Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Ποίηση’ Category

Αυτό το συναίσθημα
που είναι σαν να έχεις κάτι στην άκρη της γλώσσας σου μα τελικά δεν το θυμάσαι και δεν το προφέρεις ποτέ
που νιώθεις όταν ακουμπάς κάτι με την άκρη του δαχτύλου σου αλλα δεν φτάνεις να το πιάσεις να το φέρεις κοντά σου
που σε πιάνει να φταρνιστείς και κοιτάς ψηλά, και κλείνεις τα μάτια, και ανοίγεις το στόμα, και ύστερα το γαργάλημα σου φεύγει
αυτό το εκνευριστικό
κα βασανιστικό
συναίσθημα
κάτι να περνάει από τόσο δίπλα σου και να είναι σχεδόν σα να το χείς
αλλά τελικά να χάνεται
πως να το δεχθείς και πως να το χωνέψεις;
Και πως να συμβιβαστείς με την ιδέα πως ότι και να κάνεις πια σε εχει αποφύγει οριστικά…
…το σύμπαν δεν θα συνομωτήσει
…ο αγώνας δεν θα δικαιωθεί
και κάποια στιγμή θα μαραθεί και αυτή σου η αγνή και ανόθευτη επιθυμία
μα ποιός τη θέλει μια τέτοια λύτρωση;

μπορεί στον ύπνο σου να σου έμοιαζε τόσο φυσικό το να πετάς
μα ύστερα ξύπνησες
και έχοντας σου απο κεκτημένη ταχύτητα μείνει η αίσθηση της πτήσης
δεν μπορείς να συμβιβαστείς με την ιδέα της προσγείωσης

κατάρα στους απόρθητους και απαράβατους νόμους
κατάρα στους πολέμους που δεν ήταν ποτέ να κερδηθούν μα που δεν γινόταν και να μη ξεσπάσουν

κατάρα σε αυτό το συναίσθημα
της επιθυμίας
και στις αισθήσεις, κατάρα, όταν μένουν μετέωρες, όχι όλες, μοναχά μερικές…

Read Full Post »

Οι μνήμες των μνημάτων

Τα άσπρα ετούτα μνήματα
έχουν μάρμαρο τόσο καθαρό
που όταν τύχει να πέσει πάνω τους η ματιά κάποιου διαβάτη
ασπρίζει η ψυχή του

Χωμένα μέσα στη γη
έρχονται μέρες που υψώνονται πολύ πιο ψηλά απ΄ τα ξερόχορτα
σαν θεόρατοι οβελίσκοι
που αναγκάζουν και τα πιο χαμηλωμένα βλέμματα να κοιτάξουν τον ουρανό

Και απάνω στις πλάκες τα χαραγμένα ονόματα
είναι προσευχές που στο άκουσμα τους οι αιμοβόροι αρχίζουν να τρέμουν
αρκεί μοναχά να βρεθούν κάποια καθαρά στόματα για να τις ψάλουν

Για αυτό δεν έχει πάει χαμένη τελικά
ουτέ μια σταγόνα αίμα απ’ το τόσο πολύ που το χώμα πότισε
για να φυτρώσουν όλα ετούτα τα ηρώα.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

For a soul

Ονειροκέντημα

Εκεί που τελειώνουν τα λόγια και σφαλίζουν τα στόματα των ποιητών αρχινά η ύπαρξη σου…
Μπορούν μόνο να σε κοιτούν οι ποιητές να προπορεύεσαι, μα ούτε και οι πιο τολμηρές τους ονειροπολήσεις δεν μπορούν να σε προφτάσουν.
Είσαι η Μούσα που εμπνέει τις Μούσες, δεν σε χωρά μυαλό ανθρώπου, σαν την φύση που υψώνεται πάντα πιο ψηλά από τους νοημένους φυσικούς νόμους…
Όμως, παρά την όποια ματαιότητα του εγχειρήματος, δεν σταματούν ποτέ να προσπαθούν να φτιάξουν πύργους της Βαβέλ για να κατακτήσουν τα ουράνια σου ύψη, ούτε και να αναζητούν χαμένες Ατλαντίδες στα απύθμενα βάθη σου.
Ψυχή μου…
Κλαίνε και οδύρονται οι Όμηροι όλων των εποχών και όλων των κόσμων, επειδή οι λέξεις από όλες τις γλώσσες, όσο όμορφα και αν τις βάλεις τη μια δίπλα στην άλλη, ηχούν σαν άναρθρες κραυγές μπροστά στην παναισθαντική μελωδία της ύπαρξη σου.
Αγάπη μου…
…δεν μπορεί κανείς παρά να νιώθει απόλυτα ευλογημένος, όταν του ανοίγεις το μικρό μεταλλικό πορτάκι, που οδηγεί στους ανθόκηπους σου και στα σιντριβάνια σου.
Εκεί που μικροί έρωτες πίνουν νεράκι από τις δροσερές πηγές σου και ξαποσταίνουν κάτω από πλατιά σου φύλλα ή πάνω σε μεγάλα πράσινα νούφαρα.
Και ύστερα, όταν έχουν αρκετά ξεκουραστεί και εμπνευστεί, ακονίζουν τα βέλη τους και ξανά-ξεκινούν να ποτίσουν τον κόσμο με πάθος και πόθους.
Είσαι εκείνο το νόημα, το ασύλληπτο από τη νόηση…
…και εκείνη η αρχή… που ορίζει ότι βρίσκεται πέρα από τους ορίζοντες.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος-Poexania

Read Full Post »

Νύχτα κατασκότεινη, όχι όπως εκείνες που σου θύμιζαν ζεστή σοκολάτα.
Μοιάζει σαν καρτ ποστάλ που απεικονίζει το πιο άσχημο πράγμα…
…μια πετρελαιοκηλίδα στο πέλαγο
…μια πυρκαγιά στο δάσος
…την έκρηξη μιας βόμβας
Όλα δείχνουν ακίνητα ή σε τροχιά γύρω από τον εαυτό τους, εκτός από την κηλίδα τη φωτιά και το πυρηνικό μανιτάρι που απλώνεται και καλύπτει τον ουρανό.
Η στάθμη ανεβαίνει…
…μάταια προσπαθεί το βλέμμα σου να ξεφύγει από οικοδομικά τετράγωνα με τσιμεντένιες κατασκευές χωρίς πόρτες που ακόμα και τον ορίζοντα τετραγωνίζουν.
Σου έρχονται στο μυαλό εκείνες τις ταινίες με τους μαφιόζους που τσιμέντωναν τα πόδια των εχθρών τους και τους έριχναν από τη γέφυρα στο ποτάμι.
Η στάθμη ανεβαίνει…
βούλιαξε ο πρώτος όροφος…
…ο δεύτερος
στον τρίτο μια κυρία διαβάζει το κοσμοπόλιταν, δίπλα ο άντρας της βλέπει να του κρύβουν τις ειδήσεις στην τηλεόραση…
…στον τέταρτο κάποιοι νεότεροι κάνουν πάρτι μα οι σκιές τους στον τοίχο βαστούν τα κεφάλια τους.
Είχες δει κάποτε ένα όνειρο, έπεφτες με το αμάξι στο γκρεμό και ενώ ήταν σίγουρο ότι θα τσακιζόσουν δεν φοβόσουν παρά έμενες ακίνητος περιμένοντας το παραπέρα…
…μα τώρα νιώθεις πανικό, πάλι δεν κινείσαι αλλά όλο σου το μέσα τρέχει πέρα δώθε σαν κότα που της έχουν κόψει το κεφάλι…
…δακρύζεις αναλογιζόμενος εκείνες τις εποχές που ακόμα
νόμιζες ότι θα μπορούσες εσύ να κυνηγούσες το μέλλον και όχι εκείνο να σε καταδιώκει…και για πόσο αλήθεια να του ξεφεύγεις όντας παγιδευμένος σε μια ταράτσα;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος-Poexania

Τα δυο τελευταία ποιήματα -δηλαδή ετούτο και το άτιτλο- δεν είναι και από τα αγαπημένα μου, αλλά επειδή πρόσφατα έπαθα μια ζημια στο σκληρό και έχασα μια για πάντα καμπόσα, αποφάσισα να ανεβάσω μερικά ακόμη εδώ ώστε να το έχω και σαν backup.

Read Full Post »

Σε κανένα δεν έμοιαζε θνητός, θα μπορούσε να υπήρχε από πάντα
Ήταν θεόρατος, σκληρός, έμοιαζε να έχει καρδιά από γρανίτη
Έκανες να τον ακουμπήσεις και ματώνανε τα χέρια σου στις μυτερές πέτρες που είχε για δέρμα
Μούγκριζε και σηκώνονταν τα πουλιά σε σμήνη
Χτυπούσε τη γη με το πόδι του και γίνονταν σεισμός
Δεν χρειαζόταν να έχει σκοπό, ότι και αν έκανε ήταν σκοπός και γραφόταν στην πέτρα
Δεν είχε νόημα να τον κρίνεις, δεν ξεκινούσε από κάπου, δεν προσπαθούσε κάπου να φτάσει
Ήταν γιομάτος με την αυτάρκεια της αναισθησίας που ακύρωνε όλες τις κρίσεις
Ψέματα
Κι αν κάποτε φαίνονταν να είναι έτσι
Αυτό είναι πια η πιο μεγάλη ψευδαίσθηση
Γιατί έχει από καιρό υποχωρήσει
όπως το βουνό υποχωρεί στο λατομείο
Και το μέσα του, όλο το μέσα του, είχε μετατραπεί σε καυτό μάγμα έτοιμο να ξεχυθεί και να τον προδώσει

Να ματώσει
Να δακρύσει
Όσο δεν είχε προορισμό δεν κινδύνευε ποτέ του να χαθεί
Τώρα φαίνεται σα να θέλει κάπου να φτάσει, μα χάνει το δρόμο κάνοντας μεγάλες αβέβαιες δρασκελιές
Κι απομακρύνεται
Από το στόχο του
Από αυτό που έμοιαζε να ήταν κάποτε
Αν κάποτε ήταν κάτι
Κάτι περισσότερο από μια εσφαλμένη εντύπωση

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος-Poexania

Read Full Post »

Impetus

Ξεκίνησαν να μεταναστεύσουν τα χρώματα σου σαν τα χελιδόνια, για τα πιο ζεστά μέρη και τα πιο φιλόξενα.

Και έτσι όπως πέταγαν δεν έριχναν ούτε ματιά πίσω, ήξεραν πως ο χειμώνας τα κατεδίωκε και δεν ήθελαν ούτε για μια στιγμή να αντικρύσουν την παγερή του ασχήμια.

Μοναχά τον προορισμό τους ήθελαν να φαντάζονται, ένα μέρος στο οποίο ο χειμώνας είχε λήξει, ίσως και για πάντα, σίγουρα για πάντα, σωστός παράδεισος.

Και τα όνειρα σου, βρίσκονταν ήδη στα πιο μεγάλα λιμάνα, έτοιμα να επιβιβαστούν στα πιο καλοτάξιδα καράβια, για ταξίδια σε μέρη εξωτικά.
Κι όσο περίμεναν τα υπερωκεάνια που θα τα μετέφεραν να καταφτάσουν, δεν μπορούσαν παρά να νιώθουν οίκτο και περιφρόνηση για τα μικρά πλεούμενα και τις ψαρόβαρκες που δεν ήταν φτιαγμένα για μεγάλα ταξίδια.

Όμως αλίμονο, όσες υποσχέσεις και αν δώσουν τα χελιδόνια πως θα υψωθούν στον παράδεισο, όσες υποσχέσεις κι αν δώσει ο παράδεισος πως θα τα αφήσει να τον κατοικήσουν, εκείνα από τη φύση τους δεν μπορούν να φτάσουν τόσο ψηλά.

Και τα υπερωκεάνια, όσο γερά σκαριά και να είναι, όσο έμπειρους καπεταναίους και αν έχουν, όσες μυριάδες όνειρα και αν χωράνε μέσα τους, δεν θα καταφέρουν να φτάσουν ποτέ την μυθική Ατλαντίδα αν αυτή έχει ήδη βυθιστεί.

Ουτοπικοί προορισμοί και ταξίδια που προεκτείνονται στο άπειρο…
Καρδούλες μικρές, πεπερασμένες, ικανές να νιώσουν και να θελήσουν πράγματα πολύ πιο ισχυρά από εκείνα που τα φυσικά τους όρια έχουν την ικανότητα να τους χαρίσουν.

Όπως οι ήρωες που δεν μπορούν ποτέ να ξεπεράσουν την τραγωδία τους, έτσι και αυτά ήθελαν να γίνουν ταξιδιώτες μα κατέληξαν πρόσφυγες…
υπολόγιζαν στην θερμή αγκαλιά του καλοκαιριού μα κατέληξαν να προσπαθούν, ματαίως, να ξεφύγουν από το τα κρυστάλλινα νύχια του χειμώνα.

Και τα καλοτάξιδα πλοία, σαν φαντάσματα περιφέρονται άσκοπα, αχ πόσο θα ήθελαν να ήταν έστω ναυάγια.

Είναι που όταν σε έχει εγκαταλείψει ο προορισμός σου, όσο αδιάκοπα και αν κινείσαι, όσο μακριά και αν φτάσεις, μοιάζει λες και έχεις στοιχειώσει στο ίδιο μέρος.

Νοητές ευθείες γραμμές που ξεκίνησαν από το σημείο Α, αλλά ποτέ δεν έφτασαν στο σημείο Β, και έτσι γίνονται αδιανόητες.

Τώρα όλα εκείνα τα όνειρα που ονειρεύονταν να ταξιδέψουν, βρίσκονται κλεισμένα σαν τις σαρδέλες λαδιού μέσα σε κονσερβοκούτια.

Και όλα τα ταξιδιάρικα θερμά χρώματα μετατράπηκαν σε ψυχρές αποχρώσεις του γκρί, σαν έναν κόσμο που πέρασε αντίστροφα, από την έγχρωμη τηλεόραση στην ασπρόμαυρη.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Ο φασισμός, είναι ένας «κύριος» που όταν κάθεται στο τραπέζι αρχίζει να φωνάζει και να ξελαρυγγιάζεται. Τις βρισιές τις φωνάζει πιο δυνατά για να καλύψει την έλλειψη επιχειρημάτων. Και έτσι όπως φωνάζει και πετάγονται τα σάλια του παντού, από κάτω από το τραπέζι δίνει τα χέρια με εκείνους που τάχα μου τους επιπλήττει και τους καταριέται.

Μα και αυτοί δεν είναι πως δεν ξινίζουν τα μούτρα τους έτσι όπως τον βλέπουν να φοράει ρούχα και να κάθεται στην καρέκλα μαζί τους προσποιούμενος τον άνθρωπο, ένεκα όμως που τον χρειάζονται. Πάντως όσο να ναι ξέρουν να προσποιούνται τους ανθρώπους με μεγαλύτερη μαεστρία από το φασισμό, προσθέτουν αληθοφάνεια στην ψευδαίσθηση τα αστραφτερά τους μανικετόκουμπα και τα ημίψηλα τους καπέλα.

Έτσι έχει μάθει ο φασισμός και έτσι τον έχουν μάθει, γιατί όταν ο φασισμός δεν βρίσκεται πάνω στο τραπέζι ως ομιλούν ον, βρίσκεται κάτω από το τραπέζι, στα τέσσερα σαν το μαντρόσκυλο, να τρώει από τα αποφάγια και να δαγκώνει αυτούς που στα κρυφοφανερά του υποδεικνύει το άλλο συμβαλλόμενο μέρος. Ίσως έτσι εξηγείται γιατί τα λόγια του δεν εκφράζουν ουτέ μια στάλα περισσότερο νόημα από τα αλυχτίσματα του…

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: