Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Πολιτική-κοινωνικά θέματα’ Category

european-union

Τα αποσπάσματα από το ριζοσπάστη

Το κείμενο που αποκαλύπτουμε έχει τίτλο «Οδηγός ανάλυσης Κόστους – Οφέλους» για τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας. Συγγραφέας του είναι το «Flood CBA», μία επίσημη «πλατφόρμα» που χρηματοδοτείται από την ΕΕ και μάλιστα από τη Γενική Διεύθυνση Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της ΕΕ, προκειμένου να παράσχει στα κράτη «τεχνογνωσία» και εργαλεία στο σχεδιασμό της αντιπλημμυρικής προστασίας, ενσωματώνοντας και εξειδικεύοντας τις σχετικές Οδηγίες της ΕΕ.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε το 2012 και μετά την ολοκλήρωση μιας πρώτης φάσης εργασιών και μελετών, τα συμπεράσματα των οποίων παρουσιάστηκαν σε ειδική εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, ανανέωσε τη θητεία του, που διαρκεί μέχρι σήμερα. Αναπτύσσει μάλιστα δράση στα κράτη – μέλη, με συμμετοχή σε σεμινάρια που οργανώνουν Περιφέρειες σχετικά με την αντιπλημμυρική προστασία.

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα έγινε κατά παραγγελία της ΕΕ, η οποία αναφέρει μάλιστα πως έρχεται να καλύψει ένα κενό στις μελέτες κόστους – οφέλους για έργα που σχετίζονται με την πολιτική προστασία και τα έργα υποδομής. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει «Δημιουργία Βάσης Δεδομένων για μελέτες κόστους – οφέλους στο σχεδιασμό έργων προστασίας από τις πλημμύρες» και υλοποιείται παράλληλα σε έξι κράτη – μέλη της ΕΕ.

Τα παρακάτω αποσπάσματα προέρχονται από το εν λόγο πρόγραμμα(οι υπογραμμίσεις δικές μου):

«Είναι οικονομικά αποδοτικότερο να προστατευθούν από την πλημμύρα εκείνοι με τα μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία (δηλ. εύπορες οικογένειες ή πολύτιμα εργοστάσια) από το να προστατευθούν εκείνοι που είναι φτωχοί και με πενιχρά περιουσιακά στοιχεία».

«Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αποφάσεις που δεν φαίνονται «δίκαιες», αλλά η δικαιοσύνη δεν είναι μέρος της ανάλυσης κόστους – οφέλους».

«Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτήν την πιθανή επίδραση «αδικίας»με δύο τρόπους: Χρησιμοποιώντας σταθμίσεις μέσα στην Ανάλυση Κόστους – Οφέλους για να αυξηθούν τα φαινομενικά οφέλη για την προστασία των οικονομικά ασθενέστερων. Κατά συνέπεια η Ανάλυση Κόστους – Οφέλους αλλοιώνεται υπέρ ορισμένων εκβάσεων, όπως καθορίζονται πολιτικά. Επίσης, δεδομένου ότι οι περισσότερες αμυντικές δαπάνες πλημμυρών ανεβάζουν τη γενική φορολογία, θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι η κοινή γνώμη πρέπει να αποφασίζει πώς ξοδεύονται τα δημόσια χρήματα».


Σχόλιο δικό μου: ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΑ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΛΛΑ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΩΝ; ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΑ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΦΤΩΧΟΣ ΘΑ ΚΑΕΙΣ ΘΑ ΠΝΙΓΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΘΕΙΣ ΑΠΟ ΣΥΝΤΡΙΜΙΑ; ΤΙ ΑΚΟΜΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ ΣΟΥ;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Αξίζει να διαβαστεί το πλήρες άρθρο του ριζοσπάστη εκεί

Read Full Post »

Το κυρίως άρθρο εκεί

Δημοσιεύω όπως είναι ένα σχόλιο που έκανα σε ΜΚΔ απαντώντας σε κάποιον που ανέβασε το παρακάτω [κατάπτυστο] άρθρο με τίτλο «Εγώ φταίω για τις φωτιές εγώ φταίω για τα θύματα».

http://www.iellada.gr/ellada/ego-ftaio-gia-tis-foties-ego-ftaio-gia-ta-thymata?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

Και το σχόλιο μου(συγνώμη για το ακατάστατο της γραφής:)

Ολο αυτο φιλε αλεξη ειναι μια προπαγανδα που στοχοποιει τα θυματα προκειμενου να βγουν λαδι αυτοι που εχουν την ευθυνη για την πυροπροστασια την πυροσβεση και την δασοπροστασια. Στο κατω κατω και τα αυθαιρετα καποιες κυβερνησεις τα αφησαν να γινουν. Απο εκει και περα το μεριδιο της ευθυνης τους οι κατοικοι εκει το πληρωσαν και με το παραπανω.. εχεις την εντυπωση οτι ο κρατικος μηχανισμος απο την πλευρα του λειτουργησε ολα ωραια και ολα καλα και ο μονος λογος για τους θανατους ηταν τα οποια αυθαιρετα; Και στο κατω κατω γιατι να γενικευουμε; Ετσι προυποθετουμε οτι ολοι οσοι καηκαν ειχαν αυθαιρετα; Στην ελλαδα λοιπον που τα αυθαιρετα ειναι μια πραγματικοτητα τι πρεπει να λεμε; «ασε τους να καουν τα θελαν και τα παθαν;»… οχι βεβαια. Το κρατος και οι μηχανισμοι του πρεπει να κανουν τη δουλεια για την οποια πληρωνονται, η πυροσβεστικη να εχει ικανο αριθμο ανδρων και καλα εξοπλισμενο, να παιρνονται μετρα προληψης της φωτιας αλλα και μετρα διαχειρισης του τι κανουμε οταν προκυψει το προβλημα. Ηταν οκ το κρατος απεναντι σε αυτες του τις υποχρεωσεις; Εχεις την εντυπωση οτι αν επιανε φωτια σε μια αλλη κατοικημενη περιοχη χωρις αυθαιρετα δεν θα θρηνουσαμε θυματα και ολα θα λειτουργουσαν οκ; Το εχουμε δει το εργακι να επαναλαμβανεται ξανα και ξανα σε καθε καταστροφη στη χωρα μας… σεισμους πλημμυρες ατυχηματα πυρκαγιες κλπ. Ας τελειωνει λοιπον το παραμυθακι αυτο με το οτι φταινε οι πολιτες και ας κανουν οι κρατικοι μηχανισμοι τη δουλεια τους γιατι μεχρι τωρα το μονο που βλεπω απο αυτους ειναι προσπαθεια να βγαλουντ την ουριτσα τους απεξω.. ο τοσκας λεει ψαχνει να βρει λαθη και δεν βρισκει… ελεος. Οι ιδιοι οι πυροσβεστες λενε οτι πανε να παλαιψουν με τις φλογες και στη διαθεση τους εχουν υλικα της πλακας. Στο κτω κατω της γραφης, και τους πολιτες,το πως σκεφτονται και το πως δρουν ο τυπος της εκαστοτε πολιτειας τους διαμορφωνει.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Hear-No-Evil-See-No-Evil-Speak-No-Evil

Read Full Post »

matipirkagia708

Κυκλοφορούν αυτές τις μέρες διάφορα δημοσιεύματα σχετικά με τις πυρκαγιές, τα οποία ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίζονται ότι οι νεκροί από τις πυρκαγιές κάηκαν επειδή ήταν «ελληνάρες». Τα δημοσιεύματα αυτά είναι συνήθως αμφιβόλου αξιοπιστίας ή ανώνυμα όπως το παρακάτω, το οποίο μεταφέρει την εμπειρία κάποιου Θ.Σ που κατά δήλωση του είναι αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων.

Το άρθρο εδώ

Εγώ την αυθεντικότητα των όσων περιγράφονται στο εν λόγο ενδεικτικό άρθρο δεν μπορώ ούτε να την επιβεβαιώσω ούτε να την διαψεύσω, αυτό που μπορώ όμως να κάνω είναι να μιλήσω λίγο για την «ατομική ευθύνη» την οποία ο Θ.Σ θεωρεί ως βασικό παράγοντα για το χάσιμο τόσων ζωών και τόσων τραυματισμών.

Ερώτημα:

Έκαναν οι κάτοικοι των πληγέντων περιοχών τραγικά λάθη τα οποία ενδεχομένως τους κόστισαν τη ζωή ή κόστισαν τη ζωή σε άλλους;

Απάντηση:

Κατά πάσα πιθανότητα ναι, τόσα ήξεραν, τόσα έκαναν.

Ερώτημα:

Ήταν δική τους η ευθύνη;

Απάντηση:

Το μέρος της ευθύνης το οποίο αναλογεί στο λαό ο λαός είναι ο πρώτος που περνάει από το ταμείο για να το εξοφλήσει. Τις όποιες ευθύνες του τις πληρώνει επι τη εμφανίσει, και τις πληρώνει ακριβά. Το ζήτημα είναι τι γίνεται με αυτές τις οργανωμένες δομές και διοικήσεις(κυβερνήσεις, κρατικούς θεσμούς κλπ) που έχουν υποτίθεται σαν αποστολή τους την προστασία μιας οργανωμένης κοινωνίας. Λογοδοτούν σε κανέναν αυτές οι οργανωμένες δομές; Αντιμετωπίζουν κυρώσεις για την όποια αναποτελεσματικότητα τους;

Ο πολίτης από μόνος του, αντιμετωπίζοντας μια τέτοιου είδους μεγάλης κλίμακας καταστροφή είναι αναμενόμενο να αντιδράσει με διάφορους μη ενδεδειγμένους τρόπους όπως:

  • Να προσπαθήσει να σώσει την περιουσία του με κίνδυνο τη ζωή του(γνωρίζοντας ότι μετά την καταστροφή θα είναι άστεγος, πόσο μάλλον όταν η εμπειρία του έχει δείξει ότι η επίσημη πολιτεία αφήνει έρμαια της μοίρας τους όσους πλήττονται από τέτοια φαινόμενα).
  • Να κάνει λάθη στον προσπάθεια του να βοηθήσει συγγενείς η φίλους ή άλλους που έχουν πρόβλημα χωρίς να γνωρίζει πως να το κάνει σωστά και με την μέγιστη δυνατή ασφάλεια.
  • Να έχει άγνοια κινδύνου και να μην απομακρυνθεί εγκαίρως από την επικίνδυνη περιοχή ή να μην το κάνει με το σωστό τρόπο(να μην ξέρει για παράδειγμα ότι η φωτιά μπορεί από στιγμή σε στιγμή εκεί που μοιάζει στάσιμη να κινηθεί πολύ γρήγορα και να τον κυκλώσει).
  • Να πανικοβληθεί και να αρχίσει να τρέχει σαν ακέφαλη κότα κ.α.

Και ερωτώ… υπήρξε ποτέ κάποιου είδους εκπαίδευση στην Ελλάδα (πρακτική και θεωρητική) η οποία να μας μαθαίνει πως πρέπει να αντιδράσουμε σε περίπτωση πυρκαγιάς ή πλημμύρας ή σεισμού; Ναι οκ κάτι φυλλάδια μας είχαν δώσει στο σχολείο για το τι να κάνουμε σε περίπτωση σεισμού, ή μπορεί και να μας έχωσαν κάτω από κανένα θρανίο όταν έγινε σεισμός, αλλά πέραν αυτού τίποτα. Για την πυρκαγιά δε, η μόνη εκπαίδευση που προσωπικά θυμάμαι να έχω υποστεί, είναι που όταν είμασταν φαντάροι μας έβαζαν μια πετσέτα βρεγμένη στον σβέρκο και μας παράτασσαν μπροστά στο κτήριο του λόχου και αυτό το αποκαλούσαν πυρασφάλεια. Βέβαια σε πολλές περιπτώσεις έστελναν φαντάρους να σβήσουν φωτιές χωρίς κανενός είδους σοβαρή εκπαίδευση, η πετσέτα στο σβέρκο και πάμε.

Επιπλέον

Υπήρξε ποτέ κάποιου είδους σχέδιο εκκένωσης σε περίπτωση τέτοιας καταστροφής των περιοχών υψηλού κινδύνου; Δόθηκαν χρήματα από την πολιτεία για να διεξαχθεί τέτοιο σχέδιο, εκπαιδεύθηκαν οι πυροσβέστες, οι δήμοι, οι πολίτες πώς να ακολουθήσουν το σχέδιο αυτό; Υπάρχουν οι ανάλογες υλικές υποδομές ή κατά την εκκένωση θα προκύψει μποτιλιάρισμα και χάος;

Όταν δεν υπάρχει κανενός τύπου σοβαρή οργάνωση για τη στιγμή της πυρκαγιάς (δεν μιλάμε εδώ καν για πρόληψη και αποφυγή) και το πώς να κινηθεί ο κάτοικος οργανωμένα και με όσο δυνατόν περισσότερη ασφάλεια. Όταν ούτε οι ίδιοι οι πυροσβέστες δεν έχουν τα μέσα για να κάνουν στοιχειωδώς τη δουλειά τους, τότε πρέπει να αναμένεις ότι θα γίνουν πολλά «ατομικά λάθη». Λάθη για τα οποία όμως θα έχει μεγάλο μερίδιο της ευθύνης η πολιτεία, η οποία δεν εκπαίδευσε ούτε καν στοιχειωδώς τους πολίτες και δεν οργάνωσε/εξόπλισε σωστά τις άμεσα ενδιαφερόμενες αρχές (πυροσβεστική, δήμους, αστυνομία, νοσοκομεία, τροχαία κ.α.).

Φυσικά οι ευθύνες της πολιτείας δεν σταματούν μονάχα στο τι κάνεις όταν θα σε βρει η καταστροφή, αλλά και στο τι κάνεις για να μην σε βρει η καταστροφή ή στο τι κάνεις από πριν για να έχει όσο το δυνατόν λιγότερες συνέπειες η καταστροφή ή το τι κάνεις για τα θύματα(και όχι να περιμένεις να τους δώσει γάλατα ο Σκλαβενίτης). Όμως, αν αρχίσουμε να μιλάμε για όλα αυτά δεν θα τελειώσουμε ούτε αύριο.

Αυτό που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, είναι ότι αν μια πολιτεία έχει σαν βασικό της στόχο της προστασία των πολιτών της, τότε τα όποια «ανθρώπινα λάθη» θα είναι πολύ λιγότερα σε σχέση με την πολιτεία εκείνη που το πρώτο και κύριο που την ενδιαφέρει είναι να γίνουν οι κατάλληλες μπίζνες και να μοιραστεί το κρατικό χρήμα (δηλαδή το χρήμα των πολιτών) σε τράπεζες και εργολάβους. Το αν είναι κάποιος «ελληναράς» ή όχι, εξαρτάται στον ύψιστο βαθμό από τον κοινωνικό/πολιτικό χώρο μέσα στον οποίο ζει, και όχι σε κάποια ιδιότητα η ελάττωμα που βρίσκεται γραμμένα στο dna του.

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Και μια συμπληρωματική δημοσίευση

Read Full Post »

Δεν πρόλαβε καλά καλά να γίνει η καταμέτρηση των θυμάτων των πυρκαγιών και τα ιντερνετικα troll βάλθηκαν να ρίξουν την ευθύνη για τις καταστροφές, τους τραυματίες και τους νεκρούς… στο ΚΚΕ. Από εχθές τα ξημερώματα έχει ξεκινήσει μια συντονισμένη προπαγάνδα ψευδών ειδήσεων και σχολίων που σαν σκοπό της έχει να συγκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους για τις ελλείψεις στην πυροπροστασία και στην πυρόσβεση δείχνοντας με το δάχτυλό αυτούς που όχι μόνο δε φταίνε αλλά και που έχουν κάνει ότι περνάει από το χέρι τους για την καταπολέμηση αυτών των φαινομένων!

Συγκεκριμένα, αναδημοσιεύεται από συριζοτρόλ (και όχι μόνο) κατά ριπάς η παρακάτω «είδηση»:

Χωρίς τίτλο

την δημοσίευση της «είδησης» συνήθως συνοδεύουν σχόλια αυτού του τύπου:

σχΧωρίς τίτλο.png

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα;

Παραθέτω αποσπάσματα από άρθρο σε επίσημο ιστότοπο του ΚΚΕ που βάζει τα πράγματα στην σωστή τους βάση:

Αντί να ρίξουν τα μούτρα τους και να δείξουν λίγο σεβασμό για την τραγωδία, για την οποία ευθύνεται και η κυβέρνησή τους, τα διαδικτυακά τρολ του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησαν χθες να διακινούν αθλιότητες σε βάρος του ΚΚΕ. Διακινούν στο Ίντερνετ το ψέμα ότι το ΚΚΕ το Φλεβάρη του 2017 καταψήφισε στη Βουλή τη μονιμοποίηση 2.160 πυροσβεστών που πρότεινε η κυβέρνηση.

Ποια είναι η αλήθεια την οποία οι ανώνυμοι συκοφάντες της Κομουνδούρου διαστρέφουν; Ότι το Φλεβάρη του 2017 η κυβέρνηση έφερε στη Βουλή νομοσχέδιο, με το οποίο από τους συνολικά 5.000 πενταετείς πυροσβέστες των οποίων η θητεία έληγε, μετέτρεπε τους 2.160 σε τριετείς και για τους υπόλοιπους ανανέωνε την 5ετία. Άρα η «μονιμοποίηση» που δήθεν καταψήφισε το ΚΚΕ είναι «κουραφέξαλα».

[…]

Τότε το ΚΚΕ κατέθεσε τροπολογία με την οποία πρότεινε τη μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων πυροσβεστών και την πρόσληψή τους στην Πυροσβεστική, με μόνιμες και σταθερές σχέσεις εργασίας. Η κυβέρνηση, απορρίπτοντας αυτήν την τροπολογία, δεν την έφερε καν για συζήτηση, παρόλο που είχε βρει καθολική αποδοχή από τους 5ετείς πυροσβέστες που βρίσκονταν τότε σε κινητοποιήσεις και ζητούσαν μάλιστα να γίνει αποδεκτή στη Βουλή.

Συνεπώς, αν κάποιος το Φλεβάρη του 2017 απέρριψε τη μονιμοποίηση, αυτή ήταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και όχι το ΚΚΕ!

Τελικά η (μερική) μονιμοποίηση έγινε το Μάρτη του 2018, την οποία μάλιστα η κυβέρνηση την έκανε μόνο για 2.186 «τριετείς» και όχι για όλους, αφού τους 5ετείς τους διατηρεί ως 5ετείς. Την πρόταση αυτή προφανώς το ΚΚΕ την υπερψήφισε και μάλιστα το Γραφείο Τύπου έβγαλε ανακοίνωση για το ζήτημα, που έγραφε μεταξύ άλλων: «Η μονιμοποίηση των 2.186 τριετών πυροσβεστών με την έκδοση της σχετικής Κοινής Υπουργικής Απόφαση αποτελεί μια θετική εξέλιξη γι’ αυτούς και τις οικογένειές τους. Είναι αποτέλεσμα μακρόχρονων αγώνων των πυροσβεστών που σταθερά και αταλάντευτα στήριξε το ΚΚΕ, απαιτώντας με Ερωτήσεις και Τροπολογίες στη Βουλή, με παρεμβάσεις του διαχρονικά στις κυβερνήσεις, με ανακοινώσεις του, με έμπρακτη στήριξη των κινητοποιήσεων των πυροσβεστών για την ικανοποίηση του συγκεκριμένου αιτήματος. Ωστόσο, το συγκεκριμένο μέτρο δεν μπορεί να κρύψει ότι παραμένει το μεγάλο πρόβλημα της πλήρους εργασιακής αποκατάστασης των υπολοίπων 1.800 πενταετών και 1.260 εποχικών πυροσβεστών, που δυστυχώς παραμένουν υπό καθεστώς ανασφάλειας»

~~~~

 

Η είδηση που κυκλοφορεί από τους γνωστούς άγνωστους καλοθελητές συνεπώς, όχι μόνο αποκρύπτει την αλήθεια, ότι το ΚΚΕ ζήτησε με τροπολογία(την οποία απέρριψε η κυβέρνηση) να μονιμοποιηθούν όλοι οι πενταετείς και εποχικοί πυροσβέστες ήδη από το 2017, αλλά λέει και ψέματα. Διότι το ΚΚΕ υπερψήφισε την έστω και κουτσουρεμένη και ανεπαρκή τροπολογία των συριζανελ που μονιμοποιούσε 2138 πυροσβέστες τον Μάρτη του 2018. Αυτό που δεν υπερψήφισε το ΚΚΕ είναι η τροπολογία του 2017 που δεν αφορούσε σε μονιμοποιήσεις αλλά σε παρατάσεις της θητείας των πυροσβεστών. Να σημειωθεί δε, ότι την όποια μονιμοποίηση, δεν την παραχώρησε η κυβέρνηση στους πυροσβέστες, αλλά την απέσπασαν με τους δυναμικούς αγώνες τους όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Πάντως, το ενδιαφέρον του κομμουνιστικού κόμματος για την πυροπροστασία δεν περιορίστηκε μόνο στο κοινοβούλιο! Συγκεκριμένα, τον 5ο του 2018 οργάνωσε  ημερίδα για την πυρασφάλεια και την πυροπροστασία στην οποία εκλήθησαν και εμίλησαν ειδικοί επί των ζητημάτων αυτών, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τις εγκληματικές ελλείψεις και την αμέλεια. Αλλά όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι διέφυγαν της προσοχής των προπαγανδιστών.

Δεν περιμένει κανείς έστω και τον ελάχιστο σεβασμό από τέτοια άτομα και τέτοια κέντρα εξουσίας… Και δεν μιλώ για σεβασμό απέναντι στο Κ.Κ το οποίο πάντα βρίσκεται δίπλα στους πυρόπληκτους, στους σεισμόπληκτους και στους πλημμυρόπληκτους και πάντα προειδοποιεί πριν την καταστροφή για τα μέτρα που πρέπει να παρθούν. Αλλά για σεβασμό απέναντι στα εκατοντάδες θύματα, νεκρούς και ζωντανούς, που είδαν τον κόσμο τους να έρχεται τα πάνω κάτω. Εις βάρος αυτών παίζουν τα όποια πολιτικά τους παιχνίδια τα διάφορα τρολ, γιατί η συγκεκριμένη παραπληροφόρηση έχει ως στόχο να αποπροσανατολίσει και να συγκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους και τις αντικειμενικές ευθύνες, διαιωνίζοντας έτσι την τραγική κατάσταση.  Απλά, ντροπή και αίσχος!

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

 

Read Full Post »

bespa_beggos.thumbnail

Φίλε… ξέρεις από βέσπα;

Οι σάπιες πολιτικές, για να εξυπηρετηθούν, απαιτούν και σάπιες συνειδήσεις. Ο λόγος για πρόσφατο άρθρο στελέχους της ΝΔ σχετικό με το περιστατικό της δολοφονίας Λαμπράκη από παρακρατικούς της εποχής. Ούτε λίγο ούτε πολύ, η κυρία Πιπίνα Κουμάντου υποστηρίζει ότι ο Λαμπράκης δεν δολοφονήθηκε, αλλά έπεσε θύμα τροχαίου. Ας ρίξουμε μια ματιά στο επίμαχο απόσπασμα:

«Στις 22 Μαΐου 1963, ώρα 22.15, ο γιατρός, βουλευτής της ΕΔΑ,  ακτιβιστής Γρηγόρης Λαμπράκης, διέσχιζε με μια παρέα φίλων του, την διασταύρωση των οδών Ελ. Βενιζέλου και Ερμού, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Εκείνη την ώρα διερχόταν από εκεί ο Σπ. Γκοτζαμάνης, που, οδηγώντας το τρίκυκλό του, παρέσυρε και τραυμάτισε θανάσιμα τον βουλευτή, ο οποίος εξέπνευσε, υποκύπτοντας σε σοβαρά τραύματα στο κεφάλι στη μία και μισή τα ξημερώματα της 23ης Μαΐου 1963.» […]Η απόφαση της 27ης Δεκεμβρίου 1966 του Κακουργιοδικείου Θεσσαλονίκης, απήλλαξε επίσης όλους τους διωκόμενους (για παράβαση καθήκοντος) αστυνομικούς καθώς και έκρινε αθώους για την κατηγορία της «δολοφονίας» και τον Γκοτζαμάνη και τον συνεπιβάτη του. Λίγους μόνο μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1967, στην Ελλάδα επιβλήθηκε η δικτατορία των συνταγματαρχών».

Νύχτα, βλέπετε, το είχε πάρει το δίπλωμα ο Γκοτζαμάνης, και έτσι δεν πρόλαβε να αποφύγει τον Λαμπράκη, όχι ότι ήθελε να τον σκοτώσει. Και για να καταλάβετε το μεγαλείο των ανδρών, ο συνεπιβάτης στο τρίκυκλο Μανόλης Εμμανουιλήδης, πρόλαβε και χτύπησε στο κεφάλι τον ήδη καταδικασμένο Γρηγόρη Λαμπράκη με βαρύ αντικείμενο προκειμένου αυτός να ξεψυχήσει γρήγορα και να μην ταλαιπωρηθεί(αν και τελικά άργησε να «καταλήξει»).

Και αν όλα αυτά δεν ήταν τόσο τραγικά θα ήταν πολύ αστεία… αξίζει όμως να παραθέσουμε μερικά ακόμη αποσπάσματα από το άρθρο της κυρίας Κουμάντου για να καταλάβουμε το σκεπτικό αυτών των ανθρώπων.

««Ωχ, σας βαρεθήκαμε με τις…. βλακείες σας» είπαν οι 17χρονοι της παρέας, «εμείς θέλουμε να ξέρουμε αν μετά το Πανεπιστήμιο θα βρούμε δουλειά ή αν θα μας τρέφουν οι γονείς μας από τις συντάξεις τους ες αεί», και «εμείς», είπαν οι 8χρονοι, «θέλουμε να ξέρουμε αν θα συνεχίσουμε να μαθαίνουμε αυτολεξεί την Ιστορία και εάν θα μας μάθουν στο σχολείο να φτιάχνουμε κέικ και να το παίρνουμε μαζί μας στο…διαστημόπλοιο!».[…] Υ.Γ 1: Το μάθημα «Παρασκευή Κέικ» διδάσκεται ήδη σε σχολεία της Σκωτίας. Με αυτό, οι μαθητές διδάσκονται και αφομοιώνουν ευχάριστα: Χημεία (ανάδευση, μίξη υλικών, συντήρηση), Μαθηματικά (λόγοι και αναλογίες, ποσότητες), Φυσική (θερμότητα, θερμοκρασίες), Γεωμετρία (σχήμα, μέγεθος, όγκος), Καλλιτεχνία και Αισθητική (στόλισμα, αρμονία χρωμάτων, συσκευασία), Συνεργασία και Τήρηση κανόνων (εκτέλεση συνταγών κατά άτομο και κατά ομάδα), Αρχές Μάρκετινγκ (προώθηση προϊόντων).»

Έλα μωρέ, τι μας απασχολούν εμάς αυτά; Εμείς θέλουμε να μάθουμε να φτιάχνουμε κέικ για να κατακτήσουμε το διάστημα, στο κάτω – κάτω ο αρχηγός τους κόμματος μας ήδη επικοινωνεί με εξωγήινους(με τους γήινους δυσκολεύεται περισσότερο να επικοινωνήσει)!

«Υ.Γ.2: «Το 2030», είπε πριν από λίγες ημέρες σε συνέντευξή του ο διαπρεπής επιστήμονας Δημήτρης Νανόπουλος, «θα γεννηθούν τα πρώτα παιδιά στο…Φεγγάρι».

Καταλάβατε τώρα γιατί πρέπει μια κυβέρνηση να σκέφτεται με όρους 2030 και όχι 1963, όπως είπε ο Κ. Μητσοτάκης και γιατί είναι απαραίτητη μια πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα;»      

Δηλαδή μπορεί το 2018 εκατοντάδες εκατομμύρια παιδιά να μην έχουν να φάνε στη Γη, αλλά ως το 2030 θα στρώσει το πράγμα και θα στέλνουμε γκαστρωμένες στη σελήνη. Δυστυχώς όλοι εμείς οι υπόλοιποι, δεν έχουμε άλλο τρόπο για να προβλέψουμε το μέλλον από το να εξετάσουμε το παρελθόν και να κάνουμε τις όποιες εκτιμήσεις και προβολές. Στην ΝΔ δεν ασχολούνται με τέτοιες μαλακίες, έχουν βλέπετε «κληρονομικό χάρισμα» και οραματίζονται το μέλλον απευθείας(για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι κανένας κακεντρεχής να υπονοώ ότι παίρνουν κληρονομιά το κόμμα ο γιός απ τον πατέρα).

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

ΥΓ:  Στην άλλη πλευρά του νομίσματος, οι Συριζαίοι βρωμίζουν τη μνήμη του Λαμπράκη με το να τον μεταχειρίζονται σαν δικό τους και να τον χρησιμοποιούν στα πολιτικά τους παιχνίδια για να εισπράξουν σε αποδοχή. Ο Λαμπράκης ήταν ένας τολμηρός αγωνιστής της ειρήνης και του λαού, ούτε σφουγκοκωλάριος της ΕΕ ήταν, ούτε του ΝΑΤΟ… έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

 

Ολόκληρο το άρθρο της κ. Κουμάντου εκεί:

https://www.kalamatajournal.gr/koinonia/apopseis/item/15415-poios-einai-aytos-o-gkotzamanhs

33706104_10156321737879194_3947480978347261952_n

Read Full Post »

hannah-thumb-large

Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άνδρες διανοητές έχουν την ικανότητα να ξεπουλιούνται στον καπιταλισμό.

Ο λόγος για την παρακάτω δημοσίευση, με την οποία δεν θα ασχολιόμουν αν δεν την αναπαρήγαγαν στο FB άτομα φιλικά προσκείμενα στο ΚΚΕ και στις κομμουνιστικές ιδέες.

https://www.buzzfeed.com/tabathaleggett/female-philosophers-you-should-have-heard-of?utm_term=.dhmpJMbG1J#.qn6azZnwVz

Το συγκεκριμένο άρθρο, χρησιμοποιεί ως Δούρειο Ίππο την δικαιολογημένη ευαισθησία απέναντι στην γυναικεία ανισότητα προκειμένου να  προωθήσει μια σειρά από γυναίκες πανεπιστημιακούς και φιλόσοφους που στο μεγαλύτερο βαθμό υπηρετούν ή υπηρέτησαν την αστική ιδεολογία. Ας πούμε η Χάνα Άρεντ (η οποία υπήρξε ερωμένη του γερμανού αρχιναζί φιλόσοφου Χάιντεγκερ)  χρηματοδοτούνταν κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου από τη CIA για να κατασκευάζει θεωρίες όπως αυτή των δύο άκρων. Ενώ  αρκετές γυναίκες από αυτές που βρίσκονται στη λίστα είναι θεμελιώτριες του μεταμοντέρνου τρίτου κύματος (third wave) του φεμινισμού και των gender politics. Ενός «φεμινισμού» κομμένου και ραμμένου στα μέτρα των απαιτήσεων της αστικής/καπιταλιστικής κοινωνίας. Στις αναμεσάδες φυσικά μπαίνουν και κάποιες άλλες προσωπικότητες για ξεκάρφωμα όπως  η Υππατία και η Αλεξάνδρα Κολοντάι, όμως αυτό δεν αλλάζει την γενικότερη στόχευση του άρθρου.

Ποιός είμαι εγώ βέβαια που θα κρίνω τι αναδημοσιεύει κανείς; Για την ακρίβεια ας αναδημοσιεύει ότι  θέλει, απλά αν θεωρεί τον εαυτό του εχθρό των αστικών ιδεών και φίλο των κομμουνιστικών, καλό θα ήταν να γνωρίζει ότι το εν λόγω άρθρο ως σύνολο αγκαλιάζει τις πρώτες και εχθρεύεται τις δεύτερες.

Εδώ ένα πιο εκτεταμένο άρθρο μου σχετικό με τον φεμινισμό και την πατριαρχία

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

ΥΓ: Ελπίζω σύντομα να οικοδομηθεί ένας κόσμος στον οποίο δεν θα χρειάζεται να μας υπενθυμίζουν κάποια άρθρα το γεγονός ότι οι γυναίκες είναι εξίσου ικανές με τους άνδρες, επειδή αυτό θα είναι πια αυτονόητο.

Read Full Post »

Postmodernism

Μεταμοντερνισμός και σχετικισμός

Οι φρενήρεις ρυθμοί της σύγχρονης κοινωνίας, οι εξελίξεις στις επικοινωνίες και στις συγκοινωνίες και η απογείωση της πληροφορικής όπως είναι φυσικό προκαλούν σύγχυση σε όσους προσπαθούν να κατανοήσουν τον κόσμο μας, έναν κόσμο που μοιάζει να τρέχει σε ταχύτερους ρυθμούς από αυτούς που μπορούμε να ακολουθήσουμε. Άπειρες πληροφορίες, υπερβολικός «θόρυβος», ψευδείς ειδήσεις, παρεμβάσεις των οποίων τις πλήρεις προεκτάσεις δεν μπορούμε να προβλέψουμε, αστάθεια και αβεβαιότητα. Όλα ετούτα μας δημιουργούν την εντύπωση ότι η αλήθεια είναι κάτι που πιθανόν να μην μπορούμε τελικά να προσεγγίσουμε. Η αισιοδοξία που μας έδωσε η επιστημονική και βιομηχανική επανάσταση, ότι κάποια στιγμή θα αποκωδικοποιήσουμε όλα τα μυστικά του κόσμου, αντικαταστάθηκε από ένα είδος αβεβαιότητας, που κατά ειρωνικό τρόπο έμοιαζε να μεγαλώνει όσο οι επιστήμες και η τεχνολογία εξελίσσονταν μέσα στον 20ο αιώνα. Στην επιστημονική και φιλοσοφική σκέψη, ένα από τα παράγωγα αυτής της αβεβαιότητας σχηματοποιήθηκε σε αυτό που ονομάζουμε «σχετικισμό».

Ας ξεκινήσουμε δίνοντας έναν ορισμό του «σχετικισμού»:

«Σχετικισμός είναι η έννοια που υποστηρίζει ότι διαφορετικές οπτικές δεν έχουν καμία σχέση με την απόλυτη αλήθεια ή εγκυρότητα. Συμπληρωματικά, αυτές οι διαφορετικές οπτικές έχουν μόνο σχετική, υποκειμενική αξία, σύμφωνα με τις εκάστοτε διαφορές στην αντίληψη και στην θεώρηση. Η ουσία του σχετικισμού είναι ότι δεν υπάρχει καμία σταθερά που να είναι έγκυρη για όλους. Οι σχετικιστές πιστεύουν ότι δεν υπάρχει η απόλυτη αλήθεια, εφόσον δεν υπάρχουν εξωτερικά αντικειμενικά στάνταρ που να είναι αποδεκτά από όλους. […] «αυτό που είναι αληθές για εσένα δεν είναι αληθές για εμένα». […] Εφόσον ο σχετικισμός δεν υποτάσσεται σε καμία αντικειμενική εξωτερική αλήθεια ή αρχή, είναι ιδιοτελής και υπερήφανος και αντανακλά την αντίληψη ότι είναι καλύτερο ο καθένας να αποφασίζει για τον εαυτό του»1

Βλέπουμε εκτός των άλλων μια ροπή του σχετικισμού προς τον ατομι[κι]σμό. Εφόσον υποθέσουμε ότι αντικειμενικό κριτήριο δεν υπάρχει, υπάρχουν άπειρα υποκειμενικά κριτήρια. Όχι μόνο μια αλήθεια, πολλές αλήθειες. Άραγε, αν δεχθούμε τη λογική του σχετικισμού, σε ποια βάση θα αξιολογούμε τους διάφορους υποκειμενισμούς; Υπάρχει τρόπος; Σάμπως μέσα από το φίλτρο του δικού μας υποκειμενισμού; Μήπως έχουν όλες οι «υποκειμενικές αλήθειες» την ίδια αξία; Αν είναι έτσι να αντικαταστήσουμε στην θεραπεία των ασθενειών τα αντιβιοτικά με μαντζούνια και φυλαχτά.

Όχι να μην το κάνουμε…

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ένα κριτήριο ανάμεσα στις διάφορες «εναλλακτικές θεραπείες» μπορεί να είναι η αποτελεσματικότητα. Ναι, θα υπάρχουν πάντα κάποιοι που θα επιμένουν ότι οι ματζουνοθεραπείες είναι πιο αποτελεσματικές, όμως τα πειραματικά δεδομένα δείχνουν κάτι ριζικά διαφορετικό. Όποιων η «υποκειμενική άποψη» γέρνει υπέρ των αντιβιοτικών, θα έχουν καλύτερες πιθανότητες να αντιμετωπίσουν μια ασθένεια σε σχέση με εκείνους που προτιμούν τους μάγους γιατρούς. Η όποια δυσκολία να φτάσουμε στην αλήθεια, η πολλαπλότητα των συμφερόντων και των αντιλήψεων, καθώς και το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποια χρυσή συνταγή, δεν σημαίνει ότι δεν γίνεται να την προσεγγίσουμε. Η δήλωση ότι η Γη είναι σφαιρική –παρότι δεν πρόκειται για τέλεια σφαίρα- είναι πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα σε σχέση με τη δήλωση ότι η Γη είναι επίπεδη.

Σε μεγάλο βαθμό, ο μεταμοντερνισμός θεμελιώθηκε επάνω στην αμφισβήτηση. Αμφισβήτηση του μοντέρνου, αμφισβήτηση των «μεγάλων αφηγήσεων», αμφισβήτηση του παρελθόντος, αμφισβήτηση των παραδόσεων, αμφισβήτηση των σταθερών κ.α. Αν κάτι αγαπάει το μεταμοντέρνο, είναι η αστάθεια και η μεταβολή, συνεπώς και απέχθεια για οτιδήποτε «κανονιστικό». Όλα τα παραπάνω, δείχνουν ότι υπάρχει «εκλεκτική συγγένεια» του μεταμοντέρνου με τον σχετικισμό.

Είπαμε παραπάνω ότι στα πλαίσια του σχετικισμού, η αλήθεια αποκτά έναν υποκειμενικό χαρακτήρα, είναι η αλήθεια του καθενός, και δεν υπάρχουν «μεγάλες αλήθειες». Σαν αντίληψη στην επιστημονική μέθοδο των ανθρωπιστικών επιστημών, όταν όλο αυτό φτάσει στα άκρα, μπορεί να προκαλέσει διάφορα «ζητήματα».

Ας πάρουμε για παράδειγμα την μέθοδο συλλογής πληροφοριών μέσω της προσωπικής συνέντευξης, μια μέθοδο που χρησιμοποιείται από κοινωνιολόγους, οικονομολόγους, πολιτικούς επιστήμονες, κ.α. Ένας ιστορικός που προσπαθεί να αντλήσει πληροφορίες μέσα από την εμπειρία των συνεντευξιαζόμενων, πρέπει πάντα να έχει στο νου το ότι οι πληροφορίες αυτές περνούν μέσα από το υποκειμενικό πρίσμα του κάθε ερωτώμενου. Δουλειά του ιστορικού είναι να αξιολογήσει το δείγμα του, να διασταυρώσει τις πληροφορίες μεταξύ τους, να ελέγξει τις πληροφορίες που αντλεί από τις συνεντεύξεις με άλλα ιστορικά στοιχεία, και μετά από μια σειρά ενεργειών να συνθέσει την «αφήγηση» του προσπαθώντας να είναι όσο το δυνατόν πιο προσεκτικός στα συμπεράσματα του. Πρέπει επίσης να γνωρίζει τους περιορισμούς και τις παγίδες της μεθόδου του, και να φροντίσει να το κάνει ξεκάθαρο αυτό και σε όσους απευθύνεται.

Το να αποσπάσεις και να καταγράψεις απλώς κάποιες μαρτυρίες είναι η μισή δουλειά. Η σωστή απόσπαση και καταγραφή, βέβαια, αποτελούν από μόνες τους ένα στοίχημα (για παράδειγμα να μην κατευθύνεις τον συνεντευξιαζόμενο, να μην τον μπλοκάρεις, να τον βοηθάς να ανασύρει τις αναμνήσεις του κλπ) το οποίο πρέπει να κερδίσει ο ερευνητής. Οι μαρτυρίες όμως είναι πληροφορίες, και η πληροφορία για να μετατραπεί σε γνώση, χρειάζεται κόπο. Ο ερευνητής δεν πρέπει ούτε να αγνοήσει την αξία της εκάστοτε μαρτυρίας, ούτε όμως και να της επιτρέψει να διαμορφώσει εξ ολοκλήρου την οπτική του και κατ’ επέκταση τα αποτελέσματα των ερευνών του. Αυτό πολλές φορές είναι κάτι το οποίο γίνεται από λάθος, από αδυναμία και απειρία του ερευνητή, είτε ακόμη και από σκοπιμότητα. Η σκοπιμότητα αυτή μπορεί να έχει δυο πρόσημα α) να θέλει ο ερευνητής να κατασκευάσει με αντεπιστημονικό τρόπο τα αποτελέσματα της έρευνας. β) να θεωρεί ότι η οποιαδήποτε επεξεργασία των μαρτυριών, αποτελεί παρέμβαση στην «υποκειμενική αλήθεια» των συνεντευξιαζόμενων, άρα λαθροχειρία σύμφωνα με τις επιταγές του σχετικισμού.

Το β δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση, όσον αφορά την α περίπτωση ας δούμε ένα παράδειγμα. Αναφορικά με την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα, αν κάποιος περιοριστεί στην ιστορική του έρευνα σε συνεντεύξεις που θα πάρει από τους συνταγματάρχες και μείνει εκεί, τότε τα συμπεράσματα που θα βγάλει θα απέχουν πολύ από την πραγματικότητα, και η περίοδος της χούντας θα μοιάζει πολύ ελκυστική. Όμως, στην πραγματικότητα, κανείς ιστορικός δεν νομιμοποιείται να συνθέσει την ιστορία της «επταετίας» στηριζόμενος μόνο στις μαρτυρίες των χουντικών. Επιπλέον, άμα όλες οι υποκειμενικές μαρτυρίες αντιμετωπίζονταν από τους επιστήμονες ως ισότιμες μεταξύ τους, τότε η κάθε απόπειρα για να εξαχθούν επιστημονικά συμπεράσματα θα ήταν μάταιη, διότι θα ήταν δυνατόν να ευρεθεί το οτιδήποτε ανάλογα με το ποιον ρωτούσαμε κάθε φορά.

Για να γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι, θα αναφερθούμε σε δυο επώνυμους ιστορικούς, το γνωστό δίδυμο Καλύβα – Μαραντζίδη, που είναι χαρακτηριστικά δείγματα θιασωτών της ιστορικής αναθεώρησης και της μετά – ιστορίας2. Στο έργο τους «Εμφύλια πάθη, 23 ερωτήσεις και απαντήσεις για τον εμφύλιο», οι δυο ερευνητές στηρίζουν τα εξαγόμενα συμπεράσματα τους σε μεγάλο βαθμό σε προσωπικές μαρτυρίες. Φροντίζουν όμως να συνθέσουν το αφήγημά τους χρησιμοποιώντας συγκεκριμένου τύπου μαρτυρίες, από συγκεκριμένου προσανατολισμού μάρτυρες. Για παράδειγμα, δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στις αφηγήσεις ταγματασφαλιτών ή ατόμων που εγκατέλειψαν το ΚΚΕ και εκφράζουν μίσος για αυτό. Ένα τέτοιο δείγμα, όμως, δεν είναι αντιπροσωπευτικό, και επιλέγεται όχι με σκοπό την προσέγγιση της αλήθειας και την ανακατασκευή της ιστορικής πραγματικότητας, αλλά για ιδεολογικούς καθαρά λόγους, για χάρη των οποίων θυσιάζεται η όποια επιστημονικότητα του όλου εγχειρήματος.3 Ο ερευνητής είναι βεβαίως ελεύθερος να επιλέγει τους ερευνητικούς του στόχους. Στην κοινωνιολογία, για παράδειγμα, νομιμοποιείται κάποιος να εστιάσει στις αφηγήσεις των δοσιλόγων προκειμένου να αντιληφθεί τον τρόπο με τον οποίο δρούσαν και βίωναν αυτοί οι άνθρωποι την περίοδο της κατοχής. Αυτό που δεν νομιμοποιείται να κάνει ο οποιοσδήποτε ερευνητής, είναι να χρησιμοποιήσει αυτά τα ευρήματα για να δώσει μια γενικότερη εικόνα για την εν λόγω περίοδο. Στην περίπτωση του γνωστού δίδυμου, δεν είναι η έρευνα που οδηγεί στα όποια συμπεράσματα, αλλά τα προαποφασισμένα με ιδεολογικό τρόπο «συμπεράσματα» που οδηγούν την έρευνα, ακόμη και με τη διάπραξη μεθοδολογικών και επιστημονικών λαθροχειριών. Εδώ ένα παλαιότερο σχετικό μου άρθρο.

Αυτή η χαλαρή σχέση λοιπόν με την αντικειμενικότητα, είναι κάτι που νομιμοποιείται απόλυτα στα πλαίσια του σχετικισμού. Οι οπτικές των Καλύβα – Μαραντζίδη, του Ρίχτερ, του Πλεύρη, και άλλων, εφόσον δεν μπορεί να υπάρχει κάποιο γενικό κριτήριο αντικειμενικότητας, μπορούν χωρίς τύψεις να διεκδικούν το δάφνινο στεφάνι της δικής τους αλήθειας που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την οποιαδήποτε άλλη αλήθεια εκεί έξω.

Η κοινωνική πραγματικότητα εν κενώ

Μια ακόμη τάση που υπάρχει σε πολλές μεταμοντέρνες «πειθαρχίες» στις ανθρωπιστικές επιστήμες είναι το να μη λαμβάνεται υπόψη στην κατασκευή της θεωρίας [στο βαθμό που θα έπρεπε] ο υλικός κόσμος. Τέτοιου τύπου είναι η «φαινομενολογική κοινωνιολογία», η «εθνομεθοδολογία», η θεωρία της «συμβολικής διαντίδρασης», κ.α. Στην πραγματικότητα, αυτού του είδους η αντιμετώπιση του κοινωνικού εμφανίστηκε πρωτύτερα από τη μετανεωτερικότητα, όμως, οι μεταμοντέρνοι έδειξαν σε αυτήν μεγάλη συμπάθεια υιοθετώντας την, ενσωματώνοντας και αναπτύσσοντάς την στις δικές τους οπτικές. Είναι λες και η κοινωνία βρίσκεται μόνο στα κεφάλια των κοινωνικών υποκειμένων και στην όποια μεταξύ τους αλληλεπίδραση. Σαν να διαδραματίζεται το κοινωνικό σε συνθήκες εργαστηρίου, όπου το περιβάλλον είναι κάτι δοσμένο και δεδομένο. Στους «ιδεότυπους» που κατασκευάζονται για την εξήγηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε όλες αυτές τις θεωρίες, παρατηρείται η επιρροή του μεθοδολογικού ατομισμού, αφού η κοινωνία μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο μέσα από τους κοινωνικούς δρώντες, τα κοινά νοήματα, και την αλληλεπίδραση μεταξύ τους σαν να είναι αυτοί πλανήτες στο κενό. Είναι –για να θυμηθούμε και τον Πλάτωνα- σαν να μην έχει προτεραιότητα ο ορατός υλικός κόσμος, αλλά ο επέκεινα κόσμος των ιδεών.

Αυτή η αδιαφορία για τον υλικό κόσμο αποτελεί ένα ακόμη «κουσούρι» των μεταμοντέρνων οπτικών. Το «υλικό», όμως, επηρεάζει άμεσα την καθημερινή ζωή, αρα κατ’ επέκταση τις κοινωνικές σχέσεις και την κατασκευή των κοινωνικών νοημάτων, για αυτό και οι ανθρωπιστικές επιστήμες δεν πρέπει να το αγνοούν. Αυτό δεν σημαίνει ότι οφείλει να γίνει ο κοινωνιολόγος ή ο ιστορικός, φυσικός επιστήμονας (αν και ίσως διεπιστημονικά είναι απαραίτητη συμβολή των φυσικών επιστημών πολλές φορές), όμως δεν μπορεί και να μην λαμβάνει υπόψη του το περιβάλλον μέσα στο οποίο λαμβάνει χώρα η κοινωνική διαντίδραση. Και όταν λέμε περιβάλλον, εννοούμε τόσο το φυσικό περιβάλλον (γεωγραφία, κλίμα, πρώτες ύλες στο υπέδαφος κλπ) όσο και το κατασκευασμένο από τον άνθρωπο (πολεοδομία, κατοικία, αρχιτεκτονική, μορφές παραγωγής, είδη γεωργίας κ.α). Οι συλλογικές αναπαραστάσεις, για παράδειγμα, του χωριού, είναι εντελώς διαφορετικές από αυτές της πόλης, ακριβώς επειδή το περιβάλλον μεταξύ των δυο είναι ολότελα διαφορετικό.

Κατευθυνόμενη έρευνα και σκοπιμότητα

Θέλω στο κλείσιμο να αναφερθώ εντελώς επιγραμματικά στο ζήτημα της προσπάθειας χειραγώγησης των ανθρωπιστικών επιστημών. Αυτό ίσως πρέπει κάποια στιγμή να αποτελέσει ξεχωριστό άρθρο, προς το παρόν όμως θα γράψω δυο – τρεις παραγράφους.

Ζούμε σε έναν κόσμο με δομημένα, ισχυρά συμφέροντα, τα οποία μετέχουν και προσδιορίζουν σε μεγάλο βαθμό όλες τις όψεις του κοινωνικού βίου. Το είδος το συμφερόντων που υπάρχουν στην κορυφή πηγάζουν από το είδος της κοινωνίας και της οικονομίας μέσα στην οποία ζούμε, την καπιταλιστική κοινωνία. Οι μεγάλοι καπιταλιστικοί όμιλοι (μονοπώλια) αποτελούν –γραφειοκρατικά- τη οργανωμένη μορφή την οποία παίρνουν αυτά τα συμφέροντα στην εποχή μας.

Αυτοί οι όμιλοι, μέσα από ινστιτούτα, από χρηματοδοτήσεις πανεπιστημίων, μέσα από τη δημιουργία υπερεθνικών οργανισμών, προσπαθούν να χειραγωγήσουν την έρευνα και την επιστήμη προς όφελός τους. Πέρα από την αύξηση της κερδοφορίας τους με άμεσο τρόπο, η χειραγώγηση της επιστήμης μπορεί να συμβάλει και στην προπαγάνδα των μονοπωλιακών ομίλων, έτσι ώστε να έχουν «ηθικό» πλεονέκτημα απέναντι στους ανταγωνιστές τους. Υπάρχει, όμως, ακόμα ένας λόγος που τα μονοπώλια και οι κρατικές και διακρατικές οντότητες των καπιταλιστικών κρατών χρησιμοποιούν την επιστήμη για προπαγανδιστικούς λόγους, και αυτό είναι για να την στρέψουν ενάντια στο γενικό συμφέρον που εξ αντικειμένου αυτά τα ιδιαίτερα [καπιταλιστικά] συμφέροντα καταπατούν. Χειραγωγούν, λοιπόν, τις ανθρωπιστικές επιστήμες, για να παράξουν θεωρία τέτοια, που μέσω αυτής να ελέγχονται και οι μάζες. Αυτού του είδους η επιστήμη προσπαθεί να καλύψει, να κρύψει την υπαρκτή αντίθεση των συμφερόντων των πολλών και των λίγων, και με αυτόν τον τρόπο να καταστήσει τους πολλούς ακίνδυνους για το σύστημα.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι στην εποχή της νιότης του καπιταλισμού, όταν ακόμη είχε κάτι να δώσει, παρατηρήθηκε μια έκρηξη εξέλιξης σε όλες τις επιστήμες. Δεν είναι επίσης τυχαίο, ότι την εποχή που αναδυόταν ο καπιταλισμός, χρησιμοποιούσε όλες του τις δυνάμεις, μεταξύ αυτών και την επιστήμη και την καινοτομία, για να στρέψει τις μάζες με επαναστατικό τρόπο απέναντι στην τότε κατεστημένη τάξη των ευγενών. Στην σημερινή εποχή, όλες οι παθογένειες του παρηκμάζοντος καπιταλιστικού συστήματος κληροδοτούνται και στην επιστήμη. Αυτή απαιτείται να δρα ως θεραπαίνιδα του, και μεταξύ άλλων να αποτρέπει τις μάζες από οποιαδήποτε σκέψη να του εναντιωθούν.

Όπως έλεγε ο Μαρξ, πέρα από τα μέσα παραγωγής, οι αστοί κατέχουν και τα μέσα προπαγάνδας/ιδεολογίας. Σε μεγάλο βαθμό η επιστήμη, είναι και αυτή στα χέρια τους ένα μέσο προπαγάνδας. Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, ότι αυτή η απέχθεια των μεταμοντέρνων για τις «μεγάλες αφηγήσεις», εξυπηρετεί τη «μεγάλη αφήγηση» του καπιταλισμού και του there is no alternative (TINA) -> δεν υπάρχει εναλλακτική.

Όλο αυτό λειτουργεί προς δυο κατευθύνσεις: από τη μία να αφοπλίζονται οι κοινωνικές/ανθωπιστικές επιστήμες από τα θεωρητικά εργαλεία που μπορούν να ασκήσουν αποτελεσματική κριτική στον καπιταλισμό (αυτός είναι και ο λόγος που προωθούνται λογής-λογής «αυτιστικές» τάσεις οποίες δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους). Από την άλλη, η όποια παραγωγή της επιστήμης καταλήγει να υπηρετεί το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα ως μορφή θετικής προπαγάνδας. Εκείνο είναι που καθορίζει το μοίρασμα της πίτας για την έρευνα, εκείνο είναι που δίνει στα κρυφά ή στα φανερά κονδύλια σε ινστιτούτα, πανεπιστήμια, και σε ερευνητές, εκείνο είναι που φροντίζει να θαφτεί η να δυσφημιστεί οποιαδήποτε θεωρία δύναται να προκαλέσει εναντίωση. Δεν είναι μόνο η Χάνα Άρεντ και η θεωρία της για τους δύο ολοκληρωτισμούς, αλλά και τόσοι άλλοι όπως ο Φουκουγιάμα με το ανιστόρητο κήρυγμα του για το τέλος της ιστορίας (ότι ο καπιταλισμός, τάχα, αποτελεί ιστορικά το τελευταίο σκαλοπάτι εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας), ο Χαινς Ρίχτερ που μαζί με Καλύβα/Μαραντζίδη υπηρετούν μια γενικότερη τάση αντεπιστημονικής αναθεώρησης της ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου4 κλπ. Το μεταμοντέρνο, έρχεται σαν πολύτιμο θεωρητικό εργαλείο να ικανοποιήσει τις ανάγκες αυτού του είδους της «επιστήμης» με βαρύ κόστος για την πραγματική επιστήμη, αλλά και για την ευημερία της ανθρωπότητας.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

2 Μετά – Ιστορία: Τάση αναθεώρησης της ιστορίας μέσα από μεταμοντέρνα σχήματα και μεθόδους. Στους κόλπους της περιλαμβάνει και το ξαναγράψιμο της ιστορίας του Β ΠΠ, με πρόσφατο και εγχώριο παράδειγμα το έργο του Χάινς Ρίχτερ που παρουσιάζει τους ναζί εισβολείς στην Κρήτη ως θύματα και τον λαό που αντιστάθηκε ως θύτη. Αντίστοιχες αντιλήψεις παρουσιάζονται και στο έργο των Καλύβα – Μαραντζίδη, που θέλει τους αντιστασιακούς να είναι υπεύθυνοι για τις σφαγές των ναζί στη χώρα αφού –σύμφωνα με τη λογική των συγγραφέων– αν αυτοί δεν αντιστέκονταν οι ναζί δεν θα προέβαιναν σε αντίποινα και θα μας είχαν στα πούπουλα.

3 Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους κυρίους Καλύβα – Μαραντζίδη: http://istorika-ntokoumenta.blogspot.gr/2017/05/23-1941-1949.html

4 Στα πλαίσια αυτής της αναθεώρησης οι θύτες γίνεται απόπειρα να παρουσιαστούν σαν θύματα και τα θύματα σαν θύτες. Παράλληλα, να υποβαθμιστεί η υπεράνθρωπη προσπάθεια και επιτυχία των σοβιετικών που τσάκισαν τις δυνάμεις του άξονα καθώς και να εξομοιωθεί το σοσιαλιστικό στρατόπεδο με την ναζιστική Γερμανία και ο σοσιαλισμός με το ναζισμό.

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: