Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Ποίηση’ Category

Κι όμως γυρίζει

Κι όμως γυρίζει

##

Χιλιάδες χιλιόμετρα έχεις διανύσει

Και όμως κάνεις κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο

Όπως ακριβώς και ο δείκτης του ρολογιού

Και σαν τα πτερύγια του ανεμόμυλου

Έχεις φέρει χιλιάδες κύκλους τη μυλόπετρα

Δίχως κάτι να έχεις να αλέσεις

##

Ονειρεύεσαι, πως κάποια μέρα ένας ψιλόλιγνος στραβοκάνης

Θα έρθει καβάλα πάνω σε ένα ψωράλογο

Να σε μεταμορφώσει σε γίγαντα

Και τότε με μεγάλες δρασκελιές θα τρέξεις

Και κάθε τι θα σου μοιάζει καινούριο

Σαν παιδί που μόλις γεννήθηκε

##

Σαν παιδί που ακόμα δεν έμαθε

Ότι ταξιδεύει πάνω σε μια σφαίρα

Που εδώ και εκατομμύρια χρόνια

Κάνει τα ίδια εκατομμύρια χιλιόμετρα

Γύρω από μια άλλη μεγάλη πύρινη σφαίρα

Όπως ακριβώς και ο δείκτης του ρολογιού

Read Full Post »

Αδαμιαία παρέλαση

Αδαμιαία παρέλαση

.

Πόσο ακόμα θέλει να γεμίσει αυτή η λακκούβα ποιος να ξέρει;

Κανείς δεν βλέπει πόσο μένει ακόμα

Ο ένας μετά τον άλλο τη σειρά του περιμένει

Να πέσει μέσα και να γίνει χώμα

.

Κάποιος χαμογελά πηδά με φόρα

Άλλον τον σπρώχνουνε δεν πάει μονάχος

Είναι παρέλαση όχι συντονισμένη

Μα βηματίζει όλο εμπρός κι ας έχει οχλαγωγία

.

Είναι βαθιά δε δείχνει να γεμίζει

Μα έτσι αγέμιστες φαινότανε όλες

Κι όπως μετά από αυτή θε να γεμίσουν κι άλλες

Έτσι γεμίσανε πριν από αυτή τόσες ακόμα

.


Στον πάτο καλικάντζαροι συνέχεια σκάβουν

δεν θέλουνε ποτέ η τρύπα να γεμίσει

μα όπως την πληγή όσο κι αν την ξύνεις

στο τέλος κάποτε αυτή θα κλείσει

.

Τέτοια του κόσμου ως τώρα είναι η ιστορία

Πάντα οι παλιοί να γίνονται θυσία

Κι απάνω τους μετά οι νέοι να πατήσουν

Ώσπου λακκούβα και αυτοί να συναντήσουν

.

Τέτοια του κόσμου ως τώρα είναι η ιστορία

Με χώμα ανθρώπινο οι λάκκοι να γεμίζουν

Και έτσι θα πάει μέχρι αδερφέ μου

Χώμα χωμάτινο οι ανθρώποι μάθουν να φτυαρίζουν

Read Full Post »

Ιδέα φωτογραφημένη σε μάρμαρο

Περνά γυμνή μπροστά απ’ τα αγάλματα. Εκείνα γυρίζουν το κεφάλι τους και την κοιτούν. Κατανοούν ότι αυτή είναι το πρότυπο, τώρα κατεβάζουν το κεφάλι. «Και εκείνη ποιός την έφτιαξε;» Αναρωτιούνται τα μάρμαρα. «Δεν την έφτιαξε κανείς» είπε ο τραγωδός «απλώς μας αποκαλύφθηκε».

Read Full Post »

Μόνος στο σπίτι

Μόνος στο σπίτι

Έφτασε ο Αύγουστος, ο κύριος και η κυρία πήγανε διακοπές

Πήραν μαζί και τη μπέμπα

Αφήκαν όμως το σκυλί

Δίχως να ζητήσουν από κάποιον να το ταΐζει

Δίχως να ζητήσουν από κάποιον να το ποτίζει

Όχι πως ήθελαν να το τιμωρήσουν, απλά το ξέχασαν

Και εκείνο

Εκεί έξω στην αυλή

Καλόβολο όπως ήταν

Ούτε γαύγισε, ούτε έσκουξε

Μονάχα έκατσε εκεί και έσκασε απ τη ζέστη

Σάμπως τι να έκανε άλλο;

Ήταν ήρεμο σκυλί

Χαιρόταν όποτε του πέταγαν κανένα κοψίδι απ το δικό τους τραπέζι και κούναγε την ουρά του

Μα αυτό γινόταν όλο και πιο σπάνια

Και έτσι έμαθε να μη διαμαρτύρεται αλλά να υπομένει

μέχρι που ξεχάστηκε εντελώς.

Read Full Post »

Παράλληλα σύμπαντα

Μου είπες πως μένεις σε άδειο σπίτι

Μα εγώ το βλέπω γεμάτο έπιπλα, καναπέδες, τηλεοράσεις.

Δεν μπορείς καν να  το πεις λιτό

Και το μπαλκόνι σου, μου λες, βλέπει στο σκουπιδότοπο

Όμως έξω βλέπω θάλασσα και μαγαζιά και φωνές

Φωνές που ακούγονται χαρούμενες

Λες κάτι γίνεται με το θόρυβο τη νύχτα που δεν σε αφήνει να κλείσεις μάτι

Όμως το μόνο που ακούγεται αργά το βράδυ είναι ο παφλασμός των κυμάτων

Κάτι που σίγουρα σε νανουρίζει

Δεν ξέρω φίλε μου γιατί συνεχώς διαμαρτύρεσαι

Δεν καταλαβαίνω γιατί έχεις όλα αυτά τα προβλήματα

Μήπως λίγο υπερβάλεις;

Εγώ, πάντως, μια χαρά σε βρίσκω…

Read Full Post »

Phantom Limb

Phantom Limb

Αυτός ο κόσμος χάνει τα άκρα του

μα για όλους εμάς που ήμασταν εκεί πριν τους πρόσφατους ακρωτηριασμούς

τα μέλη αυτά υπάρχουν ακόμα και μας πονάνε

κάθε που πιάνουν τα κρύα και οι συννεφιές

Είναι κάτι παραπάνω απο αναμνήσεις,

σαν τα φαντάσματα

υπάρχουν και μας στοιχειώνουν

κι όταν ξεχνιόμαστε

το πρωί καμιά φορά που πρωτοξυπνάμε

νιώθουμε ακόμη πως είμαστε ολάκεροι

μέχρι να κάνουμε πως θα σηκωθούμε

και βιώσουμε την ανημπόρια μας

Πέφτουμε έτσι όπως πέφτει ο κόσμος και σπάει

και σηκωνόμαστε

όπως και πριν άλλοι απο εμάς εσηκώθηκαν

και όπως θα σηκωθούνε και άλλοι μετά απο μας

να κάνουν και εκείνοι δυο τρια βήματα πριν σπάσουν

και ίσως κάποτε να διαπιστωθεί αν τελικά αυτός ο κόσμος

είναι το νεογνό που μαθαίνει τώρα σιγά σιγά, στα πρώτα του βήματα

ή ο ξεμωραμένος γέρος στα στερνά του

Read Full Post »

Index Librorum Prohibitorum

Index Librorum Prohibitorum

Λέω κάτι να σώσω απ τα ποιήματα

Μα τι να κρατήσω;

Το κάθε ένα τους περιγράφει και ένα ναυάγιο

ή κάποια επιστολή που δεν απαντήθηκε

ή ένα ταξίδι που δεν έγινε

Απ αυτά όλα τι να σώσω;

Άμα δεν είχαν γραφτεί ποτέ ίσως και να ‘χε γίνει το ταξίδι ή αν είχε γίνει το ταξίδι ίσως ποτέ να μη γράφονταν

Ας υπήρχε στη θέση τους μια κάρτ ποστάλ

Τουλάχιστον, αν ήταν πιο παλιά θα μπορούσα να τα βάλω σε κούτες και να τα πουλήσω σε κάποιο παλαιοπωλείο

Θα φιγουράριζαν ανάμεσα στις άλλες αντίκες

Κάποιος κύριος θα τα ξεσκονίζε μαζί με τα κομοδίνα και τα γραμμόφωνα

Μέχρι να γίνουν και εκείνα σκόνη και να αποσυντεθούν

Και μετά όλα να σωριαστούν σε ένα αμμόλοφο

κόκκοι από χρήσιμα πράγματα και άχρηστα

Χρήσιμα όπως είναι για παράδειγμα τα κομοδίνα

Και άχρηστα όπως είναι για παράδειγμα τα ποιήματα

Read Full Post »

Σκάλωμα

Σκάλωμα

Εκεί στο λαμπερό ήλιο στέκεις σαν τον υπνοβάτη και περιμένεις. Η ελπίδα είναι ζωγραφισμένη στα μάτια σου, πατάει πάνω σε ένα σαρκαστικό χαμόγελο, δυο διαφορετικές εκφράσεις στο ίδιο πρόσωπο.

Μη δίνεις ραντεβού με το φεγγάρι το καταμεσήμερο, όσες φορές και αν σου πει πως θα ‘ρθει δεν θα ‘ναι εκεί. Σου έχουν πάρει τις νύχτες … σου έχουν πάρει τις νύχτες.

Σταγόνες ιδρώτα και σταγόνες που δεν είναι ιδρώτας κυλούν στο μάγουλο σου και ύστερα χάνονται ανάμεσα σε γκρίζα δάση. Τις γεύεσαι, είναι αλμυρές όπως το θαλασσινό νερό, για αυτό και δεν σε ξεδιψάνε.

Ακουμπάς πάνω στην κουπαστή και κοιτάζεις τη θάλασσα, όχι κουπαστή πλοίου μα τα ασημένια κάγκελα του μπαλκονιού σου. Έχεις αγκυροβολήσει και εσύ και ο ήλιος δε λέει να πνιγεί απόψε στον ορίζοντα.

Το φεγγάρι κάπου μακριά σου πίνει κρασί έχοντας για κούπα ένα πηγάδι και τα απλωμένα σεντόνια σου όσο και αν τα φουσκώνει ο άνεμος δεν είναι πανιά. Δεν θα έρθει η νύχτα και έτσι δεν θα ξημερώσει καινούρια μέρα, τα μάτια σου πια συμφώνησαν με το χαμόγελο σου.

Read Full Post »

Της Ελλάδος τα παιδία

Της Ελλάδος τα παιδία

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στους ίσκιους

Πηχτούς ίσκιους, βρώμικους ίσκιους

Κι αν τύχει και το όνομα τους ακουστεί

Μπορεί και να μην είναι για καλό

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στους θάμνους

Πυκνούς θάμνους, αγκαθωτούς θάμνους

Κι αν τύχει και ένα τους πετάξει έξω απ τα φυλλώματα

Ίσως το λαβώσει κάποιο δίκανο

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στην άμμο

Υγρή άμμος, κρύα άμμος

Η θάλασσα τους βρέχει τα πόδια

Εκείνα δεν κρυώνουν πια …

με γυρισμένη την πλάτη τους μας κοιτάνε στα μάτια.

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στο χώμα

Της Ελλάδος τα παιδιά έχουν μαχαιριές

Της Ελλάδος τα παιδία έχουν νερό στους πνεύμονες

Της Ελλάδος τα παιδιά τα ακούμε όταν πια δεν μπορούν να φωνάξουν

Της Ελλάδος τα παιδία δεν έχουν πατρίδα δεν έχουν εθνικότητα δεν έχουν θρησκεία

Απλά εδώ με τον έναν ή τον άλλο τρόπο … κατέληξαν

Read Full Post »

Μετοχή

Πόσο κοστίζει η ζωή αναρωτήσου

έχει αξία όση της δίνει η γροθιά και η φωνή σου

Πόσο στοιχίζει η ζωή αναρωτήσου

σώπασε ή φώναξε, ξύπνα ή κοιμήσου

Πόσο αξίζει η ζωή αναρωτήσου

στόν όποιο δρόμο σου, δεν είσαι μόνος σου, όλο τον κόσμο παίρνεις μαζί σου.

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: