αμερικάνικη βάση στην πόλη μας, αλλά και της κακομοιριάς του ελληνικού λαού, για την οποία μεγάλη ευθύνη έχει και η κυβέρνηση συριζανελλ. Δεν δέχθηκε τα επιχειρήματα μου…

Όχι, δεν θα πιάσω από το αυτί ούτε τις ιερόδουλες αλλά ούτε και τα μαγαζιά στο λιμάνι που αγκάλιασαν με αγάπη και τρυφερότητα τα δολάρια του στόλου. Όμως δεν μπορώ και να πω ότι είμαι ικανοποιημένος με τα μυαλά που κάποια «χωριανάκια» μου κουβαλούν, οι οποίοι δεν έχουν καν την δικαιολογία ότι εισέπραξαν «μαρούλια». Ας γίνω όμως πιο συγκεκριμένος.

Μάθαμε τις προάλες ότι 25 εθελοντές από το αεροπλανοφόρο καθάρισαν την παραλία του Σταυρού. Το νέο ανακοινώθηκε παντού και οι αντιδράσεις ποικίλαν. Εγώ θα σταθώ λιγάκι σε εκείνους που υποστήριξαν αυτόν τον «άθλο», λες και είχαν μπροστά τους τον Ηρακλή που καθάρισε τους στάβλους τους Αυγέα. Παραθέτω μερικά χαρακτηριστικά σχόλια που αλίευσα από το Internet, στην παρένθεση τα δικά μου σχόλια.

«Αφού δε τα κάνουμε εμείς. ..»(Να μην το ξέραμε πρωτύτερα να «τα κάναμε» εμείς, να τα μαζεύαμε, και να πηγαίναμε να αδειάζαμε 2-3 βυτία σκατά στην παραλία…)

«kanan kai kati kalo»(Ακόμη και μια παραλία στο μέγεθος της Σαχάρας να καθάριζαν, πάλι αυτό δεν θα ξέπλενε ούτε το ένα εκατομμυριοστό από τα εγκλήματα τους)

«Για όποιο λόγο και να το έκαναν…μπράβο τους!!!!»(Ευχαριστούμε τους Αμερικάνους…)

«Ο απλος πολιτης φυσικα!!!Και καθε λογικος πολιτης σε ολο τον κοσμο σεβεται τον εαυτο του σεβεται και του αλλους.Δεν με ενδιαφερει το χρωμα η φυλη και ολα τα υπολοιπα.Αυτο που βλεπωτο εκτιμω.Ας το κανουν και οι ντοπιοι γαι τον τοπο τους!!!Καλο ξημερωμα.»(Δεν είναι θέμα ρατσισμού το να θεωρεί κάποιος ανεπιθύμητο έναν ιμπεριαλιστικό στρατό στην πόλη του. Δεν είναι ανεπιθύμητοι επειδή είναι μαύροι ή Αμερικάνοι, είναι ανεπιθύμητοι επειδή αιματοκυλούν τον κόσμο)

«Και τα δικα μας τα κακομαθημενα αραχτα στα κψμ και το καλοκαιρι πρωτα στο βρωμισμα των παραλιων!
Δεν ειμαι αμερκανοφιλος,δεν τους γουσταρω καθολου αλλα το σωστο πρεπει να λεγεται!»(Να λέγεται όμως και η οικολογική καταστροφή και οι καρκίνοι που προκαλούν οι «έξυπνες βόμβες» πέρα από τον άμεσο θάνατο που σκορπούν. Να λέγεται επίσης και το πώς μολύνουν τα χημικά των νατοϊκών πολέμων την θάλασσα. Να λέμε και για τις διεθνείς συμφωνίες ενάντια στη μόλυνση ,τις οποίες οι Αμερικανοί δεν έχουν αποδεχθεί με αποτέλεσμα η βιομηχανία τους να μην ακολουθεί κάποιους στοιχειώδεις κανόνες, και να παράγουν αβέρτα ρύπους. Όσο για τους Έλληνες φαντάρους, σήκω σήκω κάτσε κάτσε μας είχαν με τις πυρκαγιές, με πλημύρες, με τον «εθελοντισμό» στους ολυμπιακούς αγώνες κ.α. Οι Αμερικάνοι τουλάχιστον πάνε εθελοντικά  στρατό και πληρώνονται κιόλας.)

«Μαγκιά τους και μπράβο τους, κι ας είμαστε ένας λαός γεμάτος συμπλέγματα και κολλημένος σε άλλες εποχές..»(Αυτό γιατί ο αμερικάνικος λαός είναι ως γνωστόν από τους λιγότερο συμπλεγματικούς του κόσμου και προοδευτικός… αφού να φανταστείς σε μερικές πολιτείες διδάσκονται ότι οι άνθρωποι προήλθαν από τον Αδάμ και την Εύα. Για να μη μιλήσουμε για τα PTSD(Posttraumatic stress disorder) που αποκτούν πολλοί Αμερικάνοι στρατιώτες που συμμετείχαν στους κατά τόπους πολέμους της χώρας τους.)

paralia-amerikani-6

εεεε οοοο πάρτε τις σακούλες σας και φύγετε από ‘δω…

Παράλληλα με τα παραπάνω, πριν από καμιά δεκαριά μέρες ανακοινώθηκε και πρωταθληματάκι ποδοσφαίρου, το οποίο διοργάνωνε για τα παιδιά το «Χαμόγελο του Παιδιού» στα Χανιά. Στην διοργάνωση αυτή  η αμερικάνικη βάση ήταν ένας από τους χορηγούς και μαζί διάφοροι τοπικοί φορείς. Το αστείο –και τραγικό- είναι ότι συμπεριέλαβαν και τον «εμπορικό σύλλογο Χανίων» στους χορηγούς, ο οποίος είχε εκφράσει επισήμως την εναντίωση του σε αυτήν την συνδιοργάνωση. Γιατί είναι το λιγότερο προκλητικό, να αποδέχεται «Το Χαμόγελο του Παιδιού» να συμμετέχουν σε μια τέτοια δράση, οι εγκληματίες εκείνοι που έχουν γίνει αιτία να σβήσουν μια για πάντα τα χαμόγελα εκατομμυρίων παιδιών ανά τον κόσμο. Όχι κύριοι… η «βιτρίνα» της Αμερικάνικης βάσης να μη γινόμαστε και καμία ανάμειξη να μην έχουμε στις «αγαθοεργίες» τους.

Ίσως πάλι και να είμαι υπερβολικός… ίσως και να πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που ένας τόσο ισχυρός στρατός όπως ο Αμερικάνικος που γαμεί και δέρνει, εμάς προς το παρόν μόνο μας γαμει..

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Αντιεξουσιαστική ομάδα παρισινή αλόγα

Προϊόντα των μεγαλοεταιρειών kleenex, Johnson and johnson και Ajax (αναλυτικότερα αναφέρονται παρακάτω) έχουν νοθευθεί με κέτσαπ, μουστάρδα και μαγιονέζα. Για ένα διάστημα, το οποιο δε θα αποκαλύψουμε καθώς δε θέλουμε να αποσυρθούν μερικώς οι παρτίδες που κυκλοφορούν, απαλλοτριώσαμε από γνωστες αλυσίδες super market σε όλη την Αττική τα προϊόντα αυτά. Ακολουθεί αναλυτική περιγραφή με φωτογραφίες προς απόδειξη του αληθούς.

Η χλωρίνη κλινλέξ με άρωμα λεμόνιήταν αρκετά εύκολη. Απλά τραβήξαμε το καπάκι με δύναμη, χωρίς να ξεσφραγιστει, αφαιρέσαμε 10mL του προϊόντος και προσθέσαμε 10mL κέτσαπ. Ανακινήσαμε, και το προϊόν δεν παρουσιάζει καμια εμφανή αλλοίωση. Όταν όμως οι νοικοκυρές θα πάνε να σφουγγαρίσουν με το καπιταλιστικό αυτό προϊόν, θα δούνε προς έκπληξη τους το πάτωμα τους να γίνεται κατακόκκινο.

15645581_10154780784009194_1393334942_n

Για το σαμπουάν «μαλακά μαλλιά για παιδία καθημερινή φροντίδα» της Johnson and johnson ήταν επίσης απλή η διαδικασία. Το μονο που χρειάστηκε ήταν να ξεβιδώσουμε το πώμα, να γείρουμε τη συσκευασία, να αφαιρέσουμε 20mL του προϊόντος και να γεμίσουμε με 20mL μαγιονέζα. ξαναπιεσαμε το καπάκι για να σιγουρευτούμε ότι δε στάζει και βεβαιωθήκαμε πως είναι σαν καινούργιο. Φανταστείτε την έκπληξη και της μητέρας που θα κάνει μπάνιο το παιδί της με αυτό το μονοπωλιακό προϊόν, όταν θα δει τα απαλά μαλλάκια του παιδιού να λαδώνουν. Οι συμμαθητές στο σχολείο που θα το φωνάζουν κοροϊδευτικά «λαδοπόντικα» θα αναγκάσουν την μητέρα να πλένει εφεξής το παιδί μόνο με πράσινο αγνό σπιτικό σαπούνι.

15683013_10154780783819194_1667611448_n

Για το άζαξ εξπέρ για τα τζάμια ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία με το σαμπουάν, με τη διαφορα ότι χρειάστηκε να ανασηκώσουμε λίγο το πάνω μέρος της συσκευασίας, ώστε να τοποθετηθεί η μουστάρδα. Η ασυνείδητη νοικοκυρά που θα προσπαθήσει να καθαρίσει τα τζάμια της με αυτό το καθαριστικό, θα τα δει προς μεγάλη της έκπληξη να γίνονται κάθε άλλο παρά αόρατα.

15644321_10154780783934194_1475688286_n

Καθ’ όλη τη διάρκεια τις διαδικασίας φροντίσαμε ώστε να μην αφήσουμε καθόλου γενετικό υλικό που να μπορεί να μας ταυτοποιησει, και επίσης μετά το τέλος τις διαδικασίας για όλα τα προϊόντα, καθαρίστηκαν επαρκώς, για ακόμα μεγαλύτερη σιγουριά.

Πιο συγκεκριμένα, απαλλοτριώθηκαν και νοθεύτηκαν:

  • 12 χλωρίνες κλινέξ με άρωμα λεμόνι
  • 23 σαμπουάν johnson and johnson
  • 11 συσκευασίες άζαξ εξπέρ για τα τζάμια

Τα νοθευμένα προϊόντα θα επανατοποθετηθούν στα ράφια μεγάλων αλυσίδων super market σε όλη την Αττική. Να είστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να αποτραπεί κάπως η διαδικασία επανατοποθέτησης, καθώς όπως τα απαλλοτριώσαμε έτσι και θα τα βάλουμε πίσω (μακριά από κάθα είδους »ματια», ηλεκτρονικά και μη). Η επανατοποθέτηση των προϊόντων θα ξεκινήσει 3 μέρες ακριβώς μετά την αποστολή του συγκεκριμένου μηνύματος (δηλαδή θα ξεκινήσει από τις 22/12/2016) και θα διαρκέσει ακριβώς 2 εβδομάδες (μέχρι τις 5/1/2017).

Επιχειρησιακή στοχοθεσία της συγκεκριμένης δράσης είναι το σαμποτάζ των παραπάνω εταιρειών μέσω της πλήρους απόσυρσης των προϊόντων τους για τις 2 αυτές εβδομάδες, καθιστώντας σαφές πως δεν αποσκοπούμε να προκαλέσουμε οποιαδήποτε ζημια σε καταναλωτές. Χτυπώντας το μαρκετιστικο προφίλ των συγκεκριμένων μεγαλοεταιρειών, επιδιώκουμε να τους προκαλέσουμε οικονομικό πλήγμα, καθώς, αν θέλουν να είναι »ασφαλείς» οι πελάτες τους, θα πρέπει να αποσύρουν όλες τις παρτίδες των προϊόντων που θα είναι στα ράφια για όλο το διάστημα κατά το οποιο θα διαρκέσει η δράση.

Αντικαπιταλιστικές δράσεις που δεσμευόμαστε να οργανώσουμε στο μέλλον

  • θα νοθεύσουμε το σαμπουάν μπύρας με κρασί
  • θα νοθεύσουμε το ρύζι νυχάκι με ρύζι καρολίνα
  • θα αδειάσουμε τα σωληνάρια οδοντόπαστας κολινός και θα τα γεμίσουμε με κρέμα ξυρίσματος της ίδιας μάρκας(και το αντίθετο)

Για τη δημοσίευση του συγκεκριμένου προειδοποιητικού μηνύματος καθιστούμε υπεύθυνο το καθεστωτικό μέσο στο οποίο έχει αποσταλεί (poexania.wordpress.com). Σε περίπτωση μη δημοσίευσης, με ο,τι αυτό συνεπάγεται, καθαρά υπεύθυνο θα είναι πάλι το συγκεκριμένο μέσο.

Με την ολοκλήρωση της δράσης θα δημοσιευτεί αναλυτικό κείμενο ανάληψης ευθύνης.

Για τη διασκευή της παρακάτω είδησης Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

http://www.cretadrive.gr/news/greek-news/dilitiriasmena-proionta-poluethnikon-sta-supermarket/

Read Full Post »

 

Την μέρα που είχαν βγει στη φόρα οι φωτογραφίες από το Καστελόριζο οι οποίες έδειχναν μέλη της κυβέρνησης της «αριστεράς» (Πάνος Καμμένος, Δημήτρης Δρίτσας κ.α) να ποζάρουν δίπλα σε χρυσαυγίτες βουλευτές(Κασιδιάρης, Παππάς), σκέφτηκα ότι αυτό ήταν κάτι που μάλλον δεν το ήθελαν αλλά και δεν μπορούσαν να αποφύγουν για θεσμικούς λόγους. Θεώρησα δηλαδή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα προτιμούσε αυτή η φωτογραφία να μην είχε δει το φως της δημοσιότητας και ότι απλά αναγκάστηκαν να τους «ανεχθούν» δίπλα τους για να μην παραβούν τους κανόνες του αστικού κράτους(αλήθεια τι μας λέει αυτό για τους κανόνες του αστικού κράτους). Και αυτό όχι επειδή τρέφω κάποια εκτίμηση στο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πιστεύω δηλαδή ότι θα τους απέφευγαν αν μπορούσαν για λόγους ιδεολογικούς, απλά για να μην αμαυρώσουν –βάση της αρχής ότι ο καθένας είναι ότι δηλώνει- την εικόνα τους ως κόμμα της αριστεράς.

Τελικά δεν ήταν αυτή η περίπτωση, και υπάρχουν δυο πολύ ισχυρά τεκμήρια που δείχνουν ότι ήταν συνειδητή η επιλογή τους να βρεθούν και να φωτογραφηθούν δίπλα στους χρυσαυγίτες. Το πρώτο τεκμήριο είναι η αναφορά της ίδιας της αυγής στο γεγονός:

%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%b6%ce%bf

Η πλάκα είναι ότι ακριβώς το ίδιο άρθρο με την ίδια φώτο, θα μπορούσε να είχε δημοσιευθεί στην εφημερίδα Χρυσή Αυγή αντί για την Αυγή.

Θα υπέθετε κανείς πως αν ήθελαν θα μπορούσαν να είχαν επιλέξει μια άλλη φωτογραφία που να συνοδεύει το άρθρο, αντίθετα επέλεξαν μια στην οποία φαίνεται πρώτη μούρη ο Κασιδιάρης. Αυτό, σε συνδυασμό με το άρθρο που συνοδεύει τη φωτογραφία, κάνει στο δικό μου μυαλό αρκετά ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να αποδοθεί στην «κακιά στιγμή» η συνύπαρξη φασιστών και … «σοσιαλιστών» στο Καστελόριζο. Αντίθετα, υπάρχει προγραμματισμός και σκοπιμότητα. Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να το δούμε ως μια επίδειξη «εθνικής ομοψυχίας», ότι, «να, απέναντι στον κοινό εχθρό είμαστε όλοι οι Έλληνες ενωμένοι άσχετα από κόμματα και ιδεολογίες». Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι παρόμοιο κλίμα επικρατούσε στις πλατείες των αγανακτισμένων, «έξω τα κόμματα, όλοι οι Έλληνες μαζί»[1]. Τι και αν ήταν τελικά δύο κόμματα εκείνα που ωφελήθηκαν από το «κίνημα πλατείας», το Σύριζα και η Χρυσή Αυγή.

Το δεύτερο τεκμήριο, που  θα μπορούσε να πείσει και τον πιο καλόπιστο απέναντι στο σύριζα για το μη συμπτωματικό της υπόθεσης είναι οι δηλώσεις του συριζαίου πρώην υπουργού δικαιοσύνης  Νίκου Παρασκευόπουλου:

«Η εικόνα της συνύπαρξης στο Καστελόριζο και στη Ρω σε πολλούς μας δεν άρεσε. Από την άλλη όμως πρέπει να αποφασίσουμε τι προτιμούμε: Μια προσπάθεια ένταξης της Χρυσής Αυγής στο κλίμα της δημοκρατίας ή τη διαρκή ρήξη. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να προηγηθεί η ουσία μιας σύγκλισης».

Πρόσθεσε: «Η Χρυσή Αυγή πρέπει να δεχθεί έμπρακτα την υπαγωγή της στους θεσμούς της Δημοκρατίας. Και αυτή τη στάση, αν και όταν εκδηλωθεί, πρέπει να τη στηρίξουν τα δημοκρατικά κόμματα».[2]

Στα λόγια του πρώην υπουργού παρατηρούμε αφενός μια προτροπή για κατευνασμό του κτήνους, και αφετέρου ένα κλίμα τύπου «να τα βρούμε και να συνυπάρξουμε». Σε αυτό το σημείο καλό θα ήταν να κάνουμε μια μικρή ιστορική παρένθεση/αναδρομή και να μιλήσουμε λίγο για το μεσοπόλεμο.

Την τακτική αυτή του κατευνασμού των ναζί την εφάρμοσαν στο παρελθόν τόσο η Γαλλία όσο και η Αγγλία πριν από το ξέσπασμα του Β παγκοσμίου πολέμου. Η ιδέα τους ήταν ότι αν φέρονταν με το γάντι στον Χίτλερ, αν τον καλόπιαναν, τότε αυτός δεν θα στρέφονταν εναντίον τους, και, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα στρέφονταν εναντίον του κοινού τους εχθρού που ήταν η Σοβιετική Ένωση. Έτσι, παρά τις εκκλήσεις της ΕΣΣΔ για κοινό μέτωπο απέναντι στη ναζιστική Γερμανία, προσάρμοσαν την εξωτερική τους πολιτική γύρω από αυτήν την ιδέα, ακόμα και όταν ο Χίτλερ είχε δείξει τα δόντια του ενάντια στους γειτονικούς λαούς. Πάντως, παρά την καλή τους διαγωγή, τόσο η Αγγλία όσο και η Γαλλία, πλήρωσαν ακριβά τις συνέπειες του γερμανικού ιμπεριαλιστικού επεκτατισμού και κάθε άλλο παρά απέφυγαν την σύγκρουση.

Στην ίδια τη Γερμανία, όταν το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα κλήθηκε να διαλέξει ανάμεσα στο να στηρίξει τους κομμουνιστές ή το αστικό κράτος, αυτό επέλεξε να στηρίξει το αστικό κράτος ενάντια στον κοινό τους εχθρό που ήταν οι «κόκκινοι» και να ευλογήσει την όποια καταστολή για την αποτυχία της επανάστασης και των ταξικών αγώνων που ακολούθησαν. Κατά την άνοδο του ναζισμού, μάταια οι συνεπείς ταξικές δυνάμεις έκαναν εκκλήσεις για κοινό μέτωπο απέναντι στον Χίτλερ. Οι σοσιαλδημοκράτες είχαν κάνει την επιλογή τους, θα στήριζαν μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος τους το αστικό σύστημα και το δικαίωμα του ναζιστικού κόμματος να συμμετέχει στις εκλογές όπως κάθε άλλο κόμμα. Ήθελαν και εκείνοι να κατευνάσουν τον Χίτλερ βλέπετε, άλλωστε ήταν ξεκάθαρο πως μεταξύ των ναζί και των κομμουνιστών αυτοί επέλεγαν τους ναζί. Τελικά στήριξαν τον Χίντεμπουργκ και αυτός με τη σειρά του όρκισε τον Χίτλερ απόλυτο αρχηγό του γερμανικού κράτους. Το μόνο που κατάφεραν τελικά οι του SPD, πέρα από το να συνδράμουν για να πάρει ο Χίτλερ την εξουσία, ήταν να φάνε και τα δικά τους κεφάλια, αφού με την πρώτη ευκαιρία ο Χίτλερ τους έστειλε στα τάρταρα, μαζί με την αστική νομιμότητα και τον κοινοβουλευτισμό εν γένει.

Δεν ξέρω αν δικαιούμαστε να κατηγορήσουμε αυτή τη στιγμή τον ΣΥΡΙΖΑ για σοσιαλσωβινισμό[3], όμως δεν μπορούμε και κάνουμε τα στραβά μάτια στα σημάδια που παραπέμπουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Πρέπει μάλλον να δεχθούμε πως αν σαπίσουν αρκετά οι συνθήκες και βιώσουμε παρόμοιες καταστάσεις με αυτές του μεσοπολέμου, κατά πάσα πιθανότητα η στάση της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας θα έχει πολλά κοινά με τη στάση της Γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας εκείνης της εποχής. Επίσης πρέπει να έχουμε κατά νου και τη στάση των σοσιαλσωβινιστικών  κομμάτων της περιόδου πριν από το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, τα οποία, κόντρα στις αποφάσεις της Δεύτερης Διεθνούς, ψήφισαν τις πολεμικές πιστώσεις, πυροδοτώντας έτσι τον πόλεμο και βάζοντας πλάτη στις επεκτατικές ιμπεριαλιστικές διεκδικήσεις των αστικών τους τάξεων.

Προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, ο Παρασκευόπουλος «ανασκεύασε» τις αρχικές του δηλώσεις υποστηρίζοντας ότι άλλα εννοούσε και άλλα καταλάβαμε:

«κάθε ανθρώπινο ον, έχει δικαίωμα να αλλάξει στο μέλλον στάση» και προσθέτει «η δήλωσή μου πάντως καθόλου δεν αναφέρεται στο παρελθόν, στα πεπραγμένα μιας ομάδας που εμφορείται από ναζιστική ιδεολογία, ούτε στα εγκλήματα μελών της που λογοδοτούν ενώπιον της Δικαιοσύνης. Η ιστορία δεν ξεπλένεται».

Προσωπικά το βρίσκω αρκετά ύποπτο που ένας πρώην υπουργός δικαιοσύνης αισθάνεται την ανάγκη να μιλήσει ευμενώς για ένα ναζιστικό κόμμα του οποίου τα μέλη είναι υπόδικοι για τα πιο στυγερά εγκλήματα. Αλήθεια, μήπως σημαίνει κάτι αυτό για την κατεύθυνση που θα πάρουν οι δίκες; Πόσο μάλλον όταν υποστηρίζει ότι κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να αλλάξει. Δηλαδή είναι ατομικό το ζήτημα, είναι ατομική υπόθεση η άνοδος του φασισμού; Ως τέτοιο -ατομικό ζήτημα- θα το αντιμετωπίσει και η δικαιοσύνη και όχι ως τις συλλογικές πράξεις ενός ναζιστικού μορφώματος που από τη φύση του παράγει και προάγει την εγκληματική δράση των μελών του απέναντι σε αυτούς που θεωρεί κατώτερους; Η δεύτερη δήλωση του πρώην υπουργού είναι κατά τη γνώμη μου πιο επικίνδυνη από την πρώτη, διότι κρύβει από πίσω της ακριβώς αυτή τη σκοπιμότητα, να αντιμετωπιστούν τα εγκλήματα των χρυσαυγιτών ως μεμονωμένα περιστατικά, ένα σύνολο από κακές στιγμές που ουδεμία σύνδεση έχουν μεταξύ τους και που καμία σχέση δεν έχουν με την «ακτιβιστική» πλευρά του ναζιστικού κινήματος.

Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που ο χορός του χρυσαυγιτικού εγκληματικού «ακτιβισμου» με επίκεντρο τα κέντρα κράτησης και το μεταναστευτικό έχει φουντώσει. Κάτι που δείχνει ότι η «σοβαρή-κατευνασμένη- Χρυσή Αυγή» υπάρχει μόνο στην φαντασία των λειτουργών του αστικού κράτους, ίσως όμως και έτσι ακριβώς να τη θέλουν. Αυτή τη στιγμή άλλωστε, η ρεφορμιστική και η σοσιαλδημοκρατική αριστερά ελάχιστα εκφράζει την λαϊκή δυσαρέσκεια στους δρόμους. Η εκλογική στήριξη που έδωσε ο λαός στο ΣΥΡΙΖΑ δεν μεταφράζεται σε κινηματική στήριξη. Ο βασικός «παίχτης» στους δρόμους είναι το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, με κάποια μικρότερα εξωκοινοβουλευτικά ρεφορμιστικά κόμματα και οργανώσεις να ακολουθούν από μεγάλη απόσταση. Η παρουσία και η ενίσχυση της Χρυσής Αυγής ως ανάχωμα, χρησιμεύει στο να κρατά συνειδησιακά και κινηματικά αιχμάλωτη μια μερίδα του απογοητευμένου και εκνευρισμένου λαού. Μακριά από το να βγάλει τα σωστά συμπεράσματα και να στρατευτεί με αυτούς που πρέπει να στρατευτεί βάση των ταξικών του συμφερόντων.

Η «αντισυστημική» Χρυσή Αυγή, αυτή που ξεσπά, που δέρνει, που μαχαιρώνει, που τα βάζει με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, που βρίσκει εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν και κρύβει τους εχθρούς εκεί που υπάρχουν, έλκει μια μερίδα του λαού που μην έχοντας την απαραίτητη πείρα ψάχνει κάποιον να ενοχοποιήσει και κάπου να ξεσπάσει. Τα αστικά κόμματα υποκρίνονται όταν κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν πως δεν αλλάζει ο φασίστας άμα του φορέσεις κοστούμι και γραβάτα, και με το να ντύνουν τους φασίστες με φανταχτερά κοστούμια, ξεγυμνώνονται οι ίδιοι στα μάτια όποιου μπορεί να σκεφτεί και να κρίνει. Με λίγα λόγια, για το αστικό σύστημα η Χρυσή Αυγή και τα τερτίπια της αποτελούν μια «ασφαλή εναλλακτική», μια εναλακτική που και θα απορροφήσει μερίδα του απογοητευμένου κόσμου μην αφήνοντας την να γίνει πραγματικά επικύνδυνη για το σύστημα, και θα συγκρουστεί με τα όποια προοδευτικά στοιχεία είναι ικανά να γίνουν επικύνδυνα για τον καπιταλισμό.

Είναι όπως είδαμε και μέσα από τα ιστορικά παραδείγματα, στη φύση των αστικών κομμάτων, ανάμεσα στον φασισμό και στον κομμουνισμό να προτιμούν τον φασισμό. Και αυτό επειδή μπορεί τα νήματα να καταλήγουν τελικά σε διαφορετικές πολιτικές μαριονέτες, ξεκινούν όμως από το ίδιο χέρι, την καπιταλιστική ιδιοκτησία, και αυτή πρέπει να την προστατέψουν με κάθε θυσία. Οι μαριονέτες αυτές, λοιπόν, όσες διαφορές και αν εμφανίζονται να έχουν στα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά, δουλεύουν για τον ίδιο σκοπό στον ίδιο θίασο, ανεβάζοντας το ίδιο έργο. Έτσι, μερικές φορές, όσο και αν θέλουν να κρυφτούν η χαρά δεν τους αφήνει.

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

[1] Και έτσι πάνε περίπατο οι ταξικές αναλύσεις περί ευθύνης του πλούσιου για τη φτώχεια του φτωχού, και καλλιεργείται η ιδέα ότι μπορούν τα πρόβατα και οι λύκοι να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι χωρίς τα πρώτα να είναι το γεύμα.

[2] http://www.902.gr/eidisi/politiki/116602/diloseis-toy-proin-ypoyrgoy-dikaiosynis-gia-sygklisi-me-ti-hrysi-aygi

[3] Την αντίληψη ότι στα πλαίσια ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου οι ταξικές αντιπαλότητες πρέπει να σταματήσουν και η εργατική τάξη πρέπει να στηρίξει την αστική ενάντια στον υποτιθέμενο κοινό εξωτερικό εχθρό. Ο Λένιν πολέμησε αυτήν την αντίληψη υποστηρίζοντας ότι από τους πολέμους που ξεσπούν μεταξύ καπιταλιστικών κρατών για τα συμφέροντα των αστικών τάξεων των κρατών αυτών η εργατική τάξη δεν έχει τίποτα να κερδίσει και για αυτό πρέπει με κάθε τρόπο να τους μπλοκάρει. Χρέος της εργατικής τάξης είναι να κάνει τον δικό της πόλεμο απέναντι στην εγχώρια της αστική τάξη, έτσι ώστε να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι.

 

Παράρτημα:

Στα παραπάνω πρέπει να συνυπολογιστεί και η στάση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία όσο βρίσκονταν ακόμη στο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολλές εκείνες οι φορές που στήριξε ανοιχτά τη Χρυσή Αυγή μέσα στο κοινοβούλιο με βάση τον θεσμικό της ρόλο και με πρόσχημα την αστική νομιμότητα και την εθνική ομοψυχία. Παρακάτω μερικά τεκμήρια:

Τεκμήριο 1:

Από συζήτηση στη βουλή 10/3/2015

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Δεν είναι δυνατόν να αποκαλούμεθα «επίγονοι του Χίτλερ» ή «επίγονοι του ναζισμού». Είναι και αυτό ύβρις. Πιστεύω ότι θα έπρεπε να ανακληθεί στην τάξη.

Η κόντρα συνεχίστηκε, αυτή τη φορά ανάμεσα στον Αρβανίτη και στον Καραθανασόπουλο από το ΚΚΕ, με τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής να αποκαλεί τον κ. Καραθανασόπουλο «επίγονο του Στάλιν».

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Με αναγκάζει ο προλαλήσας, επίγονος του Στάλιν, να του πω ότι κατά την πρώτη συνεδρίαν της Περιφερείας Δυτικής Ελλάδος, γενομένης συζητήσεως περί Μελιγαλά, είπε αναστάς ο κ. Καραθανασόπουλος: «Και λίγους σφάξαμε εκεί! Και στον επόμενο γύρο θα σας κανονίσουμε!». Επί λέξει! Εδώ είναι.

ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ: Η σιωπή μου προς απάντησή του. Δεν μπαίνω καν στον κόπο να απαντήσω, κυρία Πρόεδρε.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Θα επαναφέρω το Σώμα στο πνεύμα της συνεδρίασης, που πρέπει να είναι πνεύμα ομοψυχίας και εθνικής ομοθυμίας για μία διεκδίκηση πανθομολογούμενη και συνομολογούμενη και όχι πνεύμα αναφορών οι οποίες θα πυροδοτήσουν μάλλον διχαστικές συζητήσεις.

ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ:  Η σιωπή μας προς απάντησή τους, γιατί δεν θέλουμε να συνομιλούμε με συνεργάτες -και δεν υπάρχει εδώ καμία εθνική ομοψυχία- με πολιτικούς απογόνους των ναζιστών, συνεργάτες των κατακτητών, με το ναζιστικό αυτό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής.

 

Τεκμήριο 2:

Η Κωνσταντοπούλου προτείνει να αναβληθεί συνεδρίαση της βουλής επειδή δεν παρίστανται οι υπόδικοι χρυσαυγίτες βουλευτές.

 

Τεκμήριο 3:

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αρνείται την πρόταση του ΚΚΕ να βγεί κείμενο πολιτικής καταδίκης ενάντια στις απειλές που εξαπέλυσε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής στην βουλευτή του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη.

 

Read Full Post »

Χαρές και πανηγύρια κάνουν λέει για τον θάνατο του Φιντέλ οι κουβανοί που βρίσκονται στις ΗΠΑ. Δεν καταλαβαίνουν τα κακόμοιρα ότι ο μόνος λόγος που οι ΗΠΑ τους είχαν σε ευμένεια είναι επειδή τους ήθελαν ως «αντιπολίτευση» απέναντι στη σοσιαλιστική Κούβα. Άμα η Κούβα πάψει να είναι σοσιαλιστική -κάτι που επιθυμούν οι πανηγυριτζήδες- οι ΗΠΑ δεν θα τους έχουν ανάγκη και καλό θα ήταν να προσέχουν μην εκπέσουν στην κατηγορία των «μεξικάνων» στα μάτια του νέου προέδρου.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

images

Δεν θα έλεγα ότι είμαι σε θέση να κάνω μια ιστορική αναδρομή στο φαινόμενο της εμπορευματοποίησης διαφόρων εορταστικών εκδηλώσεων και εθίμων της ανθρώπινης κοινωνίας, θα στοιχημάτιζα όμως ότι η σχέση αυτή είναι τόσο αρχαία όσο το ίδιο το εμπόριο. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πόσο παλιός είναι ο θεσμός της εμποροπανήγυρης, αλλά και πόσο διαδεδομένη ήταν τον μεσαίωνα η εμπορική εκμετάλλευση –από την πλευρά της εκκλησίας και των μοναστηριών(και λοιπών παρατρεχάμενων)- διαφόρων λειψάνων αγίων, κομματιών τιμίου ξύλου, ευλογημένων φυλαχτών, κ.α.

Στην καπιταλιστική εποχή, που το εμπόριο έχει μπει χωρίς αμφιβολία στο προσκήνιο, πέρα από την αύξηση της σε όγκο, η εν λόγω σχέση έχει συσφιχθεί σε τέτοιο βαθμό που θα λέγαμε ότι το εμπόριο και οι διάφοροι επετειακοί εορτασμοί έχουν αποκτήσει αλληλεξάρτηση συμβιωτική. Οι πολυεθνικές θεωρούν την περίοδο των Χριστουγέννων ως χρυσοφόρα, και στα πλαίσια αυτής επενδύουν στην διαφήμιση, σε ειδικές κυκλοφορίες προϊόντων, σε εφοδιασμό των καταστημάτων, σε αύξηση του πλάνου παραγωγής, κλπ. Αντίστοιχες τέτοιου είδους επέτειοι είναι η γιορτή του αγίου Βαλεντίνου, το Χάλοουιν, η μέρα της γυναίκας, η πρωτομαγιά[1] κ.α.

Έχουν περάσει μόλις τρείς μέρες από το προηγούμενο μου άρθρο που μιλούσε για τον πολιτισμικό ιμπεριαλισμό, και το πως, στη χώρα μας αλλά και αλλού αντιγράφονται τα αμερικάνικα έθιμα. Χθες λοιπόν, σε μια παρέα φίλων, έπεσε στο τραπέζι το ζήτημα της «Μαύρης Παρασκευής», για το οποίο κάτι είχε πάρει το αυτί μου αλλά δεν του είχα δώσει και πολύ σημασία. Η «Μαύρη Παρασκευή» είναι ένα ακόμη εισαγόμενο από την Αμερική έθιμο, το οποίο σηματοδοτεί την έναρξη των χριστουγεννιάτικων αγορών. Στα πλαίσια αυτής, κάποια καταστήματα –κυρίως αλυσίδες ή συγκροτήματα πολυκαταστημάτων- ανοίγουν από τα αχάραχτα κάνοντας ειδικές προσφορές στους πελάτες μέχρι εξαντλήσεως των αποθεμάτων τους. Στο αμέρικα παρατηρείται το φαινόμενο να στοιβάζονται πλήθη κόσμου έξω από τα καταστήματα, περιμένοντας τα να ανοίξουν, προκειμένου να προλάβουν να αγοράσουν σε προσφορά το προϊόν που επιθυμούν. Η εικόνα που παρουσιάζει ο κόσμος που στοιβάζεται έξω από τα μαγαζιά, είναι τέτοια, που ομοιάζει με τη ταινία τρόμου του George Romero “Dawn of the dead”, η οποία είχε φτιαχτεί ακριβώς για να σατιρίσει το φαινόμενο του υπερκαταναλωτισμού παρομοιάζοντας τους ανθρώπους με ζόμπι που κάνουν επιδρομή στα διάφορα mall.

Αριστερά η πραγματικότητα, δεξιά η ταινία. Η μόνη διαφορά που υπάρχει είναι ότι σε αυτήν την περίπτωση η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία του καλλιτέχνη.

Τα βήματα προς την απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων και του ωραρίου εργασίας, άνοιξαν το δρόμο για την υιοθέτηση τέτοιων εθίμων και στη χώρα μας. Και δεν είναι μόνο οι «μαύρες παρασκευές» αλλά και η Κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων, και οι «λευκές νύχτες», που και σε αυτές το ωράριο γίνεται λάστιχο, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να αναγκάζονται να κάνουν ολονυχτίες πίσω από τις ταμειακές και ανάμεσα στα ράφια. Δεν γνωρίζω άμα οι «λευκές νύχτες» είναι και αυτές εισαγόμενο έθιμο, πάντως στη χώρα μας παίρνουν χαρακτήρα πανηγυριού, αφού οι δήμοι καλούν συγκροτήματα, στολίζουν τους εμπορικούς δρόμους, διαφημίζουν το γεγονός κ.α. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε φτάσει πλέον στο τρελό σημείο όχι να εμπορευματοποιούνται οι γιορτές αλλά να γιορτάζονται οι εμπορευματοποιήσεις! Δηλαδή πίσω από τις «λευκές νύχτες» για παράδειγμα, δεν υπάρχει κάποιο πολιτισμικό ή θρησκευτικό έθιμο, αλλά τείνει να γίνει έθιμο προς εορτασμό, η εμπορευματοποίηση αυτή καθ’ αυτή(εμπορευματοποίηση για την εμπορευματοποίηση, πως λέμε τέχνη για την τέχνη). Δεν θα αναλύσω περαιτέρω τις φιλοσοφικές προεκτάσεις όλου αυτού του φαινομένου, θα αναφερθώ όμως σε κάποιες αμιγώς πρακτικές.

Καταρχήν, αν για κάποιο ΚΎΡΙΟ λόγο γίνεται όλο αυτό στην Ελλάδα, είναι για να αναπτυχθεί και στη χώρα μας –ή τέλοσπάντων να προωθηθεί ακόμη περισσότερο- η κουλτούρα να ψωνίζει ο κόσμος από πολυκαταστήματα τύπου mall και από αλυσίδες καταστημάτων γενικότερα. Πολλοί μικρομαγαζάτορες, παγιδευμένοι από τις συνέπειες της κρίσης, των κυβερνητικών μέτρων, και του ανταγωνισμού από τα μεγάλα μονοπώλια, ψάχνουν να πιαστούν από τα μαλλιά τους και μη μπορώντας να καταλάβουν ότι όλο αυτό θα τους γυρίσει μπούμερανγκ, ελπίζουν ότι υποστηρίζοντας τέτοιες δράσεις –και ξεζουμίζοντας τους υπαλλήλους τους και τον εαυτό τους- όλο και κάτι θα καταφέρουν. Στην πραγματικότητα η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη, και με το να υποστηρίζουν όλες αυτού του τύπου τις δράσεις το μόνο που καταφέρνουν είναι να τραβούν κουπί στη γαλέρα του αφανισμού τους. Τα δικά τους ταμεία και πάλι δεν γεμίζουν. Αλλά ακόμη και αν γεμίσουν πόση ανάσα να τους δώσει μια μέρα, όταν έχουν να τα βάλλουν με κολοσσούς οι οποίοι έχουν τεράστια ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα, και ειδικότερα αυτό της δυνατότητας να πουλούν φτηνότερα σε μια κοινωνία που μαστίζεται από την κρίση.

Για τους εργαζόμενους αυτό σημαίνει τέντωμα ωραρίου, εργασία τις Κυριακές, χωρίς αυτό τις περισσότερες φορές να έχει ανάλογη αύξηση, ή να μην έχει και καθόλου αύξηση στις αποδοχές τους. Πέρα όμως από τις άμεσες επιπτώσεις, υπάρχουν και η μακροχρόνιες που είναι και πιο επικίνδυνες. Δηλαδή το ότι οι εργαζόμενοι συνηθίζουν να αποδέχονται ένα ωράριο λάστιχο, χωρίς κάποιο πραγματικό αντίκρισμα, αλλά και το ότι όλο αυτό γίνεται στο ευρύτερο πλαίσιο ενός επιταχυνόμενου ξηλώματος των όποιων κεκτημένων τους δικαιωμάτων.

Για τους τελικούς καταναλωτές, τέτοιου είδους «φιέστες» ίσως αποτελούν μια ευκαιρία να «ξεσπάσουν» ξοδεύοντας τα τελευταία του χρήματα σε τιμή ευκαιρίας. Όμως και αυτοί θα πρέπει να αντιληφθούν ότι για αυτήν τους την κατάσταση της φτωχοποίησης, συνυπεύθυνες είναι αυτές ακριβώς οι πολυεθνικές, αλλά και οι τράπεζες των πιστωτικών και των δανείων. Αυτός είναι και ο λόγος που τόσο οι μικρομαγαζάτορες, όσο και οι «τελικοί καταναλωτές», πρέπει να συνταχθούν με το οργανωμένο εργατικό κίνημα το οποίο από την αρχή αυτών των φαινομένων κινητοποιείται και προσπαθεί να εμποδίσει αυτήν την κουλτούρα –και τα όποια νομοθετήματα και θεσμούς την συνοδεύουν- από το να κατακτήσει τη συνείδηση του λαού μας.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Ασφαλώς, τόσο η μέρα της γυναίκας, όσο και η πρωτομαγιά, έχουν άλλο νόημα για το εργατικό λαϊκό κίνημα, όμως ο καπιταλιστικός κόσμος δεν χάνει την ευκαιρία να τους διαστρεβλώσει το νόημα, αφενός για να εκμεταλλευθεί εμπορικά, και αφετέρου για να υποβαθμίσει τη σημασία τους ως επετείους συνδεδεμένες με τους αγώνες για την ανθρώπινη χειραφέτηση.

Read Full Post »

τζι37.JPG

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: