Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Πολιτική-κοινωνικά θέματα’ Category

Shhhh-1
Δημοσιεύτηκε εχθές στα parakritika ενα άρθρο κάποιου κυρίου Κλωθάκη το οποίο αναφέρεται στην κινητοποίηση των Επιτροπών Ειρήνης της Κρήτης που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 14/4/2019 έξω από την ΝΑΤΟΪΚΗ βάση της Σούδας. Παραθέτω το άρθρο ως έχει και από κάτω θα κάνω κάποια σχόλια.

«Οι αρμονικές σχέσεις σε μια κοινωνία επιτυγχάνονται με δουλεία κατ’ αρχήν από τις οργανωμένες δομές της ίδιας της κοινωνίας και ακολούθως από τους ίδιους του πολίτες με ατομικές ή συλλογικές ενέργειες.

Όλοι οι πολίτες οφείλουν να σέβονται τους θεσμούς της κοινωνίας , να συμμορφώνονται με τις υποδείξεις τους και να λειτουργούν εντός των ορίων που έχουν τεθεί στα πλαίσια της δημοκρατίας και της ατομικής ελευθερίας.

Στα πλαίσια αυτά, οι πολίτες οφείλουν να ενεργούν σεβόμενοι τους συνανθρώπους τους και να λειτουργούν με τρόπο αρμονικό εντός των θεσμοθετημένων και εθιμικών κανόνων. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι διεθνείς συνθήκες της χώρας μας για την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ και με τρίτες χώρες.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, η επικείμενη διαδήλωση μιας ομάδας ανθρώπων έξω από τις βάσεις της Σούδας αντίκειται στους κοινωνικούς κανόνες , διαταράσσει την αρμονία της τοπικής κοινωνίας και έρχεται σε ευθεία αντίθεση με όσα έχουν αποφασιστεί από την βουλή των Ελλήνων.

Για τους λόγους αυτούς, καταδικαστέα είναι κάθε μορφή αποκλεισμού , βίας, αμφισβήτησης των κανόνων δικαίου και διατάραξης της κοινωνικής συνοχής στον νομό Χανίων.

Νίκος Κλωθάκης
Οικονομολόγος MSc»

 

Ξεκινάει ο Κ. Κλωθάκης το άρθρο του μιλώντας για αρμονικές σχέσεις, αλήθεια, αρμονικές σχέσεις με ποιούς; Με αυτά τα καθάρματα που αιματοκυλούν λαούς καταστρέφοντας χώρες, που εκβιάζουν, που λειτουργούν σαν νταβατζήδες του πλανήτη ολόκληρου, που θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο για το ποιός θα ζήσει και ποιός θα πεθάνει, που στεγνώνουν οικονομικά χώρες, που ελέγχουν κυβερνήσεις, που ανεβάζουν δικτάτορες στην εξουσία; Αρκεί να δει κάποιος πως έχουν καταντήσει χώρες όπως το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, το Αφγανιστάν κ.α, προκειμένου να κατάβει το ποιόν τους.

Συνεχίζει μιλώντας για σεβασμό στους θεσμούς και στους νόμους… δεν μας λέει όμως σε ποιούς θεσμούς και ποιούς νόμους. Τους νόμους των κατασχέσεων, τους νόμους που υποθηκεύουν ιστορικά μνημεία στο υπερταμείο, τους νόμους που θα ρίξουν στα μαλακά τους ναζί εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, τους νόμους που βάζουν καθαρίστριες στις φυλακές και σέρνουν καστανάδες και υπερήλικες χορταρομαζώχτρες στα αστυνομικά τμήματα; Μας ζητάει λοιπόν ο κύριος κλωθάκης να σεβόμαστε νόμους, ας είναι και νόμοι της ζούγκλας, και να τηρούμε απέναντι τους το νόμο της σιωπής και της υποταγής… Αφού είναι νόμιμο, δεν μπορεί, θα είναι και ηθικό.

Παρακάτω μας προτρέπει να σεβόμαστε τις διεθνείς συνθήκες της χώρας μας με την Ε.Ε το ΝΑΤΟ και τρίτες χώρες. Ο σεβασμός αυτός, κατά τη γνώμη του, μας επιβάλλει να μην τους ενοχλούμε με κινητοποιήσεις έξω από τα σφαγεία τους, μπαίνοντας έτσι εμπόδιο στην επιτέλεση του θεάρεστου έργου τους. Με λίγα λόγια, δεν δικαιούμαστε δια να ομιλούμε… Γίνεται όμως να μη μιλάμε όταν η χώρα μας γίνεται στόχος εξαιτίας τους, γίνεται να μη μιλάμε όταν οι θάλασσες μας ξεβράζουν συνέχεια νεκρά παιδάκια απ΄τους πολέμους τους, γίνεται να μη μιλάμε όταν τα στρατά τους αντιμετωπίζουν την πόλη μας -τα Χανιά- σαν πορνείο πολυτελείας, γίνεται να μη μιλάμε όταν χύνεται τόσο αίμα;

ΟΧΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!

Και διερωτώμαι…

Πως λέγεται άραγε αυτός που δεν βάζει άχνα όταν συμβαίνει μπροστά στα μάτια του ένα συνεχές έγκλημα γιγαντιαίων διαστάσεων; Πως λέγεται αυτός που βάζει το δάχτυλο μπροστά στο στόμα κάνοντας σου και εσένα σινιάλο να σεβαστείς την ομερτά και να μη βγάλεις άχνα; Στην προκειμένη περίπτωση λέγεται Νίκος Κλωθάκης, γενικότερα όμως λέγεται συνένοχος…

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

April_10

Είναι γενικώς αποδεκτό στους κομμουνιστές, ότι η ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας φέρνει παράλληλα και την άνοδο της ταξικής πάλης ανάμεσα στις δύο κύριες τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας, την εργατική και την αστική. Αυτό είναι κάτι που μας το μαρτυρά και η ιστορική έρευνα, αφού παρατηρούμε ότι τόσο η σοσιαλιστική θεωρία, όσο και οι αγώνες της εργατικής τάξης, παίρνουν σχήμα και μορφή παράλληλα με τα στάδια τα οποία διέρχεται ο καπιταλισμός. Πολλές μάλιστα από τις ιδέες που υιοθέτησε το εργατικό κίνημα –όπως αυτό της καθολικής ψήφου- μας έρχονται από την «Γαλλική Επανάσταση», μια επανάσταση στη βάση της αστική. Ήταν άλλωστε μια επανάσταση στην οποία συμμετείχαν ευρύτερες λαϊκές μάζες, και, ασχέτως αν αυτές τελικά προδόθηκαν, τίποτα δεν ήταν το ίδιο την επόμενη ημέρα.

Το σύνολο αυτό των ιδεών που διαχύθηκαν από τα τέλη του 18ο αιώνα μέσω της μεγάλης επανάστασης, δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ασυγκίνητες τις εργατικές τάξεις των διαφορών εθνών και βασιλείων. Όμως, αυτές οι ιδέες δεν θα έπιαναν τόπο αν δεν είχε προηγηθεί η ανάλογη πρόοδος στις σχέσεις και τα μέσα παραγωγής. Οι καπιταλιστικές σχέσεις που ξήλωσαν της παραδοσιακές, κατάλοιπα της φεουδαρχίας, έδωσαν παράλληλα και στην εργατική τάξη την ευκαιρία να βγει στο προσκήνιο με πιο οργανωμένο και αποφασιστικό τρόπο από ότι στο παρελθόν. Αυτό άρχισε να καρποφορεί μέσα από διάφορες εργατικές ενώσεις, οι οποίες υπερέβαιναν τον απλό συνδικαλιστικό χαρακτήρα και άρχισαν να εκφράζουν μια σειρά από πολιτικά αιτήματα.

Προπομπός όλων αυτών των ενώσεων μπορεί να θεωρηθεί «Η Συνομωσία των Ίσων» στη Γαλλία, που βασίζονταν σε ένα σχέδιο που κατάρτησε το 1793 ο Φρανσουά – Νοέλ Μπάμπεφ (1760 – 1797) με τίτλο «νομοθεσία των ξεβράκωτων», που σκοπό είχε να εξασφαλίσει τέλεια ισότητα. Κεντρικός άξονας της θεωρίας του ήταν η πεποίθηση ότι η πολιτική ισότητα δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς οικονομική ισότητα. Για αυτές του τις ιδέες και πρακτικές ο Μπάμπεφ καρατομήθηκε το 1797.[1] Ακολούθησαν και άλλες παρόμοιες ενώσεις όπως η «Ενωση των Προγραμμένων 1834-1836», η «Ενωση των Δικαίων 1836-1839», οι «Αδελφωμένοι Δημοκράτες» που ιδρύθηκε στο Λονδίνο από Άγγλους και άλλους Ευρωπαίους εξόριστους και το κίνημα των Χαρτιστών στην Αγγλία.[2]

 

Στο Ηνωμένο Βασίλειο είχε προηγηθεί των Χαρτιστών ο «Εθνικός Σύνδεσμος για την Προστασία της Εργασίας» (1830) με αρχηγό τον Τζον Ντόχερτι. Πυρήνας αυτού του συνδέσμου ήταν η «Μεγάλη Γενική Ένωση του Ηνωμένου Βασιλείου» (1829) που αποτελούνταν από εργάτες των βαμβακοκλωστηρίων της Αγγλίας, Σκωτίας και Ιρλανδίας. Ο Εθνικός Σύνδεσμος φιλοδοξούσε να ενώσει όλους τους εργάτες της βιομηχανίας του ΗΒ. Τα λίγα χρόνια της ύπαρξης της η ένωση κατάφερε να φτάσει τα 100.000 μέλη, ενώ εξέδιδε και εφημερίδα με τιράζ 3.000 αντιτύπων.[3] Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό πολλών εξ αυτών των ενώσεων ήταν η επιδίωξη οργάνωσης των εργατών σε διευρυμένο γεωγραφικό επίπεδο, ακόμη και διεθνές.

Το 1838 η «Ένωση Εργατών του Λονδίνου» δημοσιοποίησε μια δέσμη αιτημάτων που είχαν την ονομασια «Χάρτης του Λαού» από την οποία πήραν και οι Χαρτιστές το όνομα τους.[4]

Τα αιτήματα αυτά ήταν:

  1. Γενικό εκλογικό δικαίωμα για όλους τους άντρες από το 21ο έτος της ηλικίας τους. Στο πρώτο σχέδιο του Χάρτη, είχε προβλεφτεί και το εκλογικό δικαίωμα των γυναικών, το οποίο σβήστηκε πάλι στη διάρκεια της συζήτησης. Δεν είχε φτάσει μέχρι εκεί η χειραφέτηση των γυναικών, ούτε στο νεαρό εργατικό κίνημα[27].
  2. Μυστική ψηφοφορία (εφαρμόστηκε το 1872).
  3. Πληρωμή επιδομάτων στους βουλευτές για να υπάρχει η δυνατότητα συμμετοχής ως βουλευτών στο Κοινοβούλιο και των απόρων εργατών (εφαρμόστηκε το 1911).
  4. Κατάργηση του κριτηρίου έγγειας ιδιοκτησίας για τους βουλευτές. Μέχρι τώρα ήταν εκλέξιμοι μόνο εκείνοι οι βουλευτές, που είχαν γαίες αξίας 300 λιρών (πολύ ψηλό ποσό εκείνη την εποχή. Μπορούμε να το συγκρίνουμε με 4.000 χρυσά Μάρκα, περίπου, στη γερμανική Αυτοκρατορία). (Το 1918 καταργήθηκε κάθε κριτήριο ιδιοκτησίας στο αγγλικό εκλογικό Δίκαιο).
  5. Καταμερισμός σε όμοιες εκλογικές περιφέρειες. Υπήρχαν εκλογικές περιφέρειες με ελάχιστους μονάχα κατοίκους ή και καθόλου, εκτός από τον ιδιοκτήτη της γης. Ηταν τα λεγόμενα «Rotten Boroughs» («σάπιες περιφέρειες»), που ωστόσο, μπορούσαν να εκλέξουν τον ίδιο αριθμό βουλευτών με τις πολυπληθείς συνοικίες της πόλης, ιδιαίτερα εκείνες στις οποίες βρίσκονταν συνωστισμένοι οι προλετάριοι. Υπήρχαν «εκλογικές περιφέρειες» οι οποίες βρίσκονταν στο πάτο της θάλασσας εξαιτίας της μετακίνησης των ακτών.

Ο ιδιοκτήτης της γης έκανε, την ημέρα των εκλογών, μια βόλτα με τη βάρκα για να ανταποκριθεί στο «εκλογικό καθήκον» του. (Το αίτημα αυτό έγινε διαδοχικά πράξη από το 1885 μέχρι το 1915).

  1. Ετήσιες βουλευτικές εκλογές. (Αυτό το φανερά μη-ρεαλιστικό αίτημα δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί).[5]

Τον Ιούλη του 1839 ο «Χάρτης του Λαού» υπογεγραμμένος από 1.200.000 ανθρώπους υποβλήθηκε στο κοινοβούλιο όπου και μετά από μερικές μέρες απορρίφθηκε. Αυτό οδήγησε σε εργατικές απεργίες την ίδια ημέρα (12 Ιούλη) οι οποίες πνίγηκαν στο αίμα από τις αρχές με 10 δολοφονίες εργατών και με συλλήψεις των ηγετών. Το 1840, μετά από την απελευθέρωση των φυλακισμένων Χαρτιστών, ιδρύθηκε ο «Εθνικός Συνεταιρισμός του Χάρτη», που αριθμούσε 40.000 μέλη (τα οποία πλήρωναν τακτικές συνδρομές) οργανωμένα σε 400 τοπικά τμήματα και θεωρήθηκε το πρώτο μαζικό προλεταριακό κόμμα.[6]

Τον Απρίλη του 1842 οι Χαρτιστές κατέθεσαν νέα αίτηση στο κοινοβούλιο που αυτή το φορά συνοδευόταν από 3.315.000 υπογραφές. Στην αίτηση αυτή συμπεριλαμβάνονταν και νέα αιτήματα για μείωση των φόρων και αύξηση των μισθών. Η δεύτερη αίτηση, όπως και μια Τρίτη που έγινε το 1848 απορρίφθηκαν.[7]

Μετά το 1848, τόσο για εξωτερικούς όσο και για εσωτερικούς λόγους (αντιπαράθεση στο εσωτερικό ανάμεσα σε ριζοσπαστικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις) το κίνημα των Χαρτιστών παρήκμασε. Ορισμένοι από τους πρωτοπόρους Χαρτιστές συνδέθηκαν με τον Καρλ Μαρξ και τον Φρίντριχ Ένγκελς ενώ στον τύπο των χαρτιστών δημοσιεύθηκε η πρώτη αγγλική μετάφραση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου. Ο Λένιν χαρακτήρισε το κίνημα των Χαρτιστών ως την προτελευταία λέξη προς το μαρξισμό.[8]

Σε κάθε περίπτωση, η πάλη της εργατικής τάξης για οργανωμένη παρέμβαση στην πολιτική κάθε άλλο παρά σταμάτησε στους Χαρτιστές. Αντίθετα, τα επόμενα χρόνια αυτή η επιθυμία ατσαλώθηκε, και οδήγησε μάλιστα σε πρωτοφανείς στόχους, όπως αυτόν της κατάληψης ολόκληρης της εξουσίας. Φωτεινός σταθμός σε αυτήν την πορεία στάθηκε η Παρισινή Κομμούνα το 1871, ενώ η Οκτωβριανή επανάσταση έδειξε πως η σύσταση ενός εργατικού κράτους δεν αποτελεί ουτοπία. Οι μελλοντικοί αγώνες πρόκειται να αξιοποιήσουν όλη αυτή τη συσσωρευμένη πείρα, δυνατότερα, αποτελεσματικότερα και οριστικά.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

 

 

 

 

 

[1] Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1918 – 1939, Α1 Τόμος, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2019, σελ. 56.

[2] https://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=5/9/2010&id=12462&pageNo=11

[3] https://www.komep.gr/2001-teyxos-3/gia-thn-politikh-organosh-ton-kommoyniston-sthn-istoria-a-meros

[4] Δοκίμιο Ιστορίας, ο.π, σελ. 56.

[5] https://www.komep.gr/2001-teyxos-3/gia-thn-politikh-organosh-ton-kommoyniston-sthn-istoria-a-meros

[6] Δοκίμιο Ιστορίας, ο.π, σελ. 57.

[7] Ο.π σελ. 57.

[8] Ο.π σελ. 57.

Read Full Post »

 

Women_Strike-New_York-1857

Ο καπιταλισμός ως σύστημα αλλοτριωτικό, επεμβαίνει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και διαστρέφει τα νοήματα για να μας τα παρουσιάσει μέσα από το δικό του πρίσμα. Αυτό συνήθως σημαίνει κυνισμός ή/και εμπορευματοποίηση ή/και συντήρηση ή/και εκμετάλλευση κλπ. Είναι φυσικό ότι από τον οδοστρωτήρα της αλλοτρίωσης δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν κάποιες επέτειοι που από στη ρίζα τους, από την ιστορία τους (και ακριβώς εξαιτίας της ιστορίας τους) αντιτάσσονται στο σύστημα το καπιταλιστικό.

Τα δυο πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα επετείων είναι αυτό της «Εργατικής Πρωτομαγιάς» (που στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια ημέρα απεργίας) και της «Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας», αμφότερα συνδεδεμένα με αγώνες για την χειραφέτηση της ανθρωπότητας. Στην περίπτωση της Πρωτομαγιάς έχει γίνει προσπάθεια να σβηστεί από το μυαλό του κόσμου οποιαδήποτε σύνδεση με την απεργία του Σικάγο (και παράλληλα να κινηθεί η αγορά με αφορμή την άνοιξη τα λουλούδια την χασαποταβέρνα και τα καύσιμα των εξορμήσεων) και αντίστοιχα για την «Ημέρα της Γυναίκας»  να ξεθωριάσει η μνήμη των αγώνων  των εργατριών στην κλωστοϋφαντουργία το 1857  και όλοι οι μετέπειτα αγώνες (και παράλληλα να κινηθεί η αγορά, τα ανθοπωλεία, τα στριπτιτζάδικα, τα μπαρ κλπ).

Οι ημέρες μνήμης αυτές, στην αγωνιστική τους μορφή, είναι για τον καπιταλισμό ότι είναι για το διάολο το λιβάνι. Τούτος είναι και ο λόγος που η προσπάθεια μετάλλαξης τους από το κυρίαρχο σύστημα γίνεται συνειδητά. Για την «Ημέρας της Γυναίκας», ειδικότερα, η διαστρέβλωση είναι πολυεπίπεδη. Μπορεί, ας πούμε, να παρουσιάζεται η συγκεκριμένη μέρα ως φιέστα, που στην ακραία της μορφή καταλήγει στο στριπτιτζάδικο (σαν μια μέρα το χρόνο που οι γυναίκες «δικαιούνται» να ξεσαλώσουν στους ναούς τους σεξ ως πελάτες κι όχι ως εκθέματα). Υπάρχει όμως και η αγαπησιάρικη εκδοχή. Αυτή συνοψίζεται σε δηλώσεις όπως, «εγώ δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς γυναίκες γιατί είναι η ομορφιά της ζωής», «εγώ δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς γυναίκες γιατί είναι η έκφραση του έρωτα (δηλαδή τις γουστάρω επειδή μου κάθονται), «εγώ λατρεύω τις γυναίκες επειδή μας φροντίζουν καθημερινά και δε μας λείπει τίποτα (κοινώς, κάνουν τις δουλειές του σπιτιού αντί για εμάς). Τα παραπάνω δεν είναι από μόνα τους αρνητικά, είναι όμως αρνητικά μαζί με κάποια συμφραζόμενα που συνήθως συμπεριλαμβάνουν ή με κάποια άλλα που δεν συμπεριλαμβάνουν. Ας πούμε, η ξερή λατρεία της γυναίκας, αναφερόμενη στα εξωτερικά της χαρακτηριστικά (εξωτερική ομορφιά), μπορεί να συμβάλει στην αντικειμενοποίηση της. Ο θαυμασμός της γυναίκας για το ρόλο της ως δούλα του σπιτιού ενδέχεται να διαιωνίζει αυτή την ανισορροπία στη σχέση άνδρα και γυναίκας. Η εμμονή με τη σεξουαλική διάσταση, υποβαθμίζει την γυναίκα ως ολοκληρωμένο άνθρωπο. Αξίζει δε να σημειωθεί, ότι καμία από τις παραπάνω εκδηλώσεις θαυμασμού δεν εκφράζει κάποιου είδους πρόταγμα για την ανατροπή της αδικίας με βάση το φύλο η οποία ζει και βασιλεύει στα χρόνια μας.

Όσα όμως και να γράψω εδώ, δεν πρόκειται να περιγράψω τόσο καλά αυτό το χάσμα ανάμεσα στην αγωνιστική και στην «αγοραία» αντίληψη για την συγκεκριμένη ημέρα όσο τα δυο παρακάτω βίντεο. Στο ένα εμφανίζεται ο Αχ. Μπέος, ο δήμαρχος Βόλου, ενώ στο άλλο ο Κ. Πελετίδης (το βίντεο με τον Πελετίδη είναι από το 2018), ο δήμαρχος της Πάτρας, σε δηλώσεις με αφορμή την εν λόγω επέτειο.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

Read Full Post »

european-union

Τα αποσπάσματα από το ριζοσπάστη

Το κείμενο που αποκαλύπτουμε έχει τίτλο «Οδηγός ανάλυσης Κόστους – Οφέλους» για τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας. Συγγραφέας του είναι το «Flood CBA», μία επίσημη «πλατφόρμα» που χρηματοδοτείται από την ΕΕ και μάλιστα από τη Γενική Διεύθυνση Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της ΕΕ, προκειμένου να παράσχει στα κράτη «τεχνογνωσία» και εργαλεία στο σχεδιασμό της αντιπλημμυρικής προστασίας, ενσωματώνοντας και εξειδικεύοντας τις σχετικές Οδηγίες της ΕΕ.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε το 2012 και μετά την ολοκλήρωση μιας πρώτης φάσης εργασιών και μελετών, τα συμπεράσματα των οποίων παρουσιάστηκαν σε ειδική εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, ανανέωσε τη θητεία του, που διαρκεί μέχρι σήμερα. Αναπτύσσει μάλιστα δράση στα κράτη – μέλη, με συμμετοχή σε σεμινάρια που οργανώνουν Περιφέρειες σχετικά με την αντιπλημμυρική προστασία.

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα έγινε κατά παραγγελία της ΕΕ, η οποία αναφέρει μάλιστα πως έρχεται να καλύψει ένα κενό στις μελέτες κόστους – οφέλους για έργα που σχετίζονται με την πολιτική προστασία και τα έργα υποδομής. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει «Δημιουργία Βάσης Δεδομένων για μελέτες κόστους – οφέλους στο σχεδιασμό έργων προστασίας από τις πλημμύρες» και υλοποιείται παράλληλα σε έξι κράτη – μέλη της ΕΕ.

Τα παρακάτω αποσπάσματα προέρχονται από το εν λόγο πρόγραμμα(οι υπογραμμίσεις δικές μου):

«Είναι οικονομικά αποδοτικότερο να προστατευθούν από την πλημμύρα εκείνοι με τα μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία (δηλ. εύπορες οικογένειες ή πολύτιμα εργοστάσια) από το να προστατευθούν εκείνοι που είναι φτωχοί και με πενιχρά περιουσιακά στοιχεία».

«Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αποφάσεις που δεν φαίνονται «δίκαιες», αλλά η δικαιοσύνη δεν είναι μέρος της ανάλυσης κόστους – οφέλους».

«Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτήν την πιθανή επίδραση «αδικίας»με δύο τρόπους: Χρησιμοποιώντας σταθμίσεις μέσα στην Ανάλυση Κόστους – Οφέλους για να αυξηθούν τα φαινομενικά οφέλη για την προστασία των οικονομικά ασθενέστερων. Κατά συνέπεια η Ανάλυση Κόστους – Οφέλους αλλοιώνεται υπέρ ορισμένων εκβάσεων, όπως καθορίζονται πολιτικά. Επίσης, δεδομένου ότι οι περισσότερες αμυντικές δαπάνες πλημμυρών ανεβάζουν τη γενική φορολογία, θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι η κοινή γνώμη πρέπει να αποφασίζει πώς ξοδεύονται τα δημόσια χρήματα».


Σχόλιο δικό μου: ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΑ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΛΛΑ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΩΝ; ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΑ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΦΤΩΧΟΣ ΘΑ ΚΑΕΙΣ ΘΑ ΠΝΙΓΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΘΕΙΣ ΑΠΟ ΣΥΝΤΡΙΜΙΑ; ΤΙ ΑΚΟΜΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ ΣΟΥ;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Αξίζει να διαβαστεί το πλήρες άρθρο του ριζοσπάστη εκεί

Read Full Post »

Το κυρίως άρθρο εκεί

Δημοσιεύω όπως είναι ένα σχόλιο που έκανα σε ΜΚΔ απαντώντας σε κάποιον που ανέβασε το παρακάτω [κατάπτυστο] άρθρο με τίτλο «Εγώ φταίω για τις φωτιές εγώ φταίω για τα θύματα».

http://www.iellada.gr/ellada/ego-ftaio-gia-tis-foties-ego-ftaio-gia-ta-thymata?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

Και το σχόλιο μου(συγνώμη για το ακατάστατο της γραφής:)

Ολο αυτο φιλε αλεξη ειναι μια προπαγανδα που στοχοποιει τα θυματα προκειμενου να βγουν λαδι αυτοι που εχουν την ευθυνη για την πυροπροστασια την πυροσβεση και την δασοπροστασια. Στο κατω κατω και τα αυθαιρετα καποιες κυβερνησεις τα αφησαν να γινουν. Απο εκει και περα το μεριδιο της ευθυνης τους οι κατοικοι εκει το πληρωσαν και με το παραπανω.. εχεις την εντυπωση οτι ο κρατικος μηχανισμος απο την πλευρα του λειτουργησε ολα ωραια και ολα καλα και ο μονος λογος για τους θανατους ηταν τα οποια αυθαιρετα; Και στο κατω κατω γιατι να γενικευουμε; Ετσι προυποθετουμε οτι ολοι οσοι καηκαν ειχαν αυθαιρετα; Στην ελλαδα λοιπον που τα αυθαιρετα ειναι μια πραγματικοτητα τι πρεπει να λεμε; «ασε τους να καουν τα θελαν και τα παθαν;»… οχι βεβαια. Το κρατος και οι μηχανισμοι του πρεπει να κανουν τη δουλεια για την οποια πληρωνονται, η πυροσβεστικη να εχει ικανο αριθμο ανδρων και καλα εξοπλισμενο, να παιρνονται μετρα προληψης της φωτιας αλλα και μετρα διαχειρισης του τι κανουμε οταν προκυψει το προβλημα. Ηταν οκ το κρατος απεναντι σε αυτες του τις υποχρεωσεις; Εχεις την εντυπωση οτι αν επιανε φωτια σε μια αλλη κατοικημενη περιοχη χωρις αυθαιρετα δεν θα θρηνουσαμε θυματα και ολα θα λειτουργουσαν οκ; Το εχουμε δει το εργακι να επαναλαμβανεται ξανα και ξανα σε καθε καταστροφη στη χωρα μας… σεισμους πλημμυρες ατυχηματα πυρκαγιες κλπ. Ας τελειωνει λοιπον το παραμυθακι αυτο με το οτι φταινε οι πολιτες και ας κανουν οι κρατικοι μηχανισμοι τη δουλεια τους γιατι μεχρι τωρα το μονο που βλεπω απο αυτους ειναι προσπαθεια να βγαλουντ την ουριτσα τους απεξω.. ο τοσκας λεει ψαχνει να βρει λαθη και δεν βρισκει… ελεος. Οι ιδιοι οι πυροσβεστες λενε οτι πανε να παλαιψουν με τις φλογες και στη διαθεση τους εχουν υλικα της πλακας. Στο κτω κατω της γραφης, και τους πολιτες,το πως σκεφτονται και το πως δρουν ο τυπος της εκαστοτε πολιτειας τους διαμορφωνει.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Hear-No-Evil-See-No-Evil-Speak-No-Evil

Read Full Post »

matipirkagia708

Κυκλοφορούν αυτές τις μέρες διάφορα δημοσιεύματα σχετικά με τις πυρκαγιές, τα οποία ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίζονται ότι οι νεκροί από τις πυρκαγιές κάηκαν επειδή ήταν «ελληνάρες». Τα δημοσιεύματα αυτά είναι συνήθως αμφιβόλου αξιοπιστίας ή ανώνυμα όπως το παρακάτω, το οποίο μεταφέρει την εμπειρία κάποιου Θ.Σ που κατά δήλωση του είναι αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων.

Το άρθρο εδώ

Εγώ την αυθεντικότητα των όσων περιγράφονται στο εν λόγο ενδεικτικό άρθρο δεν μπορώ ούτε να την επιβεβαιώσω ούτε να την διαψεύσω, αυτό που μπορώ όμως να κάνω είναι να μιλήσω λίγο για την «ατομική ευθύνη» την οποία ο Θ.Σ θεωρεί ως βασικό παράγοντα για το χάσιμο τόσων ζωών και τόσων τραυματισμών.

Ερώτημα:

Έκαναν οι κάτοικοι των πληγέντων περιοχών τραγικά λάθη τα οποία ενδεχομένως τους κόστισαν τη ζωή ή κόστισαν τη ζωή σε άλλους;

Απάντηση:

Κατά πάσα πιθανότητα ναι, τόσα ήξεραν, τόσα έκαναν.

Ερώτημα:

Ήταν δική τους η ευθύνη;

Απάντηση:

Το μέρος της ευθύνης το οποίο αναλογεί στο λαό ο λαός είναι ο πρώτος που περνάει από το ταμείο για να το εξοφλήσει. Τις όποιες ευθύνες του τις πληρώνει επι τη εμφανίσει, και τις πληρώνει ακριβά. Το ζήτημα είναι τι γίνεται με αυτές τις οργανωμένες δομές και διοικήσεις(κυβερνήσεις, κρατικούς θεσμούς κλπ) που έχουν υποτίθεται σαν αποστολή τους την προστασία μιας οργανωμένης κοινωνίας. Λογοδοτούν σε κανέναν αυτές οι οργανωμένες δομές; Αντιμετωπίζουν κυρώσεις για την όποια αναποτελεσματικότητα τους;

Ο πολίτης από μόνος του, αντιμετωπίζοντας μια τέτοιου είδους μεγάλης κλίμακας καταστροφή είναι αναμενόμενο να αντιδράσει με διάφορους μη ενδεδειγμένους τρόπους όπως:

  • Να προσπαθήσει να σώσει την περιουσία του με κίνδυνο τη ζωή του(γνωρίζοντας ότι μετά την καταστροφή θα είναι άστεγος, πόσο μάλλον όταν η εμπειρία του έχει δείξει ότι η επίσημη πολιτεία αφήνει έρμαια της μοίρας τους όσους πλήττονται από τέτοια φαινόμενα).
  • Να κάνει λάθη στον προσπάθεια του να βοηθήσει συγγενείς η φίλους ή άλλους που έχουν πρόβλημα χωρίς να γνωρίζει πως να το κάνει σωστά και με την μέγιστη δυνατή ασφάλεια.
  • Να έχει άγνοια κινδύνου και να μην απομακρυνθεί εγκαίρως από την επικίνδυνη περιοχή ή να μην το κάνει με το σωστό τρόπο(να μην ξέρει για παράδειγμα ότι η φωτιά μπορεί από στιγμή σε στιγμή εκεί που μοιάζει στάσιμη να κινηθεί πολύ γρήγορα και να τον κυκλώσει).
  • Να πανικοβληθεί και να αρχίσει να τρέχει σαν ακέφαλη κότα κ.α.

Και ερωτώ… υπήρξε ποτέ κάποιου είδους εκπαίδευση στην Ελλάδα (πρακτική και θεωρητική) η οποία να μας μαθαίνει πως πρέπει να αντιδράσουμε σε περίπτωση πυρκαγιάς ή πλημμύρας ή σεισμού; Ναι οκ κάτι φυλλάδια μας είχαν δώσει στο σχολείο για το τι να κάνουμε σε περίπτωση σεισμού, ή μπορεί και να μας έχωσαν κάτω από κανένα θρανίο όταν έγινε σεισμός, αλλά πέραν αυτού τίποτα. Για την πυρκαγιά δε, η μόνη εκπαίδευση που προσωπικά θυμάμαι να έχω υποστεί, είναι που όταν είμασταν φαντάροι μας έβαζαν μια πετσέτα βρεγμένη στον σβέρκο και μας παράτασσαν μπροστά στο κτήριο του λόχου και αυτό το αποκαλούσαν πυρασφάλεια. Βέβαια σε πολλές περιπτώσεις έστελναν φαντάρους να σβήσουν φωτιές χωρίς κανενός είδους σοβαρή εκπαίδευση, η πετσέτα στο σβέρκο και πάμε.

Επιπλέον

Υπήρξε ποτέ κάποιου είδους σχέδιο εκκένωσης σε περίπτωση τέτοιας καταστροφής των περιοχών υψηλού κινδύνου; Δόθηκαν χρήματα από την πολιτεία για να διεξαχθεί τέτοιο σχέδιο, εκπαιδεύθηκαν οι πυροσβέστες, οι δήμοι, οι πολίτες πώς να ακολουθήσουν το σχέδιο αυτό; Υπάρχουν οι ανάλογες υλικές υποδομές ή κατά την εκκένωση θα προκύψει μποτιλιάρισμα και χάος;

Όταν δεν υπάρχει κανενός τύπου σοβαρή οργάνωση για τη στιγμή της πυρκαγιάς (δεν μιλάμε εδώ καν για πρόληψη και αποφυγή) και το πώς να κινηθεί ο κάτοικος οργανωμένα και με όσο δυνατόν περισσότερη ασφάλεια. Όταν ούτε οι ίδιοι οι πυροσβέστες δεν έχουν τα μέσα για να κάνουν στοιχειωδώς τη δουλειά τους, τότε πρέπει να αναμένεις ότι θα γίνουν πολλά «ατομικά λάθη». Λάθη για τα οποία όμως θα έχει μεγάλο μερίδιο της ευθύνης η πολιτεία, η οποία δεν εκπαίδευσε ούτε καν στοιχειωδώς τους πολίτες και δεν οργάνωσε/εξόπλισε σωστά τις άμεσα ενδιαφερόμενες αρχές (πυροσβεστική, δήμους, αστυνομία, νοσοκομεία, τροχαία κ.α.).

Φυσικά οι ευθύνες της πολιτείας δεν σταματούν μονάχα στο τι κάνεις όταν θα σε βρει η καταστροφή, αλλά και στο τι κάνεις για να μην σε βρει η καταστροφή ή στο τι κάνεις από πριν για να έχει όσο το δυνατόν λιγότερες συνέπειες η καταστροφή ή το τι κάνεις για τα θύματα(και όχι να περιμένεις να τους δώσει γάλατα ο Σκλαβενίτης). Όμως, αν αρχίσουμε να μιλάμε για όλα αυτά δεν θα τελειώσουμε ούτε αύριο.

Αυτό που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, είναι ότι αν μια πολιτεία έχει σαν βασικό της στόχο της προστασία των πολιτών της, τότε τα όποια «ανθρώπινα λάθη» θα είναι πολύ λιγότερα σε σχέση με την πολιτεία εκείνη που το πρώτο και κύριο που την ενδιαφέρει είναι να γίνουν οι κατάλληλες μπίζνες και να μοιραστεί το κρατικό χρήμα (δηλαδή το χρήμα των πολιτών) σε τράπεζες και εργολάβους. Το αν είναι κάποιος «ελληναράς» ή όχι, εξαρτάται στον ύψιστο βαθμό από τον κοινωνικό/πολιτικό χώρο μέσα στον οποίο ζει, και όχι σε κάποια ιδιότητα η ελάττωμα που βρίσκεται γραμμένα στο dna του.

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Και μια συμπληρωματική δημοσίευση

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: