Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Επικαιρότητα’ Category

Γυρνώντας από το φεστιβάλ σήμερα το βράδυ είχα όρεξη για καφρίλα, βρήκα λοιπόν την κατάλληλη φώτο και της άλλαξα τα φώτα… ιδού τα αποτελέσματα

αρκουδα9_n

αρκουδα8

αρκουδα6_n

αρκουδα5_n

αρκουδα4_n

αρκουδα3_n

αρκουδα2_n

αρκουδα1n

αρκουδα 7_n

DJTEVcgXoAASPax (2).jpg

DJTEVcgXoAASPax (2)

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Advertisements

Read Full Post »

Δημοσιεύθηκε και στο Katiousa

Έχουν περάσει τρεις μέρες από την ολοκλήρωση του αντικομμουνιστικού συνεδρίου στο Ταλίν της Εσθονίας, και θεωρώ χρήσιμο σε αυτό το σημείο να γίνει ένας σχετικός μίνι απολογισμός. Και λέω αντικομμουνιστικό, επειδή ούτε η εσθονική κυβέρνηση, αλλά ούτε και οι Ευρωπαίοι εταίροι δείχνουν να έχουν κάποιο πρόβλημα με τον φασισμό, αντίθετα τον πριμοδοτούν και από πάνω.

Πολιτικές επιλογές σαν το συνέδριο στο Ταλίν εξυπηρετούν ένα γενικότερο και κύριο σκοπό, και αυτός είναι η κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού. Τους ενδιαφέρει να παραχαράξουν την ιστορία και να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα για μια σειρά από λόγους που συνδυάζονται μεταξύ τους. Καταρχάς, χρειάζεται να δαιμονοποιήσουν τον σοσιαλισμό έτσι ώστε να μην τον αντιλαμβάνονται ως εναλλακτική και ως διέξοδο οι καταπιεζόμενες λαϊκές μάζες. Αν οι λαοί δεν πιστεύουν σε κάποια εναλλακτική, πρόκειται να είναι πιο ανεκτικοί στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και δε θα σηκώσουν εύκολα κεφάλι. Όμως η δαιμονοποίηση του σοσιαλισμού/κομμουνισμού έχει και έναν άλλο στόχο. Αυτός δεν είναι άλλος από το να έχει δικαιολογία ο «καπιταλιστικός κόσμος» να κόψει το κεφάλι του λαού αν και όποτε αυτός το σηκώσει. Οι όποιοι λαϊκοί αγώνες θα βαφτίζονται κομμουνιστικοί, αντιδημοκρατικοί, αντισυνταγματικοί, ολοκληρωτικοί και αντίθετοι στα ευρωπαϊκά ιδεώδη, και θα χτυπιούνται ανελέητα από τον κρατικό κατασταλτικό μηχανισμό, αλλά και τον παρακρατικό/φασιστικό όποτε και όπου χρειαστεί.

ESTONIA WAR MONUMENT

People stand during an unveiling ceremony of the monument to Estonian soldiers fighting alongside the Nazis against the Soviet army, in Lihula, Estonia, Friday, Aug. 20, 2004. About 2,000 people attended the unveiling ceremony for the privately financed monument bearing the inscription “To Estonian men who fought in 1940-1945 against Bolshevism and for the restoration of Estonian independence.” (AP Photo/NIPA)

Πολλοί ήταν οι υπέρμαχοι του καπιταλιστικού συστήματος, από τη δεξιά ιδεολογική πτέρυγα, οι οποίοι έσπευσαν να μας επισημάνουν ότι μια σειρά από τα κράτη που έδωσαν το “παρών” στο συνέδριο, ανήκαν στο πάλαι ποτέ σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Υπονοούν δηλαδή, ότι αυτοί που από πρώτο χέρι έζησαν τον κομμουνισμό, τώρα τον έχουν όχι μόνο απορρίψει, αλλά και εναντιώνονται σε αυτόν. Εκφράζουν όμως στα αλήθεια οι κυβερνήσεις των εκάστοτε χωρών και τους λαούς τους ή αποτελούν απλά φερέφωνα των αστών; Ας το δούμε στην Ελλάδα για παράδειγμα, εκφράζουν τον ελληνικό λαό τα μέτρα λιτότητας τα οποία προωθούν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις; Μάλλον όχι. Αυτό που επίσης δε μας λένε οι αστικοί νεοφιλελεύθεροι κύκλοι, είναι ότι στις περισσότερες από αυτές τις χώρες (Εσθονία, Λετονία, Ρουμανία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία) τα κομμουνιστικά κόμματα είτε είναι απαγορευμένα από το ίδιο τους το σύνταγμα, είτε έχουν νόμους που κάνουν πολύ δύσκολη τη δράση τους. Οι απαγορεύσεις αυτές βέβαια με τη σειρά τους, δεν προωθήθηκαν από τα κάτω, δηλαδή από το λαό, αλλά από τα πάνω, δηλαδή από τις αστικές κυβερνήσεις τους, χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι δεν υπάρχει και μια πορωμένη και χρήσιμη μερίδα του λαού που τις ασπάζεται.

Ας φέρουμε όμως το πράγμα στα ελληνικά δεδομένα. Στα πλαίσια του συνεδρίου βγήκε στην επιφάνεια ένας οχετός αντικομμουνισμού που έχει κυρίως δύο πρόσωπα. Το ένα είναι το ούγκανο της δεξιάς, που εκφράστηκε από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, έως και τη Χρυσή Αυγή, και το άλλο είναι το παρφουμαρισμένο, το «αριστερό» πρόσωπο του αντικομμουνισμού. Είχες λοιπόν από τη μια τον Άδωνη, τον Λοβέρδο, τη Γιαννάκου, τον Τζήμερο, και από την άλλη εκείνους που κυρίως συντάσσονταν πίσω από την κυβέρνηση και την άρνηση του υπουργού Σταύρου Κοντονή να συμμετάσχει στο συνέδριο. Για τον πρώτο τύπο αντικομμουνισμού, τον μπρουτάλ, δε χρειάζεται να πούμε και πολλά, είναι ό,τι φαίνεται. Είναι ο δεύτερος τύπος, ο πιο πονηρός, που χρειάζεται αποκάλυψη. Σύμφωνα με αυτόν, ο κομμουνισμός δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον φασισμό, διότι ο μεν φασισμός είναι από τη φύση του κακός, ο δε κομμουνισμός είχε κακή εφαρμογή. Και στο «κακή εφαρμογή» μπορεί να υπονοείται η περίοδος που Γ.Γ ήταν ο Στάλιν, μέχρι και στο σύνολο του αυτό που αποκαλούμε «υπαρκτός». Και επειδή όπως έλεγε και ο Κάππος, «ο αντισταλινισμός είναι ντροπαλός αντικομμουνισμός», στο όνομα του Στάλιν όλοι αυτοί οι ευρώ – αριστεροί, θέλουν να χτυπήσουν τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, και το δικαίωμα μιας σοσιαλιστικής χώρας να αμύνεται τόσο απέναντι στο χτίσιμο ενός εσωτερικού αντεπαναστατικού μετώπου όσο και στις εξωτερικές προκλήσεις. Η δική μας κριτική στον σοσιαλισμό εστιάζει σε όλα εκείνα τα λάθη και τις παραλείψεις που οδήγησαν στην ανατροπή του, η δική τους κριτική, δέχεται όλα αυτά τα στοιχεία που εμείς απορρίπτουμε (πχ Περεστρόικα, μπουχαρινισμό, τροτσκισμό), και απορρίπτει όλα εκείνα τα στοιχεία που εμείς θεωρούμε θεμέλια της οικοδόμησης (κολεκτιβοποίηση, εκβιομηχάνιση, σταχανοφισμό κλπ).

skitso-arkas-kommoynistes-fasistes

20882961_1122716587864502_8126630772829478462_n

Άδωνις – Αρκάς, διαφορετική αφετηρία, ίδια κατάληξη

Πάντως για να πούμε και του στραβού το δίκιο-και όσο αφορά τη χώρα μας- η όλη αντικομμουνιστική φιέστα μάλλον γύρισε και τους χτύπησε στα μούτρα. Σε αυτό συνέδραμαν μεταξύ άλλων τα εξής.

-Ο πρωτόγονος αντικομμουνισμός της δεξιάς που μύριζε ναφθαλίνη, ο οποίος περισσότερο ζημιά έκανε στο «επιχείρημα» τους παρά το ενίσχυσε (δηλώσεις Άδωνι, δηλώσεις Λοβέρδου, δηλώσεις Γιαννάκου κλπ). Φάνηκε ότι και ο λαός είτε έχει σιχαθεί τις αρλούμπες τους, είτε δεν τον ενδιαφέρουν καν. Βέβαια δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι πες – πες όλο και κάτι μένει στο τέλος.

-Η ίδια η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να ρίξει χυλόπιτα στο συνέδριο (παρότι πέρυσι παρέστη), μάλλον στην ύστατη προσπάθεια της να επιδείξει κάποιου είδους αριστεροσύνη και να διαφοροποιηθεί από την δεξιά «στα σημεία», αφού γενικότερα η διακυβέρνηση της δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την ΝΔ (για την ακρίβεια ισχύει το αντίθετο, αφού τα έχουν καταφέρει μέχρι τώρα να περνάνε τα αντιλαϊκά μέτρα που περνάνε με λιγότερες αντιδράσεις σε σχέση με τους προηγούμενους).

-Η στάση κάποιων media που θέλοντας να τα έχουν καλά με την κυβέρνηση κράτησαν μια μετριοπαθή ή και ενάντια στάση απέναντι σε αυτά που συνέβησαν στη Εσθονία. Έκλιναν λοιπόν περισσότερο προς τον παρφουμαρισμένο, και όχι τον πρωτόγονο αντικομμουνισμό. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν χρησιμοποίησαν σε αρκετές περιπτώσεις και το δεύτερο.

-Μέσα σε όλη αυτή την ατμόσφαιρα τα κανάλια αναγκάστηκαν αυτές τις μέρες να καλέσουν και αρκετούς εκπροσώπους του κομμουνιστικού κόμματος, οι οποίοι μίλησαν απλά και κατανοητά, εστιάζοντας στην ουσία και όχι στην κόντρα για την κόντρα. Θεωρώ λοιπόν ότι δόθηκε η ευκαιρία να ακουστεί η άποψη του κόμματος, ευκαιρία που σπάνια του δίνεται από τα κανάλια.

Αυλωνίτου, αντικομμουνισμός με ανθρώπινο πρόσωπο

Όλα τα παραπάνω φυσικά δεν σημαίνει ότι πρέπει να μας κάνουν να χαιρόμαστε, διότι ο αντίπαλος ταΐζει ασταμάτητα και με ατελείωτο χρήμα την μηχανή προπαγάνδας του αντικομουνισμού. Κάτι που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων φέρνει το επιθυμητό (για τον αντίπαλο) αποτέλεσμα, όπως βλέπουμε και στις καθημερινές μας συζητήσεις με τον κόσμο. Όμως υπάρχουν και στιγμές που η γύμνια τους, η σαπίλα και η βρώμα που αναδύουν, δεν μπορούν να καλυφθούν με κανένα τρόπο, όσο μεικ απ και αν τους βάλουν, όσο και αν τις αρωματίσουν.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

ee-nazi

Πολύς ντόρος έχει γίνει τελευταία για την συνάντηση στην Εσθονία με θέμα τα «εγκλήματα του κομμουνισμού» η οποία σύμφωνα με την Κομισιόν αντανακλά τα κοινά  ευρωπαϊκά ιδεώδη:

«Η ευρωπαϊκή συνεργασία, ο πατριωτισμός και οι αξίες μας, μας κάνουν αυτό πού είμαστε. Ας απορρίψουμε τον ακραίο εθνικισμό που μας αποδυναμώνει όλους. Αυτό είναι η ΕΕ» επισημαίνει σε μήνυμά του ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν. 

«Στην Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων στέλνουμε ένα σαφές μήνυμα για τη σημασία των ευρωπαϊκών αξιών, της συνεργασίας και του πατριωτισμού. Να ποιοι είμαστε» τονίζει.

Τα μόνα «ολοκληρωτικά ιδεώδη» όμως που τους ενοχλούν –όπως στην πράξη έχει αποδειχθεί- είναι εκείνα που σχετίζονται αποκλειστικά με την κομμουνιστική ιδεολογία. Διαφορετικά η κομισιόν θα έπρεπε αντί να συνεργάζεται και να στηρίζει την πραξικοπηματική και φασιστική Ουκρανική κυβέρνηση να μην την είχε αναγνωρίσει και να την καταδίκαζε. Επιπλέον, αν η Ε.Ε κρατούσε έστω ίσες αποστάσεις από τον κομμουνισμό και τον φασισμό, θα έπρεπε τα ευρωενωσιακά κράτη να είχαν υπερψηφίσει το ψήφισμα του ΟΗΕ της 17 Νοεμβρίου 2015 το οποίο καταδίκαζε:

Όμως αντί να το υπερψηφίσουν οι χώρες – μέλη της Ε.Ε απείχαν από την ψηφοφορία(μεταξύ αυτών και η «αριστεροκυβερνούμενη» Ελλάδα), ενώ το «χαϊδεμένο» τους –η Ουκρανία ντε- άνηκε στις 4 χώρες που το καταψήφισαν(Ηπα, Καναδάς, Ουκρανία και τα …νησιά Παλάου). Να σημειωθεί δε, ότι οι χώρες κράτη μέλη της Ε.Ε, κρατούν την ίδια στάση από το 2004 που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το συγκεκριμένο ψήφισμα.[1] 

Σε όλα τα παραπάνω ας προστεθούν και τα 2,6 εκατομμύρια ευρώ που έχει από το 2014 επισήμως(διότι Κύριος ξέρει τι γίνεται κάτω απ’ το τραπέζι) δώσει η Ε.Ε ως επιχορήγησεις σε φασιστικές οργανώσεις.

Συμπέρασμα: Μάλλον η Ε.Ε έχει ξεπεράσει από καιρό τη «θεωρία των δυο άκρων» αφού τα έχει κάνει πλακάκια με τον φασισμό και υπάρχει μόνο ένα «άκρο» στο οποίο εναντιώνεται, και αυτό ακούει στο όνομα κομμουνισμός. Γιατί άραγε;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Συνολικά 56 κράτη – μέλη απείχαν, 4  καταψήφισαν, και 126 υπερψήφισαν το ψήφισμα.

Read Full Post »

Δημοσιεύθηκε και στο Katiousa

Η θρησκευτική πίστη ενός ενήλικα είναι γενικότερα από τα πιο αδιαπραγμάτευτα στοιχεία δόμησης της προσωπικότητάς του. Είναι αρκετοί αυτοί που τα καταφέρνουν να αποχωριστούν την πίστη τους σε νεαρή ηλικία, είναι πολύ λίγοι εκείνοι που το καταφέρνουν μετά τα 20-25. Για αυτό και το ξεπέρασμα της θρησκείας, ως επίτευγμα για την ανθρωπότητα, είναι μια διαδικασία η οποία απαιτεί να μεγαλώσουν κάποιες γενιές σε τέτοιο πολιτικό/κοινωνικό περιβάλλον που να μην την ευνοεί. Όταν λέω να μην ευνοεί, δεν εννοώ κατ’ ανάγκη να την απαγορεύει, αλλά να καταπολεμά όλες εκείνες τις συνθήκες που εξασφαλίζουν την διαιώνιση της.

Απέχουμε αρκετά από μια τέτοια «ουτοπία» που σιγά-σιγά θα εξαφανίσει τις θρησκείες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το ζήτημα δεν θα πρέπει να μας απασχολεί και στο σήμερα. Πόσο μάλλον όταν γύρω μας συμβαίνουν σημεία και τέρατα, και μάλιστα με πρωτοβουλία της επίσημης εκκλησίας. Μιλάω για τις περιπτώσεις των ιερών λειψάνων, των ιερών καστάνων (ίσως και των ιερών κοπράνων), των εικόνων που βαράνε, των εικόνων που δακρύζουν, των εικόνων που σβήνουν φωτιές, των πιστών που σέρνονται σαν τα φίδια για να προσκυνήσουν, κ.α. Είναι κατά τη γνώμη μου άλλο πράγμα να σέβεσαι την πίστη του οποιουδήποτε, και διαφορετικό πράγμα να ανέχεσαι μικρά ή και μεγαλύτερα παραθυράκια μεσαίωνα μέσα στον 21ο αιώνα.

poe1

Σκύψτε ευλογημένοι

poe2

Ακόμα μια εφαρμογή της πατέντας

poe3

Άμα είσαι αρκετά πιστός απέδειξε το και στα δύσκολα όπως λέει και ένας φίλος.

poe4.png

Χωρίς Λόγια

Και θα πει κανείς, «και τι να κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις;»… Πραγματικά είναι δύσκολο να σκεφτείς ποια θα μπορούσε να ήταν η αντιμετώπιση περιστατικών σαν αυτό της ιερής εικόνας που βαράει τους πιστούς. Θα μπορούσε το κράτος πχ να βάζει εμπόδια σε τέτοια «θεάματα», να υποχρεώνει τις εκκλησίες να παίρνουν ειδικές άδειες για τις διοργανώσεις happening, και όταν πρόκειται για τέτοια ακραία πράγματα η άδεια να μη δίνεται. Παρόλα αυτά, και ιδιαίτερα στη χώρα μας(1), ο μη διαχωρισμός κράτους/εκκλησίας λειτουργεί μόνο με θετικό προς την εκκλησία τρόπο. Δηλαδή σε ό,τι συμφέρει την εκκλησία συνεισφέρει το κράτος και βρίσκονται εις σάρκα μια (πχ φοροαπαλλαγές). Αντίθετα, σε ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί αρνητική (για την εκκλησία) κρατική παρέμβαση (πχ προαιρετικοποίηση του μαθήματος των θρησκευτικών), η εκκλησία έχει το αυτοκέφαλο και το αυτοδύναμο. Με λίγα λόγια δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της.

Όσο και αν δεν θέλεις να το πολιτικοποιήσεις το ζήτημα, πολιτικοποιείται από μόνο του. Όπως είδαμε η απολύτως χαλαρή και «για τα μάτια» βούληση της «αριστερής κυβέρνησης» έστω και για υποτυπώδη διαχωρισμό εκκλησίας/κράτους, έλιωσε σαν το κεράκι της λαμπρής στην πρώτη επαφή της με τα δομημένα συμφέροντα του πατριαρχείου. Η αιχμή του δόρατος της κυβέρνησης, ο πρώην υπουργός παιδείας κύριος Φίλης, ενώ εμφανίστηκε να τα βάζει με το ιερατείο, τελικά βρέθηκε να ψέλνει δίπλα-δίπλα με τον Άδωνη, ενώ παράλληλα έχασε και τη θέση του στο υπουργείο. Αν κάτι κατάφερε η υπάρχουσα κυβέρνηση με την ψευτοπροσπάθειά της να πλήξει επιφανειακά τα συμφέροντα της εκκλησίας, ήταν να επανασφραγίσει και να ανανεώσει τους δεσμούς και τους όρκους του αστικού κράτους με την πνευματική ιεραρχία του τόπου. Η μεταξύ τους σχέση ίσως και να είναι win-win, αφού όσο οι πολίτες περιμένουν από την παναγία να σβήσει τις πυρκαγιές, η πολιτεία μπορεί από την πλευρά της να κάνει το κορόιδο και να μην παίρνει τις ευθύνες της. Πόσο μάλλον όταν και οι ίδιες οι πυρκαγιές, αντί να αντιμετωπιστούν ως εμπρησμοί, αντιμετωπίζονται ως θεϊκή παρέμβαση και συνωμοσία των στοιχείων της φύσης.

Ο άπιστος «Θωμάς» μπήκε τελικά στο δρόμο του θεού και απαρνήθηκε τα εγκόσμια

Σε κάθε περίπτωση είναι τεράστιο το θέμα και ευαίσθητο, σηκώνει μεγάλο διάλογο και απαιτείται τεράστια βούληση για να αλλάξει κάτι προς τη σωστή κατεύθυνση. Βούληση τέτοια που οι αστικές κυβερνήσεις του παρελθόντος είτε δεν είχαν είτε δεν μπόρεσαν να την επιβάλουν. Πέρα και πάνω από όλα, για την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων δεν αρκούν τα όποια περιοριστικά μέτρα, οι νόμοι και οι κανόνες. Πρέπει παράλληλα να εξασφαλίσεις στο λαό σου και μια σειρά από αγαθά όπως η μόρφωση, οι ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, να καταπολεμήσεις την περιθωριοποίηση, την εξαθλίωση, και γενικότερα όλους εκείνους τους παράγοντες που οδηγούν τους ανθρώπους στην απόγνωση και στην αναζήτηση της σωτηρίας από υπερβατικές δυνάμεις. Όλα τα παραπάνω από ό,τι φαίνεται, οι καπιταλιστικές κοινωνίες ούτε θέλουν ούτε μπορούν να καταπολεμήσουν, για αυτό τόσο η θρησκεία όσο και οι λοιπές μεταφυσικές δοξασίες τις χαρακτηρίζουν και θα τις χαρακτηρίζουν στους αιώνες των αιώνων αμήν.

(1) Στις προτεσταντικές χώρες η μεταρρύθμιση περιόρισε την λατρεία των ιερών λειψάνων και την θεοποίηση των εικόνων, ενώ στο Βυζάντιο αυτή η ευκαιρία χάθηκε στις Εικονομαχίες και με την επικράτηση των εικονολατρών. Και στις δυο περιπτώσεις βέβαια, πίσω από τα περί πίστεως ζητήματα, βρίσκονταν διάφορα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που πυροδοτούσαν τη σύγκρουση. Η Γαλλία από την πλευρά της, είχε τη δική της ιστορία διαχωρισμού κράτους/εκκλησίας με την επικράτηση της Γαλλικής Επανάστασης.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

Read Full Post »

Ο λόγος για τις απαντήσεις χρηστών του facebook στην είδηση ότι ξενοδοχείο στην Ελβετία ζητά συγκεκριμένα από τους Εβραίους πελάτες να κάνουν ντους πριν πέσουν στην πισίνα. Ας ελπίσουμε τα άτομα αυτά που σχολιάζουν να μην αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα της ανθρωπότητας. Πάλι καλά που υπάρχουν και 1-2 εύστοχα σχόλια σαν αυτό του Babis Fotos…

1.png

2.png

3

4.png

5.png

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, πόσο μάλλον όταν είναι και «τίμιο», αυτό είναι το μότο του Ιερού Ναού Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Νικητών, όσοι πιστοί προσέλθετε. Η εν λόγω εικόνα που βρίσκεται στην κατοχή του ναού προέρχεται από την εποχή των εικονομαχιών του Βυζαντίου και θεωρείται από τους ειδικούς ότι αποτελεί μέρος μιας σειράς θαυματουργών εικόνων που βοήθησαν τους εικονολάτρες να επικρατήσουν ρίχνοντας μπούφλες στους εικονομάχους.

«Η δύναμη της εικόνας» διατηρήθηκε στους αιώνες και συνεχίζει να προσφέρει το θεάρεστο έργο της. Οι πιστοί (απο)λαμβάνουν την ευλογία, και μαζί ένα εξαγνιστικό μπερτάκι ξύλο. Είναι όμως όλα πολύ οργανωμένα… υπάρχει ρινγκ, κάνει ο ιερέας τον διαιτητή, στρώνεται και χαλάκι κάτω για να μην λερώνεται όταν σκύβει για να τις φάει ο ευλογημένος, κυριλέ. Πως να μην παραληρεί το κοινό; Φουλ τα στοιχήματα. Ακούγεται δε, ότι οι υπεύθυνοι της εκκλησίας βρίσκονται σε συνεννόηση με τον μάνατζερ του Mike Tyson για να δοθεί το 15αύγουστο αγώνας μεταξύ της ιερής εικόνας και του δημοφιλούς πυγμάχου. Τα έσοδα θα διατεθούν για να φτιαχτούν κερκίδες πέριξ της παλαίστρας  έτσι ώστε οι παρακολουθούντες να βολεύονται καλύτερα.

slide_271617_1918056_free.jpg

Εν τούτο ήττα

«Κι ο άγιος φοβέρα θέλει» φέρεται να δήλωσε ο Tyson ενώ η εικόνα χαρακτηριστικά είπε «σιγά μη κλάψω». Εμείς από την πλευρά μας να του ευχηθούμε καλή τύχη, θα τη χρειαστεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι η εικόνα έχει στο ενεργητικό της 327 νίκες, εξ αυτών οι 245 νοκ αουτ, μηδέν ήττες και μηδέν ισοπαλίες.

ΥΓ: Οι φήμες θέλουν να είναι υπεύθυνη η εν λόγω εικόνα για το «συνετισμό» του τότε υπουργού κυρίου Φίλη ο οποίος έκανε το λάθος να μιλήσει για διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους.

psaltes708-620x330

Κι ο άσωτος εσώθη

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

Read Full Post »

dimarxeio_katevase_ti_simaia_tis_europaikis_enosis_1Με αφορμή την κουβέντα που άνοιξε την προηγούμενη εβδομάδα για τη σημαία στις παρελάσεις και την φαγωμάρα των φιλελεύθερων με τους «αριστερούς» σκέφτηκα να γράψω δυο πραγματάκια. Δεν με απασχολεί τόσο αυτό καθεαυτό το ζήτημα της σημαίας αλλά όλα εκείνα που κρύβονται επιμελώς κάτω από το γαλανόλευκο πέπλο. Πάντως αυτή η φαγωμάρα κάθε ένα δύο χρόνια για τη σημαία τείνει να γίνει μέρος της παράδοσής μας και έχει αποκτήσει επετειακό χαρακτήρα. Αν θα σηκώσει τη σημαία το μαυράκι, αν θα σηκώσει τη σημαία το αλβανάκι, αν θα σηκώσει τη σημαία ο πρώτος, αν θα σηκώσει τη σημαία ο υπερτυχερός κοκ. Η γνώμη μου είναι ότι ο κανονισμός για τη σημαία θα πρέπει να συμπεριληφθεί στο επόμενο μνημόνιο, έτσι ώστε να μην υπάρχουν διχογνωμίες και αμφισβήτηση. Θα μπορούσε για παράδειγμα να γίνεται σημαιοφόρος αυτός/η που οι γονείς του/της χρωστάνε τα λιγότερα στην εφορία, ενώ η σημαία που θα σηκώνει θα είναι αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης (απορώ πως δεν το έχουν σκεφτεί ακόμα).

Για να σοβαρευτούμε…

Γενικότερα θεωρώ ότι όλη αυτή η κουβέντα για τις παρελάσεις είναι εξόχως αποπροσανατολιστική. Αντί να μας απασχολεί το αν έχουν τα σχολεία θέρμανση, αν τα σχολικά κτήρια πληρούν τους αντισεισμικούς κανονισμούς, αν γίνεται το αδιαχώρητο στις τάξεις, ή το γεγονός ότι μαθητές λιποθυμούν από την πείνα, δίνουμε μεγάλο χώρο στον κοινωνικό και δημόσιο διάλογο για τη σημαία. Αλήθεια, αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί κολλάμε με τα επουσιώδη και αφήνουμε πάντα στο background τα σημαντικά; Έχει καμιά σοβαρή επίπτωση στη ζωή μας το ποιος και το γιατί θα σηκώσει τη σημαία στην παρέλαση; Αντίθετα, η γενικότερη ποιότητα της προσφερόμενης εκπαίδευσης έχει άμεσο αντίκτυπο, αλλά αυτό δεν δείχνει να μας απασχολεί και τόσο.

Υπάρχει όμως και ένα ζήτημα το οποίο αναδύεται –κυρίως από φιλελεύθερους– σε σχέση με την επιλογή του σημαιοφόρου, το οποίο αξίζει να συζητηθεί παραπάνω. Είναι ο λόγος περί «αξιοκρατίας». Να σηκώνει τη σημαία αυτός που έχει τους καλύτερους βαθμούς… απλός και λειτουργικός κανόνας, ή μήπως όχι; Κατά τη γνώμη μου, πίσω από αυτήν την λατρεία για την πρωτιά κρύβεται μια από τις σημαντικές παθήσεις της καπιταλιστικής κοινωνίας. Ας εξετάσουμε μερικές προεκτάσεις του φαινομένου αυτού.

Τι πρέπει να ενδιαφέρει περισσότερο ένα εκπαιδευτικό σύστημα, ένα σχολείο που να παράγει έναν μικρό αριθμό από «άριστους» μαθητές ή ένα σχολείο που να παράγει όσο το δυνατόν μικρότερο αριθμό από μαθητές που οι ικανότητες τους έμειναν αναξιοποίητες; Ένα σχολείο που η γνώση θα απορροφάται μόνο από τους «λίγους και ικανούς» ή εκείνο που θα καταφέρνει να διαχέει τη γνώση στη συντριπτική πλειοψηφία των διδασκομένων; Ας αφήσουμε όμως την εκπαίδευση να πάμε και σε άλλους τομείς, τον αθλητισμό για παράδειγμα. Είναι προτιμότερο να έχεις μια κοινωνία που να λειτουργεί ως βιομηχανία παραγωγής πρωταθλητών ή μια κοινωνία η οποία να προάγει τον υγιή αθλητισμό στις ευρύτερες μάζες; Και μιας και μιλούσαμε πριν για την παιδεία, αλήθεια, πόσο στα σοβαρά παίρνει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τον αθλητισμό και τη γυμναστική; Μάλλον όχι και τόσο σοβαρά… αφού στα σχολεία η γυμναστική είναι “η ώρα του παιδιού”. Ας κάνουμε τώρα zoom out και ας φέρουμε το ζήτημα στην κοινωνία ως σύνολο. Αλήθεια, ποιος τύπος κοινωνίας είναι προτιμότερος, εκείνος που έχει μια χούφτα από ακραία πλούσιους και μυριάδες ακραία φτωχούς, ή εκείνος που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών απολαμβάνει μια ικανοποιητική ποιότητα ζωής;

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω δεν μπορούμε παρά να αντιμετωπίζουμε αυτόν τον παροξυσμό για «αξιοκρατία» και «αριστεία» με επιφύλαξη. Και αυτό επειδή από πίσω του πιθανόν να κρύβονται οι αξίες και τα συμφέροντα εκείνων των ολίγων που κυριαρχούν στις ζωές των πολλών. Το δύσκολο σε μια κοινωνία δεν είναι να παράγει μια χούφτα από «άριστους», αλλά να μην αφήνει όλους τους υπόλοιπους να καθίστανται άχρηστοι και πλεονάζοντες. Πιστεύω αυτός είναι ένας καλύτερος κανόνας για να εκτιμούμε την κοινωνική πρόοδο και την πρόοδο γενικότερα. Εσείς τι λέτε;

 

Φραγκίσκος Λαγωνικάκης(Poexania)

Δημοσιεύθηκε και στο Κατιούσα

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: