Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Ποίηση’ Category

Phantom Limb

Phantom Limb

Αυτός ο κόσμος χάνει τα άκρα του

μα για όλους εμάς που ήμασταν εκεί πριν τους πρόσφατους ακρωτηριασμούς

τα μέλη αυτά υπάρχουν ακόμα και μας πονάνε

κάθε που πιάνουν τα κρύα και οι συννεφιές

Είναι κάτι παραπάνω απο αναμνήσεις,

σαν τα φαντάσματα

υπάρχουν και μας στοιχειώνουν

κι όταν ξεχνιόμαστε

το πρωί καμιά φορά που πρωτοξυπνάμε

νιώθουμε ακόμη πως είμαστε ολάκεροι

μέχρι να κάνουμε πως θα σηκωθούμε

και βιώσουμε την ανημπόρια μας

Πέφτουμε έτσι όπως πέφτει ο κόσμος και σπάει

και σηκωνόμαστε

όπως και πριν άλλοι απο εμάς εσηκώθηκαν

και όπως θα σηκωθούνε και άλλοι μετά απο μας

να κάνουν και εκείνοι δυο τρια βήματα πριν σπάσουν

και ίσως κάποτε να διαπιστωθεί αν τελικά αυτός ο κόσμος

είναι το νεογνό που μαθαίνει τώρα σιγά σιγά, στα πρώτα του βήματα

ή ο ξεμωραμένος γέρος στα στερνά του

Read Full Post »

Index Librorum Prohibitorum

Index Librorum Prohibitorum

Λέω κάτι να σώσω απ τα ποιήματα

Μα τι να κρατήσω;

Το κάθε ένα τους περιγράφει και ένα ναυάγιο

ή κάποια επιστολή που δεν απαντήθηκε

ή ένα ταξίδι που δεν έγινε

Απ αυτά όλα τι να σώσω;

Άμα δεν είχαν γραφτεί ποτέ ίσως και να ‘χε γίνει το ταξίδι ή αν είχε γίνει το ταξίδι ίσως ποτέ να μη γράφονταν

Ας υπήρχε στη θέση τους μια κάρτ ποστάλ

Τουλάχιστον, αν ήταν πιο παλιά θα μπορούσα να τα βάλω σε κούτες και να τα πουλήσω σε κάποιο παλαιοπωλείο

Θα φιγουράριζαν ανάμεσα στις άλλες αντίκες

Κάποιος κύριος θα τα ξεσκονίζε μαζί με τα κομοδίνα και τα γραμμόφωνα

Μέχρι να γίνουν και εκείνα σκόνη και να αποσυντεθούν

Και μετά όλα να σωριαστούν σε ένα αμμόλοφο

κόκκοι από χρήσιμα πράγματα και άχρηστα

Χρήσιμα όπως είναι για παράδειγμα τα κομοδίνα

Και άχρηστα όπως είναι για παράδειγμα τα ποιήματα

Read Full Post »

Σκάλωμα

Σκάλωμα

Εκεί στο λαμπερό ήλιο στέκεις σαν τον υπνοβάτη και περιμένεις. Η ελπίδα είναι ζωγραφισμένη στα μάτια σου, πατάει πάνω σε ένα σαρκαστικό χαμόγελο, δυο διαφορετικές εκφράσεις στο ίδιο πρόσωπο.

Μη δίνεις ραντεβού με το φεγγάρι το καταμεσήμερο, όσες φορές και αν σου πει πως θα ‘ρθει δεν θα ‘ναι εκεί. Σου έχουν πάρει τις νύχτες … σου έχουν πάρει τις νύχτες.

Σταγόνες ιδρώτα και σταγόνες που δεν είναι ιδρώτας κυλούν στο μάγουλο σου και ύστερα χάνονται ανάμεσα σε γκρίζα δάση. Τις γεύεσαι, είναι αλμυρές όπως το θαλασσινό νερό, για αυτό και δεν σε ξεδιψάνε.

Ακουμπάς πάνω στην κουπαστή και κοιτάζεις τη θάλασσα, όχι κουπαστή πλοίου μα τα ασημένια κάγκελα του μπαλκονιού σου. Έχεις αγκυροβολήσει και εσύ και ο ήλιος , το φεγγάρι κάπου μακριά σου πίνει κρασί έχοντας για κούπα ένα πηγάδι.

Το φεγγάρι δεν ξέρει κολύμπι και τα απλωμένα σεντόνια σου όσο και αν τα φουσκώνει ο άνεμος δεν είναι πανιά. Δεν θα έρθει η νύχτα και έτσι δεν θα ξημερώσει καινούρια μέρα, το φανερώνουν πια και τα μάτια σου.

Read Full Post »

Της Ελλάδος τα παιδία

Της Ελλάδος τα παιδία

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στους ίσκιους

Πηχτούς ίσκιους, βρώμικους ίσκιους

Κι αν τύχει και το όνομα τους ακουστεί

Μπορεί και να μην είναι για καλό

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στους θάμνους

Πυκνούς θάμνους, αγκαθωτούς θάμνους

Κι αν τύχει και ένα τους πετάξει έξω απ τα φυλλώματα

Ίσως το λαβώσει κάποιο δίκανο

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στην άμμο

Υγρή άμμος, κρύα άμμος

Η θάλασσα τους βρέχει τα πόδια

Εκείνα δεν κρυώνουν πια …

με γυρισμένη την πλάτη τους μας κοιτάνε στα μάτια.

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στο χώμα

Της Ελλάδος τα παιδιά έχουν μαχαιριές

Της Ελλάδος τα παιδία έχουν νερό στους πνεύμονες

Της Ελλάδος τα παιδιά τα ακούμε όταν πια δεν μπορούν να φωνάξουν

Της Ελλάδος τα παιδία δεν έχουν πατρίδα δεν έχουν εθνικότητα δεν έχουν θρησκεία

Απλά εδώ με τον έναν ή τον άλλο τρόπο … κατέληξαν

Read Full Post »

Μετοχή

Πόσο κοστίζει η ζωή αναρωτήσου

έχει αξία όση της δίνει η γροθιά και η φωνή σου

Πόσο στοιχίζει η ζωή αναρωτήσου

σώπασε ή φώναξε, ξύπνα ή κοιμήσου

Πόσο αξίζει η ζωή αναρωτήσου

στόν όποιο δρόμο σου, δεν είσαι μόνος σου, όλο τον κόσμο παίρνεις μαζί σου.

Read Full Post »

Αυτοεκπληρούμενη προφητεία


O Οιδίποδας είχε μόλις λύσει τον γρίφο της Σφίγγας και για το κακό που της έκανε εκείνη τον καταράστηκε με μόλις ένα χρησμό


«Μου πήρες ότι πολυτιμότερο είχα, τώρα, θνητέ, μάθε και εσύ ότι θα χάσεις ό’τι ακριβώς θεωρείς πιο δεδομένο»


Και σαν τα είπε αυτά το θηρίο βούτηξε στο κενό


Πέρασαν τα χρόνια και ο ήρωας δικαίωσε το μύθο του κατά γράμμα
Ένα πράγμα μοναχά δεν μπορούσε να καταλάβει


Ύστερα από όλα που είχε χάσει ποιο άραγε ήταν εκείνο που θεωρούσε πιο δεδομένο;
Τον πατέρα, τη μάνα, την τιμή του, το βασίλειο του;


Είχε βγει αληθινός ο χρησμός ή όχι; Κι αν όχι τι ήταν το πιο δεδομένο που είχε ακόμη και έπρεπε να το χάσει;


Κάποιια στιγμή με τα πολλά το βλέμμα του έλαμψε, ίσως από εξυπνάδα, ίσως από τρέλα, ποιά η διαφορά;


«Σκέφτηκα τι θα ολοκληρώσει την κατάρα μου» φώναξε, κι αμέσως με τα ίδια του τα χέρια έμπηξε τα νύχια του στα μάτια του και τυφλώθηκε… και μαζί με την όραση του έχασε και τα λογικά του


… αλίμονο όμως, δεν ήταν σίγουρος αν λυτρώθηκε… και ούτε θα σιγουρεύονταν ποτέ


Ίσως αν είχε ακόμη τρόπο να δει, θα καταλάβαινε ότι ήταν πια ένας άνθρωπος χωρίς ίσκιο … ή μήπως ένας ίσκιος χωρίς άνθρωπο;

Read Full Post »

Λάδι σε μουσαμά

Πολύ καλός ζωγράφος …

… δείτε πόσο όμορφο έκανε το μήλο, τόσο λαχταριστό

Και το τσαμπί το σταφύλι με τις μαβιές ρόγες σα να έχει βγει μόλις από δροσερό νερό

Τα μανταρίνια έτοιμα να εκτοξεύσουν το «θυμό» τους

Πόσο ζωντανά χρώματα αλήθεια… τόσο που αποδίδουν τα φυσικά αρώματα

Τα πινέλα στάζουν χυμούς… και όλα αυτά έχοντας μπροστά του μοναχά ένα πανέρι με σκονισμένα πλαστικά φρούτα

Read Full Post »

Pop εμβατήριο

Τελείωσε ο πόλεμος …

Ίσα που πρόλαβες να μπεις στη μάχη

Ίσα που πρόλαβες να μυρίσεις το μπαρούτι

Τελείωσε ο πόλεμος

Και πάνω στις λασπωμένες διαδρομές υπάρχουν πατημασιές από άρβυλα και ερπύστριες

Καθάρισαν οι καπνοί

Και φαίνονται εκεί στο βάθος οι ανεμόμυλοι

Οι έλικες τους περιστρέφονται στο ίδιο σημείο όπως κάνανε πάντα

Όμοια με τα αστέρια του ουρανού

Τελείωσε ο πόλεμος πριν καν αρχίσει

Και τώρα υπογράφονται οι συνθήκες

Απάνω σε ανακυκλωμένο χαρτί

Ήταν μικρός πόλεμος

Δε καταστράφηκαν αυτοκρατορίες

Δεν είχε εκατομμύρια νεκρούς

Δεν θα μιλάει κανείς για αυτόν μετά από εκατό χρόνια

Δεν θα απαγγέλουν ποιήματα τα παιδιά σε σχολικές εορτές

Ήταν σαν να μην έγινε

Και τίποτα δεν θα αλλάξει

Κανείς δεν πήρε από κανέναν τίποτα

Ήτανε λες και τα άρματα απλά ήθελαν να ξεσκουριάσουν

Πράγμα διόλου απίθανο

Τελείωσε ο πόλεμος

Και σαν τους θεατρίνους μετά την παράσταση

Θα βγάλουν οι στρατηγοί τις στολές τους

Θα φυλαχτούν τα λάβαρα

Και το πρωί όλοι θα πάνε κανονικά στις δουλειές τους

Read Full Post »

Απελευθερωτής

Ετούτο το μικρό χωράφι

Ετούτο το λίγο χώμα

Που έχει μπει κάτω απ τα νύχια σου

Μέσα στους πόρους του δέρματος σου

Στα μαλλιά σου 

Στα γένια σου

Έχει κάνει πάνω σου τσίπα

Όπως τσίπα κάνει στο γέρο ναυτικό το θαλασσινό αλάτι

Από τούτο το μικρό χωράφι έβλεπες τους σταυροφόρους να προχωράνε

Όσο εσύ χτυπούσες τη σκαλίδα σου πάνω στο χώμα και πάνω στις πέτρες

Κάποιοι ήταν ξυπόλυτοι σαν και σένα

Σε κάποιους αναγνώριζες το ίδιο χώμα με το δικό σου

Εκείνοι είχαν κάτι σκουριασμένα δικράνια για όπλα

Κι έκαναν τόσο μεγάλο ταξίδι για να οργώσουν ξένους τόπους

Άλλοι πάλι βαστούσαν μεγάλα σπαθιά που αστράφτανε στον ήλιο και σε στραβώνανε

Όπως σε στραβώνει ο χωματένιος σου ιδρώτας που κυλάει στα μάτια

Εκείνοι πήγαιναν για να ποτίσουν το χώμα

Με το δικό τους αίμα ή με του εχθρού

Πιο πίσω πόρνες και παρατρεχάμενοι

Άλλοι φόραγαν πολύχρωμα ρούχα

Άλλοι τραγουδούσαν και χόρευαν σα να πήγαιναν σε γιορτή

Τώρα περισσότερο έβλεπες γαιδάρους παρά άλογα

Φορτωμένους με κατσαρολικά και άλλα ταπεινά πράγματα που χτύπαγαν σαν ντέφια

Σε τούτες τις μεγάλες αμαρτίες δεν μπορούσες να ακολουθήσεις και ούτε ήθελες

Όμως υπήρχε μια ατιμία που σου έτρωγε και εσένα τα σωθικά

Μια κόκκινη τριανταφυλλιά στον κήπο του γείτονα

Και παρακαλούσες εκείνος να ακολουθήσει τους σταυροφόρους

Και με το χώμα της μαζί να την πάρεις και να τη φέρεις στο δικό σου χωράφι

Πριν μαραθεί και πριν πεθάνει

Και πριν τα αγριόχορτα της κρύψουν τον ήλιο

Read Full Post »

Μόνο είσοδος

Μόνο είσοδος

Δεκάδες μικρά μονοπάτια…

Χάνονται στο δάσος

Δεν είναι ότι πηγαίνουνε κάπου

Υπάρχουν μονάχα για να τα ακολουθήσεις και να χαθείς

Ανάμεσα σε γέρικα δέντρα

Σε μικρούς λόφους

Μέσα από λαγούμια και ακανθωτούς θάμνους

Πίσω από μεγάλους μονόλιθους

Δεν υπάρχει άλλη πλευρά

Το δάσος ποτέ δεν τελειώνει

Απλά ακολουθείς τα μονοπάτια του

Που αργότερα χορταριάζουν και χάνονται

Και σε καταπίνει ολόκληρο

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: