Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Πολιτική-κοινωνικά θέματα’ Category

tzimeros1

«Τζημεροειδές δεν είναι μόνο ο Τζήμερος, αλλά η μ…..α που δέρνει τον Τζήμερο τυφλώνει»

Το Τζιμεροειδές έχει  διάφορα «θέματα», από τα οποία, πολλά είναι ψυχολογικής φύσεως. Στο παρόν άρθρο δεν θα αναφερθώ στα βαθύτερα αίτια της συμπεριφοράς ενός Τζημεροειδούς, αλλά στην εξωτερίκευση τους, δηλαδή στην συμπεριφορά αυτή καθ’ αυτή έτσι ώστε ο αναγνώστης να μπορεί εύκολα να τα εντοπίζει. Ας προχωρήσουμε όμως στην παράθεση:

«Πίστευε, και μη ερεύνα»

Το Τζημεροειδές, καταρχήν, χαρακτηρίζεται από όλα αυτά στα οποία εναντιώνεται. Στα πανεπιστήμια, για παράδειγμα, είναι ενάντιο στο να υπάρχουν παρατάξεις. Οι παρατάξεις εμποδίζουν την μετάδοση της γνώσης και δεν επιτρέπουν στους επιμελέστερους και ευφυέστερους των φοιτητών να αποκτήσουν τα πτυχία τους. Βρωμίζουν τους τοίχους με αφίσες, παρενοχλούν τους φοιτητές που θέλουν να πιούν τον καφέ τους με την ησυχία τους, κάνουν φασαρία, τσακώνονται, και, γενικά, αμφισβητούν. Το πανεπιστήμιο είναι ένα στρατόπεδο της γνώσης, και οι σπουδαστές του είναι φαντάροι, δεν μπορεί λοιπόν ο φαντάρος να αμφισβητεί τις αρχές. Το καλό πανεπιστήμιο είναι το αποστειρωμένο, αυτό που μοιάζει με μοναστήρι, που υπάρχει απομονωμένο από την υπόλοιπη κοινωνία, που τα όσα συμβαίνουν σε αυτή δεν το αφορούν(κάτι σαν το Χριστόδουλο που όταν έγινε η χούντα αυτός δεν πήρε χαμπάρι διότι διάβαζε). Και μιας και είπαμε για χούντα, η αντίληψη των Τζημεροειδών για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ομοιάζει με τις πρακτικές που εφάρμοσε εκείνη στα πανεπιστήμια.

«Κάλιο σε συνδικάτο εγκλήματος παρά σε εργατικό συνδικάτο»

Τα τζημεροειδή είναι ενάντια σε πάσης φύσεως εργατική μορφή οργάνωσης. Σωματεία, συνδικάτα, εργατικά μέτωπα, όλα του σατανά! Τα αντιμετωπίζουν σαν δεύτερη Λουκά, σηκώνοντας τα χέρια τους και σχηματίζοντας με τα δάχτυλα το σήμα της Θάτσερ, κραυγάζοντας «ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ, ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ, ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ!!!». Ο εργάτης, για το Τζημερόιντ, οφείλει να είναι πειθήνιος, να μην εμποδίζει την ομαλή ροή της παραγωγής, να μην αμφισβητεί με κανένα τρόπο το αφεντικό του. Το αφεντικό, άλλωστε, γνωρίζει καλύτερα, αλλιώς δεν θα ήταν αφεντικό. Κάθε προσπάθεια κάποιου εργαζόμενου να ενταχθεί σε σωματείο αποτελεί σαμποτάζ της παραγωγής και διασάλευση της κοινωνικής ομαλότητας. Χμ.. για κάποιο λόγο πάλι η χούντα μου έρχεται στο νου.

«Λευτεριά σε δρόμους και λιμάνια»

Διαδηλωτή, η χούντα ή ο Μπόμπολας δεν έφτιαξε τους δρόμους για τις διαδηλώσεις, τους έφτιαξε για τις συγκοινωνίες, εσύ γιατί τους καταπατάς;(Φιλελεύθεροι νέοι Χανίων) Το κλείσιμο των δρόμων και των λιμανιών από διαδηλωτές και απεργούς, ενοχλεί πολύ τα Τζημεροειδή, εφόσον είναι υπέρ της ησυχίας, της τάξεως και της ασφαλείας. Όλα ετούτα, δεν είναι εικόνα για ένα σύγχρονο κράτος καθώς αποτελούν δυσφήμιση για τους τουρίστες, τους επενδυτές και τους κερδοσκόπους και εμπόδιο για τους εκδρομείς και τους οδηγούς. Κανονικά, θα έπρεπε να απαγορεύονταν οι συναθροίσεις άνω των 3 ατόμων όπως τον παλιό καλό καιρό.

15111090_1762334120697100_3866580712342170727_o

Του φίλου και συνμοτοσυκλετιστή Versys

«Εδώ ο καλός τοιχοδιώκτης»

Η πιο σωστά αυτός που διώχνει τις αφίσες πολιτικών και εργατικών οργανώσεων από τους τοίχους καθότι ρυπαίνουν το ορατό πεδίο. Το όνειρο του είναι να βρεθεί κάποιο δομικό υλικό στο οποίο να μην πιάνει η κόλλα, το συρραπτικό ή η κολλητική ταινία. Αν και με τις διαφημιστικές (γιγαντό)αφίσες, όντας διαφημιστής ο ίδιος, δεν δείχνει να έχει κάποιο πρόβλημα, αυτές προφανώς κοσμούν με την καλαισθησία τους. Πραγματικά, δεν είναι το ίδιο να απεικονίζεις βρώμικους εργάτες με το να απεικονίζεις ημίγυμνα μοντέλα που δοκιμάζουν προϊόντα ολικής αποτρίχωσης.

15079034_10154685591514194_7249220570820399365_n

«Λοιπές παρενέργειες»

Τα Τζημεροειδή, αποτελούν υποκατηγορία της οικογένειας των φασιστοειδών, και για αυτό μοιράζονται κάποια κοινά χαρακτηριστικά με άλλα είδη της οικογένειας αυτής(βλέπε Κασιδιαροειδή). Οποιαδήποτε επαφή στο πρόσωπο με εργατικές εφημερίδες, αφίσες ή φυλλάδια, ενδέχεται να τους προκαλέσει (αλλεργική) κρίση που μπορεί να επιφέρει μέχρι και το θάνατο. Σε κάθε περίπτωση, αποφύγετε να τους ακουμπήσετε με κάθε τέτοιου είδους έντυπο, διότι αφηνιάζουν και συμπεριφέρονται σαν λυσσασμένες μαϊμούδες, ελπίζουμε να είστε αρκετά ζωόφιλοι ώστε να μην το δοκιμάσετε.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό που έχουν κοινό με τα υπόλοιπα φασιστοειδή, είναι ο «Μαρθαβουρτσισμός». Έχουν δηλαδή το συνήθειο, για λόγους προβολής, να ξεκινούν καβγάδες και επεισόδια, και ύστερα να κλαίγονται και να παραπονιούνται ότι ήταν τα θύματα και όχι οι θύτες. Βέβαια, «τα θέλουν όλα στο φακό» και έχουν έρωτα με τις κάμερες, αφού πέρα από όλα τα άλλα είναι και ψωνισμένοι.

Τα παραπάνω συμπτώματα, αν και ενδεικτικά, στην πραγματικότητα ίσα που ξεκινούν να περιγράφουν τα ορατά σημάδια της παράνοιας ενός Τζημεροειδούς. Πάντως, σε κάθε περίπτωση, επαρκούν δια τον εντοπισμό ενός Τζημερόιντ και την αποφυγή της οποιασδήποτε επαφής και συναναστροφής με αυτό.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Αποτελεί συνδυασμό της λέξεως Τζήμερος και της λέξεως Hemorrhoids(αιμορροΐδες), καθότι ο Τζήμερος είναι το ίδιο άχρηστος, το ίδιο ενοχλητικός και το ίδιο αποκρουστικός με αυτήν την ασθένεια.

Read Full Post »

52ec7c8d7056bc8d20fedbd92d09587a_who-clip-art-at-clker-com-mystery-man-clipart_600-568

Δημοσιεύθηκε και στο Katiousa.gr

Η κενή θέση του εθνικού ευεργέτη που άφησε πίσω του ο Αρτέμης Σώρρας, ύστερα από την αναπάντεχη αποκάλυψη ότι το υπέρ της πατρίδος ταμείον είναι μείον, έπρεπε με κάποιο τρόπο να καλυφθεί. Τη θέση του Αρτέμη στη συνείδηση των Ελλήνων ήρθε να καλύψει ο Ιβάν Σαββίδης, αν και υπάρχουν μεταξύ τους κάποιες διαφορές. Ο πρώτος, ας πούμε, αυτοπαρουσιάζονταν σαν να είχε σχέσεις με το Αμερικάνικο δημόσιο, χωρίς στην πραγματικότητα να έχει, ο δεύτερος έχει όντως σχέσεις με το Ρωσικό κράτος και με τον πρόεδρο Πούτιν, εξελέγη μάλιστα και βουλευτής με το κόμμα του. Ο πρώτος δεν έχει λεφτά να πιει ούτε ελληνικό καφέ σε συνοικιακό καφενείο, ο δεύτερος έχει πρόσβαση σε κεφάλαια, τα οποία χρησιμοποιεί για να επενδύσει στη χώρα, και όχι μόνο. Θα λέγαμε ότι ο Σαββίδης είναι κατά κάποιο τρόπο ο σοβαρός Σώρρας (πως λέμε σοβαρή Χρυσή Αυγή). Πάντως, αν έχουν κάτι κοινό, είναι ότι και οι δύο έχουν απασχολήσει τα μάλα την κοινή γνώμη, σχεδόν περισσότερο και από το Survivor. Ποιοτικά, όμως, υπάρχουν διαφορές στην απήχηση, αφού ο Σαββίδης καταφέρνει να μνημονεύεται με θετικό τρόπο στα καλύτερα σαλόνια, ενώ ο Σώρρας αποκλειστικά στα αλώνια, αφού είχε θετική απήχηση περισσότερο σε λαϊκό κόσμο.

Αλλά επειδή τους ήρωες πάντα τους ακολουθάει και ο μύθος τους, έτσι και για τον Ιβάν τον τρομερό, έχουν πλεχτεί διάφορα εγκώμια. Να πούμε για τον Κοττάκη που εξαίρει τον πατριωτισμό του ανδρός σχεδόν σε κάθε του εκπομπή εδώ και δέκα μέρες; Επενδύει, λέει, εκεί που θα επένδυαν διαφορετικά οι Τούρκοι και θα μας έπαιρναν την ιστορία μας, εξυγιαίνει φαλιρισμένες εταιρίες, είναι και προστάτης της ορθοδοξίας, δηλαδή έχει το άγγιγμα του Μίδα, σ…ά πιάνει, χρυσάφι γίνονται. Ε, μετά να από όλα αυτά να μην του χαρίσουμε και ένα προστιματάκι; Τα ίδια όμως με τον Κοττάκη λέει και ο Πάνος Καμμένος, ενώ και η Χρυσή Αυγή ομονοεί στο συγκεκριμένο ζήτημα (επιτέλους όλοι οι Έλληνες μαζί)!

«Κ. Πρόεδρε, να αναφέρω ότι σε μια ομιλία μου είχα πει αναφερόμενος στον πρωθυπουργό, του είχα πει: «Κύριε πρωθυπουργέ αλλάξτε επιτέλους στρατηγική συμμαχία (διαβάζω από τα πρακτικά), εγκαταλείψτε την καταρρέουσα Ευρώπη, γιατί αυτή η Ευρώπη πραγματικά είναι η δυστυχία μας. Κάντε την μοναδική εθνωφελή εξωτερική πολιτική. Δηλαδή κάντε στροφή προς την Ρωσία. Πείτε όχι στο ανθελληνικό ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάντε το όμως χωρίς τυμπανοκρουσίες, αλλά με κρυφή διπλωματία, κρυφή διπλωματία για την οποία ωρύονται όλα τα κόμματα και η οποία ευτυχώς ή δυστυχώς ,θα έλεγα ότι ισχύουν και τα δύο, κρυφή διπλωματία υπήρχε πάντα και πάντα θα υπάρχει. Κάντε το λοιπόν χωρίς τυμπανοκρουσίες (αναφερόμενος στον πρωθυπουργό), μην καίτε το χαρτί που λέγεται Ρωσία. Είναι ελπίδα για την Ελλάδα. Τολμήστε λοιπόν κ. πρωθυπουργέ!»

Τελειώνω κ. πρόεδρε και λέω ότι ισχυρή γέφυρα και βοήθεια προς τον σκοπό αυτό, τον εθνωφελή, θα προσφέρει η Ελληνική Ομογένεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Και οι Πόντιοι Έλληνες ομογενείς, σε Ρωσία και Ελλάδα , είτε επενδυτές είναι, είτε αγωνιστές του μεροκάματου, θα πρέπει το αθηναϊκό και ενίοτε αντεθνικό ελληνικό κράτος να ανοίξει στοργική αγκαλιά και για τους δύο. Να λάβει σοβαρά υπόψη τις ιδέες και τις προτάσεις του κ. Ιβάν Σαββίδη.»1

Και ο Ιβάν, μη παραδεχόμενος τη διαπίστωση ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, έρχεται φορώντας την ποντιακή φορεσιά του να μας διαβεβαιώσει πως ό,τι κάνει το κάνει για την Ελλάδα, ότι αυτό είναι το κίνητρό του και όχι τα ατομικά του συμφέροντα, ή τα συμφέροντα του Ρωσικού κεφαλαίου. Επειδή, όμως, είμεθα λαός καχύποπτος, προκειμένου να αποκτήσει λαϊκό έρεισμα, αγόρασε και ομάδα, πήρε και το λιμάνι (έτσι βγαίνουν μετά οι φήμες ότι θέλει να φτιάξει τον Ολυμπιακό του Βορά), και θέλει να αγοράσει και κανάλι.

Κι ένα καλτ “ρεπορτάζ”, όπου φτιάχνεται η αγιογραφία -κυριολεκτικά και μεταφορικά- του Ιβάν Σαββίδη (δείτε μετά το τρίτο λεπτό).

Ο Ιβάν όμως πάει και πέρα από τις μπίζνες, ανακατεύεται επίμονα και με την πολιτική. Δίνει συμβουλές σχετικά με το ποιος κάνει και ποιος δεν κάνει για πρωθυπουργός, στηρίζει την τωρινή κυβέρνηση και ξορκίζει τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη… Ποιος ξέρει, μπορεί αυτή η αμφίδρομη και εκφρασμένη αγάπη του με τον Τσίπρα να οφείλεται στο ότι ο ένας είναι αριστερός και στο ότι ο άλλος έζησε και ανδρώθηκε στις χώρες του υπαρκτού. Ίσως μάλιστα να αποτελεί και κάποιο κρυφό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ που –συν τω χρόνω- θα μας οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στη λαϊκή εξουσία.

Πρέπει όμως να σοβαρευτούμε και λίγο… για το λόγο αυτό θα παραθέσω μερικές διαπιστώσεις.

1) Η καπιταλιστική κρίση, αυτή που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, έχει φέρει τα πάνω κάτω τόσο στην Ευρωπαϊκή όσο και στην Αμερικάνικη ήπειρο, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα αδιέξοδα του κεφαλαίου έχουν επηρεάσει την ομαλή λειτουργία των πολιτικών συστημάτων και των πολιτικών κατεστημένων ανά τον πλανήτη, έτσι το κεφάλαιο αναγκάζεται να αναζητήσει «εναλλακτικά» μείγματα διακυβέρνησης. Βλέπουμε παραδοσιακά κόμματα να έχουν καταποντιστεί (Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα), και από τις στάχτες τους να ξεπηδούν νέα, τα οποία ναι μεν δεν διαφέρουν ως προς τους σκοπούς, διαφέρουν όμως ως προς το πώς επανεφευρίσκουν και πλασάρουν τον εαυτό τους στις μάζες. Το παραπάνω φαινόμενο συμβαδίζει και με μια άλλη τάση, την εμφάνιση στο πολιτικό προσκήνιο, ολοένα και περισσότερο, προσωπικοτήτων από το χώρο των επιχειρήσεων, των τραπεζών και τεχνοκρατών (Τραμπ, Μακρόν, Παπαδήμος κ.α).

Στα χρόνια της κρίσης, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ οικονομίας και πολιτικής έχει γίνει πιο δυσδιάκριτη παρά ποτέ, ενώ η οικονομία, έχει ξεκάθαρα πλέον πάρει το τιμόνι της πολιτικής. Ακόμα και οι παραδοσιακοί πολιτικοί που εμπλέκονται σε κυβερνήσεις, ακολουθούν τυφλοσούρτη και με άμεσο τρόπο τις γραμμές διακυβέρνησης που ξεκινούν από διεθνή οικονομικά κέντρα(οίκοι αξιολόγησης, ΔΝΤ, κομισιόν, ΕΚΤ, ΟΟΣΑ κ.α.).

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω πως αυτό είναι κάτι που δεν συνέβαινε και παλιότερα, απλά γίνονταν με πιο κομψό τρόπο, ενώ στις μέρες μας, εξαιτίας και των συνεπειών της κρίσης, ο τρόπος που παρεμβαίνει το κεφάλαιο είναι εντελώς απροκάλυπτος. Όλο αυτό είναι κάτι που ευνοεί και τον Σαββίδη να κάνει τα δικά του παίγνια και να προωθεί την –όχι και τόσο- μυστική του ατζέντα.

2) Αυτή η ατζέντα χωρίς καμιά αμφιβολία περιλαμβάνει –πέρα από την προώθηση των δικών του συμφερόντων- και την προώθηση στην Ελλάδα ευρύτερων ρωσικών οικονομικών συμφερόντων, τα οποία πολιτικά αυτή τη χρονική στιγμή τα αντιπροσωπεύει στη Ρωσία ο πρόεδρος Πούτιν. Η Ρωσία, ως τεράστια ιμπεριαλιστική δύναμη, σε σχέση με τους διεθνείς ανταγωνισμούς και με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο «παραδοσιακός» Δυτικός κόσμος  (Ε.Ε, ΗΠΑ), κοιτάει και αυτή να επεκτείνει όπου μπορεί την οικονομική και πολιτική κυριαρχία της. Οι στρατηγικές κινήσεις του Σαββίδη, δείχνουν ότι κάνει προσπάθεια να αποκτήσει οικονομικά, λαϊκά, και πολιτικά ερείσματα στη χώρα, και μέσα από αυτήν την «διαπλοκή» να ωφεληθεί τόσο ο ίδιος όσο και τα ευρύτερα συμφέροντα τα οποία εκπροσωπεί.

3) Υπάρχουν λοιπόν στην Ελλάδα κάποιοι, οι οποίοι για τον Α ή τον Β λόγο καλλιεργούν την λογική στο λαό ότι θα πρέπει με κάθε τρόπο να επιλέξει προστάτη (χρησιμοποιώ τον κόσμιο όρο). Αυτοί οι κάποιοι μπορεί να είναι προσωπικότητες (πχ Κοττάκης, Καμμένος), κόμματα (Χρυσή Αυγή, Ανεξάρτητοι Έλληνες, Σύριζα κ.α.), κανάλια, κλπ. Στο ρόλο του προστάτη μπορεί να εμφανίζεται κάποιος ευεργέτης, καλή ώρα ο Ιβάν, ή κάποιο ισχυρό κράτος(Ρωσία, Γερμανία, ΗΠΑ), που θέλει το καλό μας, ή που τέλος πάντων αν εμείς θέλουμε το καλό μας πρέπει να το/ν έχουμε από κοντά.

4) Η ενδεχόμενη προσκόλληση στην Ρωσία, αυτή τη στιγμή στην χώρα μας δεν αποτελεί κυρίαρχο σχήμα, είμαστε ακόμη προσδεμένοι σαν βόδια, από τη μια στο άρμα των ΗΠΑ με το ΝΑΤΟ, και από την άλλη στη ΕΕ. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρχει ερωτοτροπία και φλερτ και με άλλους μνηστήρες, είπαμε, το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα.

5) Τα παιχνίδια αυτά του κεφαλαίου, όμως, παρασέρνουν στην λογική τους και τις λαϊκές μάζες, που μη βλέποντας άσπρη μέρα εντός ΕΕ, γοητεύονται από μυστηριώδεις τάσσεις, όπως είναι και αυτή του «ευρωσκεπτικισμού» που ολοένα κερδίζει έδαφος. Είδαμε μάλιστα αυτές τις τάσεις να παίρνουν σάρκα και οστά και στα πλαίσια του δημοψηφίσματος για το Brexit, αλλά και στις Γαλλικές εκλογές με την άνοδο της Λεπέν και στην Ιταλία με τον Γκρίλο. Ο ευρωσκεπτικισμός, εκφράζει με ποικίλες μορφές, τις φυγόκεντρες τάσεις εντός της Ε.Ε. Πίσω από τον ευρωσκεπτικισμό κρύβονται οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, που θεωρούν ότι εξυπηρετούνται καλύτερα, εκτός ευρώ, ή ακόμη και εκτός ΕΕ.
Από την άλλη, η αυξανόμενη ενίσχυση του ευρωσκεπτικισμού, ενθαρρύνει τις μεγάλες ανταγωνιστικές οικονομίες (πχ Ρωσία) να εντείνουν τις διπλωματικές τους πιέσεις και κατ’ επέκταση την επιρροή τους σε χώρες όπως η Ελλάδα. Οι διπλωματικές αυτές πιέσεις, μπορεί να αποσκοπούν από το να αυξηθεί η οικονομική παρουσία και η διπλωματική επιρροή της μιας χώρας στην άλλη, μέχρι και, εφόσον το επιτρέπουν οι περιστάσεις, να την πάρει ολοκληρωτικά στο δικό της ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο σε δεύτερο χρόνο.

Οι λαοί, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ποντάρουν σε κάποια από αυτές τις εναλλακτικές (στρατόπεδα) και να περιμένουν ότι θα βγουν κερδισμένοι. Είναι αυτό που λέμε πως όταν τσακώνονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια και δυστυχώς ζούμε σε εποχές που τα βουβάλια είναι ιδιαιτέρως νευριασμένα, τώρα που καλούνται να ξαναμοιράσουν το βάλτο. Το κεφάλαιο -και οι εκπρόσωποι του (βλέπε Σαββίδης)- δεν έχει πατρίδα, παρά μόνο χρησιμοποιεί τα έθνη και τις εθνικές κυβερνήσεις, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του. Και όταν λέμε τα συμφέροντα του, εννοούμε τα κέρδη του, τα οποία αποκτούνται πάντα από την αποστράγγιση της ανθρώπινης εργασίας ή ακόμη και τον τεμαχισμό της ανθρώπινης σάρκας όταν πρόκειται για πολέμους. Πρέπει, επιτέλους, οι λαοί να σταματήσουν να πιστεύουν σε ευεργέτες και προστάτες και να (ξανα)αποφασίσουν ότι μπορούν να στηριχθούν μόνο στις δικές τους δυνάμεις.

Λαγωνικάκης Φρακίσκος(Poexania)

1 Απόσπασμα από λόγο του Χρήστου Παπά στην επιτροπή του ελληνισμού της διασποράς.

Read Full Post »

1rei6b.jpg

Α ρε Καραμανλής που σας χρειάζεται!

Πάσχα ή Χριστούγεννα, κουραμπιές ή μελομακάρονο, θάλασσα ή βουνό, καλοκαίρι ή χειμώνας, μακαρόνια με κιμά ή με ντομάτα, Καραμανλής ή τανκ, Μακρόν ή Λεπέν, διλήμματα ή ψευτοδιλήμματα; Αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας αρκετά διλήμματα και μερικές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε τα πραγματικά από τα ψεύτικα. Ο Κοττάκης, για παράδειγμα, στη χθεσινή εκπομπή στο real έθεσε στον Μπογιόπουλο το εξής [ψευτο]δίλημμα, «αν στην Ελλάδα είχαμε προεδρικές εκλογές όπως στη Γαλλία και οι δύο τελικοί υποψήφιοι ήταν η Χρυσή Αυγή και ένα οποιοδήποτε άλλο αστικό κόμμα, τι θα έπρεπε να κάνει το ΚΚΕ;». Η αλήθεια είναι ότι δεν συγκράτησα την απάντηση του Μπόγιο γιατί εκείνη την ώρα έπαιζα Battlefield και ζοριζόμουν, παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να δώσω και εγώ μια απάντηση όχι μόνο στο ειδικότερο, αλλά και στο γενικότερο πλαίσιο του ερωτήματος αυτού.

Τέτοιου είδους «ασκήσεις λογικής» συχνά προβληματίζουν τους υποψήφιους ψηφοφόρους, και το καπιταλιστικό σύστημα δείχνει να τις γεννά με το τσουβάλι, ενώ τα αστικά κόμματα κοιτάνε να τις εκμεταλλευτούν στο έπακρο. Θυμόμαστε ή έστω έχουμε ακούσει όλοι το «Καραμανλής ή Τανκ», το «ψηφίστε ΠΑΣΟΚ για να μη βγει η δεξιά», «ψηφίστε ΣΥΡΙΖΑ για να μη μας κυβερνούν οι ΣΑΜΑΡΟΒΕΝΙΖΕΛΛΟΙ» κ.α. Ένα κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των [ψευτο]διλημμάτων, είναι ότι δεν προσπαθούν να σε οδηγήσουν προς ένα δρόμο μέσω της διαβεβαίωσης ότι η μια επιλογή από τις δύο είναι η σωστή, αλλά ότι είναι η λιγότερο λάθος. Είναι η λογική του μικρότερου κακού, που, τολμώ να πω, στα χρόνια της κρίσης προΐσταται και βασιλεύει στο decision making κομμάτι του εγκεφάλου μεγάλου μέρους του πληθυσμού, για να μην πούμε λίγο πολύ όλων(και εμού του ιδίου).

Αν προεκτείνουμε αυτήν την λογική πέρα από τον εκλογικοπολιτικό στίβο, θα δούμε ότι αφορά μεγάλο και καθοριστικό μέρος της ζωής μας. Είναι η δουλειά που θα δεχθείς με τους χειρότερους όρους για να μη μείνεις στην ανεργία, είναι η ενδοοικογενειακή βία που θα ανεχθείς για να μη βρεθείς εκτός οικογενειακής εστίας και μιας κάποιας «ασφάλειας» που σου προσφέρει, είναι η πειθαρχία και η συγκαταβατικότητα που θα δείξεις για να μην θεωρηθείς αχάριστος, δεδομένων των συνθηκών, απέναντι σε αφεντικά, προϊστάμενους, φορείς, κλπ. Είναι γενικά η μοιρολατρία, ο θάνατος της ελπίδας, η παραίτηση, η αποδοχή των πραγμάτων ως έχουν. Όλα τα παραπάνω αποτελούν έναν ακόμη τρόπο με τη βοήθεια του οποίου το «σύστημα»(τι, ποιο σύστημα; Ένα είν’ το σύστημα, το καπιταλιστικό) μας επιβάλλει την παρουσία του και τη λογική του, και μέρος αυτής της λογικής είναι η αποδοχή του υποτιθέμενου «μικρότερου κακού» που οδηγεί μοιραία στην αποδοχή του «αν είναι να σε βιάσουν χαλάρωσε τουλάχιστον για να το απολαύσεις».

Τα δίπολα αυτού του τύπου, «καλός μπάτσος» «κακός μπάτσος», χρησιμοποιούνται, όχι τυχαία και ως μέθοδοι ανάκρισης στις αστυνομικές υπηρεσίες. Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη ότι τόσο ο καλός μπάτσος όσο και ο κακός, εργάζονται προς τον ίδιο σκοπό και οι ρόλοι τους είναι απόλυτα συμπληρωματικοί, είναι ο συνδυασμός τους αυτός που κάνει την ανακριτική μέθοδο αποτελεσματική… κάτι τέτοιο ισχύει και στην πολιτική. Θα μου πει κάποιος, και δικαίως, «μα καλά ρε φίλε, εσύ δηλαδή άμα είχες να επιλέξεις μεταξύ χρυσής αυγής και Τσίπρα θα το έπαιζες ανήξερος;». Έχουμε και λέμε:

Α) Γιατί μου θέτεις αυτό το ερώτημα εξ αρχής, βρεθήκαμε ποτέ σε τέτοιο πραγματικό δίλημμα;

Β) Αν μου το θέτεις παράλληλα προς το Μακρόν ή Λεπέν, να πούμε ότι το κόμμα της Λεπέν δεν είναι το ίδιο με τη χρυσή αυγή. Αν και ακροδεξιό, κινείται στα όρια της «αστικής νομιμότητας» και δεν λειτουργεί ως εγκληματική συμμορία. Χωρίς να θέλω να πω ότι δεν είναι ικανό για τα χειρότερα, αυτό που λέω είναι ότι αν σε κάποιον αρέσουν οι παραλληλισμοί και τα διλήμματα, καλό θα ήταν να παραλληλίζει πράγματα που επιδέχονται παραλληλισμού και όχι ανόμοια.

Γ) Άμα το αστικό σύστημα χρειαστεί να φτάσει σε ακρότητες, θα βρει τον τρόπο να το κάνει ασχέτως με το εκλογικό αποτέλεσμα. Τα ίδια τα όρια των αστικών κομμάτων είναι πολύ χαλαρά –θυμάστε τις κόκκινες γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ;- και όταν τα παραδοσιακά αστικά κόμματα δεν είναι κατάλληλα για να κάνουν τη δουλειά δεν είναι και τόσο δύσκολο να παρακαμφθούν(βλέπε Μουσολίνι, βλέπε ελληνική Χούντα, βλέπε λατινοαμερικάνικες χούντες κλπ). Με λίγα λόγια όταν θα είναι να έρθει ο φασισμός δεν θα έχειι ανάγκη να μας ρωτήσει, και αν μας ρωτήσει θα είναι επειδή τον συμφέρει η απάντηση, το έχουμε δει επανειλημμένως το έργο.

Δ) Ιστορικά αποδεδειγμένο είναι ότι δεν χρειάζεται απαραιτήτως κάποιο ακροδεξιό κόμμα για να κάνει ακρότητες, το ίδιο αποτελεσματικά τα καταφέρνουν στους πολέμους, στην περιθωριοποίηση των μειονοτήτων, στην καταπίεση των μαζών και τα «παραδοσιακά» αστικά κόμματα, κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά. Δανία Ελβετία και Γερμανία δεν είχαν ακροδεξιά κυβέρνηση όταν αποφάσισαν να κάνουν κατασχέσεις στα τιμαλφή των προσφύγων από τη Συρία. Οι επεμβάσεις του ΝΑΤΟ δεν γίνονται από ακροδεξιές κυβερνήσεις, και τα εξαντλητικά μέτρα λιτότητας δεν παίρνονται αυτή τη στιγμή από τον Μεταξά ή τον Παπαδόπουλο αλλά από αστούς πολιτικούς.

Και δεν τα αναφέρω όλα αυτά για να δώσω τροφή στους «γεια σου ρε Παπαδόπουλε!» και τους «μια χούντα θα μας σώσει!». Τα καθεστώτα αυτά έρχονται στις πιο μαύρες ή για να φέρουν τις πιο μαύρες εποχές. Το γεγονός ότι οι λαοί «καλοβλέπουν» κάποια(ές) στιγμή(ές) στην ιστορία ενός έθνους κάποιον Χίτλερ ή κάποιον Μουσολίνι, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ιδιαιτέρως ανησυχητικό και σίγουρα αποτελεί γενικότερη οπισθοδρόμηση του λαϊκού παράγοντα και της κοινωνίας. Η οπισθοδρόμηση αυτή βέβαια δεν έρχεται από τον ουρανό -οι γερμανοί δεν ξύπνησαν στραβά ένα πρωι και είπαν να γίνουν ναζί- αλλά έχει σαν οδηγό της τα αδιέξοδα του κεφαλαίου και τις αναπόδραστες αντικειμενικές αντιφάσεις και τους ανταγωνισμούς του που το υποχρεώνουν να στραφεί στην απολυταρχία και να παρασύρει μαζί και το λαό. Αυτό όμως που στην πραγματικότητα θέλω να καταστήσω σαφές, είναι ότι τέτοιου τύπου δεινά δεν αποτρέπονται με το αν θα ψηφίσει ο λαός τον ένα εκπρόσωπο της αστικής τάξης ή τον άλλο. Ήταν αυτοί οι ίδιοι εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού συστήματος οι οποίοι έδωσαν το χρίσμα στον Χίτλερ, και όχι απλά αυτό, αλλά και τον βοήθησαν να φτάσει μέχρι εκεί.

Το μεγαλύτερο κατά τη γνώμη μου πρόβλημα με αυτά τα ψευτοδιλήμματα, είναι ότι παγιδεύουν τις συνειδήσεις του λαού σε λογικές αδιέξοδες, ότι και καλά ο κόσμος αλλάζει με εκλογές, ότι το μόνο μας όπλο περιορίζεται στην ψήφο μας, ότι αυτή είναι η δημοκρατία και πρέπει να λέμε και ευχαριστώ που μπορούμε να το κάνουμε και αυτό, γιατί η εναλλακτική θα ήταν Χίτλερ, Μουσολίνι και Μεταξάς. Και τσουπ, μπαίνει πάλι η λογική του μικρότερου κακού από το παράθυρο, «δέξου αυτήν κακή στραβή, ανάποδη (αστική) δημοκρατία, αλλιώς θα έχουμε χειρότερα»(«μείνε στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ αλλιώς θα έχουμε χειρότερα» και ου το καθ’ εξής). Δηλαδή τα ερωτήματα αυτά έχουν και τη διάσταση της απειλής να τα συνοδεύει. Και μένει ο λαός με δυόμισι επιλογές στα χέρια του, ή να ψηφίσει τον «καλό μπάτσο» ή να ψηφίσει τον «κακό μπάτσο» ή να ανέβει από μόνος του ο μπάτσος στην εξουσία. Στην πραγματικότητα βέβαια ο λαός μένει χωρίς επιλογή, γιατί άσχετα με το τι θα ψηφίσει, αν μείνει μοναχά εκεί, τα πραγματικά κέντρα αποφάσεων θα σχεδιάσουν την πορεία τους είτε με Μακρόν, είτε με Λεπέν, είτε με Ομπάμα είτε με Τραμπ.

Δημοκρατία δι αντιπροσώπων δηλαδή(του κεφαλαίου)μ διαφορετικά άμεση δικτατορία(του κεφαλαίου). «Και εκτός κεφαλαίου κύριε, ποιός είναι;». Όλο και κάποιος είναι, όμως για να αντιληφθούμε τι προτείνει αυτός ο κάποιος πρέπει να ξεφύγουμε από το λάκκο της κοινοβουλευτικής αυταπάτης. Αφού ακόμη και αν το ΚΚΕ βγει πρώτο κόμμα -λέμε τώρα- αν αυτό δεν οδηγήσει τον λαό ή αν ο λαός δεν το ακολουθήσει στη σύγκρουση με τα μονοπώλια για την ανατροπή της κυριαρχίας του κεφαλαίου, όλο αυτό θα είναι δώρο άδωρο. Και εδώ που τα λέμε, για να πραγματοποιηθεί, το δεύτερο δεν είναι προυπόθεση να συμβεί το πρώτο.

Κλείνοντας, να πω ότι άλλο ένα χαρακτηριστικό που έχουν αυτού του τύπου τα ερωτήματα, είναι ότι τίθενται με τρόπο που απαιτεί να απαντήσει κάποιος μονολεκτικά, και μάλιστα έτσι εκβιάζουν και το είδος της απάντησης. Δλδ, αν πρέπει να δώσεις μονολεκτική απάντηση στο ερώτημα «Καραμανλής ή Τανκ»(ή και στο ερώτημα του Κοττάκη), θα πρέπει, μοιραία, να πεις Καραμανλής, αφού η εναλλακτική είναι να είσαι με τη Χούντα.

Πρέπει αν μπεις στην φιλοσοφία του ερωτήματος, να παγιδευτείς και να απαντήσεις κάτι που να είναι ενάντια στα συμφέροντα σου, ως κομμάτι του λαού, λες και δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Ή λες και ο φασισμός, αντιμετωπίζεται εξ ολοκλήρου με αστικού τύπου ψηφοφορίες και όχι με συνειδητή αντιφασιστική δράση ουσίας και σύγκρουση με την «φιλοσοφία» και την πρακτική του σε όλα τα επίπεδα, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και όπου αλλού εμφανιστεί. Δεν πρέπει να λησμονούμε δε, ότι σε πολλά ζητήματα και πολιτικές, η αστικοκοινοβουλευτικού τύπου διακυβέρνηση δεν διαφέρει και τόσο από τη φασιστική, και ότι τα πραγματικά όρια μεταξύ των αστικών κομμάτων και των φασιστικών, δεν είναι και τόσο στεγανά, αφού όπως έχει αποδείξει η ιστορία, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις τα πρώτα  όχι μόνο δεν εμποδίζουν, αλλά σιγοντάρουν ή και στηρίζουν ανοιχτά τα δεύτερα. Και τούτο επειδή στην μεγάλη εικόνα, υπάρχουν από πίσω τους κοινά καπιταλιστικά συμφέροντα, έστω και σε διαφορετικά μείγματα που έχουν μια ποικιλία τρόπων διαχείρισης στη διάθεση τους ανάλογα με τις περιστάσεις.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

lenin-155794_640-1

Το πρώτο μέρος εκεί

Συνεχίζω με το δεύτερο και τελευταίο μέρος του άρθρου μου για τα πλαστά Τσιτάτα τα οποία αποδίδονται ψευδώς στον Λένιν. Όπως έγραψα και στο προηγούμενο μέρος, ως πηγή χρησιμοποιώ το βιβλίο They Never Said it: A Book of Fake Quotes, Misquotes, and Misleading Attribution, των Paul F. Boller, Jr και John George. Και συγκεκριμένα το κεφάλαιο τους για τον Λένιν στις σελίδες 63-76. Συνεχίζω την παράθεση από το σημείο που είχα σταματήσει.

Παράθεμα 13: Ο αμετάβλητος σκοπός μας είναι, άλλωστε, η κατάκτηση του κόσμου. Η σοβιετική κυριαρχία δεν αναγνωρίζει ούτε την ελευθερία ούτε τη δικαιοσύνη. Ανυψώνεται μέσα από την εξόντωση της ατομικής βούλησης, πάνω σε μια χωρίς όρους υποταγή στις σχέσεις εργασίας όπως και σε άλλες ανθρώπινες σχέσεις. Είμαστε, άλλωστε, οι κυρίαρχοι. Η καταστολή είναι δικαίωμα μας. Είναι καθήκον μας να χρησιμοποιήσουμε απόλυτη αυστηρότητα και για την επιτυχία ενός τέτοιου σκοπού η ακραία σκληρότητα μπορεί να αποφέρει σημαντικά οφέλη. Με τη χρήση της τρομοκρατίας και των παρελκόμενων της, προδοσία, ψευδορκία, και την άρνηση της αλήθειας, θα φέρουμε την ανθρωπότητα στο επίπεδο να μας υπακούει με απόλυτη αποδοχή.

Το παραπάνω «απόφθεγμα» αναφέρθηκε από τον κυβερνήτη Νέλσον Ροκφέλερ στο New York Republican Club στις 12/7/1960 ως ρήση του Λένιν. Στην πραγματικότητα ο βοηθός του Ροκφέλερ το πληροφορήθηκε από τον οικονομολόγο Αδόλφο Α. Μπέρλε, Jr που με τη σειρά του το είχε βρει στα γραπτά ενός Ελβετού ακαδημαϊκού ονόματι Κλόντ Μέγιερ που και αυτός έτυχε να το διαβάσει σε μια Ελβετική εφημερίδα(η οποία τώρα έχει κλείσει). Προκειμένου να αποδείξει την πλαστότητα του αποφθέγματος αυτού, ο Αβραάμ Μπρούμπεργκ, που ειδικευόταν στα του κομμουνισμού, είπε ότι ως στόχος των κομμουνιστών δεν διακηρύσσονταν η κατάκτηση του κόσμου αλλά η ελευθερία και η δικαιοσύνη. Ο ίδιος αναφέρει, ότι εκφράσεις όπως «We shall reduce humanity to a state of docile submission»[1]δεν είχε τολμήσει να ξεστομίσει δημόσια ούτε ο Αδόλφος Χίτλερ.

Παράθεμα 14: Είναι αδύνατον στον κόσμο να συνυπάρχουν η δημοκρατία και ο κομμουνισμός. Ένα από τα δυο είναι αναπόφευκτο να εξαφανιστεί. 

Αυτό το ρητό χρησιμοποιήθηκε σε μια διαφήμιση της Gray Manufacturing Company of Hartford, στην National Review το 1955, συνοδευόμενη από τη φράση «ειρηνική συνύπαρξη…BUNK![2]».

Παράθεμα 15: Πρώτα θα πάρουμε την ανατολική Ευρώπη, μετά τις μάζες της Ασίας, μετά θα περικυκλώσουμε τις ΗΠΑ που θα είναι το τελευταίο οχυρό του καπιταλισμού. Δεν θα χρειαστεί να επιτεθούμε. Θα πέσουν στα χέρια μας από μόνες τους σαν ώριμο φρούτο.

Την άνοιξη του 1985 αυτή η φράση ειπώθηκε σαν ρήση του Λένιν από τον Αμερικάνο πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν, είχε όμως αναδυθεί στην επιφάνεια και παλαιότερα.  Αρκετά χρόνια πριν από την «παράθεση» του Ρέιγκαν οι Χάρι και Μπονάρο Όβερστριτ, στην προσπάθεια τους να ανακαλύψουν την πηγή αυτής της ρήσης έψαξαν στα γραπτά του Λένιν αλλά δεν βρήκαν τίποτα σχετικό. Συμβουλεύτηκαν άλλους πιο έμπειρους στο έργο του Λένιν, ενώ  ενημερώθηκαν ότι και καθηγητές του Στάνφορντ είχαν προσπαθήσει να ανακαλύψουν την πηγή αυτής της ρήσης αλλά χωρίς να έχουν επιτυχία. Ο έφορος του Slavic Room της βιβλιοθήκης του κογκρέσου προσπάθησε και αυτός να επιβεβαιώσει την αυθεντικότητα της αλλά δεν τα κατάφερε. Συχνά, ως χρονιά «γέννησης» αυτής της φράσης δίνεται το 1924, όμως αυτό δεν φαίνεται και πολύ πιθανό γιατί ο Λένιν πέθανε τον Ιανουάριο εκείνου το χρόνου όντας κατάκοιτος.

Πριν από τον Ρέιγκαν αυτή η φράση για πρώτη φορά είχε αποδοθεί στον Λένιν σε μια κατάθεση ενός Ρώσου φυγά στην υποεπιτροπή εσωτερικών υποθέσεων των ΗΠΑ στις 14/7/1954, το όνομα του ήταν Νικόλας Κοντσάροφ(NicholasKoncharoff), και από εκεί άρχισε να διαδίδεται. Αργότερα, το 1958, εμφανίστηκε και στο Blue Book of John Birch Society. Ο Λούις Φ. Μπαντεζ, ένας Αμερικάνος πρώην κομμουνιστής, είπε ότι αυτή η φράση(που μερικές φορές αποδίδονταν και στον Στάλιν) είναι αμφίβολης προελεύσεως, και ότι συνηθίζεται να την χρησιμοποιούν διάφοροι αντικομμουνιστές.

Όταν το 1988, πριν την συνάντηση του με τον Γκορμπατσόφ, ο Ρέιγκαν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους σχετικά με την αυθεντικότητα αυτής της φράσης, απάντησε ότι δεν θυμόνταν ακριβώς την πηγή της και προσπάθησε να δικαιολογηθεί με το να επικαλεστεί και να διαστρεβλώσει τα λεγόμενα και άλλων κομμουνιστών, όπως του Καρλ Μαρξ[3].

Παράθεμα 16: Οι υποσχέσεις είναι σαν τις πίτες, η κρούστα τους έχει φτιαχτεί για να σπάει.

Ο Λένιν χρησιμοποίησε αυτά τα λόγια, αλλά ως αγγλική παροιμία(η οποία στην πραγματικότητα έχει γραφτεί τον 18 αιώνα από τον σατυρικό ποιητή Τζόναθαν Σουίφτ). Ο Λένιν επικαλέστηκε αυτήν την παροιμία για να κατηγορήσει κάποιους πολιτικούς του αντιπάλους. Παρόλα αυτά αποδόθηκε ως ρήση του Λένιν, σχετική με το πνεύμα της σοσιαλιστικής ιδεολογίας, με την οποία δεν έχει καμία σχέση.

Παράθεμα 17: Ο δρόμος για το Παρίσι περνά από το Πεκίνο.

Η υποτιθέμενη αυτή ρήση του Λένιν έγινε γνωστή γύρω στη δεκαετία του 1950 από τον Γουίλιαμ Νόουλαντ, συντηρητικό γερουσιαστή της Καλιφόρνια. Δεν υπάρχει πουθενά καταγεγραμμένη μια τέτοια ρήση, παρόλα αυτά ό Λένιν έχει πει:

«Σε τελική ανάλυση, το αποτέλεσμα της πάλης θα εξαρτηθεί από το γεγονός ότι η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα, κλπ αποτελούνται από τη συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού. Και είναι ακριβώς αυτή η πλειοψηφία που τα τελευταία χρόνια την έχει ελκύσει η μάχη για χειραφέτηση με πρωτοφανή ένταση, οπότε με αυτήν την έννοια δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτής της πάλης.»

Παράθεμα 18: [Το εθνικό σύστημα υγείας και ασφάλισης][4] αποτελεί τον θεμέλιο λίθο στην αψίδα του σοσιαλιστικού κράτους.

Όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν πρότεινε νομοθεσία σχετική με την υγεία και την ασφάλεια, η National Physicians Committee σθεναρά αντιστάθηκε και «πρόσβαλε» την νομοθεσία αντιπαραβάλλοντας το υποτιθέμενο ρητό του Λένιν(για να παρομοιάσει τις πράξεις του Τρούμαν με αυτές των εχθρών κομμουνιστών). Παρόλα αυτά τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ο Δημοκρατικός καγκελάριος Άντριου Τζ. Μπιμίλερ του Ουισκόνσιν δήλωσε ότι αυτή η παράθεση ήταν πλαστή αφού δεν υπήρχε πουθενά στα γραφτά του Λένιν. Επίσης, είπε -στην προσπάθεια του να δείξει τον παραλογισμό- ότι αν δηλαδή ο Λένιν ήταν υπέρ του συστήματος υγείας, θα έπρεπε κατ’ ανάγκη εμείς(οι αμερικάνοι) να ήμασταν με το «σύστημα ασθενείας»;

Η ρήση είχε πρωτοεμφανιστεί στο βιβλίο του Λόρενς Σάλιβαν, «The Case Against Social Medicine»(1948). Χρησιμοποιήθηκε και σε ένα φυλλάδιο της American Medical Association, με τίτλο The voluntary way is the American way, το οποίο κυκλοφόρησε σε πάρα πολλά αντίτυπα, και αναφέρθηκε πάρα πολλές φορές από τον κυβερνήτη Τόμας Ε. Ντούι της Ν. Υόρκης. Και το 1950 ο δημοκρατικός καγκελάριος Τζόρτζ Α. Σμάθερς, στην καμπάνια του για την εκτόπιση του δημοκρατικού γερουσιαστή  της Φλόριντα Κλόντ Πέπερ, χρησιμοποίησε πάλι αυτήν την υποτιθέμενη ρήση του Λένιν για να κατηγορήσει τον Πέπερ ότι δήθεν είχε σοσιαλιστικές επιρροές.

Ο ειδικός στα σοσιαλιστικά ζητήματα Αβραάμ Μπρούμπεργκ, ο οποίος ασχολείται χρόνια να ανακαλύπτει ψευδείς ατάκες που αποδίδονται στον Λένιν, συμπεριέλαβε αυτήν την ρήση στην λίστα του με τις «απάτες».

Παράθεμα 19: Θα αναγκάσουμε τις ΗΠΑ να ξοδεύουν μέχρι να οδηγηθούν στην καταστροφή.

Στις 22 Φλεβάρη του 1960 η Timken Roller Bearing Company του Οχάιο έβαλε μια διαφήμιση στην Colombus Dispatch, επικαλούμενη αυτήν την ανύπαρκτη δήλωση του Λένιν, χρησιμοποιώντας τεράστια γραμματοσειρά και βάζοντας μάλιστα και φωτογραφία του Λένιν στην διαφημιστική στήλη της εφημερίδας. Ο καθηγητής του Ohio State University, στις πολιτικές επιστήμες ονόματι Ντέιβιντ Σπιτζ, διερωτούμενος για την αυθεντικότητα της ρήσης έστειλε ερώτηση στην εταιρία Timken σχετικά με την προέλευση της. Αυτή του απάντησε ότι βρίσκεται στον τόμο 21 των απάντων του Λένιν. Ο ίδιος δεν κατάφερε να εντοπίσει στα άπαντα την δήλωση αυτή, ούτε στην Ρώσικη ούτε στην Αγγλική τους έκδοση, και ξαναέστειλε γράμμα στην εταιρία ζητώντας περισσότερες διευκρινήσεις(σελίδα, χρονολογία κλπ.). Αυτήν την φορά ο διευθυντής του τμήματος ανθρωπίνων σχέσεων του απάντησε λέγοντας του ότι ο Λένιν μπορεί να μην έχει πει την ακριβή αυτή φράση, αλλά ότι αποτελεί την ερμηνεία του 21ου και 22ου τόμου των απάντων[5](προφανώς σύμφωνα με τη δική τους ερμηνεία).

 

Παράθεμα 20: Πρέπει να εξασφαλίσουμε την ευαρέσκεια των δασκάλων και των καθηγητών, των φιλελεύθερων λειτουργών της θρησκείας και των ειρηνιστών και μεταρρυθμιστών του κόσμου προκειμένου να υψώσουμε ένα πνευματικό εμπόδιο στα μυαλά των νεολαιών των καπιταλιστικών κρατών, που θα τους εμποδίσει για πάντα να έρθουν σε μάχη σώμα με σώμα με την κομμουνιστική τάξη πραγμάτων.

Αυτό ήταν κάτι που αποδόθηκε στον Λένιν από την Senate of Investigating Committee of Education της Καλιφόρνια το 1956. Ο Λένιν όμως ούτε έγραφε σε τέτοιος στυλ ούτε σκέφτονταν με αυτόν τον τρόπο.  Είναι χαρακτηριστικό ότι κανένας ερευνητής δεν κατάφερε να επιβεβαιώσει την αυθεντικότητα αυτής της φράσης. Η ίδια η επιτροπή, με δήλωση της το 1970, παραδέχθηκε ότι αυτή η ρήση πιθανόν να αποτελούσε μια κατασκευή της περιόδου του Μακαρθισμού.

Παράθεμα 21: Τι πειράζει και αν τα ¾ του κόσμου χαθούν, το ¼ που θα μείνει θα είναι κομμουνιστές.

Ο Ρώσος φυγάς στις ΗΠΑ Νικόλας Τ. Κοντσάροφ, και όχι ο Λένιν, το έχει πει αυτό σε ειδική επιτροπή των ΗΠΑ στις 15/Ιουλίου/1954. Υποτίθεται ότι παρέθετε τον Λένιν. Πάντως δεν υπάρχει πουθενά καμία καταγραφή σχετική που να επιβεβαιώνει αυτόν του τον ισχυρισμό. Η ρήση αυτή συνεχίζει να είναι δημοφιλής και να αναπαράγεται σε διάφορους αντικομμουνιστικούς κύκλους.

Παράθεμα 22: Δώστε μου μια οργάνωση με επαγγελματίες επαναστάτες και εγώ θα φέρω τον κόσμο τα πάνω κάτω.

Το μόνο που έχει να κάνει κανείς για να διαπιστώσει ότι αυτή η ρήση αποτελεί παράφραση είναι να τσεκάρει το έργο του Λένιν με τίτλο «Τι να κάνουμε»(1902). Ο Λένιν ασκώντας κριτική στους συνεργάτες του είπε ότι «συμπεριφέρονται σαν ερασιτέχνες σε μια στιγμή της ιστορίας που θα έπρεπε να μπορούσαμε να πούμε: Δώσε μας μια οργάνωση από επαναστάτες, και θα φέρουμε τα πάνω κάτω στη Ρωσία.»

Παράθεμα 23: Θα κερδίσουμε τον Δυτικό κόσμο για τον κομμουνισμό χωρίς να χυθεί ούτε μια σταγόνα αίμα από Ρώσο στρατιώτη. Πως; Θα δημιουργήσουμε φόβο και υποψίες. Θα λειτουργήσουμε στο εσωτερικό του δημιουργώντας εθνικά μίση και θρησκευτικούς ανταγωνισμούς. Θα στρέψουμε τον πατέρα ενάντια στο γιο, τη σύζυγο ενάντια στον σύζυγο. Θα ξεκινήσουμε καμπάνιες μίσους ενάντια στους εβραίους και ενάντια στους καθολικούς και ενάντια στους νέγρους. Θα τους τρομάξουμε. Θα δημιουργήσουμε πολιτικές στρεψοδικίες. Θα μπερδέψουμε τη διεθνή διπλωματία. Θα τα κάνουμε όλα αυτά…

 Τα παραπάνω μάλλον περιγράφουν τον τρόπο που λειτουργεί ο καπιταλισμός παρά ο σοσιαλισμός. Ο σοσιαλισμός μόνο ένα μόνο μίσος ενδιαφέρεται να πυροδοτήσει και αυτό είναι το ταξικό, και συγκεκριμένα το μίσος της εργατικής τάξης ενάντια στην εκμεταλλεύτρια τάξη την αστική. Ο Λένιν φυσικά ποτέ δεν εκφράζονταν κατά αυτόν τον τρόπο, με ρατσισμό ή με ύπουλες μεθόδους που θα έστρεφαν λαϊκούς ανθρώπους τον έναν ενάντια στον άλλο, δεν ήταν στο μυαλό του αυτός ο δρόμος για την επανάσταση. Τα λόγια αυτά τα έβαλε στο στόμα του Λένιν ο ακροδεξιός σταυροφόρος Νταν Σμότ από το Ντάλας,  όταν δούλευε ως μεσολαβητής[6] για το φόρουμ του δισεκατομμυριούχου Χ. Λ Χαντ τη δεκαετία του 50.  Χωρίς βέβαια να δίνει καμία πηγή.

Και εδώ ολοκληρώνεται το άρθρο. Φυσικά τα «τσιτάτα» που παραθέτονται εδώ δεν είναι τα μόνα που ψευδώς αποδίδονται στον Λένιν, είναι μονάχα εκείνα τα οποία κατάφερα να αλιεύσω στο βιβλίο των boller και George. Να αναφέρω για τα πρακτικά, ότι οι δυο αυτοί αμερικάνοι συγγραφείς δεν είναι κατά κανέναν τρόπο κομμουνιστές και στο βιβλίο τους ο Λένιν αναφέρεται ως δικτάτορας. Αυτό σημαίνει ότι με κανένα τρόπο δεν θα του χαρίζονταν αν τα αμφιβόλου προελεύσεως τσιτάτα, που σκοπό έχουν να υπονομεύσουν τον ίδιο τον Λένιν και την ιδεολογία του, ήταν πραγματικά δικά του.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Εγώ το μετέφρασα ως «θα φέρουμε την ανθρωπότητα στο επίπεδο να μας υπακούει με απόλυτη αποδοχή».

[2]Το BUNKυπάρχει στο πρωτότυπο, δεν κατανοώ τι ακριβώς έννοια έχει, για αυτό και το μετέφερα όπως ήταν.

[3]Στη σελίδα 71-72 του βιβλίου υπάρχει η πλήρης απάντηση του Ρέιγκαν.

[4]Στο πρωτότυπο το έχει σε αγκύλη οπότε το μεταφέρω και εγώ έτσι.

[5]Την φράση «collectiveworks»χρησιμοποιεί το πρωτότυπο κείμενο την οποία εγώ μεταφράζω σε «άπαντα».

[6] Moderator είναι η λέξη που χρησιμοποιεί το πρωτότυπο .

Read Full Post »

us-war-crimes

Τελικά ίσως ο Τραμπ και να μην πάρει το βραβείο νόμπελ ειρήνης -αν και ποτέ μη λες ποτέ- το έχει βάλει όμως σκοπό να σπάσει ρεκόρ…

Το άρθρο που ακολουθεί είναι από in.gr

C470DBAC8E43E99D0E001F09B8830B6E

Η μητέρα που δημιουργεί ορφανά…

Το μεγαλύτερο συμβατικό όπλο

Οι ΗΠΑ έριξαν τη «μητέρα όλων των βομβών» στο Αφγανιστάν

Ο αμερικανικός στρατός ανακοίνωσε ότι χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τη μεγαλύτερη συμβατική βόμβα που διαθέτει στο οπλοστάσιό του, εναντίον στόχου του Ισλαμικού Κράτους στο Αφγανιστάν.

Η βόμβα με την κωδική ονομασία GBU-43 ζυγίζει 11 τόνους, έχει μήκος σχεδόν 10 μέτρα, και είναι το ισχυρότερο μη πυρηνικό όπλο στην ιστορία.

Η «μητέρα όλων των βομβών», όπως είναι γνωστή, ρίφθηκε από αεροσκάφος MC-130 εναντίον συμπλέγματος σπηλαίων και σηράγγων του ISIS στην επαρχία Νανγκαρχάρ του Αφγανιστάν.

Τα αποτελέσματα της επιχείρησης εξετάζονται.

Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται αυτού του είδους η συμβατική βόμβα σε μάχη. Τη χρήση της ενέκρινε ο στρατηγός Τζον Νίκολσον, διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο σε επιχειρήσεις στην επαρχία Νανγκαρχάρ σκοτώθηκε ένας Αμερικανός στρατιώτης.

Το προσωνύμιο «μητέρα όλων των βομβών» προέρχεται από παράφραση της επίσημης ονομασίας του όπλου: Massive Ordnance Air Blast → ΜΟΑΒ → Mother of All Bombs.


Αναφέρεται στο άρθρο ότι σκοτώθηκε ενας αμερικάνος στρατιώτης τις προάλες. Για να καταλάβω, οι συμμάχοι μας τη βόμβα την έριξαν ως αντίποινα για το θάνατο του στρατιώτη; Που να πέθαιναν και δυο δηλαδή, Χιροσίμα – Ναγκασάκι θα είχαμε! Πρέπει, βλέπετε, οι αμερικάνοι να εντυπωσιάσουν και να τρομοκρατήσουν τους επίδοξους ανταγωνιστές τους στον ιμπεριαλιστικό στίβο(Κίνα, Ρωσία) και να τους θυμήσουν ποιός είναι το αφεντικό, εξού και η εντατικοποίηση των τραμπουκισμών.

Μπορεί πριν από μερικά χρόνια να αντιμετωπίζονταν σαν συνομωσιολόγος όποιος έλεγε πως η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι, πλέον είναι αφελής αυτός που θα πει ότι ζούμε σε περίοδο ειρήνης.

Αυτό όμως που με φοβίζει περισσότερο από όλα, είναι ότι στο ενδεχόμενο ενός τρίτου  παγκοσμίου πολέμου, οι ακρότητες που θα γίνουν θα κάνουν εκείνες των ναζί να μοιάζουν με ανοιξιάτικη εκδρομή στην εξοχή… θα είναι ακρότητες σε αναβολικά.

Για το σχολιασμό

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Lenin addressing vsevobuch troops on red square in moscow on may 25, 1919.

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα

Στο παρόν άρθρο χρησιμοποιώ ως πηγή το ιδαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο, They Never Said it: A Book of Fake Quotes, Misquotes, and Misleading Attribution, των Paul F. Boller, Jr και John George[1], το οποίο έχει ως αντικείμενο του να αποκαλύψει διάφορα «τσιτάτα» τα οποία λανθασμένα αποδίδονται σε διάφορες ιστορικές προσωπικότητες. Εδώ θα μας απασχολήσει το κεφάλαιο τους για τον Λένιν, που όπως θα διαπιστώσετε και από το κείμενο είναι πολλά εκείνα τα οποία ψευδώς του αποδίδονται. Αφορμή για το άρθρο στάθηκε ένα κατάπτυστο κείμενο του Κλικ, το οποίο παραθέτει ατάκες που υποτίθεται ότι έχει πει ο Λένιν(χωρίς καμία αναφορά στην πηγή), οι μισές από τις οποίες είναι -όχι τυχαία- ψευδείς ή παραφρασμένες. Το άρθρο θα ολοκληρωθεί σε δυο μέρη, ότι έχει υπογράμμιση συναντάται και στο άρθρο του Κλικ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το κλικ ψεύδεται μόνο για τα υπογραμμισμένα, απλά δεν καλύπτει τα πάντα το συγκεκριμένο βιβλίο.

Παράθεμα 1: Δεν μπορεί να υπάρχει κόσμος με τους μισούς να είναι σκλάβοι και τους μισούς να είναι ελεύθεροι. Πρέπει να είναι όλοι σκλάβοι.

Δεν έχει ποτέ ειπωθεί από τον Λένιν. Αποτελεί αναποδογύρισμα αυτού που είχε πει ο Αβραάμ Λίνκολν και το έβαλε στο στόμα του Λένιν ο Μακάρθυ σε ένα λόγο του το φαβρουάριο του 1953.

Παράθεμα 2: Ο καλύτερος τρόπος να καταστρέψουμε τον καπιταλισμό είναι με το να υπονομεύσουμε το νόμισμα του. Με μια συνεχή διαδικασία πληθωρισμού, οι κυβερνήσεις έχουν τη δυνατότητα να υφαρπάξουν, με κρυφό τρόπο και χωρίς να τους καταλάβει κανείς ένα σημαντικό κομμάτι από τον πλούτο των πολιτών τους.

Το κομμάτι «Ο καλύτερος τρόπος …νόμισμα του», έχει γράψει ο Κέυνς ότι το έχει πει ο Λένιν στο βιβλίο του(του Κέυνς) «Οι οικονομικές επιπτώσεις της ειρήνης» το 1920. Το υπόλοιπο κομάτι του τσιτάτου είναι λόγια του ίδιου του Κέυνς.

Παράθεμα 3: Οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν το σχοινί που θα τους κρεμάσουμε.

Δεν υπάρχει πουθενά καμία ιστορική καταγραφή που να επιβεβαιώνει ότι αυτήν την ατάκα την έχει πει ο Λένιν.

Παράθεμα 4: Όταν ο καπιταλιστικός κόσμος θα αρχίσει το εμπόριο με εμάς, θα είναι η στιγμή που θα έχει υπογράψει την καταδίκη του.

Ατάκα που χρησιμοποιήθηκε από αντικομμουνιστικά κέντρα που δεν επιβεβαιώνεται από καμία ιστορική καταγραφή.

Παράθεμα 5: Αν κάποιος θέλει να χαιδολογήσει τις μάζες, δεν το τολμά γιατί αυτές σαν σκύλος θα γυρίσουν και θα τον δαγκώσουν.

Στην πραγματικότητα ο Λένιν φέρεται να είπε το παρακάτω στον Γκόρκγι την ωρα που άκουγαν μια σονάτα του μπετόβεν μαζί. «Δεν μπορώ να ακούω μουσική τόσο συχνά. Επηρρεάζει τα νεύρα σου, σε κάνει να θες να πεις χαζοχαρούμενα, όμορφα πράγματα, και να χαιδέψεις το κεφάλι όσων δημιουργούν τέτοια ομορφιά την στιγμή που ζούμε σε μια τέτοια δαιμόνια κόλαση. Και τώρα δεν πρέπει να χαιδεύεις κανενός το κεφάλι γιατί μπορεί να σου δαγκώσει το χέρι. Πρέπει να τους χτυπάς στο κεφάλι χωρίς έλεος, και παρόλο που η ιδεολογία μας είναι ενάντια στη βία, πάνω στο καθήκον είναι κάτι κολασμένα δύσκολο να γίνει.» Η παράφραση του τσιτάτου χρεώνεται στον Ρόμπερτ Κάζμαγιερ που την χρησιμοποίησε σε ένα άρθρο του με τίτλο «Λίνκολν εναντίον Λένιν» στις 7/2/1965 στην Washington Star.

Παράθεμα 6: Διαφθείρετε τους νέους του έθνους μας και η μάχη έχει κερδηθεί.

Από άρθρο της Dallas Morning News(3/5/1965) σχετικά με την πορνογραφία. Δεν υπάρχει πουθενά καμία ιστορική απόδειξη ότι ο Λένιν έχει πει κάτι σχετικό. Παρόμοια ατάκα εμφανίστηκε και στο ακροδεξιό περιοδικό Pilgrim Torch το 1965 στο τεύχος Φεβρουαρίου Μαρτίου, δεν έκαναν τον κόπο ούτε καν να αντιγράψουν σωστά την πρωτότυπη πλαστή της Dallas Morning News.

Παράθεμα 7: Αν στην Πετρούπολη είχαν βρεθεί 1000 άνθρωποι που να ήξεραν τι ήθελαν, εμείς δεν θα είχαμε πάρει ποτέ την εξουσία στη Ρωσία.

Αυτή η ψευδής παράθεση πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον καθολικό οργανισμό «Χριστόφοροι» που ιδρύθηκε το 1945 για να προωθήσει τις χριστιανικές αξίες σε ένα κόσμο που άλλαζε με ταχύς ρυθμούς. Δεν υπάρχει πουθενά καταγεγραμμένη μια τέτοια φράση του Λένιν.

Παράθεμα 8: Θεωρούμε ότι το πιο έφορο κτήμα για την εισβολή της  ιδεολογίας μας είναι εκείνο της θρησκείας, διότι οι θρήσκοι είναι οι πιο ευκολόπιστοι άνθρωποι και θα πιστέψουν σχεδόν οτιδήποτε τους το πλασάρουμε με θρησκευτική ορολογία.

Στα τέλη της δεκαετίας του 50  ο ευαγγελιστής Έντγαρ Μπάντι, αρχηγός του εκκλησιάσματος “League Of  America” έβαλε τα λόγια αυτά στο στόμα του Λένιν, και αργότερα διαδόθηκαν από φονταμενταλιστές προτεστάντες.

Παράθεμα 9: Το πρώτο πράγμα για να ρίξεις μια κυβέρνηση είναι να θεσπιστούν νόμοι ελέγχου(ή καταγραφής, χρησιμοποιείται ο όρος Registration) των όπλων. Όταν αποκτήσεις αρκετή δύναμη, δημιούργησε μια συνομωσία, κατάσχεσε τα όπλα και θα έχεις αποσιωπήσει τις όποιες λαϊκές αντιδράσεις.

Καλά αυτό και αν είναι βλακώδες… ο Λένιν συνεχώς μιλούσε και ξαναμιλούσε για τη δύναμη του εξοπλισμένου προλεταριάτου! Στο κάτω κάτω την εποχή που πέθανε ο Λένιν δεν υπήρχε τέτοιο ζήτημα. Το ψευδές τσιτάτο αυτό χρησιμοποιείται από ακροδεξιές ομάδες υπέρ της οπλοφορίας στις ΗΠΑ από τα τέλη του 20ου αιώνα και μετά, που έχει ξεκινήσει η συζήτηση για τον έλεγχο των όπλων στη χώρα.

Παράθεμα 10: Αν έχεις 5 εχθρούς, πρώτα συμμάχησε με τους 4 για να εξοντώσεις τον πιο επικίνδυνο για εσένα. Μετά με τους 3 για να εξοντώσεις τον τέταρτο και συνέχισε έτσι μέχρι να μείνει ένας εχθρός που θα μπορείς να τον κερδίσεις από μόνος σου.

Ούτε αυτή η ατάκα υπάρχει πουθενά καταγεγραμμένη.

Παράθεμα 11: Γιατί να πρέπει να επιτραπεί η ελευθερία του τύπου και του λόγου; Γιατί μια κυβέρνηση που κάνει αυτό που πιστεύει να επιτρέψει να την κριτικάρουν. Δεν θα επέτρεπε αντίδραση με όπλα. Πόσο μάλλον τις ιδέες που είναι πολύ πιο μοιραίες από τα όπλα.

Δεν έχει ειπωθεί από τον Λένιν, είναι κάτι που δημοσίευσε ο Ντόναλντ Ε. Μίλερ στο περιοδικό του Freedom Facts το Σεπτέμβρη του 1957 ως τσιτάτο του Λένιν. Το 1968, όταν ο ίδιος ο Μίλερ έμαθε ότι το τσιτάτο αυτό ήταν αμφιλεγόμενο, το ανακοίνωσε με νέα του δημοσίευση.

Παράθεμα 12: Δώστε μου ένα οκτάχρονο παιδί και θα το κάνω μπολσεβίκο για πάντα.

Αποδόθηκε στον Λένιν από τον Έζρα Ταφτ Μπένσον(στέλεχος της κυβέρνησης του Αϊζενχάουερ). Ήταν κάτι που ο Λένιν υποτίθεται ότι είπε το 1923. Όμως δεν υπάρχει τίποτα σχετικό στα γραπτά του Λένιν εκείνης της περιόδου, που σημειωτέων, ήταν η περίοδος λίγο πριν από τον θάνατο του(το 24) κατά την οποία έπαθε απανωτά εγκεφαλικά που τον άφησαν κατάκοιτο.

Τέλος πρώτου μέρους

[1] Paul F. Boller, Jr και John George, They never said it: A book of fake Quotes, Misquotes, and Misleading Attribution, New York, oxford university press, 1989, σελ. 63 – 76.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Το δεύτερο μέρος εκεί

Read Full Post »

nikos-mpelogiannis

Μπελογιάννης, ο άνθρωπος που μύρισε ενα γαρύφαλλο, και αυτό δεν μαράθηκε ποτέ

… και ζει επειδή και για όσο θα τον κρατάμε ζωντανό στο μυαλό μας στις καρδιές μας και στους αγώνες μας. Και αυτός και τόσοι άλλοι, με ονόματα γνωστά, και ανώνυμοι, μας έχουν μεταδώσει το αγωνιστικό τους DNA(μεταφορικά χρησιμοποιώ τον όρο) έτσι ώστε ο μοναδικός μας φόβος να είναι ότι μπορεί στα δύσκολα να μη καταφέρουμε να σταθούμε στο ύψος που στάθηκαν εκείνοι. Όπως και αν έχει, ότι και αν πάρουμε από αυτούς μας δίνει μπόι, ακόμα και αν σαν τα παιδιά βαδίζουμε στις μύτες των ποδιών μας για να τους φτάσουμε.

Όταν χαμογελάνε, ακόμα και λίγο πριν από το θάνατο, δεν είναι πως δεν φοβούνται μα είναι ότι δεν δειλιάζουνε, και μετατρέπουν έτσι το πεπερασμένο σε αιώνιο. Το χαμόγελο αυτό δείχνει βεβαιότητα, τη βεβαιότητα ότι ο κόσμος πηγαίνει μπροστά, όχι από μόνος του, αλλά επειδή τον σπρώχνουν κάποιοι ανθρώποι πρωτοπόροι.

1511130_764058943623474_385412105_n

Χαμογελάστε… κάνει τους δήμιους να ανησυχούν

Κι όπως περνάνε τέτοιες σκέψεις από το μυαλό σου, έρχεται ο Αλέξης Τσίπρας, για να καπηλευθεί για ακόμη μια φορά αγώνες που δεν συνάδουν ούτε με τη θέση του, ούτε με το χαρακτήρα του, ούτε με τις πολιτικές επιλογές και τα πεπραγμένα του. Θέλει βλέπετε –μην έχοντας ο ίδιος και οι όμοιοι του κανένα τέτοιο περιεχόμενο- να μας πείσει με κάποιον τρόπο, ανέξοδο, ότι είναι αριστερός και ότι σχετίζεται με την ιστορία του Μπελογιάννη, του Καλούμενου, του Αργυριάδη και του Μπάτση…

Στο λόγο που έβγαλε στα Εγκαίνια του μουσείου Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα, ο Αλέξης Τσίπρας δεν αμέλησε να πει ότι οι αγώνες και η προσωπικότητα του Ν. Μπελογιάννη υπερέβαιναν τον πολιτικό χώρο στον οποίο ανήκε, δηλαδή το ΚΚΕ. Αυτό στην πραγματικότητα, δεν είναι κάτι που είπε για να τιμήσει τον Μπελογιάννη, αλλά για να υποτιμήσει το ΚΚΕ του χθες και του σήμερα, «παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς», που έχει πει και ο Χαρίλαος. Σε κάθε περίπτωση, ο Μπελογιάννης και ο κάθε Μπελογιάννης  δεν έχει την ανάγκη της καλής μαρτυρίας από τον Τσίπρα και τον κάθε Τσίπρα.

Κρίμα όμως που ο Μεγάλος Μπελογιάννης δεν έζησε για να μεγαλώσει ο ίδιος τον μικρό Μπελογιάννη, ίσως αν γίνονταν έτσι, ο δεύτερος να μην παρέμενε μικρός… Και όπως είναι άδικο να βαραίνουν οι αμαρτίες ενός γονέα τα τέκνα του όταν αυτά δεν έχουν πάρει τον ίδιο κακό δρόμο, το ίδιο άδικο είναι και να φωτίζουν τα ανδραγαθήματα των γονέων τα τέκνα τους όταν αυτά δεν έχουν πάρει τον ίδιο καλό δρόμο. Όμως καμιά φορά τα τέκνα, τυχαίνει και να μη σέβονται τους αγώνες των γονέων, και αυτή είναι η περίπτωση του μικρού Μπελογιάννη. Στην επιστολή που έδωσε για να διαβαστεί στα εγκαίνια -μιας και ο ίδιος δεν παρέστη-  δεν είχε να πει έναν κακό λόγο για τους δολοφόνους του πατέρα του, όλο το μίσος και την αποστροφή του την έβγαλε εναντίον του ΚΚΕ. Tου κόμματος δηλαδή που ο πατέρας του υπεραγαπούσε και για τους σκοπούς του οποίου ρίσκαρε συνειδητά και έχασε τελικά τη ζωή του.

Παράλληλα, ο μικρός Μπελογιάννης, δραστηριοποιούμενος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν παρέλειψε να διαμαρτυρηθεί που το ΚΚΕ, δάνεισε μόνο για λίγες ώρες στο μουσείο το περίστροφο του πατέρα του. Ας μάθει όμως -και ας σταματήσει να μουρμουρίζει- ότι το όπλο αυτό βρίσκεται σε καλά χέρια, χέρια τα οποία όταν έρθει η ώρα θα το βγάλουν από το θηκάρι και θα το τιμήσουν αρματώνοντας με αυτό τους ταξικούς κοινωνικούς αγώνες. Κάτι που ο ίδιος μάλλον είναι πολύ αργά για να καταφέρει…

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: