Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Επικαιρότητα’ Category

Δημοσιεύτηκε και στο katiousa.gr

Ποια Ελένη;
Τη μάνα του Κωνσταντίνου
Ποιου Κωνσταντίνου;
Του γιου του Κωνστάντιου
Αααααα…

Όπως καταλάβατε, αφορμή για τη σειρά άρθρων που θα ακολουθήσει αποτελεί η μεταφορά στη χώρα μας –με τιμές αρχηγού κράτους- του σκηνώματος της Αγίας Ελένης, μητέρας του πρώτου βυζαντινού αυτοκράτορα, του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Η μούμια, πρόκειται να παραμείνει στη χώρα μας για ιερό προσκύνημα –και καλοκαιρινές διακοπές- ως τις 15 Ιουνίου, όσοι πιστοί προσέλθετε.

Προσωπικά, δεν έχω ιδέα αν μέσα στη σαρκοφάγο βρίσκεται το πραγματικό λείψανο της αγίας, ούτε και έχει τελικά τόση σημασία αυτό. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία, είναι η κοσμοσυρροή προσκυνητών που συνοδεύει κάθε φορά την έκθεση όλων αυτών των ιερών λειψάνων (σαγιονάρες, πασούμια, ακρωτηριασμένα χέρια κλπ), που σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο κοντά  ερχόμαστε σε κάποιες μεσαιωνικές συνήθειες και δοξασίες, και πόσο μακριά είμαστε από αυτό που ο Βέμπερ αποκαλούσε «απομάγευση του κόσμου».  Ίσως μάλιστα, στα χρόνια της κρίσεως (της οικονομικής όχι της βιβλικής), να έχουμε έρθει ακόμη πιο κοντά στις μεσαιωνικές τελετουργίες, αφού οι άνθρωποι, παγιδευμένοι σε μια σειρά αδιεξόδων, αναζητούν τη λύση στο μεταφυσικό, στην θρησκεία και στα θαύματα.

agia_eleni

«Για μια σαρκοφάγο αδειανή (;) για μια Ελένη»

Από την πλευρά της η εκκλησία, όχι μόνο δεν σέβεται τις ίδιες της τις διακηρύξεις που εναντιώνονται στην ειδωλολατρία, αλλά εκμεταλλεύεται όλα αυτά τα είδωλα για να αυξήσει την επιρροή της και να γεμίσει τα ταμεία της. Άλλωστε αυτή είναι μια συνήθεια που η εκκλησία την έχει τουλάχιστον από τα βυζαντινά χρόνια, κατά τα οποία ο χριστιανισμός μετατράπηκε από θρησκεία των απανταχού κατατρεγμένων, σε εξουσιαστικό κυβερνητικό θεσμό που εναντιώνονταν και κατεδίωκε οποιαδήποτε μη ενταγμένη στον κρατικό έλεγχο ερμηνεία της πίστης, ως αιρετική.

«Πριν όμως πάρει τα κατάλληλα μέτρα (ο Λέων ο Ίσαυρος, που ήθελε να περιορίσει την δύναμη των μοναστηριών) κατά του εξαχρειωμένου καλογερισμού, θέλησε να χτυπήσει την ειδωλολατρεία, που εκδηλώνονταν με την προσκύνηση των εικόνων. Οι διάφοροι άγιοι είχαν αντικαταστήσει τη λατρεία του θεού και οι εικόνες τους χαρακτηρίζονταν ως θαυματουργές.

Εξάλλου οι εκκλησίες, όπως πολύ σωστά γράφει ο Κ. Παπαρηγόπουλος, είχαν καταντήσει «κοσμικά εντευκτήρια» και σ’ αυτές πήγαιναν άντρες και γυναίκες για να διεκπεραιώσουν τις ερωτικές τους υποθέσεις και όχι για να ακούσουν το «λόγο του θεού».

Πρώτο μέτρο που πήρε ο Λέων ήταν το εξής: Πρόσταξε να κρεμάσουν ψηλότερα τις εικόνες ώστε να μην μπορούν οι θρησκόληπτοι να τις ασπάζονται και να τις προσκυνούνε. Το μέτρο αυτό έγινε αφορμή να εξεγερθούν οι καλόγεροι και να δημιουργηθούν ταραχές (και παράλληλα σήμανε το ξεκίνημα των εικονομαχιών οι οποίες κράτησαν σχεδόν ενάμιση αιώνα).»(1)

«Τα χρώματα των εικόνων μεταχειρίζοντο ως φάρμακα, ταύτας επικαλούντο εις περιπτώσεις κει εις γεγονότα όλως άσχετα προς την θρησκείαν, λ.χ, ταύτας (τας εικόνας) καθίστων αναδόχους των βαπτιζομένων νηπίων ή των προσερχομένων εις τον μοναχικόν βίον. Τινές των πρεσβυτέρων ανεμίγνυον μετά της θείας ευχαριστίας χρώματα των εικόνων, άλλου δε έθετον άρτον της θείας ευχαριστίας επί των εικόνων και ούτο μετελάμβανον…»(2)

Ο Μέγας Κωνσταντίνος και η μητέρα του λογίζονται από την ορθόδοξη εκκλησία ως δυο από τους σπουδαιότερους αγίους, πάνε μάλιστα και σετάκι γι’ αυτό γιορτάζουν την ίδια μέρα, στις 21 του Μάη. Ο λόγος είναι πως θεωρούνται θεμελιωτές της ορθοδοξίας, αφού στα χρόνια τους και με την συμβολή τους έγινε το πρώτο μεγάλο βήμα για να μετατραπεί ο χριστιανισμός σε επίσημη θρησκεία του βυζαντινού κράτους.(3) Κατά τα άλλα πάντως, τόσο η Ελένη αλλά κυρίως ο Κωνσταντίνος κάθε άλλο παρά άγιοι ήταν στη ζωή τους, αφού, όπως θα δούμε παρακάτω, ούτε τη σάρκα μίσησαν (εκτός και αν επρόκειτο για τη σάρκα των αντιπάλων τους), ούτε και το πνεύμα αγάπησαν (εκτός και αν εξυπηρετούσε τους επίγειους σκοπούς τους).

Επειδή, γενικώς, καλό θα ήταν να γνωρίζουμε τι κρύβεται πίσω από τα σύμβολα της πίστεως τα οποία σεβόμαστε και προσκυνούμε (ή τελοσπάντων αρκετοί σέβονται και προσκυνούν), αποφάσισα να γράψω μερικά πράγματα για το ποιόν της Ελένης και κυρίως του Κωνσταντίνου, βασισμένος σε ιστορικά στοιχεία που φανερώνουν την πραγματική τους προσωπικότητα πέρα από τον θρησκευτικό μύθο.

Μέγας Κωνσταντίνος, η πορεία προς την απόλυτη εξουσία

Η κατάρρευση του παλαιού συστήματος διοικήσεως της Ρωμαϊκής ηγεμονίας (principatus) έφερε το σύστημα της δεσποτείας (dominatus), του Διοκλητιανού (αυτοκράτορας από το 284 – 205). Το παλαιό σύστημα διοικήσεως των δήμων κατέρρευσε και αυτό, έτσι, ολόκληρη η κρατική διοίκηση πέρασε στα χέρια του αυτοκράτορα και του σώματος των επιτελών του. Ο αυτοκράτορας δεν είναι πλέον ο ανώτερος δημόσιος λειτουργός αλλά ο απόλυτος δεσπότης που η εξουσία του δεν στηρίζεται τόσο σε γήινους θεσμούς, αλλά πηγάζει από το θεό (ελέω θεού εξουσία). Τα χρόνια άλλωστε της κρίσεως (ή κατά κάποιους κατάρρευσης) της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας με τις σκληρές μάστιγες και δοκιμασίες, εγκαινιάζουν μια εποχή θρησκευτικότητας και στροφής προς τα υπερκόσμια.(4)

Προκειμένου να μπορεί να διοικεί μια τόσο τεράστια αυτοκρατορία όπως ήταν η Ρωμαϊκή, ο Διοκλητιανός υιοθέτησε τον θεσμό της συμβασιλείας, διορίζοντας δυο αυγούστους και δυο καίσαρες. Ο ένας αύγουστος διοικούσε το ανατολικό κομμάτι της αυτοκρατορίας και ο άλλος το δυτικό. Σε κάθε αύγουστο αντιστοιχούσε ένας καίσαρας επιφορτισμένος να τον βοηθάει στην διοίκηση. Το σύστημα διακυβέρνησης αυτό έγινε γνωστό ως «Τετραρχία».(5)

Το 293 συμβασιλεύουν στο ανατολικό τμήμα ο Διοκλητιανός με τον Γαλέριο, και στη Δύση ο Μαξιμιανός και ο Κωνστάντιος Χλωρός (πατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου). Το 305 παραιτείται από το θρόνο ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιλιανός, ορίζοντας ως αυτοκράτορες, ο πρώτος το Γαλέριο και ο δεύτερος τον  Κωνστάντιο, δηλαδή τους καίσαρές τους. Το 306, και κατά την διάρκεια της επιστροφής του από εκστρατεία ο Κωνστάντιος πεθαίνει και η αυτοκρατορική φρουρά ανεβάζει στο θρόνο τον νόθο γιο του από την παλλακίδα Ελένη Κωνσταντίνο.(6)

Η Ελένη ήταν ξενοδόχα (stabularia), αλλά ο Κωνσταντίνος την παρουσίασε στους υπηκόους του ως Βρετανή πριγκίπισσα. Ο Αμβρόσιος, ένας από τους πατέρες της λατινικής εκκλησίας γράφει ότι ο Χριστός «την περιμάζεψε από την κοπριά και την ανέβασε στο θρόνο». Όταν ο επίσκοπος Αντιοχείας Ευστάθιος, κατά την επίσκεψη της βασιλομήτορος, επανέλαβε αυτήν την φράση το 326, προκάλεσε την μήνη του Κωνσταντίνου που τον τιμώρησε με ισόβια εξορία.(7)

Agioi-Konstantinos-kai-Eleni

Το αχτύπητο δύδιμο

Μετά την κατάκτηση του καισαρικού αξιώματος, ο Κωνσταντίνος νυμφεύεται την ανιψιά του Μαξιμιανού Θεοδώρα, μια κίνηση που έχει διπλωματική σημασία. Η μητέρα του Ελένη, χρησιμοποίησε την επιρροή της στον Κωνσταντίνο για να χωρίσει το ζεύγος και κατόρθωσε να απομονώσει τη Θεοδώρα σε μια πτέρυγα του παλατιού. Σκοπός της ήταν να προωθήσει για αύγουστο, στη θέση του Μαξιμιανού τον Κωνσταντίνο.(8)

Ο Κωνσταντίνος, όντας και ο ίδιος φιλόδοξος, ξεκινάει την προετοιμασία του στρατού του με μικρότερης κλίμακας εκστρατείες και λεηλασίες. Το 310 λεηλατεί την Ισπανία διακόπτοντας έτσι τον εφοδιασμό της Ιταλικής χερσονήσου με αφρικανικά σιτηρά και προκαλώντας λιμό. Το ίδιο έτος εξολοθρεύει τους Βρουκτέρους, μια γερμανική φυλή στην περιοχή του Ρήνου. Οι κατακτήσεις του συνοδεύονταν από πλιατσικολόγημα, εξόντωση πληθυσμών και καύση χωριών και πόλεων. Όσοι από τους Βρουκτέρους κρίθηκαν ακατάλληλοι για το στρατό ή για σκλάβοι, εξαιτίας της ανυπακοής τους, διέταξε να γίνουν τροφή για τα θηρία στα θεάματα της αρένας.(9)

Ο ειδωλολάτρης ρήτορας Θεοφάνης, υμνητής του Κωνσταντίνου, αναφέρει:

«Κατέστρεψε, ανίκητε αυτοκράτωρ ολόκληρη τη χώρα. Αμέτρητο πλήθος σφαγιάστηκε και πολυάριθμοι αιχμαλωτίστηκαν. Όλα πυρολύθηκαν… Έκανες, Κωνσταντίνε, τέτοια σφαγή, τέτοιες καταστροφές, που από τον επίορκο λαό δεν απόμεινε παρά μόνο το όνομα» (…) «Η σφαγή έδωσε μεγαλείο στο θρίαμβο σου και σε εμάς την απόλαυση του θεάματος του κατασπαραγμού των πολυάριθμων αιχμαλώτων. Αυτοί οι αχάριστοι και δόλιοι βάρβαροι, βιάζονταν να ξεψυχήσουν(…)»(10)

Απώτερος όμως σκοπός του Κωνσταντίνου, που κυριαρχούσε στην Χώρα των Κελτών την Ιβηρική και την Βρετανία, ήταν η κατάκτηση της εξουσίας σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Για να γίνει αυτό έπρεπε πρώτα να υπερνικήσει τους υπόλοιπους ηγεμόνες της τετραρχίας, δηλαδή τον Μαξέντιο (που είναι γιος του Μαξιμιανού, πρώην αυτοκράτορα αυγούστου της Δύσης) στην Ιταλία και την περιοχή ως το Δούναβη, τον Λικίνιο (ο οποίος διαδέχθηκε τον Γαλέριο), και τον Μαξιμίνο Ντάια στο ανατολικό τμήμα. Κύριοι αντίπαλοί του είναι ο Μαξέντιος στη Δύση και ο Λικίνιος στην Ανατολή, γι’ αυτό και σπεύδει να αποκτήσει με αυτούς συγγενικούς δεσμούς προκειμένου να κερδίσει χρόνο και παραπλανώντας τους. Νυμφεύεται λοιπόν την κόρη του Μαξιμιανού και αδελφή του Μαξέντιου το 307 και προσφέρει την αδερφή του Κωνσταντία για σύζυγο στον Λικίνιο. «Έχε τους φίλους σου κοντά σου και τους εχθρούς σου ακόμη πιο κοντά», που λένε.(11)

Ο Κωνσταντίνος συλλαμβάνει τον πεθερό του Μαξιμιανό και τον οδηγεί στην αυτοκτονία το 310, με πρόσχημα ότι συνωμοτούσε για να του πάρει το θρόνο όσο αυτός βρισκόταν σε εκστρατεία. Το 311 διατάζει να σβηστεί το όνομά του από τη μνήμη, αλλά τέσσερα χρόνια αργότερα, θεωρώντας πως αυτή η κίνηση εξυπηρετούσε την εικόνα του, επανατοποθετεί άγαλμα του Μαξιμιανού στην αψίδα που έστησε η σύγκλητος στη Ρώμη προς τιμήν του. Μάλιστα, αφού ανέτρεψε το γιο του Μαξιμιλιανού Μαξέντιο, κυκλοφόρησε νόμισμα το 324 που απεικόνιζε τα τρία παιδιά του (του ίδιου του Κωνσταντίνου), με την επιγραφή «ανίψια του θεϊκού Μαξιμιανού».(12)

Το 311, ο Κωνσταντίνος εκστρατεύει και εισβάλει στην Ιταλία, σκοπεύει να φτάσει στη Ρώμη και να εκθρονίσει τον Μαξέντιο. Σκορπίζει παντού το θάνατο στο πέρασμα του και καταστρέφει όσους τόλμησαν να του προβάλουν αντίσταση.  Καταφέρνει να κερδίσει τον πόλεμο και στην τελική μάχη (το 312) στη γέφυρα Milvius του Τίβερη ο Μαξέντιος, μαζί με τα τελευταία απομεινάρια του στρατού του, πνίγηκε στα ορμητικά νερά του ποταμού. Ο Κωνσταντίνος εισέρχεται το 312 στη Ρώμη, ενώ προπορεύεται ένας στρατιώτης που έχει καρφωμένη την κεφαλή του Μαξέντιου, και αδερφού της γυναίκας του Κωνσταντίνου, σε κοντάρι. Αμέσως ανακηρύσσεται αύγουστος της Δύσης. Ο ειδωλολάτρης Γαλάτης Nazarius πανηγυρίζοντας τη νίκη του Κωνσταντίνου γράφει:

«Η σφαγή των εχθρών υπήρξε τόσο μεγάλη και τόσο εκτεταμένη, η νίκη τόσο ευδαιμονική και στοίχισε τόσο λίγο αίμα που θα νόμιζε κανείς ότι δεν ήταν επικίνδυνος πόλεμος αλλά μια απλή τιμωρία μιαρών».(13)

Το 313, η τύχη ευνοεί τον Κωνσταντίνο, αφού ξεσπάει εμφύλιος πόλεμος στην Ανατολή μεταξύ του Λικίνιου και του Μαξιμίνου Ντάια. Η ήττα του δεύτερου και η αυτοκτονία του αφήνει μοναδικό εχθρό του Κωνσταντίνου τον γαμπρό του Λικίνιο. Αρχίζει αμέσως εκκαθάριση των βασιλικών οικογενειών -του Σεβήρου, του Μαξιμίνου κ.α.- με εξόντωση των νόμιμων κληρονόμων και πιθανών ανταγωνιστών. Οι δυο αυτοκράτορες συμφώνησαν αρχικά να κρατήσουν την ειρήνη, γι’ αυτό και διόρισαν καίσαρα ενός ενδιάμεσου κράτους κάποιον Βασσιανό, φίλο και προστατευόμενο του Λικίνιου. Ο Κωνσταντίνος, προσπαθώντας να τον πάρει με το μέρος του, του προσφέρει σε γάμο την αδερφή του Αναστασία. Όμως ο Βασσιανός μένει πιστός στον Λικίνιο και έτσι ο Κωνσταντίνος τον δολοφονεί.(14)

Ο πόλεμος μεταξύ των δυο αυγούστων δεν αργεί να ξεσπάσει το 314. Στην πρώτη του φάση δεν υπάρχει νικητής και οι δυο αντίπαλοι συνομολογούν ειρήνη και συμμαχία. Ο Κωνσταντίνος όμως δεν παραιτείται των σχεδίων του για απόλυτη κυριαρχία και ξανακάνει πόλεμο στον Λικίνιο. Η τελική μάχη γίνεται το 323, που με πρόσχημα βαρβαρική επιδρομή (την οποία έχει οργανώσει ο Ίδιος ο Κωνσταντίνος) εισβάλει στα εδάφη του Λικίνιου. Ο Λικίνιος μαζί με όσους συμμάχους είχε, προσπαθεί να αποκρούσει το στρατό του Κωνσταντίνου. Ακολούθησαν σφαγές και από τον στρατό του Λικίνιου που αριθμούσε συνολικά 130.000 στρατιώτες, διασώθηκαν μονάχα οι 30.000. Ο ίδιος διαφεύγει στην Νικομήδεια όπου πολιορκείται, ενώ το Βυζάντιο και η Χαλκηδόνα ανοίγουν τις πύλες τους στον Κωνσταντίνο. Η Κωνσταντία, αδερφή του Κωνσταντίνου και γυναίκα του Λικίνιου εκλιπαρεί τον αδερφό της να του χαρίσει τη ζωή. Ο Κωνσταντίνος τη διαβεβαιώνει ότι δεν θα τον πειράξει, και ορκίζεται και μπροστά στον ίδιο. Ο Λικίνιος παραδίδεται, και γονατίζει μπροστά στον Κωνσταντίνο, παραδίδοντας του και την αυτοκρατορική πορφύρα. Ο Κωνσταντίνος ορκίζεται συμφιλίωση και του δίνει εντολή να εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη για λόγους ασφαλείας. Τελικά, μετά από λίγο καιρό, καταπατά τους όρκους του και τον απαγχονίζει.(15)

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

1) Γιάνης Κορδάτος, Ακμή και Παρακμή του Βυζαντίου, εκδόσεις: Μπουκουμάνη, Αθήνα 1974, Ε έκδοση, σελ. 181. (Οι επεξηγήσεις στις παρενθέσεις δικές μου)
2) Ο.π, σελ. 190.
3) Η διαδικασία αυτή  βέβαια δεν ολοκληρώθηκε στα χρόνια του Κωνσταντίνου, αυτό έγινε αργότερα επί αυτοκρατορίας Θεοδοσίου(379-395).
4) Georg Ostrogorsky, Ιστορία του Βυζαντινού κράτους, τόμος πρώτος, εκδόσεις: Ιστορικές εκδόσεις Στέφανος Βασιλόπουλος, Αθήνα 1978, σελ. 87-88.
5) Ο.π. σελ. 92.
6) Κυριάκος Σιμόπουλος, Ο μύθος των μεγάλων της ιστορίας, εκδόσεις: Στάχυ, Αθήνα 2000, τέταρτη έκδοση, σελ. 224 – 225.
7) Ο.π. σελ. 225.
8) Ο.π. σελ 225.
9) Ο.π. σελ. 231.
10) Ο.π. σελ. 231 – 232.
11) Ο.π. σελ. 226 – 227.
12) Ο.π. σελ. 228.
13) Ο.π. σελ 229.
14) Ο.π. σελ 229.
15) Ο.π. σελ 230.

(συνεχίζεται)

Το δεύτερο μέρος

Read Full Post »

tzimeros1

«Τζημεροειδές δεν είναι μόνο ο Τζήμερος, αλλά η μ…..α που δέρνει τον Τζήμερο τυφλώνει»

Το Τζιμεροειδές έχει  διάφορα «θέματα», από τα οποία, πολλά είναι ψυχολογικής φύσεως. Στο παρόν άρθρο δεν θα αναφερθώ στα βαθύτερα αίτια της συμπεριφοράς ενός Τζημεροειδούς, αλλά στην εξωτερίκευση τους, δηλαδή στην συμπεριφορά αυτή καθ’ αυτή έτσι ώστε ο αναγνώστης να μπορεί εύκολα να τα εντοπίζει. Ας προχωρήσουμε όμως στην παράθεση:

«Πίστευε, και μη ερεύνα»

Το Τζημεροειδές, καταρχήν, χαρακτηρίζεται από όλα αυτά στα οποία εναντιώνεται. Στα πανεπιστήμια, για παράδειγμα, είναι ενάντιο στο να υπάρχουν παρατάξεις. Οι παρατάξεις εμποδίζουν την μετάδοση της γνώσης και δεν επιτρέπουν στους επιμελέστερους και ευφυέστερους των φοιτητών να αποκτήσουν τα πτυχία τους. Βρωμίζουν τους τοίχους με αφίσες, παρενοχλούν τους φοιτητές που θέλουν να πιούν τον καφέ τους με την ησυχία τους, κάνουν φασαρία, τσακώνονται, και, γενικά, αμφισβητούν. Το πανεπιστήμιο είναι ένα στρατόπεδο της γνώσης, και οι σπουδαστές του είναι φαντάροι, δεν μπορεί λοιπόν ο φαντάρος να αμφισβητεί τις αρχές. Το καλό πανεπιστήμιο είναι το αποστειρωμένο, αυτό που μοιάζει με μοναστήρι, που υπάρχει απομονωμένο από την υπόλοιπη κοινωνία, που τα όσα συμβαίνουν σε αυτή δεν το αφορούν(κάτι σαν το Χριστόδουλο που όταν έγινε η χούντα αυτός δεν πήρε χαμπάρι διότι διάβαζε). Και μιας και είπαμε για χούντα, η αντίληψη των Τζημεροειδών για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ομοιάζει με τις πρακτικές που εφάρμοσε εκείνη στα πανεπιστήμια.

«Κάλιο σε συνδικάτο εγκλήματος παρά σε εργατικό συνδικάτο»

Τα τζημεροειδή είναι ενάντια σε πάσης φύσεως εργατική μορφή οργάνωσης. Σωματεία, συνδικάτα, εργατικά μέτωπα, όλα του σατανά! Τα αντιμετωπίζουν σαν δεύτερη Λουκά, σηκώνοντας τα χέρια τους και σχηματίζοντας με τα δάχτυλα το σήμα της Θάτσερ, κραυγάζοντας «ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ, ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ, ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ!!!». Ο εργάτης, για το Τζημερόιντ, οφείλει να είναι πειθήνιος, να μην εμποδίζει την ομαλή ροή της παραγωγής, να μην αμφισβητεί με κανένα τρόπο το αφεντικό του. Το αφεντικό, άλλωστε, γνωρίζει καλύτερα, αλλιώς δεν θα ήταν αφεντικό. Κάθε προσπάθεια κάποιου εργαζόμενου να ενταχθεί σε σωματείο αποτελεί σαμποτάζ της παραγωγής και διασάλευση της κοινωνικής ομαλότητας. Χμ.. για κάποιο λόγο πάλι η χούντα μου έρχεται στο νου.

«Λευτεριά σε δρόμους και λιμάνια»

Διαδηλωτή, η χούντα ή ο Μπόμπολας δεν έφτιαξε τους δρόμους για τις διαδηλώσεις, τους έφτιαξε για τις συγκοινωνίες, εσύ γιατί τους καταπατάς;(Φιλελεύθεροι νέοι Χανίων) Το κλείσιμο των δρόμων και των λιμανιών από διαδηλωτές και απεργούς, ενοχλεί πολύ τα Τζημεροειδή, εφόσον είναι υπέρ της ησυχίας, της τάξεως και της ασφαλείας. Όλα ετούτα, δεν είναι εικόνα για ένα σύγχρονο κράτος καθώς αποτελούν δυσφήμιση για τους τουρίστες, τους επενδυτές και τους κερδοσκόπους και εμπόδιο για τους εκδρομείς και τους οδηγούς. Κανονικά, θα έπρεπε να απαγορεύονταν οι συναθροίσεις άνω των 3 ατόμων όπως τον παλιό καλό καιρό.

15111090_1762334120697100_3866580712342170727_o

Του φίλου και συνμοτοσυκλετιστή Versys

«Εδώ ο καλός τοιχοδιώκτης»

Η πιο σωστά αυτός που διώχνει τις αφίσες πολιτικών και εργατικών οργανώσεων από τους τοίχους καθότι ρυπαίνουν το ορατό πεδίο. Το όνειρο του είναι να βρεθεί κάποιο δομικό υλικό στο οποίο να μην πιάνει η κόλλα, το συρραπτικό ή η κολλητική ταινία. Αν και με τις διαφημιστικές (γιγαντό)αφίσες, όντας διαφημιστής ο ίδιος, δεν δείχνει να έχει κάποιο πρόβλημα, αυτές προφανώς κοσμούν με την καλαισθησία τους. Πραγματικά, δεν είναι το ίδιο να απεικονίζεις βρώμικους εργάτες με το να απεικονίζεις ημίγυμνα μοντέλα που δοκιμάζουν προϊόντα ολικής αποτρίχωσης.

15079034_10154685591514194_7249220570820399365_n

«Λοιπές παρενέργειες»

Τα Τζημεροειδή, αποτελούν υποκατηγορία της οικογένειας των φασιστοειδών, και για αυτό μοιράζονται κάποια κοινά χαρακτηριστικά με άλλα είδη της οικογένειας αυτής(βλέπε Κασιδιαροειδή). Οποιαδήποτε επαφή στο πρόσωπο με εργατικές εφημερίδες, αφίσες ή φυλλάδια, ενδέχεται να τους προκαλέσει (αλλεργική) κρίση που μπορεί να επιφέρει μέχρι και το θάνατο. Σε κάθε περίπτωση, αποφύγετε να τους ακουμπήσετε με κάθε τέτοιου είδους έντυπο, διότι αφηνιάζουν και συμπεριφέρονται σαν λυσσασμένες μαϊμούδες, ελπίζουμε να είστε αρκετά ζωόφιλοι ώστε να μην το δοκιμάσετε.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό που έχουν κοινό με τα υπόλοιπα φασιστοειδή, είναι ο «Μαρθαβουρτσισμός». Έχουν δηλαδή το συνήθειο, για λόγους προβολής, να ξεκινούν καβγάδες και επεισόδια, και ύστερα να κλαίγονται και να παραπονιούνται ότι ήταν τα θύματα και όχι οι θύτες. Βέβαια, «τα θέλουν όλα στο φακό» και έχουν έρωτα με τις κάμερες, αφού πέρα από όλα τα άλλα είναι και ψωνισμένοι.

Τα παραπάνω συμπτώματα, αν και ενδεικτικά, στην πραγματικότητα ίσα που ξεκινούν να περιγράφουν τα ορατά σημάδια της παράνοιας ενός Τζημεροειδούς. Πάντως, σε κάθε περίπτωση, επαρκούν δια τον εντοπισμό ενός Τζημερόιντ και την αποφυγή της οποιασδήποτε επαφής και συναναστροφής με αυτό.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Αποτελεί συνδυασμό της λέξεως Τζήμερος και της λέξεως Hemorrhoids(αιμορροΐδες), καθότι ο Τζήμερος είναι το ίδιο άχρηστος, το ίδιο ενοχλητικός και το ίδιο αποκρουστικός με αυτήν την ασθένεια.

Read Full Post »

52ec7c8d7056bc8d20fedbd92d09587a_who-clip-art-at-clker-com-mystery-man-clipart_600-568

Δημοσιεύθηκε και στο Katiousa.gr

Η κενή θέση του εθνικού ευεργέτη που άφησε πίσω του ο Αρτέμης Σώρρας, ύστερα από την αναπάντεχη αποκάλυψη ότι το υπέρ της πατρίδος ταμείον είναι μείον, έπρεπε με κάποιο τρόπο να καλυφθεί. Τη θέση του Αρτέμη στη συνείδηση των Ελλήνων ήρθε να καλύψει ο Ιβάν Σαββίδης, αν και υπάρχουν μεταξύ τους κάποιες διαφορές. Ο πρώτος, ας πούμε, αυτοπαρουσιάζονταν σαν να είχε σχέσεις με το Αμερικάνικο δημόσιο, χωρίς στην πραγματικότητα να έχει, ο δεύτερος έχει όντως σχέσεις με το Ρωσικό κράτος και με τον πρόεδρο Πούτιν, εξελέγη μάλιστα και βουλευτής με το κόμμα του. Ο πρώτος δεν έχει λεφτά να πιει ούτε ελληνικό καφέ σε συνοικιακό καφενείο, ο δεύτερος έχει πρόσβαση σε κεφάλαια, τα οποία χρησιμοποιεί για να επενδύσει στη χώρα, και όχι μόνο. Θα λέγαμε ότι ο Σαββίδης είναι κατά κάποιο τρόπο ο σοβαρός Σώρρας (πως λέμε σοβαρή Χρυσή Αυγή). Πάντως, αν έχουν κάτι κοινό, είναι ότι και οι δύο έχουν απασχολήσει τα μάλα την κοινή γνώμη, σχεδόν περισσότερο και από το Survivor. Ποιοτικά, όμως, υπάρχουν διαφορές στην απήχηση, αφού ο Σαββίδης καταφέρνει να μνημονεύεται με θετικό τρόπο στα καλύτερα σαλόνια, ενώ ο Σώρρας αποκλειστικά στα αλώνια, αφού είχε θετική απήχηση περισσότερο σε λαϊκό κόσμο.

Αλλά επειδή τους ήρωες πάντα τους ακολουθάει και ο μύθος τους, έτσι και για τον Ιβάν τον τρομερό, έχουν πλεχτεί διάφορα εγκώμια. Να πούμε για τον Κοττάκη που εξαίρει τον πατριωτισμό του ανδρός σχεδόν σε κάθε του εκπομπή εδώ και δέκα μέρες; Επενδύει, λέει, εκεί που θα επένδυαν διαφορετικά οι Τούρκοι και θα μας έπαιρναν την ιστορία μας, εξυγιαίνει φαλιρισμένες εταιρίες, είναι και προστάτης της ορθοδοξίας, δηλαδή έχει το άγγιγμα του Μίδα, σ…ά πιάνει, χρυσάφι γίνονται. Ε, μετά να από όλα αυτά να μην του χαρίσουμε και ένα προστιματάκι; Τα ίδια όμως με τον Κοττάκη λέει και ο Πάνος Καμμένος, ενώ και η Χρυσή Αυγή ομονοεί στο συγκεκριμένο ζήτημα (επιτέλους όλοι οι Έλληνες μαζί)!

«Κ. Πρόεδρε, να αναφέρω ότι σε μια ομιλία μου είχα πει αναφερόμενος στον πρωθυπουργό, του είχα πει: «Κύριε πρωθυπουργέ αλλάξτε επιτέλους στρατηγική συμμαχία (διαβάζω από τα πρακτικά), εγκαταλείψτε την καταρρέουσα Ευρώπη, γιατί αυτή η Ευρώπη πραγματικά είναι η δυστυχία μας. Κάντε την μοναδική εθνωφελή εξωτερική πολιτική. Δηλαδή κάντε στροφή προς την Ρωσία. Πείτε όχι στο ανθελληνικό ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάντε το όμως χωρίς τυμπανοκρουσίες, αλλά με κρυφή διπλωματία, κρυφή διπλωματία για την οποία ωρύονται όλα τα κόμματα και η οποία ευτυχώς ή δυστυχώς ,θα έλεγα ότι ισχύουν και τα δύο, κρυφή διπλωματία υπήρχε πάντα και πάντα θα υπάρχει. Κάντε το λοιπόν χωρίς τυμπανοκρουσίες (αναφερόμενος στον πρωθυπουργό), μην καίτε το χαρτί που λέγεται Ρωσία. Είναι ελπίδα για την Ελλάδα. Τολμήστε λοιπόν κ. πρωθυπουργέ!»

Τελειώνω κ. πρόεδρε και λέω ότι ισχυρή γέφυρα και βοήθεια προς τον σκοπό αυτό, τον εθνωφελή, θα προσφέρει η Ελληνική Ομογένεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Και οι Πόντιοι Έλληνες ομογενείς, σε Ρωσία και Ελλάδα , είτε επενδυτές είναι, είτε αγωνιστές του μεροκάματου, θα πρέπει το αθηναϊκό και ενίοτε αντεθνικό ελληνικό κράτος να ανοίξει στοργική αγκαλιά και για τους δύο. Να λάβει σοβαρά υπόψη τις ιδέες και τις προτάσεις του κ. Ιβάν Σαββίδη.»1

Και ο Ιβάν, μη παραδεχόμενος τη διαπίστωση ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, έρχεται φορώντας την ποντιακή φορεσιά του να μας διαβεβαιώσει πως ό,τι κάνει το κάνει για την Ελλάδα, ότι αυτό είναι το κίνητρό του και όχι τα ατομικά του συμφέροντα, ή τα συμφέροντα του Ρωσικού κεφαλαίου. Επειδή, όμως, είμεθα λαός καχύποπτος, προκειμένου να αποκτήσει λαϊκό έρεισμα, αγόρασε και ομάδα, πήρε και το λιμάνι (έτσι βγαίνουν μετά οι φήμες ότι θέλει να φτιάξει τον Ολυμπιακό του Βορά), και θέλει να αγοράσει και κανάλι.

Κι ένα καλτ “ρεπορτάζ”, όπου φτιάχνεται η αγιογραφία -κυριολεκτικά και μεταφορικά- του Ιβάν Σαββίδη (δείτε μετά το τρίτο λεπτό).

Ο Ιβάν όμως πάει και πέρα από τις μπίζνες, ανακατεύεται επίμονα και με την πολιτική. Δίνει συμβουλές σχετικά με το ποιος κάνει και ποιος δεν κάνει για πρωθυπουργός, στηρίζει την τωρινή κυβέρνηση και ξορκίζει τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη… Ποιος ξέρει, μπορεί αυτή η αμφίδρομη και εκφρασμένη αγάπη του με τον Τσίπρα να οφείλεται στο ότι ο ένας είναι αριστερός και στο ότι ο άλλος έζησε και ανδρώθηκε στις χώρες του υπαρκτού. Ίσως μάλιστα να αποτελεί και κάποιο κρυφό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ που –συν τω χρόνω- θα μας οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στη λαϊκή εξουσία.

Πρέπει όμως να σοβαρευτούμε και λίγο… για το λόγο αυτό θα παραθέσω μερικές διαπιστώσεις.

1) Η καπιταλιστική κρίση, αυτή που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, έχει φέρει τα πάνω κάτω τόσο στην Ευρωπαϊκή όσο και στην Αμερικάνικη ήπειρο, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα αδιέξοδα του κεφαλαίου έχουν επηρεάσει την ομαλή λειτουργία των πολιτικών συστημάτων και των πολιτικών κατεστημένων ανά τον πλανήτη, έτσι το κεφάλαιο αναγκάζεται να αναζητήσει «εναλλακτικά» μείγματα διακυβέρνησης. Βλέπουμε παραδοσιακά κόμματα να έχουν καταποντιστεί (Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα), και από τις στάχτες τους να ξεπηδούν νέα, τα οποία ναι μεν δεν διαφέρουν ως προς τους σκοπούς, διαφέρουν όμως ως προς το πώς επανεφευρίσκουν και πλασάρουν τον εαυτό τους στις μάζες. Το παραπάνω φαινόμενο συμβαδίζει και με μια άλλη τάση, την εμφάνιση στο πολιτικό προσκήνιο, ολοένα και περισσότερο, προσωπικοτήτων από το χώρο των επιχειρήσεων, των τραπεζών και τεχνοκρατών (Τραμπ, Μακρόν, Παπαδήμος κ.α).

Στα χρόνια της κρίσης, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ οικονομίας και πολιτικής έχει γίνει πιο δυσδιάκριτη παρά ποτέ, ενώ η οικονομία, έχει ξεκάθαρα πλέον πάρει το τιμόνι της πολιτικής. Ακόμα και οι παραδοσιακοί πολιτικοί που εμπλέκονται σε κυβερνήσεις, ακολουθούν τυφλοσούρτη και με άμεσο τρόπο τις γραμμές διακυβέρνησης που ξεκινούν από διεθνή οικονομικά κέντρα(οίκοι αξιολόγησης, ΔΝΤ, κομισιόν, ΕΚΤ, ΟΟΣΑ κ.α.).

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω πως αυτό είναι κάτι που δεν συνέβαινε και παλιότερα, απλά γίνονταν με πιο κομψό τρόπο, ενώ στις μέρες μας, εξαιτίας και των συνεπειών της κρίσης, ο τρόπος που παρεμβαίνει το κεφάλαιο είναι εντελώς απροκάλυπτος. Όλο αυτό είναι κάτι που ευνοεί και τον Σαββίδη να κάνει τα δικά του παίγνια και να προωθεί την –όχι και τόσο- μυστική του ατζέντα.

2) Αυτή η ατζέντα χωρίς καμιά αμφιβολία περιλαμβάνει –πέρα από την προώθηση των δικών του συμφερόντων- και την προώθηση στην Ελλάδα ευρύτερων ρωσικών οικονομικών συμφερόντων, τα οποία πολιτικά αυτή τη χρονική στιγμή τα αντιπροσωπεύει στη Ρωσία ο πρόεδρος Πούτιν. Η Ρωσία, ως τεράστια ιμπεριαλιστική δύναμη, σε σχέση με τους διεθνείς ανταγωνισμούς και με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο «παραδοσιακός» Δυτικός κόσμος  (Ε.Ε, ΗΠΑ), κοιτάει και αυτή να επεκτείνει όπου μπορεί την οικονομική και πολιτική κυριαρχία της. Οι στρατηγικές κινήσεις του Σαββίδη, δείχνουν ότι κάνει προσπάθεια να αποκτήσει οικονομικά, λαϊκά, και πολιτικά ερείσματα στη χώρα, και μέσα από αυτήν την «διαπλοκή» να ωφεληθεί τόσο ο ίδιος όσο και τα ευρύτερα συμφέροντα τα οποία εκπροσωπεί.

3) Υπάρχουν λοιπόν στην Ελλάδα κάποιοι, οι οποίοι για τον Α ή τον Β λόγο καλλιεργούν την λογική στο λαό ότι θα πρέπει με κάθε τρόπο να επιλέξει προστάτη (χρησιμοποιώ τον κόσμιο όρο). Αυτοί οι κάποιοι μπορεί να είναι προσωπικότητες (πχ Κοττάκης, Καμμένος), κόμματα (Χρυσή Αυγή, Ανεξάρτητοι Έλληνες, Σύριζα κ.α.), κανάλια, κλπ. Στο ρόλο του προστάτη μπορεί να εμφανίζεται κάποιος ευεργέτης, καλή ώρα ο Ιβάν, ή κάποιο ισχυρό κράτος(Ρωσία, Γερμανία, ΗΠΑ), που θέλει το καλό μας, ή που τέλος πάντων αν εμείς θέλουμε το καλό μας πρέπει να το/ν έχουμε από κοντά.

4) Η ενδεχόμενη προσκόλληση στην Ρωσία, αυτή τη στιγμή στην χώρα μας δεν αποτελεί κυρίαρχο σχήμα, είμαστε ακόμη προσδεμένοι σαν βόδια, από τη μια στο άρμα των ΗΠΑ με το ΝΑΤΟ, και από την άλλη στη ΕΕ. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρχει ερωτοτροπία και φλερτ και με άλλους μνηστήρες, είπαμε, το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα.

5) Τα παιχνίδια αυτά του κεφαλαίου, όμως, παρασέρνουν στην λογική τους και τις λαϊκές μάζες, που μη βλέποντας άσπρη μέρα εντός ΕΕ, γοητεύονται από μυστηριώδεις τάσσεις, όπως είναι και αυτή του «ευρωσκεπτικισμού» που ολοένα κερδίζει έδαφος. Είδαμε μάλιστα αυτές τις τάσεις να παίρνουν σάρκα και οστά και στα πλαίσια του δημοψηφίσματος για το Brexit, αλλά και στις Γαλλικές εκλογές με την άνοδο της Λεπέν και στην Ιταλία με τον Γκρίλο. Ο ευρωσκεπτικισμός, εκφράζει με ποικίλες μορφές, τις φυγόκεντρες τάσεις εντός της Ε.Ε. Πίσω από τον ευρωσκεπτικισμό κρύβονται οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, που θεωρούν ότι εξυπηρετούνται καλύτερα, εκτός ευρώ, ή ακόμη και εκτός ΕΕ.
Από την άλλη, η αυξανόμενη ενίσχυση του ευρωσκεπτικισμού, ενθαρρύνει τις μεγάλες ανταγωνιστικές οικονομίες (πχ Ρωσία) να εντείνουν τις διπλωματικές τους πιέσεις και κατ’ επέκταση την επιρροή τους σε χώρες όπως η Ελλάδα. Οι διπλωματικές αυτές πιέσεις, μπορεί να αποσκοπούν από το να αυξηθεί η οικονομική παρουσία και η διπλωματική επιρροή της μιας χώρας στην άλλη, μέχρι και, εφόσον το επιτρέπουν οι περιστάσεις, να την πάρει ολοκληρωτικά στο δικό της ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο σε δεύτερο χρόνο.

Οι λαοί, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ποντάρουν σε κάποια από αυτές τις εναλλακτικές (στρατόπεδα) και να περιμένουν ότι θα βγουν κερδισμένοι. Είναι αυτό που λέμε πως όταν τσακώνονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια και δυστυχώς ζούμε σε εποχές που τα βουβάλια είναι ιδιαιτέρως νευριασμένα, τώρα που καλούνται να ξαναμοιράσουν το βάλτο. Το κεφάλαιο -και οι εκπρόσωποι του (βλέπε Σαββίδης)- δεν έχει πατρίδα, παρά μόνο χρησιμοποιεί τα έθνη και τις εθνικές κυβερνήσεις, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του. Και όταν λέμε τα συμφέροντα του, εννοούμε τα κέρδη του, τα οποία αποκτούνται πάντα από την αποστράγγιση της ανθρώπινης εργασίας ή ακόμη και τον τεμαχισμό της ανθρώπινης σάρκας όταν πρόκειται για πολέμους. Πρέπει, επιτέλους, οι λαοί να σταματήσουν να πιστεύουν σε ευεργέτες και προστάτες και να (ξανα)αποφασίσουν ότι μπορούν να στηριχθούν μόνο στις δικές τους δυνάμεις.

Λαγωνικάκης Φρακίσκος(Poexania)

1 Απόσπασμα από λόγο του Χρήστου Παπά στην επιτροπή του ελληνισμού της διασποράς.

Read Full Post »

Ο_Μεγάλος_Έλληνας_Θείος_Σαμ

Ο Θείος Σάμιος

«Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σου για εσένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για την πατρίδα σου.»

Μερικές φορές εμείς οι Έλληνες δεν αντιλαμβανόμαστε τι τεράστιο προνόμιο είναι το να μπορούμε να είμαστε Έλληνες. Οι συνεχιστές ενός έθνους τόσο μεγάλου, που κάποτε, ας ειν καλά ο Μεγαλέξανδρος, έφτανε ως τα πέρατα του κόσμου. Φυσικά ένα τέτοιο λαμπερό έθνος δεν θα μπορούσαν παρά να το επιβουλεύονται τα κάθε λογής κατακάθια, όπως οι Εβραίοι, οι κομμουνιστές, οι Πέρσες, οι Τουρκαλάδες, οι Αλβανοβούλγαροι, κ.α, με αποτέλεσμα να μας αναγκάσουν να περιοριστούμε στα σημερινά σύνορα μας. Όμως θα γυρίσει και ο μαρμαρωμένος αρχηγός θα (ξανα)γαμήσει και ο γραικός!

Ο πατριώτης όμως δεν φαίνεται στα εύκολα, δλδ να κάθεται  αναπαμένος και να απολαμβάνει τον τίτλο του ως «Έλλην», αλλά στα δύσκολα, όταν η πατρίδα χρειάζεται από αυτόν να κάνει το κάτι τις παραπάνω. Και αυτό το καθήκον του κάτι τις παραπάνω τον καλεί σήμερα, στα χρόνια της κρίσης, περισσότερο από ποτέ, και στο κάλεσμα αυτό οφείλουμε όλοι να ανταποκριθούμε με αυταπάρνηση.

Προσωπικά, θεωρώντας το μέρος του χρέους μου απέναντι στην πατρίδα, αποφάσισα να συντάξω μια πρόχειρη λίστα με πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε για να την απαλλάξουμε από το βραχνά του  δικού της χρέους. Και έτσι, με το να ταράξουμε τους δανειστές μας στη νομιμότητα, να τους υποχρεώσουμε να μας σεβαστούν και να μας υπολογίσουν ως γνήσιους εταίρους και όχι ως παρακατιανούς συγγενείς τσαμπατζήδες που θέλουν μόνο να χορεύουν στα μπουζούκια και να πίνουν καφέδες στα καφεποτεία σε βάρος του δυτικοευρωπαίου φορολογούμενου.

Ξεκινάω λοιπόν με την λίστα, την οποία οποιοσδήποτε ελληνόψυχ(ος) μπορεί ελεύθερα να συμπληρώσει με τις δικές του ιδέες αποπληρωμής του χρέους.

  • Ο έχων δυο νεφρά να πουλήσει το ένα: Διαμαρτύρεσαι ότι δεν μπορείς να εξοφλήσεις τους φόρους σου, τις υποχρεώσεις σου απέναντι στο κράτος; Ε λοιπόν μάθε ότι δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω. Αφού –αν πραγματικά το θέλεις- μπορείς άνετα να βγάλεις μερικές χιλιάδες ευρώ πουλώντας στη μαύρη αγορά κάποιο όργανο σου, προσφέροντας έτσι, εκτός από πόρους στην πατρίδα, και ανθρωπιστικό έργο. Διότι, τι να τα κάνεις τα δυο νεφρά, το γνωρίζεις πως κάποιοι δεν έχουν ούτε ένα;
  • Γίνε εθελοντής καταδότης: Δεν αρκεί όμως να είσαι ο ίδιος ευυπόληπτος πολίτης και να εξοφλείς τις υποχρεώσεις σου απέναντι στο κυρίαρχο κράτος, πρέπει να κάνουν το ίδιο και οι υπόλοιποι. Το να κάνεις τα στραβά μάτια στην φοροδιαφυγή του πλησίον σου, είναι σχεδόν το ίδιο κακό με το να φοροδιαφεύγεις ο ίδιος. Κάλεσε την εφορία και δώσε της τις απαραίτητες πληροφορίες για να τσακώσει εκείνος που εξαπατούν την πατρίδα, δεν είναι ρουφιανιά, είναι πατριωτική υποχρέωση.
  • Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία: Το να βοηθάς την πατρίδα να ξελασπώσει φέρνει την ευτυχία. Βοήθησε το κράτος να απαλλαγεί από τους υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους, ζήτα να δουλέψεις σε κρατικούς οργανισμούς χωρίς μισθό, ή έστω με ένα συμβολικό μισθό έτσι ώστε να μην ανέβουν και οι δείκτες της ανεργίας. Αν είσαι ήδη δημόσιος υπάλληλος μπορείς να ζητήσεις να κατακρατείται ο μισθός σου, στο κάτω κάτω το κράτος τόσα χρόνια σε συντηρούσε, βοήθα το και εσύ να συντηρηθεί. Και μη διστάζεις, σκέψου ότι χωρίς τους χιλιάδες εθελοντές, δεν θα είχαν γίνει ποτέ ολυμπιακοί αγώνες στη σύγχρονη Ελλάδα. Ο εθελοντισμός βέβαια δεν είναι ανάγκη να περιοριστεί στο δημόσιο τομέα, αλλά μπορεί να επεκταθεί και στον ιδιωτικό, κάνοντας τη χώρα μας ελκυστική για τον υποψήφιο επενδυτή.
  • Πρεζόνι, μπορείς και εσύ να γίνεις χρήσιμος στην πατρίδα: Γνωρίζετε πόσα λεφτά χάνει το κράτος από το παράνομό εμπόριο ναρκωτικών; Αμύθητα ποσά! Να απαιτήσουμε να νομιμοποιηθούν τα ναρκωτικά, και όχι μόνο τα ελαφρά, όλα. Να αρχίσει επιτέλους το κράτος να εισπράττει φόρους από μια αγορά η οποία μέχρι σήμερα μόνο του κόστιζε(περίθαλψη και απεξάρτηση τοξικοεξαρτημένων, κονδύλια για την πάταξη του εμπορίου ναρκωτικών, έξοδα για κατασκευή φυλακών, δικαστικά έξοδα κ.α). Αν τα ναρκωτικά νομιμοποιηθούν το κράτος θα έχει διπλό όφελος, από τη μια θα εισπράττει από τη φορολογία, ενώ από την άλλη θα γλιτώνει ένα σωρό λεφτά τα οποία ξόδευε στην αντιμετώπιση του φαινομένου των ναρκωτικών.
  • Πρόσεξε τι καταναλώνεις: Θα γνωρίζετε φυσικά ότι υπάρχουν κάποια προϊόντα με χαμηλό συντελεστή ΦΠΑ και άλλα με υψηλό συντελεστή ΦΠΑ. Μπορείτε να βοηθήσετε το κράτος καταναλώνοντας περισσότερα από τα δεύτερα(Τσιγάρα, αλκοολούχα ποτά, καύσιμα) και λιγότερα από τα πρώτα. Φάε λιγότερο(δηλαδή τα παλληκάρια στον Άγιο Δομίνικο πως τα καταφέρνουν;), κάπνισε περισσότερο, ανέπνευσε πατριωτισμό σε κάθε τζούρα. Θα πει κάποιος ότι με αυτόν τον τρόπο ίσως να αυξηθούν τα έξοδα που δίνει το κράτος για την υγεία, αφού θα αυξηθούν και οι ασθένειες που σχετίζονται με το ποτό και το κάπνισμα. Αυτό όμως είναι σχετικό, διότι αν οι ελληνόψυχοι ακολουθήσουμε τον κανόνα 3 περί εθελοντισμού, θα βοηθήσουμε να εξοικονομηθούν μισθοί από τα νοσοκομεία και έτσι θα απορροφήσουμε τη ζημιά.
  • Ο τουρισμός, η βαριά βιομηχανία του τόπου: Κάνε ότι μπορείς για να νιώσουν άνετα και όμορφα οι επισκέπτες που διαλέγουν τη χώρα μας ως τουριστικό προορισμό. Να είσαι ευγενικός, να τους παραχωρείς τη θέση σου στο λεωφορείο, μην κλείνεις με διαδηλώσεις τους δρόμους και τα λιμάνια, να είσαι πάντα χαμογελαστός και να μαθαίνεις ξένες γλώσσες, μόνο τα αγγλικά δεν φτάνουν για να κάνεις τον Ιταλό, τον Γάλλο ή τον Γερμανό να νιώσει σαν στο σπίτι του. Για την πατρίδα σου παραχώρησε και το κορμί σου, ή κάποιου συγγενή σου. Είσαι ευπαρουσίαστος/στη, έχεις όμορφη γυναίκα ή κόρη να βγάλεις στο κλαρί; Αν ισχύουν οι παραπάνω προϋποθέσεις βοήθα έναν επισκέπτη να γνωρίσει τον έρωτα κάτω από τον ειδυλλιακό ελληνικό ουρανό, δηλαδή στην Ταϊλάνδη είναι πιο μάγκες; Και μην ξεχνάς, είναι πορνεία μόνο άμα ζητάς χρήματα, εσύ θα το κάνεις δωρεάν, το χρήμα πολλοί εμίσησαν τη δόξα ουδείς. Με αυτόν τον τρόπο θα αυξηθεί ο τουρισμός, και εσύ θα νιώσεις σαν δεύτερη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα ή δεύτερος Αθανάσιος Διάκος, γνωρίζοντας ότι αυτό επετεύχθη με τη δική σου συνδρομή.
  • Ζήτα βοήθεια από το λογιστή σου: Οι περισσότεροι Έλληνες μέχρι σήμερα ζητούσαν από το λογιστή τους να μαγειρέψει την δήλωση έτσι ώστε να πληρώσουν όσο το δυνατόν λιγότερο φόρο. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!! Η πατρίδα σε χρειάζεται, δώσε πίσω τα κλεμμένα, ζήτα από το λογιστή σου να σου φτιάξει τη δήλωση με τέτοιο τρόπο που να πληρώσεις όσο το δυνατόν περισσότερα. Σε περίπτωση που δεν αντέχεις να πληρώσεις λογιστή δεν έχεις παρά να ζητήσεις βοήθεια από το κοντινότερο στη γειτονιά σου κατάστημα της εφορίας.
  • Αν τα παιδιά σου βάζουν μέσα το κράτος μην κάνεις παιδιά: Είσαι άτομο με ειδικές ανάγκες, υπάρχει πιθανότητα τα παιδιά σου να κληρονομήσουν την αναπηρία σου; Μην κάνεις παιδιά! Ξέρεις πόσο κοστίζει ένας ανάπηρος στην κοινωνία(ειδικά σχολεία, υποδομές, δομές υγείας); Εμείς βέβαια, ως Έλληνες, δεν είμαστε ναζί να σου επιβάλλουμε στείρωση και ευθανασία με το ζόρι, αλλά σου δίνουμε την ευκαιρία να δράσεις πατριωτικά και να πάρεις μονάχος σου την απόφαση, γλιτώνοντας έτσι το κράτος από πολλά και περιττά έξοδα.

Αυτές είναι μόνο μερικές μέθοδες, που αν ακολουθηθούν θα βοηθήσουν την πατρίδα να εξέλθει από τη δύσκολη θέση στη όποια έχει βρεθεί εξαιτίας της έλλειψης πατριωτισμού. Ακολουθήστε όσες περισσότερες από αυτές μπορείτε, ή και ακόμη περισσότερες, μην τα περιμένετε όλα από τον από μηχανής θεό της Ελλάδας, μην κάθεστε αδρανείς στους καναπέδες σας. Η πατρίδα σε χρειάζεται, γίνε εθελοντής πατριώτης. Και μην ξεχνάτε, το χρέος είναι του λαού! Γιατί άμα δεν έχει την τιμή να το ξεπληρώσει ο λαός ποιός θα την έχει;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

ΥΓ: Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα κάπως να βρω μεθόδους συνδρομής στην πατρίδα. Αυτό επειδή πολλά από αυτά που σκεφτόμουν –πχ ξεπούλημα νησιών και εδαφών, φορολογία των ανέργων, κλείσιμο ειδικών σχολείων κ.α.- τα κάνουμε έτσι και αλλιώς. Μερικές φορές βλέπετε, η κωμικοτραγικότητα της πραγματικότητας ξεπερνά και τις ικανότητες της φαντασίας.

Read Full Post »

1rei6b.jpg

Α ρε Καραμανλής που σας χρειάζεται!

Πάσχα ή Χριστούγεννα, κουραμπιές ή μελομακάρονο, θάλασσα ή βουνό, καλοκαίρι ή χειμώνας, μακαρόνια με κιμά ή με ντομάτα, Καραμανλής ή τανκ, Μακρόν ή Λεπέν, διλήμματα ή ψευτοδιλήμματα; Αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας αρκετά διλήμματα και μερικές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε τα πραγματικά από τα ψεύτικα. Ο Κοττάκης, για παράδειγμα, στη χθεσινή εκπομπή στο real έθεσε στον Μπογιόπουλο το εξής [ψευτο]δίλημμα, «αν στην Ελλάδα είχαμε προεδρικές εκλογές όπως στη Γαλλία και οι δύο τελικοί υποψήφιοι ήταν η Χρυσή Αυγή και ένα οποιοδήποτε άλλο αστικό κόμμα, τι θα έπρεπε να κάνει το ΚΚΕ;». Η αλήθεια είναι ότι δεν συγκράτησα την απάντηση του Μπόγιο γιατί εκείνη την ώρα έπαιζα Battlefield και ζοριζόμουν, παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να δώσω και εγώ μια απάντηση όχι μόνο στο ειδικότερο, αλλά και στο γενικότερο πλαίσιο του ερωτήματος αυτού.

Τέτοιου είδους «ασκήσεις λογικής» συχνά προβληματίζουν τους υποψήφιους ψηφοφόρους, και το καπιταλιστικό σύστημα δείχνει να τις γεννά με το τσουβάλι, ενώ τα αστικά κόμματα κοιτάνε να τις εκμεταλλευτούν στο έπακρο. Θυμόμαστε ή έστω έχουμε ακούσει όλοι το «Καραμανλής ή Τανκ», το «ψηφίστε ΠΑΣΟΚ για να μη βγει η δεξιά», «ψηφίστε ΣΥΡΙΖΑ για να μη μας κυβερνούν οι ΣΑΜΑΡΟΒΕΝΙΖΕΛΛΟΙ» κ.α. Ένα κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των [ψευτο]διλημμάτων, είναι ότι δεν προσπαθούν να σε οδηγήσουν προς ένα δρόμο μέσω της διαβεβαίωσης ότι η μια επιλογή από τις δύο είναι η σωστή, αλλά ότι είναι η λιγότερο λάθος. Είναι η λογική του μικρότερου κακού, που, τολμώ να πω, στα χρόνια της κρίσης προΐσταται και βασιλεύει στο decision making κομμάτι του εγκεφάλου μεγάλου μέρους του πληθυσμού, για να μην πούμε λίγο πολύ όλων(και εμού του ιδίου).

Αν προεκτείνουμε αυτήν την λογική πέρα από τον εκλογικοπολιτικό στίβο, θα δούμε ότι αφορά μεγάλο και καθοριστικό μέρος της ζωής μας. Είναι η δουλειά που θα δεχθείς με τους χειρότερους όρους για να μη μείνεις στην ανεργία, είναι η ενδοοικογενειακή βία που θα ανεχθείς για να μη βρεθείς εκτός οικογενειακής εστίας και μιας κάποιας «ασφάλειας» που σου προσφέρει, είναι η πειθαρχία και η συγκαταβατικότητα που θα δείξεις για να μην θεωρηθείς αχάριστος, δεδομένων των συνθηκών, απέναντι σε αφεντικά, προϊστάμενους, φορείς, κλπ. Είναι γενικά η μοιρολατρία, ο θάνατος της ελπίδας, η παραίτηση, η αποδοχή των πραγμάτων ως έχουν. Όλα τα παραπάνω αποτελούν έναν ακόμη τρόπο με τη βοήθεια του οποίου το «σύστημα»(τι, ποιο σύστημα; Ένα είν’ το σύστημα, το καπιταλιστικό) μας επιβάλλει την παρουσία του και τη λογική του, και μέρος αυτής της λογικής είναι η αποδοχή του υποτιθέμενου «μικρότερου κακού» που οδηγεί μοιραία στην αποδοχή του «αν είναι να σε βιάσουν χαλάρωσε τουλάχιστον για να το απολαύσεις».

Τα δίπολα αυτού του τύπου, «καλός μπάτσος» «κακός μπάτσος», χρησιμοποιούνται, όχι τυχαία και ως μέθοδοι ανάκρισης στις αστυνομικές υπηρεσίες. Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη ότι τόσο ο καλός μπάτσος όσο και ο κακός, εργάζονται προς τον ίδιο σκοπό και οι ρόλοι τους είναι απόλυτα συμπληρωματικοί, είναι ο συνδυασμός τους αυτός που κάνει την ανακριτική μέθοδο αποτελεσματική… κάτι τέτοιο ισχύει και στην πολιτική. Θα μου πει κάποιος, και δικαίως, «μα καλά ρε φίλε, εσύ δηλαδή άμα είχες να επιλέξεις μεταξύ χρυσής αυγής και Τσίπρα θα το έπαιζες ανήξερος;». Έχουμε και λέμε:

Α) Γιατί μου θέτεις αυτό το ερώτημα εξ αρχής, βρεθήκαμε ποτέ σε τέτοιο πραγματικό δίλημμα;

Β) Αν μου το θέτεις παράλληλα προς το Μακρόν ή Λεπέν, να πούμε ότι το κόμμα της Λεπέν δεν είναι το ίδιο με τη χρυσή αυγή. Αν και ακροδεξιό, κινείται στα όρια της «αστικής νομιμότητας» και δεν λειτουργεί ως εγκληματική συμμορία. Χωρίς να θέλω να πω ότι δεν είναι ικανό για τα χειρότερα, αυτό που λέω είναι ότι αν σε κάποιον αρέσουν οι παραλληλισμοί και τα διλήμματα, καλό θα ήταν να παραλληλίζει πράγματα που επιδέχονται παραλληλισμού και όχι ανόμοια.

Γ) Άμα το αστικό σύστημα χρειαστεί να φτάσει σε ακρότητες, θα βρει τον τρόπο να το κάνει ασχέτως με το εκλογικό αποτέλεσμα. Τα ίδια τα όρια των αστικών κομμάτων είναι πολύ χαλαρά –θυμάστε τις κόκκινες γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ;- και όταν τα παραδοσιακά αστικά κόμματα δεν είναι κατάλληλα για να κάνουν τη δουλειά δεν είναι και τόσο δύσκολο να παρακαμφθούν(βλέπε Μουσολίνι, βλέπε ελληνική Χούντα, βλέπε λατινοαμερικάνικες χούντες κλπ). Με λίγα λόγια όταν θα είναι να έρθει ο φασισμός δεν θα έχειι ανάγκη να μας ρωτήσει, και αν μας ρωτήσει θα είναι επειδή τον συμφέρει η απάντηση, το έχουμε δει επανειλημμένως το έργο.

Δ) Ιστορικά αποδεδειγμένο είναι ότι δεν χρειάζεται απαραιτήτως κάποιο ακροδεξιό κόμμα για να κάνει ακρότητες, το ίδιο αποτελεσματικά τα καταφέρνουν στους πολέμους, στην περιθωριοποίηση των μειονοτήτων, στην καταπίεση των μαζών και τα «παραδοσιακά» αστικά κόμματα, κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά. Δανία Ελβετία και Γερμανία δεν είχαν ακροδεξιά κυβέρνηση όταν αποφάσισαν να κάνουν κατασχέσεις στα τιμαλφή των προσφύγων από τη Συρία. Οι επεμβάσεις του ΝΑΤΟ δεν γίνονται από ακροδεξιές κυβερνήσεις, και τα εξαντλητικά μέτρα λιτότητας δεν παίρνονται αυτή τη στιγμή από τον Μεταξά ή τον Παπαδόπουλο αλλά από αστούς πολιτικούς.

Και δεν τα αναφέρω όλα αυτά για να δώσω τροφή στους «γεια σου ρε Παπαδόπουλε!» και τους «μια χούντα θα μας σώσει!». Τα καθεστώτα αυτά έρχονται στις πιο μαύρες ή για να φέρουν τις πιο μαύρες εποχές. Το γεγονός ότι οι λαοί «καλοβλέπουν» κάποια(ές) στιγμή(ές) στην ιστορία ενός έθνους κάποιον Χίτλερ ή κάποιον Μουσολίνι, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ιδιαιτέρως ανησυχητικό και σίγουρα αποτελεί γενικότερη οπισθοδρόμηση του λαϊκού παράγοντα και της κοινωνίας. Η οπισθοδρόμηση αυτή βέβαια δεν έρχεται από τον ουρανό -οι γερμανοί δεν ξύπνησαν στραβά ένα πρωι και είπαν να γίνουν ναζί- αλλά έχει σαν οδηγό της τα αδιέξοδα του κεφαλαίου και τις αναπόδραστες αντικειμενικές αντιφάσεις και τους ανταγωνισμούς του που το υποχρεώνουν να στραφεί στην απολυταρχία και να παρασύρει μαζί και το λαό. Αυτό όμως που στην πραγματικότητα θέλω να καταστήσω σαφές, είναι ότι τέτοιου τύπου δεινά δεν αποτρέπονται με το αν θα ψηφίσει ο λαός τον ένα εκπρόσωπο της αστικής τάξης ή τον άλλο. Ήταν αυτοί οι ίδιοι εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού συστήματος οι οποίοι έδωσαν το χρίσμα στον Χίτλερ, και όχι απλά αυτό, αλλά και τον βοήθησαν να φτάσει μέχρι εκεί.

Το μεγαλύτερο κατά τη γνώμη μου πρόβλημα με αυτά τα ψευτοδιλήμματα, είναι ότι παγιδεύουν τις συνειδήσεις του λαού σε λογικές αδιέξοδες, ότι και καλά ο κόσμος αλλάζει με εκλογές, ότι το μόνο μας όπλο περιορίζεται στην ψήφο μας, ότι αυτή είναι η δημοκρατία και πρέπει να λέμε και ευχαριστώ που μπορούμε να το κάνουμε και αυτό, γιατί η εναλλακτική θα ήταν Χίτλερ, Μουσολίνι και Μεταξάς. Και τσουπ, μπαίνει πάλι η λογική του μικρότερου κακού από το παράθυρο, «δέξου αυτήν κακή στραβή, ανάποδη (αστική) δημοκρατία, αλλιώς θα έχουμε χειρότερα»(«μείνε στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ αλλιώς θα έχουμε χειρότερα» και ου το καθ’ εξής). Δηλαδή τα ερωτήματα αυτά έχουν και τη διάσταση της απειλής να τα συνοδεύει. Και μένει ο λαός με δυόμισι επιλογές στα χέρια του, ή να ψηφίσει τον «καλό μπάτσο» ή να ψηφίσει τον «κακό μπάτσο» ή να ανέβει από μόνος του ο μπάτσος στην εξουσία. Στην πραγματικότητα βέβαια ο λαός μένει χωρίς επιλογή, γιατί άσχετα με το τι θα ψηφίσει, αν μείνει μοναχά εκεί, τα πραγματικά κέντρα αποφάσεων θα σχεδιάσουν την πορεία τους είτε με Μακρόν, είτε με Λεπέν, είτε με Ομπάμα είτε με Τραμπ.

Δημοκρατία δι αντιπροσώπων δηλαδή(του κεφαλαίου)μ διαφορετικά άμεση δικτατορία(του κεφαλαίου). «Και εκτός κεφαλαίου κύριε, ποιός είναι;». Όλο και κάποιος είναι, όμως για να αντιληφθούμε τι προτείνει αυτός ο κάποιος πρέπει να ξεφύγουμε από το λάκκο της κοινοβουλευτικής αυταπάτης. Αφού ακόμη και αν το ΚΚΕ βγει πρώτο κόμμα -λέμε τώρα- αν αυτό δεν οδηγήσει τον λαό ή αν ο λαός δεν το ακολουθήσει στη σύγκρουση με τα μονοπώλια για την ανατροπή της κυριαρχίας του κεφαλαίου, όλο αυτό θα είναι δώρο άδωρο. Και εδώ που τα λέμε, για να πραγματοποιηθεί, το δεύτερο δεν είναι προυπόθεση να συμβεί το πρώτο.

Κλείνοντας, να πω ότι άλλο ένα χαρακτηριστικό που έχουν αυτού του τύπου τα ερωτήματα, είναι ότι τίθενται με τρόπο που απαιτεί να απαντήσει κάποιος μονολεκτικά, και μάλιστα έτσι εκβιάζουν και το είδος της απάντησης. Δλδ, αν πρέπει να δώσεις μονολεκτική απάντηση στο ερώτημα «Καραμανλής ή Τανκ»(ή και στο ερώτημα του Κοττάκη), θα πρέπει, μοιραία, να πεις Καραμανλής, αφού η εναλλακτική είναι να είσαι με τη Χούντα.

Πρέπει αν μπεις στην φιλοσοφία του ερωτήματος, να παγιδευτείς και να απαντήσεις κάτι που να είναι ενάντια στα συμφέροντα σου, ως κομμάτι του λαού, λες και δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Ή λες και ο φασισμός, αντιμετωπίζεται εξ ολοκλήρου με αστικού τύπου ψηφοφορίες και όχι με συνειδητή αντιφασιστική δράση ουσίας και σύγκρουση με την «φιλοσοφία» και την πρακτική του σε όλα τα επίπεδα, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και όπου αλλού εμφανιστεί. Δεν πρέπει να λησμονούμε δε, ότι σε πολλά ζητήματα και πολιτικές, η αστικοκοινοβουλευτικού τύπου διακυβέρνηση δεν διαφέρει και τόσο από τη φασιστική, και ότι τα πραγματικά όρια μεταξύ των αστικών κομμάτων και των φασιστικών, δεν είναι και τόσο στεγανά, αφού όπως έχει αποδείξει η ιστορία, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις τα πρώτα  όχι μόνο δεν εμποδίζουν, αλλά σιγοντάρουν ή και στηρίζουν ανοιχτά τα δεύτερα. Και τούτο επειδή στην μεγάλη εικόνα, υπάρχουν από πίσω τους κοινά καπιταλιστικά συμφέροντα, έστω και σε διαφορετικά μείγματα που έχουν μια ποικιλία τρόπων διαχείρισης στη διάθεση τους ανάλογα με τις περιστάσεις.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

us-war-crimes

Τελικά ίσως ο Τραμπ και να μην πάρει το βραβείο νόμπελ ειρήνης -αν και ποτέ μη λες ποτέ- το έχει βάλει όμως σκοπό να σπάσει ρεκόρ…

Το άρθρο που ακολουθεί είναι από in.gr

C470DBAC8E43E99D0E001F09B8830B6E

Η μητέρα που δημιουργεί ορφανά…

Το μεγαλύτερο συμβατικό όπλο

Οι ΗΠΑ έριξαν τη «μητέρα όλων των βομβών» στο Αφγανιστάν

Ο αμερικανικός στρατός ανακοίνωσε ότι χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τη μεγαλύτερη συμβατική βόμβα που διαθέτει στο οπλοστάσιό του, εναντίον στόχου του Ισλαμικού Κράτους στο Αφγανιστάν.

Η βόμβα με την κωδική ονομασία GBU-43 ζυγίζει 11 τόνους, έχει μήκος σχεδόν 10 μέτρα, και είναι το ισχυρότερο μη πυρηνικό όπλο στην ιστορία.

Η «μητέρα όλων των βομβών», όπως είναι γνωστή, ρίφθηκε από αεροσκάφος MC-130 εναντίον συμπλέγματος σπηλαίων και σηράγγων του ISIS στην επαρχία Νανγκαρχάρ του Αφγανιστάν.

Τα αποτελέσματα της επιχείρησης εξετάζονται.

Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται αυτού του είδους η συμβατική βόμβα σε μάχη. Τη χρήση της ενέκρινε ο στρατηγός Τζον Νίκολσον, διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο σε επιχειρήσεις στην επαρχία Νανγκαρχάρ σκοτώθηκε ένας Αμερικανός στρατιώτης.

Το προσωνύμιο «μητέρα όλων των βομβών» προέρχεται από παράφραση της επίσημης ονομασίας του όπλου: Massive Ordnance Air Blast → ΜΟΑΒ → Mother of All Bombs.


Αναφέρεται στο άρθρο ότι σκοτώθηκε ενας αμερικάνος στρατιώτης τις προάλες. Για να καταλάβω, οι συμμάχοι μας τη βόμβα την έριξαν ως αντίποινα για το θάνατο του στρατιώτη; Που να πέθαιναν και δυο δηλαδή, Χιροσίμα – Ναγκασάκι θα είχαμε! Πρέπει, βλέπετε, οι αμερικάνοι να εντυπωσιάσουν και να τρομοκρατήσουν τους επίδοξους ανταγωνιστές τους στον ιμπεριαλιστικό στίβο(Κίνα, Ρωσία) και να τους θυμήσουν ποιός είναι το αφεντικό, εξού και η εντατικοποίηση των τραμπουκισμών.

Μπορεί πριν από μερικά χρόνια να αντιμετωπίζονταν σαν συνομωσιολόγος όποιος έλεγε πως η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι, πλέον είναι αφελής αυτός που θα πει ότι ζούμε σε περίοδο ειρήνης.

Αυτό όμως που με φοβίζει περισσότερο από όλα, είναι ότι στο ενδεχόμενο ενός τρίτου  παγκοσμίου πολέμου, οι ακρότητες που θα γίνουν θα κάνουν εκείνες των ναζί να μοιάζουν με ανοιξιάτικη εκδρομή στην εξοχή… θα είναι ακρότητες σε αναβολικά.

Για το σχολιασμό

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

maxresdefault

Πως να μη σε ξεγελάσει αυτή η τίμια και αθώα φυσιογνωμία;

Όπως λέει και ο φίλος μου ο Γιάννης ο Περικεφαλαίας, «άμα τελικά πιάσουν τον Σώρρα και τον βάλουν μέσα, να του πούνε να δώσει 2 δις αν θέλει να τον βγάλουν με εγγύηση για να τον τρολάρουν». Τώρα το που θα τον βρουν είναι άλλο ζήτημα, μιας και από όταν βγήκε η καταδικαστική απόφαση, ερήμην, αυτός έγινε άφαντος σαν τα λεφτά του. Ίσως και να διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη, όπως προβλέπει και ο όρκος των «Ελλήνων Έγερσις». Και όπως ήταν αναμενόμενο, από άγνωστο τόπο και χρόνο, ο σωτήρας έσπευσε να στείλει μήνυμα προς το λαό του, λέγοντας ότι τον πολεμάει το σύστημα και λοιπά κουραφέξαλα.

Πέρα από την πλάκα, όσο και αν χάρηκα για την καταδικαστική απόφαση, δεν μπορώ να πω ότι αυτή η απόφαση αλλάζει κάτι ουσιαστικό. Είναι κάτι ανάλογο με αυτό που ισχύει και για τις δίκες της Χρυσής Αυγής. Οι χρυσαυγίτες και η εγκληματική τους οργάνωση πρέπει να παταχθoύν και ποινικά, όμως αυτό δεν αρκεί. Και δεν αρκεί γιατί όσο υπάρχουν οι σχετικοί θύλακες στην κοινωνία, όσο υπάρχει η απάθεια και η ανοχή, παρόμοια ζιζάνια δεν θα σταματήσουν να φυτρώνουν.

Η «κίνηση» του Σώρρα –που έχει και αυτή το φασιστικό της χαρακτήρα- με τα δεκάδες ή εκατοντάδες γραφεία ανά την επικράτεια, μαρτυρά ότι υπάρχει αρκετή σύγχυση στον τρόπο που σκέφτονται κάποιοι συμπολίτες μας. Εκτιμώ, ότι ο εν λόγω κύριος και οι διακηρύξεις του, βρίσκουν ευήκοά ώττα στις τάξεις των μικροαστών, και θεωρώ ότι σε μεγάλο βαθμό εκείνοι τον ακολουθούν και συντηρούν τον μύθο του. Είναι μέρος των χθεσινών αγανακτισμένων με τις μούτζες και τα φτυσίματα, του α(νεγ)κέφαλου εκείνου πλήθους ετερόκλητων ανθρώπων. Εκείνων που βγήκαν να διαδηλώσουν χωρίς κόμματα και σωματεία, αλλά τελικά καπελώθηκαν από την «ελπίδα» και από τη μαυρίλα(σύριζα και Χρυσή Αυγή αντίστοιχα), από Καζακαίους και από Βαρουφαίους, από Σώρρες και από Λεβέντηδες.

Και τίθεται για ακόμη μια φορά το αιώνιο ερώτημα..

Άραγε θα βγουν κάποια στιγμή τα κατάλληλα συμπεράσματα; Θα καταλάβει ο κόσμος ότι πρέπει να το πάρει αλλιώς; Θα πάψει να βάζει συνεχώς τα ίδια και τα ίδια υλικά στο τσουκάλι περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα; Είναι ακόμη νωρίς για να απαντηθούν όλα ετούτα, όμως δεν πρέπει να μας πιάνει απελπισία. Δεν πρέπει να περιπέσουμε στη λογική του «400 χρόνια μνημόνια» και του «Κιμ[της καρδιάς μας] πάτα το κουμπί». Δεν πρέπει να τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι,  και δεν πρέπει -εξαιτίας της υπεροψίας ή της απόφνωσης- να τα βλέπουμε όλα φλατ. Αν απογοητευθούμε ή καβαλήσουμε το καλάμι σε τέτοιο βαθμό που να απαξιώσουμε τον λαό, γινόμαστε αυτομάτως και εμείς οι ίδιοι μέρος του προβλήματος και βαρίδι. Στο δύσκολο δρόμο της αρετής χρειάζεται υπομονή, επιμονή, κάματος, και παράλληλα να μην αφήνουμε χαραμάδα ανοιχτή για να εισχωρήσει στη λογική το μικρόβιο της  «μικροαστικής ανυπομονησίας».

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: