Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Πολιτική-κοινωνικά θέματα’ Category

chow-mein-with-vegetables

Μεταμοντερνισμός και σύγχρονες μορφές εργασίας, μια εκλεκτική συγγένεια[1]

 

Έχουμε εξετάσει σε παλαιότερα άρθρα πως μεταφράζεται το μεταμοντέρνο σε διάφορες εκδοχές της καθημερινότητας, στο παρόν άρθρο πρόκειται να εστιάσουμε στην αλληλεπίδραση μεταξύ μεταμοντέρνου και οργάνωσης της εργασίας στον σύγχρονο καπιταλισμό. Φυσικά το ζήτημα αυτό είναι τεράστιο και κάθε άλλο παρά εξαντλητική μπορεί να είναι μια ανάλυση λίγων σελίδων, εμείς εδώ θα παραθέσουμε κάποιες σκέψεις και κάποιες ιδέες πάνω στο ζήτημα που θα μπορούσαν να είναι η αρχή μιας περιεκτικότερης και εκτενέστερης «συζήτησης».

Μεταμοντερνισμός, κάποια βασικά χαρακτηριστικά:

 

Για να πάμε παρακάτω νομίζω είναι απαραίτητο –ξανά- να αναφερθούμε επιγραμματικά σε κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά του μεταμοντέρνου έτσι ώστε να υπάρχουν ως σημεία αναφοράς για την παραπέρα ανάπτυξη επιχειρημάτων.

  • Αποδόμηση: Το μεταμοντέρνο αποδομεί αυτό που παραλαμβάνει από το μοντέρνο, χωρίς να νιώθει καμία υποχρέωση να το επαναδομήσει ως μια καινούρια συνεκτική πρόταση είτε αυτό αφορά τις τέχνες, είτε τη φιλοσοφία, είτε τα γούστα και τις συνήθειες των ανθρώπων. Αυτός είναι και ο λόγος που έρχεται πολλές φορές σε σύγκρουση με τις επιταγές του διαφωτισμού, ο οποίος είχε ζυμώσει τις ιδεολογίες μέχρι και τα μέσα περίπου του 20ου αιώνα.
  • Πολυδιάσπαση: Πάει χέρι – χέρι με την αποδόμηση και αποτελεί τη συνέχεια της, καθώς το μεταμοντέρνο, σχεδόν μεθοδολογικά, διαχειρίζεται τα φαινόμενα μέσα από μια τάση για μερικοποίηση και απομόνωση τους. Την ίδια στιγμή που ο κόσμος παγκοσμιοποιείται, το μεταμοντέρνο, ερμηνευτικά τουλάχιστον, τον σπάει σε κομμάτια και αδιαφορεί για την συγκόλληση τους.
  • Απέχθεια για τις παραδοσιακές ιδεολογίες: Οι κυρίαρχες μορφές του μεταμοντέρνου έρχονται σε σύγκρουση με τις παραδοσιακές ιδεολογίες, θεωρώντας τες ξεπερασμένες και, εξ φύσεως, αναντίστοιχες με την πραγματικότητα. Ακολούθως, το μεταμοντέρνο, ασκεί πολεμική ή απαξιώνει και τις μορφές κοινωνικής οργάνωσης που πηγάζουν από τέτοιου είδους οπτικές θεωρώντας βαφτίζοντας τις ολοκληρωτικές.
  • Απέχθεια για παραδοσιακούς τύπους κινημάτων: Κατ’ επέκταση το μεταμοντέρνο εναντιώνεται σε παραδοσιακούς τύπους κινημάτων, όπως είναι για παράδειγμα το εργατικό κίνημα, ενώ ευνοεί τύπους κινημάτων που παρουσιάζουν τοπικό χαρακτήρα, που αφορούν μειονότητες, που έχουν προσωρινό χαρακτήρα. Σε πολλές περιπτώσεις πάλι, μετασχηματίζει παραδοσιακά κινήματα, τα οποία είναι και πιο συμβατά, πχ το φεμινιστικό. Παράλληλα αντιτίθεται στην ταξική πάλη και προωθεί την αντίληψη περί «τέλους της ιστορίας».[2]
  • Αντιπαράθεση με τις ταξικές αναλύσεις: Το μεταμοντέρνο πολεμά τις ταξικές κοινωνικές αναλύσεις, τις απαξιώνει και τους επιτίθεται.
  • Μεταβλητότητα, αστάθεια, κινητικότητα, ρευστότητα, πολυσυνθετότητα: Τα παραπάνω αποτελούν χαρακτηριστικά των σύγχρονων κοινωνιών τα οποία το μεταμοντέρνο τα αγκαλιάζει και τα ανατροφοδοτεί. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά επιδρούν στην σύνθεση της ταυτότητας των σύγχρονων υποκειμένων και σε όρους επαγγελματικού αυτοπροσδιορισμού. Στη συνέχεια θα εστιάσουμε σε κάποια παραδείγματα για να δούμε και στην πράξη πως αυτά παίρνουν σάρκα και οστά στις σύγχρονες μορφές εργασίας.
  • Ατομικισμός: Το μεταμοντέρνο αγαπάει τον ατομικισμό και εξαίρει το υποκείμενο. Καλλιεργεί τον εγωισμό με πρόσχημα την «ελευθερία του ατόμου», χωρίς να μπορεί να υπερβεί τη λογική του «η ελευθερία σου σταματά εκεί που ξεκινά η δική μου». Βλέπει δηλαδή την ελευθερία σαν ένα ανταγωνιστικό αγαθό, σαν ιδιοκτησία με περιφράξεις, σαν να μην αποτελεί προϋπόθεση ελευθερίας οτιδήποτε από κοινού, αλλά μόνο το «αυτό είναι δικό μου». Θα λέγαμε ότι η δήλωση της Μ. Θάτσερ, ότι «δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο το άτομο» αποτελεί μια –ακραία μεν- σίγουρα μεταμοντέρνα δήλωση.

Ας προχωρήσουμε στην εξέταση έναν προς ένα των τομέων εκείνων που σχετίζονται με την εργασία και που δείχνουν να έχουν μεταβληθεί πρός κατευθύνσεις που φαίνονται απόλυτα συμβατές με τον μεταμοντερνισμό.

Εκπαίδευση εξειδίκευση:

 

Το σύγχρονο κοινωνικό υποκείμενο βγαίνοντας ή για να βγει στην αγορά εργασίας απαιτείται να έχει μια σειρά από πρωτοφανή προσόντα σε σχέση με το παρελθόν. Ιδιαίτερα οι καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας απαιτούν πτυχία, μεταπτυχιακά, σεμινάρια, διδακτορικά κλπ. Το άτομο καλείται να συνθέσει το βιογραφικό του με όλο και περισσότερα υλικά, ενώ τα ήδη κατεκτημένα προσόντα του σύντομα παλιώνουν και μοιάζουν ανεπαρκή. Ο εργαζόμενος, και ιδιαίτερα αυτός που εργάζεται σε εξειδικευμένες μορφές εργασίας, καλείται συνεχώς να ανταγωνίζεται στον στίβο των προσόντων άλλους συναδέλφους του. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να «επενδύει» στον εαυτό του μέσω σεμιναρίων, μετεκπαιδεύσεων και γενικά να «επικαιροποιείται», αφού στην αντίθετή περίπτωση, αν επαναπαυθεί, μπορεί να καταστεί ελλιπής. Παρατηρούμε λοιπόν εδώ (και όχι μόνο εδώ) πως μεταφράζεται η αστάθεια η ρευστότητα και η πολυσυνθετότητα του μεταμοντέρνου στην απόκτηση προσόντων για την αγορά εργασίας και πως το εκάστοτε άτομο μέσα από ατομική προσπάθεια (ατομικισμός) και κόστος αγωνίζεται να αντεπεξέλθει.

 

Αστάθεια στην εργασία.

 

Υπολογίζεται ότι ο μέσος άνθρωπος στην εποχή μας αλλάζει 12 δουλειές στη διάρκεια του ενεργειακού εργασιακού του βίου. Μόλις μια δυο γενιές πριν αυτός ο αριθμός ήταν ριζικά μικρότερος, όμως η μετανεωτερική εποχή συνηθίζει να τραβάει το χαλί συνεχώς κάτω από τα πόδια των εργαζομένων αναγκάζοντας τους να βρίσκονται συνεχώς σε μια διαδικασία εύρεσης εργασίας. Κάποιες φορές αυτή η κινητικότητα αποσκοπεί στην εύρεση καλύτερης αμοιβής ή αντικειμένου, ενώ άλλες φορές γίνεται βίαια, εξαιτίας μιας απόλυσης, ή εξαιτίας άσκησης αφόρητης πίεσης στην ήδη υπάρχουσα εργασία. Ιδιαιτέρως ενισχυτικά σε όλο αυτό το φαινόμενο λειτουργούν οι συμβάσεις εργασίας μικρού χρόνου (6μηνα 12μηνα), που αποτελούν στην εποχή μας μάλλον τον κανόνα παρά την εξαίρεση.

Πάντως σε κάθε περίπτωση, σήμερα περισσότερο από ποτέ, το άτομο δεν νιώθει άνετα, ή εκδιώκεται από την εργασία του σε ασύγκριτα εντονότερους ρυθμούς σε σχέση με το παρελθόν. Ακόμα και εντός της ίδιας επιχείρησης/εταιρείας, το άτομο καλείται να ανταποκριθεί σε διαφορετικά καθήκοντα με το χρόνο, καθώς η μετάθεση, η ανέλιξη, η επανατοποθέτηση, η αλλαγή ειδικότητας αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του σύγχρονου εργασιακού χώρου και τόπου.[3] Επίσης μεσουρανούν τα γραφεία ενοικιάσεως εργαζομένων με αποτέλεσμα ένας εργαζόμενος να είναι δυνατόν να δουλεύει τη μια βδομάδα για λογαριασμό της α επιχείρησης και την άλλη εβδομάδα για λογαριασμό της β. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, τα άτομα δεν μπορούν σε πολλές περιπτώσεις να πουν «είμαι φούρναρης», «είμαι τσαγκάρης» κλπ. Το τι επάγγελμα κάνουν είναι κάτι πιο περίπλοκο που δεν χωράει σε μια λέξη ούτε και μπορεί να περιγραφεί έτσι απλά.

 

Ελαστικές σχέσεις εργασίας

 

Είπαμε ότι το μεταμοντέρνο αγαπά τον τεμαχισμό και την αποδόμηση, αυτό είναι κάτι που αντανακλάται και στις καπιταλιστικές σχέσεις εργασίας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Οι εργαζόμενοι έχουν ξεχάσει τι πάει να πει 8ωρο πενθήμερο, αντί αυτού μπορεί να εργάζονται τη μια μέρα 4  ώρες, την άλλη 12 (που μπορεί στα χαρτιά να είναι 4 ώρες και στην πράξη 6), να δουλεύουν «σπαστά», να δουλεύουν Κυριακές, να δουλεύουν από το σπίτι μετά το πέρας του επίσημου ωραρίου τους κλπ. Μεταξύ άλλων, έχουμε και την προώθηση της αντίληψης περί ενεργού και ανενεργού χρόνου εργασίας. Στην πράξη δηλαδή, αν ένας εργαζόμενος που δουλεύει πωλητής σε ένα κατάστημα και στο κατάστημα αυτό δεν μπει πελάτης για 2 ώρες, αυτό να θεωρηθεί μη ενεργός χρόνος εργασίας και ο εργοδότης να έχει δικαίωμα να μην πληρώσει τον υπάλληλο για τις ώρες αυτές.

Αντιπροσώπευση των εργαζομένων

 

Ένα ακόμη φαινόμενο της μετανεωτερικότητας είναι η πίεση προς την απαξίωση των παραδοσιακών δομών εκπροσώπησης των εργαζομένων (συνδικαλισμός) και την εισαγωγή νέων θεσμών όπως είναι αυτός του «κοινωνικού εταίρου». Φυσικά όλα αυτά ταιριάζουν γάντι με το μεταμοντέρνο, και αυτό επειδή αντίθετα με την παραδοσιακή αντίληψη του συνδικαλισμού στην οποία προυποτίθεται η σύγκρουση μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, ο θεσμός του κοινωνικού εταίρου προϋποθέτει, την «κοινωνική ειρήνη» ανάμεσα τους, δηλαδή την κατάργηση της ταξικής πάλης.[4] Παρόμοιου τύπου θεσμός είναι και η κοινωνία των πολιτών.[5]

 

Νέοι τύποι μισοεργασίας μισο-αυτοαπασχόλησης

 

Το κεφάλαιο βρίσκει στην εποχή μας νέους τρόπους να κινητοποιήσει τους εργαζόμενους να εργαστούν για λογαριασμό του οι οποίοι όμως τυπικά δεν ανταποκρίνονται σε σχέση εργοδότη/εργαζόμενου. Μια πολυεθνική στις μέρες μας μπορεί να έχει εκατομμύρια άτομα να εργάζονται για λογαριασμό της χωρίς αυτοί να θεωρούνται υπάλληλοι της. Πάρτε για παράδειγμα το youtube, uber, το airbnb κ.α. Ο content creator (παραγωγός περιεχομένου) στο youtube γίνεται φορέας κερδοφορίας για λογαριασμό της επιχείρησης, η επιχείρηση όμως δεν έχει απέναντι του τις συμβατικές υποχρεώσεις (ασφάλιση, επιδόματα, αποζημίωση, δεν θα υπάρχουν επιπτώσεις αν λύσει τη συνεργασία μαζί του κλπ) που θα είχε αν θεωρούνταν υπάλληλος της. Επίσης τα άτομα που εργάζονται με αυτόν τον τρόπο, δεν είναι δυνατόν να αναπτύξουν συναδελφική αλληλεγγύη, ούτε είναι εύκολο να οργανωθούν μαζικά απέναντι στην όποια εταιρία. Αντικειμενικά εργάζεται ο καθ’ ένας ατομικά, δεν έρχεται σε επαφή με άλλους συναδέλφους του, και, ίσως, στη συνείδηση του να θεωρεί τον εαυτό του περισσότερο επιχειρηματία και «συνεταίρο»[6] παρά εργαζόμενο. Χάνεται λοιπόν η αίσθηση της συλλογικότητας, αν και στην πραγματικότητα το έργο που παράγεται είναι συλλογικό και όχι ατομικό, συντονισμένο και όχι ανεξάρτητο. Στην ουσία οι πολυεθνικές βρίσκουν τον τρόπο όχι μόνο να κερδοφορούν [χωρίς τις ενοχλητικές υποχρεώσεις του παραδοσιακού εργοδότη] από τον κόπο μας τη δημιουργικότητα μας και το ταλέντο μας (youtube), αλλά και από τα περιουσιακά σου στοιχεία (airbnb, uber).

 

Τέλος Πρώτου μέρους

 

[1] Όρος που εισήχθη στις κοινωνικές επιστήμες από τον Max Weber και αναφέρεται σε μια σχέση σύγκλισης, ώσμωσης αμοιβαίας ενίσχυσης μεταξύ δύο φαινομένων αλλά όχι με την στενή έννοια του αίτιου αιτιατού που συναντούμε στους φυσικούς νόμους. ( shorturl.at/bcqMN )

[2] https://www.iefimerida.gr/news/318389/o-anthropos-poy-proevlepse-telos-tis-istorias-tora-anisyhei

[3] Δεν υποστηρίζω πως αυτό δεν συνέβαινε και παλιότερα, ριζοσπαστικοποιείται όμως στην εποχή μας.

[4] Αυτό βέβαια είναι κάτι που χρόνια το επιδιώκει το κεφάλαιο, άλλοτε με ακραία μέσα (Ναζισμός/Φασισμός/4η Αυγούστου κ.α) άλλοτε με λιγότερο ακραία.

[5] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CF%8E%CE%BD

[6] Φυσικά οι όροι αυτού του «συνεταιρισμού» είναι ριζικά εις βάρος του ενός από τα δυο μέρη.

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

 

Το δεύτερο μέρος εδώ

Read Full Post »

BN-XN702_meese_D_20180219102420

Την τελευταία περίπου δεκαετία έχουν αναδειχθεί με πολύ εμφατικό τρόπο διάφοροι προβληματισμοί και θεωρίες γύρω από το ζήτημα της ταυτότητας/identity οι οποίες έχουν απασχολήσει τόσο τον επιστημονικό χώρο[1] όσο και τον χώρο της πολιτικής[2] αλλά και τον δημόσιο διάλογο. Στο επίκεντρο των θεωριών αυτών βρίσκονται διάφορες κοινωνικές ομάδες (κυρίως μειονοτικές αλλά όχι μόνο) και εξετάζονται τόσο οι κοινωνικές διεργασίες εντός των ομάδων αυτών, οι αλληλεπιδράσεις τους με άλλες ομάδες, καθώς επίσης και οι ψυχολογικές και κοινωνικές λειτουργίες των ατόμων που τις αποτελούν.

Η ανάδειξη αυτού του τύπου των θεωριών σε μεγάλο βαθμό στηρίχθηκε σε δυο μεγάλες εξελίξεις του σύγχρονου κόσμου, της υποκειμενικής μείωσης των γεωγραφικών αποστάσεων[3] και της αντικειμενικής αύξησης της ταχύτητας που οι διάφορες οικονομικές/κοινωνικές/πολιτικές διεργασίες συμβαίνουν και αλληλοεπιδρούν. Η αύξηση αυτή των ρυθμών και η μείωση των αποστάσεων επιδρά με καταλυτικό τρόπο στα ανθρώπινα υποκείμενα και τις κοινωνίες. Οι άνθρωποι αναλαμβάνουν πολύ περισσότερους και πιο πολύπλοκους ρόλους, έρχονται σε επαφή με πολλές διαφορετικές κουλτούρες, με πολύ πιο πολύπλοκες ιδέες, ενώ βρίσκονται πολύ πιο συχνά, σε σχέση με παλαιότερα, σε νέα περιβάλλοντα (μετανάστευση, σπουδές στο εξωτερικό, ταξίδια εργασίας), αλλάζουν πολλές φορές εργασία  ή και αντικείμενο εργασίας ενώ καλούνται να ανταγωνιστούν μεταξύ τους στο στίβο των τυπικών και ουσιαστικών προσόντων αν θέλουν να μείνουν «επίκαιροι». Παράλληλα, νέες ταυτότητες πηγάζουν από τη σεξουαλική ελευθέρωση ενώ κάποιες από τις παραδοσιακές μεταβάλλονται ή και απειλούνται με εξαφάνιση. Οι νέες ταυτότητες είναι πιο πολύπλοκες, πιο ασταθείς, ανατροφοδοτούνται συνεχώς ενώ η συνεχής κίνηση ιδεολογιών και ανθρώπων έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ολοένα και περισσότερων ρόλων αλλά και ομάδων εντός των ευρύτερων κοινωνικών συνόλων και τάξεων.

Στην ερώτηση, λοιπόν, αν ορθώς απασχολεί την κοινωνία και την επιστήμη το ζήτημα των ταυτοτήτων η απάντηση φυσικά είναι εύκολα ναι. Το επόμενο λοιπόν ερώτημα που τίθεται, είναι το κατά πόσο ο τρόπος με τον οποίο απαντάμε στις προκλήσεις που πηγάζουν από αυτά τα φαινόμενα είναι ο ενδεδειγμένος. Σκοπός μου στο παρόν άρθρο είναι να δείξω ότι η κυριαρχία του μεταμοντερνισμού στη συζήτηση γύρω από τις ταυτότητες, που σε μεγάλο βαθμό προσδιορίζει τις αντιλήψεις των [μειονοτικών] ομάδων και των υποκειμένων, αλλά και της επιστημονικής κοινότητας, είναι προβληματική και περισσότερο θολώνει το τοπίο παρά μας βοηθάει να κατανοήσουμε και να διαχειριστούμε το φαινόμενο, είτε ως κοινωνίες, είτε ως «ειδικοί», είτε ως διακριτά υποκείμενα.

Μια από τις βασικές διαστάσεις του μεταμοντέρνου αφορά στην παραίτηση από την ελπίδα αποκάλυψης της αντικειμενικής αλήθειας ή του γενικού νόμου. Άμα όμως δεν υπάρχει «αντικειμενική αλήθεια», τότε δεν υπάρχει και κριτήριο αξιολόγησης του τι είναι ακριβές και τι όχι, του τι είναι αληθές και τι όχι. Ο κάθε ένας έχει την άποψη του και αυτή του η άποψη δεν μπορεί να είναι καλύτερη ή χειρότερη από κάποιου άλλου αφού δεν υπάρχει κάποιο αντικειμενικό κριτήριο. Το μεταμοντέρνο είναι ευθέως συμβατό με τέτοιου είδους οπτικές, για αυτό και παράγει θεωρίες τέτοιου τύπου οι οποίες με τη σειρά τους διαχέονται στην κοινωνία και βρίσκονται εντός των θεωριών ταυτοτήτων και των αντιλήψεων που πηγάζουν από αυτές.

Σαν αποτέλεσμα των παραπάνω, το «υποκείμενο» βρίσκεται στο επίκεντρο και ταυτόχρονα στο κενό, είτε αυτό αφορά το άτομο  είτε ένα κοινωνικό υποκείμενο (όπως μια μειονοτική ομάδα). Το μεταμοντέρνο, σε αυτήν του την υπαρξιακή ταραχή, έρχεται και διδάσκει ότι υποκειμενική του αλήθεια είναι μια αλήθεια που έχει το ίδιο βάρος με όλες τις άλλες αλήθειες εκεί έξω. Δίνεται λοιπόν στα άτομα και στις μειονοτικές ομάδες η εντύπωση ότι η όποια «αλήθεια», αφού δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αντικειμενικά κριτήρια, είναι αυτό που πιστεύουμε και κανείς δεν δικαιούται να μας το προσβάλλει. Έτσι, και σε συνδυασμό με την ανάπτυξη θεωριών για το βιολογικό και το κοινωνικό φύλο[4], τα υποκείμενα κάνουν όπως λένε identify κατά βούληση και μη λαμβάνοντας υπόψη κανενός τύπου αντικειμενικότητα. Το αποτέλεσμα είναι να φτάνουμε σε μια σειρά από ακρότητες κατά τις οποίες μοιάζει απολύτως φυσιολογικό να μπορεί να αλλάζει κάποιος κοινωνικό φύλο όπως θα άλλαζε κάλτσες ή ακόμα και να μπορεί να αλλάζει είδος, αφού υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που κάνουν identify ως σκύλοι ή ως γάτες.

Στο εσωτερικό των ομάδων όλο αυτό δημιουργεί τελικά μια περιχαράκωση, αφού αυτές όλο και περισσότερο κλείνονται στην ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους αδιαφορώντας ή και ερχόμενοι σε αντιπαράθεση με την ευρύτερη κοινωνία που αρνείται να δει και να αναγνωρίσει τη δική τους πραγματικότητα.[5]

Σχετικά με την περιχαράκωση αυτή γράφει ο Hobsbawm:

«Πρώτα απ’ όλα, επιτρέψτε μου να επαναλάβω: οι ομάδες ταυτοτήτων είναι για τον εαυτό τους, για τον εαυτό τους και για κανέναν άλλον. Ένας συνασπισμός τέτοιων ομάδων που δεν συσπειρώνεται με βάση ένα κοινό σύνολο στόχων ή αξιών, έχει μόνο μια «ad hoc» ενότητα, όπως τα κράτη προσωρινά συμμάχησαν στον πόλεμο εναντίον ενός κοινού εχθρού.»[6]

Αυτό που ισχυρίζεται ο Hobsbawm είναι ότι τέτοιου είδους ομάδες, ομάδες πίεσης, που εμφανίζουν πολιτική δράση, είναι καταδικασμένες να επιστρέφουν στον εαυτό τους και είναι δομημένες έτσι που να μην μπορούν να δράσουν για μεγάλες περιόδους σε ένα ευρύτερο κοινωνικό κίνημα. Έχω γράψει σε παλαιότερο μου άρθρο ότι και από την πλευρά τους τα ευρύτερα κινήματα οφείλουν να συμπεριλαμβάνουν και τις (όποιες συμβατές) διεκδικήσεις των μειονοτήτων για να είναι δυνατή η ενσωμάτωση τους σε αυτά.

Οδηγούμαστε λοιπόν σε μια διάσπαση του όποιου υποκειμένου, στην προκειμένη περίπτωση του «κοινωνικού σώματος», σε τόσο μικρά κομματάκια που μάλλον το καθιστούν ανήμπορο να επιβάλλει τελικά τη βούληση του σε σημαντικά ζητήματα ή εκεί που πρέπει να συγκρουστεί με ισχυρά συμφέροντα. Η πολυδιάσπαση αυτή αποτελεί ένα ακόμη από τα χαρακτηριστικά της μεταμοντέρνας σκέψης, που δεν θα μπορούσε ποτέ να δει με συμπάθεια κάτι τόσο ευρύ όπως είναι η εργατική τάξη που σαν κοινωνικός τύπος είναι δυνατόν και να οριστεί αντικειμενικά εντός του καπιταλιστικού συστήματος, και να συσπειρώσει τα υποκείμενα γύρω από βασικά ζητήματα πάλης. Τα μεταμοντέρνα «Εγώ» όμως δεν μπορούν να χωρέσουν ποτέ σε ένα τόσο μεγάλο «εμείς», και αυτό είναι κάτι που εξηγεί γιατί ο καπιταλισμός είναι αρκετά φιλικός απέναντι στο μεταμοντέρνο. Για αυτό όσο και αν μοιάζει ο μεταμοντέρνος λόγος ως χειραφετικός, τα όρια χειραφέτησης εντός το μεταμοντέρνου είναι ιδιαιτέρως περιορισμένα στα επι μέρους.

Υπάρχει όμως και μια τριγωνική σχέση ανάμεσα στο μεταμοντέρνο, την ταυτότητα και τον δικαιωματισμό. Συχνά οι ομάδες πιέσης ζητούν τυπικά δικαιώματα ή τυπική αναγνώριση. Στην ολη αυτή εξίσωση αυτό που οι μεταμοντέρνες τάσεις τείνουν να αγνοούν είναι το επόμενο βήμα του «έχω δικαίωμα να…» και αυτό είναι το «έχω τη δυνατότητα να…». Πχ, είναι ενα πράγμα το να αποκτήσουν οι γυναίκες με βάση το νόμο τυπική ισότητα και ένα άλλο πράγμα να αποκτήσουν ουσιαστική ισότητα. Το μεταμοντέρνο, λοιπόν, στέκει κυρίως στους τύπους και λιγότερο στην ουσία, επιμένει θα λέγαμε στο τυπικό για να υποβαθμίσει την αξία του ουσιαστικού. Για να το πούμε και αλλιώς, ειναι διαφορετικό να έχεις το δικαίωμα να μπεις στην Αθηνών – Κορίνθου και διαφορετικό αν έχεις να πληρώσεις τα διόδια.

Untitled

Καθόλου αποσυνδεμένη με τα παραπάνω δεν είναι η μετανεωτερική αντίληψη περί αυτοδιάθεσης του σώματος. Όταν το Εγώ νομιμοποιείται να μη δίνει λογαριασμό σε κανένα, τότε γιατί να υπάρχουν περιορισμοί και στο τι μπορεί να κάνει το άτομο με το σώμα του; «Αν θέλω να με βλάψω θα με βλάψω και κανείς δεν μπορεί να με εμποδίσει…», σε αυτά τα άκρα ωθούνται οι μεταμοντέρνες αντιλήψεις. Το άτομο, θεωρητικά, δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα[7] και οποιαδήποτε προσπάθεια θεσμοθετημένης παρέμβασης στα θέλω του από οποιοδήποτε κρατικό οργανισμό, θεωρείται αυτομάτως ολοκληρωτισμός. Ακόμη και η κοινωνική πρόνοια σε αυτά τα πλαίσια μπορεί να χαρακτηριστεί ολοκληρωτική. Το αποτέλεσμα είναι να γίνεται σταδιακά αποδεκτή η χρήση ναρκωτικών αρκεί αυτά να γίνονται σε ειδικούς χώρους χρήσης, ενώ παράλληλα  μετατρέπεται σε ντεμοντέ η όποια αντίληψη περί καταπολέμησης της χρήσης ουσιών. Αναλόγως, σε πολλά «εξελιγμένα» κράτη του Δυτικού κόσμου, έχει ανοίξει μια κουβέντα περί υποβοηθούμενης αυτοκτονίας με την φροντίδα του κράτους. Πρόσφατα μάλιστα λανσαρίστηκε από τις Κάτω Χώρες η «λύση» του χαπιού αυτοκτονίας για άτομα άνω των 70 ετών που δεν θέλουν να συνεχίσουν τη ζωή τους.

Υπάρχει και μια πολύ καλύ ταινία που πραγματεύεται το ζήτημα της αυτοδιάθεσης του σώματος, λέγεται Ares και είναι δυστοπική ταινία επιστημονικής φαντασίας σε ένα κόσμο που η αυτοδιάθεση του σώματος έχει φτάσει στο έπακρο. Στον κόσμο αυτό τα άτομα είναι ελεύθερα να πουλάνε τα όργανα τους, να παίρνουν ότι ουσίες θέλουν, να γίνονται πειραματόζωα, να πουλούν τον εαυτό τους με συμβόλαια σε εταιρίες κλπκλπκλπ.

Στα πλαίσια λοιπόν του μεταμοντέρνου, το σύγχρονο κράτος καλείται να διαχειριστεί τα αρνητικά κοινωνικά προβλήματα, όχι με την αντιμετώπιση τους, αλλά με το να τα αποδεχθεί και να τα εντάξει ως κανονικότητες. Οτιδήποτε άλλο μπορεί να θεωρηθεί ολοκληρωτικό, ασχέτως αν τελικά, στα πλαίσια της απελευθέρωσης του σώματος, προτείνονται λύσεις που χρησιμοποιήθηκαν από τους ναζί όπως η ευθανασία. Δυστυχώς τέτοιου τύπου θεωρίες περί αυτοδιάθεσης του σώματος βρίσκουν μεγάλη απήχηση στο λαό, ενώ δεν θα έπρεπε γιατί στην πραγματικότητα του εναντιώνονται. Πρέπει να απαιτούμε από το κράτος να δημιουργεί τις συνθήκες για να γίνουμε καλύτεροι να υπάρχει πρόνοια για επανένταξη στην κοινωνία όσων πέφτουν σε λακκούβες, όμως αυτό κοστίζει και το αστικό κράτος δεν θέλει να επενδύει στην πρόνοια. Αντί αυτού, οι συνθήκες έχουν γίνει τόσο άθλιες που οι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να θέλουν να δώσουν τέλος στη ζωή τους, είτε αυτοκτονώντας άμεσα είτε έμμεσα (ναρκωτικά), ότι πιο εύκολο και ανέξοδο για το αστικό κράτος είναι να τους κρατάει το χέρι σε τούτη την καταστροφική πορεία ή να πατάει τη σκανδάλη και να τους ξεφορτώνεται. Αυτό μπορεί να αφορά είτε τη φυσική είτε την κοινωνική εξόντωση τους.

Τέλος, το μεταμοντέρνο αγκαλιάζει το «πολιτικά ορθό» και το πολιτικά ορθό είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις θεωρίες ταυτοτήτων. Οι μειονοτικές ομάδες, για παράδειγμα, αγωνίζονται πολύ συχνά για την επιβολή του πολιτικά ορθού, ακόμη και όταν αυτό δεν είναι λογικά ορθό. Αλλά ακόμη και όταν δικαίως διάφορες μειονοτικές ομάδες εναντιώνονται σε μη πολιτικά ορθές λέξεις, πχ να μη χρησιμοποιείται η ιστορικά αρνητικά φορτισμένη λέξη niger, συχνά η εμμονή στην διατύπωση δεν δίνει χώρο (η αποκρύπτει την) στην πρακτική αντιμετώπιση διαφόρων φαινομένων, όπως είναι στην προκειμένη περίπτωση ο ρατσισμός. Το παραπάνω παρατηρείται ξεκάθαρα στις πολιτικές επιλογές δημοκρατικών και ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ που προωθούν ένα προοδευτικό ή συντηρητικό προφίλ με βάση την υιοθέτηση ή μη ενός πολιτικά ορθού λόγου, ικανοποιώντας έτσι τους οπαδούς τους και υφαρπάζοντας της ψήφο τους χωρίς να χρειαστεί να παρέμβουν στην ουσία των προβλημάτων (ή παρεμβαίνοντας με αρνητικό πρόσημο).[8]

Εν τέλει, το μεταμοντέρνο καταφέρνει να παρεισφρήσει στις σύγχρονες κοινωνίες ως κάτι επαναστατικό, ριζοσπαστικό και νέο. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να παίρνει το παλιό και συντηρητικό και να το περνάει μέσα από μια αίθουσα παραμορφωτικών καθρεπτών προσπαθώντας να το επανεφεύρει  ή τουλάχιστον να μας μπερδέψει τόσο  με τις τόσες διαθλάσεις που να το δεχθούμε ως κάτι νέο και να υιοθετήσουμε στοιχεία του. Το μεταμοντέρνο σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί εργαλείο κοινωνικής απελευθέρωσης, είναι το ακριβώς αντίθετο, είναι ένα 12αρι κλειδί με το οποίο ποτέ δεν θα μπορέσεις να ξεβιδώσεις την τεράστια βίδα εκείνη που θα φέρει την κοινωνική πρόοδο. Οι όποιες ελευθερίες ευαγγελίζεται είναι είτε κατ’ όνομα μόνο ελευθερίες, είτε αφορούν προόδους που επιτρέπεται να γίνουν μέσα στα πλαίσια του οικονομικού συστήματος χωρίς να απειληθεί στο ελάχιστο η κυριαρχία του. Έχεις την ελευθερία μεν να ισχυρίζεσαι ότι είσαι κόκορας με βάση τις επιταγές του μεταμοντέρνου, όταν όμως θα πας στη δουλειά για να βιοποριστείς θα πρέπει να δουλέψεις σαν το σκύλο και να αμοίβεσαι σαν σπουργίτι και αυτό δεν είναι κάτι που προβληματίζει τους μεταμοντέρνους.

Οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου που εκφράζονται με ραγδαίο τρόπο βοηθούν το μεταμοντέρνο να καρποφορήσει ως στοιχείο αποδοχής μη δυνατότητας κατανόησης, πόσο μάλλον συνειδητής συνολικής παρέμβασης, ενός τόσο ταχέως κινούμενου και πολύπλοκου κόσμου που κανέναν δεν περιμένει. Στα πλαίσια όλου αυτού που συμβαίνει στο μακροεπίπεδο, στο μικροεπίπεδο, τα υποκείμενα μένουν κλεισμένα μέσα σε ιδεαλιστικές ταυτότητες και παγιδευμένα στο Εγώ τους, σε ένα είδος αυτό – ικανοποίησης που απέχει πολύ από την υγιή κοινωνική πραγμάτωση.  Παράλληλα είναι ανήμπορα να στοιχειοθετήσουν ένα αντίπαλο δέος σε όσα συμβαίνουν στο περιβάλλον που πηγάζουν από ένα σύστημα που τα υπερβαίνει ως άτομα και ως μικρές ομάδες. Συμπερασματικά, οι μεταμοντέρνες αντιλήψεις και οι θεωρίες που πηγάζουν ή που επηρεάζονται από αυτές, αντί να δίνουν πραγματικά χρήσιμες απαντήσεις στα υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα, γίνονται μέρος του ίδιου του προβλήματος συμβάλλοντας είτε παθητικά είτε ενεργητικά στη διαιώνιση του.

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

[1] Ιδιαίτερα τις ανθρωπιστικές/κοινωνικές επιστήμες και τα παρακλάδια τους όπως η κοινωνιολογία, η ψυχολογία, η ανθρωπογεωγραφία, η πολιτική επιστήμη κ.α.

[2] Το κόμμα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, έχει προσαρμόσει στον πολιτικό του λόγο και στην πολιτική του προπαγάνδα μια σειρά από «ελευθεριακές» αντιλήψεις οι οποίες πηγάζουν από επεξεργασίες εντός του χώρου των θεωριών ταυτότητας. Ανεξάρτητα όμως από την υιοθέτηση μέρους αυτών των θεωριών από κάποιο πολιτικό κόμμα ή κόμματα, αυτές είναι έτσι και αλλιώς πολιτικά φορτισμένες αφού εστιάζουν σε μειονοτικά ζητήματα και υιοθετούνται από διάφορες «ομάδες πίεσης» που τις εντάσσουν στο ιδεολογικό οπλοστάσιο τους.

[3] Υποκειμενική επειδή δεν είναι πως η Γη συρρικνώθηκε αλλά ότι μπορούμε να ταξιδέψουμε ή να έρθουμε σε έμμεση επαφή με οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με το παρελθόν.

[4] Θεωρίες οι οποίες υποστηρίζουν ότι υπάρχει βιολογικό και κοινωνικό φύλο (sex και gender) και ότι το κοινωνικό φύλο αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή. Αν και αυτές οι θεωρίες δεν είναι κατά βάση λανθασμένες, η πλήρης αποσύνδεση του κοινωνικού φύλου από το βιολογικό δεν μπορεί παρά να είναι ιδεαλιστική λαθροχειρία.

[5] Επειδή δεν θέλω να παρεξηγηθώ, ξεκαθαρίζω ότι εδώ δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν ιδιαίτερες διαστάσεις που χαρακτηρίζουν την α ή τη β κοινωνική ομάδα και την κάνουν να διακρίνεται από το ευρύτερο σύνολο ή ότι αυτό δεν είναι θεμιτό. Αυτό που θέλω να δείξω είναι ότι οι μεταμοντέρνες αντιλήψεις οδηγούν τις ομάδες και τα άτομα να δρουν με ένα είδος βουλησιαρχίας χωρίς εξωτερικά κριτήρια και με εσωτερικά κριτήρια τα οποία οφείλουν να σχετίζονται με το αχαλίνωτο Εγώ.

[6] https://praxisreview.gr/eric-hobsbawm%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%AE%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83/?fbclid=IwAR0rHi25NbMiTxIcBW4_o09uVZirJc53c_dPNWY33xdVKrAOW2DC1knjbyw

[7] Αντικειμενικά βέβαια περιορίζεται από τους νόμους του καπιταλισμού.

[8] Για περισσότερα γύρω από το πολιτικά ορθό μπορείτε να διαβάσετε ένα παλιότερο μου άρθροεδώ.

Read Full Post »

Κυκλοφορεί σε διάφορα φασιστοσαιτ (παράδειγμα 1, παράδειγμα 2) και σε λογαρισμούς η παρακάτω σύνθεση, που υποτίθεται απεικονίζει πρόσφυγες/μετανάστες (ή λάθρο στην ούγκανη ορολογία) να καλοτρώνε και έναν έλληνα να ψάχνει φαγητό στα σκουπίδια. Μάλιστα ένα από τα δημοσιεύματα που αναδημοσιεύεται σε πολλά site, έχει τίτλο «εις θάνατον αχρείοι» μαρτυρόντας έτσι και το γενικότερο προσανατολισμό του.

εκκηνες208203421_3323625060069015552_n

Χούμους έχει;

Εκτός από τη γενικότερη σκατοψυχιά του μηνύματος της φωτογραφίας, η σύνθεση της είναι πέρα για πέρα πλαστή, κάτι που μπορεί να αποδειχθεί πολύ εύκολα.

Η πάνω φωτογραφία, για παράδειγμα, δεν προέρχεται από κάποιο πλουσιοπάροχο συσσίτιο με φαγητά τα οποία τρώνε στα στρατόπεδα που ζουν [κάτω από άθλιες συνθήκες] οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Αντίθετα, αποτελεί μια δράση που οργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη (στα πλαίσια του 19ου φεστιβάλ ντοκιμαντέρ), από τον ΟΗΕ, στην οποία 8 σεφ, που είναι μετανάστες στη χώρα μας, μαγειρεύουν φαγητά της πατρίδας τους για να κεράσουν τους έλληνες επισκέπτες. Είναι λοιπόν μια πράξη προσφοράς των προσφύγων/μεταναστών προς τους έλληνες και όχι το αντίθετο.

Γεύσεις που ενώνουν τον κόσμο

Στην κάτω φωτο, προφανώς το ότι ο κύριος που ψάχνει τα σκουπίδια είναι έλληνας, το διαπιστώνουμε από την πλάτη του, στην οποία κυριαρχεί το απαστράπτον ελληνικό dna. Εξόν από το dna της πλάτης του, αποκλείεται να είναι ο εικονιζόμενος κάποιος μετανάστης, αφού αυτοί ξέρουν και καλοτρώνε, όπως βλέπουμε και στην πάνω φωτογραφία.

Αν κάτι μας αποδεικνύει η συγκεκριμένη σύνθεση, είναι ότι η φασιστική προπαγάνδα ούτε έξυπνη χρειάζεται να είναι ούτε καλοστημένη για να έχει αποτελέσμα, και αυτό σε μεγάλο βαθμό έχει να κάνει με το κοινό στο οποίο απευθύνεται, τη σκατοψυχία του, και τα εξαρτημένα αντανακλαστικά του.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

 

 

 

Read Full Post »

index

Πρόσφατα έγινε θόρυβος σχετικά με μια δήλωση γνωστής (όχι σε εμένα) δημοσιογράφου σχετικά με τις προσφυγικές ροές που έρχονται στην Ελλάδα.

 

Ούτε λίγο ούτε πολύ, η δημοσιογράφος μας λέει ότι οι πρόσφυγες από τη Συρία μπαίνουν σε βάρκες και έρχονται με την κοιλιά τούρλα προκειμένου να γενοβολήσουν τα νεογνά τους στις πανέμορφες ελληνικές παραλίες. Είναι κάτι δηλαδή σαν την χελώνα καρέτα καρέτα, η οποία διαλέγει τις φιλόξενες ελληνικές ακτές για να κάνει τα αυγά της ταξιδεύοντας μίλια ολόκληρα με την κοιλιά τούρλα και  εκείνη. Μάλιστα, σύμφωνα με την καλή δημοσιογράφο για κάθε ενα παιδί που φέρνουν στον κόσμο τα ελληνικά ζευγάρια, τα ζευγάρια εκείνα των μεταναστών φέρνουν 5-6 γιατί έτσι έχουν μάθει αφού δεν τους ενδιαφέρει και τόσο να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Δηλαδή μπορεί να ξεπερνούν και την καρέτα καρέτα, αφού αν και κάνει μεν πολλά αυγά, λίγα είναι εκείνα τα χελωνάκια που τελικά θα επιζήσουν… βέβαια ούτε και τα μεταναστάκια επιβιώνουν όλα για να λέμε και του στραβού το δίκιο.

Ας δούμε όμως μερικά στατιστικά:

syriaλο

elladaλο.png

Στα παραπάνω πινακάκια απεικονίζονται οι γεννήσεις κάθε 1000 άτομα κάθε χρόνο για τη Συρία (πάνω) και για την Ελλάδα (κάτω)

Αν πάρουμε το έτος 2017 παρατηρούμε ότι για κάθε 21 νεογνά στη Συρία έχουμε 8,2 στην Ελλάδα, δηλαδή κάτι παραπάνω από διπλάσια, και όχι πενταπλάσια ή εξαπλάσια όπως λέει η δημοσιογράφος. Παρατηρούμε επίσης ότι χρόνο με το χρόνο οι γεννήσεις στη Συρία μειώνονται από το 2001 και μετά. Επιπλέον, αυτός ο ρυθμός γεννήσεων δύσκολα να αφορά τα Hot Spot, εκτός και αν η δημοσιογράφος έκανε την έρευνα της και διαπίστωσε ότι τα στρατόπεδα αυτά είναι στην πραγματικότητα μικρές ερωτικές φωλίτσες. Ότι δηλαδή, στις απάνθρωπες συνθήκες που ζουν οι πρόσφυγες, αποφασίζουν να κάνουν και 4-5 παιδιά ο κάθε ένας και ότι ήθελε προκύψει… χίλιοι καλοί χωρούνε.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε φυσικά τέτοιες βλακείες, τα ίδια έλεγαν και την περίοδο που στην Ελλάδα μετανάστευαν αλβανοί, ότι κάνουν πολλά παιδιά και θα αλβανοποιήσουν την Ελλάδα. Το ενδιαφέρον είναι ότι τον καιρό της μετανάστευσης των Αλβανών, στην Αλβανία γεννιόταν περίπου τα ίδια παιδιά ανα χίλιους κατοίκους με όσα σήμερα στη Συρία (περίπου 20 – 22 /1000 κατοίκους). Όμως οι αλβανοί (που δεν μπουζουριάστηκαν και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης) ήταν αυτοί που ελληνοποιήθηκαν και όχι το αντίθετο.

αλβίτλο

Καλό θα ήταν λοιπόν, πριν πούμε την κάθε καφενειακή ατάκα μας από την τηλεόραση, αφού μας βλέπει τόσος κόσμος, να το ψάχνουμε και λίγο. Διαφορετικά, ακόμη και αν κάτι δεν γίνεται εκ του πονηρού, δημιουργεί εντυπώσεις στρεβλές στην…. κοινή γνώμη. Ιδιαίτερα όταν αφορά ταλαιπωρημένους ανθρώπους και μικρά παιδάκια που για το ξερίζωμα τους ευθύνη έχει και η χώρα μας ως μέλος της ανίερης συμμαχίας….

Παρακάτω οι πηγές για τους πίνακες

https://www.indexmundi.com/g/g.aspx?c=sy&v=25

https://knoema.com/atlas/Greece/Birth-rate

https://knoema.com/atlas/Albania/Birth-rate

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

 

 

Read Full Post »

bogdanos

Ψηλά νοήματα!

Εισαγωγή

 

Διαβάζοντας διάφορα, σχετικά με το ντόρο που έχει προκληθεί τελευταία με την ταινία του Κ. Γαβρά για τον Γ. Βαρουφάκη (Adults in the room), και με την πόλωση που έχει δημιουργήσει αυτή η ταινία, έκανα διάφορες σκέψεις. Πρώτος και καλύτερος έκρινα την ταινία με βάση το trailer και μου φάνηκε γελοία, καταλαβαίνω αυτούς που λένε ότι δεν πρέπει να διαμορφώνεις άποψη για μια ταινία μόνο από το trailer, όμως καμιά φορά κάτι άμα μοιάζει με σκατά και μυρίζει σαν σκατά δεν χρειάζεται και να τα δοκιμάσεις για να το διαπιστώσεις ότι είναι σκατά.

Σκέφτηκα επίσης, ότι κάποια από αυτά τα άτομα που λένε «περιμένετε την ταινία για να κρίνετε», αν η ταινία ήταν –για παράδειγμα- του Σμαραγδή και όχι του Γαβρά, ίσως να την έκραζαν και οι ίδιοι έχοντας δει μόνο το trailer. Ότι δηλαδή το ποιος είναι ο σκηνοθέτης έχει μεγάλη σημασία για το αν είναι αρνητικά η θετικά προσκείμενος κάποιος σε μια ταινία, αλλά και σε άλλες μορφές τέχνης γενικότερα, ιδιαίτερα μάλιστα όταν υπάρχουν ιδεολογικές αποχρώσεις.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, αποφάσισα και εγώ να κάνω ένα μικρό ερασιτεχνικό πείραμα έτσι ώστε να το δω όλο αυτό και στην πράξη.

Το πείραμα

Αυτό που έκανα ήταν πολύ απλό, πήρα δυο ποιήματα του Κ. Μπογδάνου και τα δημοσίευσα στο τοίχο μου και σε ακόμη ένα τοίχο για μερικές ώρες. Έκανα όμως μια μικρή κομπίνα, στο ένα από τα δυο ποιήματα έβαλα το όνομα του Μπογδάνου, στο άλλο έγραψα Κώστας Καριωτάκης. Σκοπός μου ήταν να καταγράψω τις διαφορές στις αντιδράσεις στα δυο ποιήματα. Πριν παρουσιάσω τα αποτελέσματα να ξεκαθαρίσω ότι όλο αυτό δεν το έκανα για να κοροϊδέψω κάποιον, θα μπορούσα έτσι και αλλιώς να την πατήσω και εγώ σε άλλη περίπτωση.

Θα μπορούσα φυσικά να κάνω πολλές ακόμη παραλλαγές του πειράματος, όπως για παράδειγμα να βάλω δυο φορές το ίδιο ποίημα υπογεγραμμένο όμως τη μια από τον Μπογδάνο και την άλλη από τον Καρυωτάκη. Νομίζω όμως πως οι περιορισμοί που μου έθετε το μέσον καθώς επίσης και το γεγονός ότι για να γίνει ένα σοβαρό πείραμα απαιτεί μεγάλη προετοιμασία δεν μου επέτρεπαν να πάω σε τόσο βάθος. Ήθελα απλά να αναδείξω ένα ζήτημα όχι να το μετρήσω επιστημονικά και να προβώ σε μια επιστημονική ερμηνεία και διαχείριση των αποτελεσμάτων.

Τα ποιήματα

Τα ποιήματα που επιλέχθηκαν είναι τα παρακάτω:

«Ακόμα αναπνέει, καυτός συνεαυτός αργόμισθος,

Ξενοφερμένος ενδοβαλτός, ώσπου να σβήσει στο φλογώδες άηχο»

Κωνσταντίνος Μπογδάνος, »Ξένο σώμα»

 

ΔΙΑΘΗΚΗ
Σιγανό της αγάπης μας γλύκισμα,
Τρυφερό ποιητών το απάνθισμα,
Μιας πατρίδας βελούδινης χώρα,
Των θεμάτων των λέξεων κύματα,
Ορεινές κορυφές νοήματος γράφουν

Νέο θάρρος στ’ ωραίο κοσμοσύντριμμα,
Οιμωγές πιο σωστές κι από γέννα,
Πιο ορθές κι από δόξα – από πίστη
Στερεότεροι φθόγγοι, του τέλους
Στολισμοί ενός κόσμου απροσμάχητου

Το τραγούδι μιας πάταξης τύραννου
Πονηρού, νοσουργού αεικίνητου,
Λαβωμένου εξ αρχής φόβου φύλακα
Του αδύναμου φαύλου απεκρίζωμα
Ως υπόσχεση, όρκο θεάρεστο άδουν.

Κώστας Καρυωτάκης (στην πραγματικότητα είναι και αυτό του Μπογδάνου)

 

Τα αποτελέσματα

Συνολικά το ποίημα του Μπογδάνου συγκέντρωσε 49 αντιδράσεις, αναλυτικότερα:

συνολα μπογδανος

Συνολικά το ποίημα του Μπογδάνου που ήταν υπογεγραμμένο ως Κώστας Καρυωτάκης συγκέντρωσε 32 αντιδράσεις, αναλυτικότερα:

καρυωταξης

Ορίζουμε το πρώτο emoticon ως χαχα, το δεύτερο ως like, το τρίτο ως καρδιά, το τέταρτο ως κλαψ και το πέμπτο ως ωωω!

Μια μικρή ανάλυση των αποτελεσμάτων

Παρατηρούμε ότι, το σύνολο των αντιδράσεων που αφορούν το ποίημα του «Καρυωτάκη» είναι θετικές, «καρδούλα» και «like». Αντίθετα στο ποίημα του Μπογδάνου υπάρχουν περισσότερες κοροϊδευτικές αντιδράσεις «χαχα» λίγες «κλαψ» και «ωωω!» Υποθέτω επίσης ότι και οι περισσότερες καρδούλες μπήκαν με ειρωνική διάθεση.

Επιπλέον, στο ποίημα που εμφανίζονταν ως ποίημα του Καρυωτάκη δεν υπήρξαν σχόλια, στο ποίημα του Μπογδάνου γράφτηκαν πολλά περιπαιχτικά σχόλια (γύρω στα 30), παραθέτω μερικά ενδεικτικά.

«Αυτός ο ενδοβαλτός με τσάκισε!»

«Αναρχολουμπενομαγισσα εισαι ρε;;»

«Γιαλατζι ζουραρης….»

«Πάλι χαλάει τη μελάνη, συνεκτικός περίτεχνα κι αργά

Ακόμα γράφει δίχως αύριο, το αύριο στον Μελιγαλά.

Ω.

[ευχαριστώ]»

«Σαν να έφαγα χλαπάτσα στη μούρη.»

«Με λεν’ Αρτέμη.»

 

Να σημειωθεί επίσης ότι ένας χρήστης κατάλαβε την κομπίνα, αλλά και ότι το ποίημα του «Καρυωτάκη» είχε και μια αναδημοσίευση!

 

Συμπεράσματα

  • Γενικότερα ένα έργο τέχνης είναι δύσκολο να αξιολογηθεί αντικειμενικά, συχνά, η αξιολόγηση του γίνεται με βάση τον καλλιτέχνη που το δημιούργησε. Για παράδειγμα ένα έργο του Πικάσο, ότι και αν είναι, θα έχει τεράστια συμβολική και χρηματική αξία στο χρηματιστήριο της τέχνης. Αντίστοιχα, ένα ποίημα που φέρει την υπογραφή του Καρυωτάκη, που είναι ποιητής που χαίρει γενικής αποδοχής, προδιαθέτει θετικά όσους το διαβάσουν. Αντίθετα, ένα ποίημα γραμμένο από τον Μπογδάνο, ο οποίος αποτελεί μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα (ιδιαίτερα στον κύκλο των φίλων μου του fb που είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία κομμουνιστές), σε προδιαθέτει να του κάνεις καζούρα.
  • Είναι δεδομένο ότι υπάρχει μια επιπολαιότητα στις αντιδράσεις των χρηστών του fb, πολλοί απλά πατάνε like σε δημοσιεύσεις φίλων τους χωρίς να τις πολυψάξουν. Το ποίημα του Μπογδάνου με το όνομα του στο τέλος επιλέχθηκε επίτηδες από εμένα να είναι μικρό, έτσι ώστε να το διαβάσουν ολόκληρο οι περισσότεροι και να δουν το όνομα του στο τέλος έτσι ώστε να πυροδοτηθούν οι ανάλογες αντιδράσεις. Το ποίημα που είχε την υπογραφή του Καρυωτάκη (που ήταν και αυτό του Μπογδάνου), ήταν μεγαλύτερο και ίσως κάποιοι χωρίς να κάνουν τον κόπο να το διαβάσουν πάτησαν like, διαφορετικά ίσως περισσότεροι ανακάλυπταν ότι κάτι δεν πάει καλά.
  • Πρέπει να είμαστε λίγο υποψιασμένοι σχετικά με το περιεχόμενο των δημοσιεύσεων του fb, ιδιαίτερα όταν αυτές προέρχονται από φιλικά πρόσωπα, γιατί εκεί είναι πιο πιθανό να την πατήσουμε.
  • Είναι καλό να αξιολογούμε το περιεχόμενο των έργων τέχνης και όχι να παρασυρόμαστε μόνο από τη φήμη του καλλιτέχνη που τα υπογράφει. Μια ταινία, ένα ποίημα, ένας πίνακας ζωγραφικής είναι καλό να μας αρέσει για το περιεχόμενο του όχι για τα φετίχ που το συνοδεύουν (ωωωωω αυτός ο πίνακας είναι Ρέμπραντ, ωωωωωω αυτή η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον Πολάνσκι, ωωω αυτό το ποίημα είναι του Ρίτσου). Φυσικά το φετίχ της φήμης του καλλιτέχνη, ειδικά στις εικαστικές τέχνες, αντικειμενοποιείται στην χρηματική τους αξία, αλλά αυτό δεν μας ενδιαφέρει και τόσο αν δεν εμπορευόμαστε οι ίδιοι τα έργα τους.

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Δείτε όσοι θέλετε και το παρακάτω βιντεάκι με τη φάρσα που κάνει  κάποιος για να δείξει πως αποκτά επίπλαστη -φετιχιστική- αξία η «μοντέρνα τέχνη»:

 

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Thing-Ultimate-Marvel-Comics-Fantastic-Four-a

Δημήτρης Κουτσούμπας, ΓΓ ΚΚΕ

Στην Εβραίική παράδοση το Γκόλεμ είναι ένα κινούμενο ανθρωπόμορφο ον το οποίο έχει κατασκευαστεί με τη χρήση μαγείας αποκλειστικά από νεκρή μάζα (συνήθως πηλός ή λάσπη).[1]

…Περίπου σαν κάτι τέτοιο – Γκόλεμ- αντιλαμβάνεται ο αρθρογράφος του βαξεβανικού Documento τον Γ.Γ του Κ.Κ.Ε Δημήτρη Κουτσούμπα, αφού στο άρθρο του με τίτλο «Ο άνθρωπος από πέτρα» χρησιμοποιεί μερικές από τις παρακάτω προτάσεις για να τον περιγράψει. (ανάμεσα στα παραθέματα του άρθρου θα παρεμβάλω και δικό μου σχολιασμό)

Το ΚΚΕ γερνάει. Και, σταγόνα σταγόνα σε κάθε εκλογική αναμέτρηση αλλά και στα ενδιάμεσα διαστήματα, αιμορραγεί. Αποξηραίνεται. Στεγνώνει. Χάνει εκείνη τη μαρξιστική υγρασία που κάποτε επαγγέλθηκε την επαναστατική αλλαγή της καπιταλιστικής ερήμου σε σοσιαλιστική κοιλάδα της αφθονίας

Η παραπάνω παράγραφος πραγματικά μου θυμίζει κάποιους καλούς μαθητές/τριες στο γυμνάσιο και στο λύκειο, που θέλοντας να εντυπωσιάσουν τον καθηγητή της έκθεσης και να πάρουν καλό βαθμό χρησιμοποιούσαν σε κάθε παράγραφο καμιά 25αριά εντυπωσιακές λέξεις. Δεν γνωρίζω ποιους προσπαθεί να εντυπωσιάσει εδώ ο κύριος Ι.Σ. Καριώτης με το εκλεπτυσμένο του ύφος, πάντως με την υγρασία τα έχει καλά, αφού έχει μάθει να σαλιαρίζει υπέροχα, χωρίς όμως να εντυπωσιάζει με το περιεχόμενο του. Όσο για τον ειρωνικό του τόνο στα περί καπιταλιστικής ερήμου και την απαξίωση του σοσιαλισμού, εκεί δεν χρειάζεται να πούμε κάτι, το τι είναι και τι δεν είναι ο καπιταλισμός του το απαντάει η καθημερινότητα κατάμουτρα.

Αν ήθελε κανείς να προσδώσει στο σημερινό ΚΚΕ το πρόσωπο ενός ανθρώπου, θα διάλεγε ασφαλώς τον Δημήτρη Κουτσούμπα. Οχι γιατί είναι ο γραμματέας και αναμφισβήτητος ηγέτης αυτού του κόμματος. Αλλά γιατί ως φυσιογνωμία, λόγος, χαμόγελο, στήσιμο, αντανακλαστικά, ο καθένας έτσι φαντάζεται το ΚΚΕ. Οικονομία στα χαμόγελα, σκληρές καταγγελίες, δεδομένη και διαρκής απέχθεια για όλα τα άλλα πολιτικά ρεύματα και κόμματα, με ιδιαίτερη προτίμηση στον ΣΥΡΙΖΑ, και διακόσιες ταξικές λέξεις που απαντούν σε όλα τα σύγχρονα προβλήματα – από το σύμφωνο συμβίωσης και την ταυτότητα φύλου μέχρι τα ναρκωτικά και την Ευρώπη. Με τη σιγουριά που μόνο στις αγορές του καλβινισμού και στα παζάρια του ισλαμισμού διατίθεται για τους πιστούς.

Φαίνεται στον αρθρογράφο δεν αρέσει να ακούει λέξεις και φράσεις όπως «ανεργία», «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο», «ιμπεριαλιστικός πόλεμος», «ταξικοί ανταγωνισμοί», «εργασιακά δικαιώματα», κ.α. Λέξεις δηλαδή, που περιγράφουν τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, αλλά που οφείλουμε να τις κρύβουμε κάτω από το χαλάκι για να μην γινόμαστε κουραστικοί. Ο αρθρογράφος βλέπετε, ονειρεύεται ένα κόσμο στον οποίο ο κάθε άνθρωπος θα μπορεί –στα πλαίσια της αυτοδιάθεσης του σώματος του- να παίρνει ότι ναρκωτικά θέλει, να είναι ότι δηλώνει και να νιώθει ελεύθερος και ωραίος. Τώρα αν έχει σπίτι, αν έχει δουλειά, αν έχει παιδεία, νοσοκομεία, ή έστω αν έχει να φάει αυτό έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Το παν είναι να επιβιώνει η ονείρωξη της απόλυτης ελευθερίας, αυτής δηλαδή που δυνάμει όλοι αύριο μεθαύριο μπορεί να έχουμε 40 μέτρα κότερο, άλλο αν για τους περισσότερους είναι ζητούμενο το να μπορέσουν να πάνε διακοπές να κάνουν κανένα μπανάκι.

Τώρα το Σύμφωνο Συμβίωσης (που κατ’ εμέ κακώς δεν το ψήφισε το ΚΚΕ), αποτέλεσε μια πολιτική, στα πλαίσια του αστικού εκσυγχρονισμού, που καμία επίπτωση ή επιβάρυνση δεν έχει για την καπιταλιστική οικονομία, ούτε αλλάζει τις ταξικές ισορροπίες, για αυτό και προωθήθηκε.

Και για την αποκατάσταση της ιστορικής πραγματικότητας, καλό είναι να διαβάσει ο συγγραφέας το έργο του Μαξ Βέμπερ για την Προτεσταντική Ηθική και την θρησκευτική Μεταρρύθμιση έτσι ωστε να διαπιστώσει ότι το οικονομικό σύστημα που βοήθησε ο καλβινισμός να αναδειχθεί ήταν το καπιταλίστικό και όχι το κομμουνιστικό.

Ομως ο Κουτσούμπας μεγαλώνει. Το ΚΚΕ γερνάει. Και, σταγόνα σταγόνα σε κάθε εκλογική αναμέτρηση αλλά και στα ενδιάμεσα διαστήματα, αιμορραγεί. Αποξηραίνεται. Στεγνώνει. Χάνει εκείνη τη μαρξιστική υγρασία που κάποτε επαγγέλθηκε την επαναστατική αλλαγή της καπιταλιστικής ερήμου σε σοσιαλιστική κοιλάδα της αφθονίας. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας είχαν τον μύθο της Μέδουσας, που όποιος την αντίκριζε κατάματα πέτρωνε. Κάπως έτσι, αντικρίζοντας τη σκληρή πραγματικότητα της επικράτησης του καπιταλισμού, έτσι που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση και να εκδηλώνεται με τρόπο χυδαίο σε κάθε έκφραση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, το ΚΚΕ πετρώνει. Και ο γραμματέας του γίνεται μπροστά στα μάτια μας ο άνθρωπος από πέτρα.

Ενώ αντίθετα, ο καπιταλισμός, που δεν είναι δα και έρημος βρε αδερφέ, είναι ένα σύστημα νέο, που μας έχει ταράξει στην φρεσκάδα και έχει καρδιά απο κρέμα… Τι και αν οι θεμελιωτές της θεωρίας αυτής, όπως ο Άνταμ Σμίθ, έρχονται από τον 18ο αιώνα, ενώ του μαρξισμού ξεκινούν το 19ο. Στο άρθρο βέβαια ο Ι.Σ. Καριώτης δεν κάνει τον κόπο να μας πει που σφάλει η κριτική του σοσιαλισμού απέναντι στον καπιταλισμό, αντίθετα, αρκείται στο να μας επαναλαμβάνει αυτά τα περί υγρασίας και ξηρασίας σε κάθε ευκαιρία. Ο Κουτσούμπας λοιπόν, πετρώνει στη θέα του επικρατούντα καπιταλισμού, ενώ ας πούμε ο Σύριζα, στο όνομα του οποίου πίνει νερό το Documento, ελίσσεται και εξελίσσεται γίνεται ένα με αυτόν και του χαλάει τη σούπα… και νταούλια και ζουρνάδες και go back κυρία Μέρκελ και διαβολικά καλός Τρρρραμπ και δε συμμαζεύεται. Αναμείνατε στο ακουστικό σας και όλα θα φτιάξουν, όχι σαν εκείνους τους χαζούς του ΠΑΜΕ που τρέχουν στους δρόμους, στις βροχές και στις ζέστες σαν τα κορόιδα. Αλήθεια (όπως λέει και ο Παφ.), ποιος είναι ο μαρμαρωμένος και ποιος ο αμαρμάρωτος, ποιος ο σαμαρωμένος και ποιος ο ασαμάρωτος, εκείνος που είναι πρώτη μούρη στους λαϊκούς αγώνες και κινητοποιήσεις ή εκείνος που είναι πρώτη μούρη στον ΣΕΒ και στις ΝΑΤΟΙΚΕΣ ασκήσεις;

Πετρώνει συνειδητά, όμως, σε αντίθεση με τα θύματα της Μέδουσας. Αν η πραγματικότητα δεν τον βολεύει, τόσο το χειρότερο γι’ αυτή. Ας περάσει, ας κάνει ό,τι θέλει, ας πλημμυρίσει τον κόσμο με καπιταλιστική ασχήμια. Τον Δημήτρη Κουτσούμπα, εικόνα και ομοίωση του σημερινού ΚΚΕ, δεν πρόκειται να τον επηρεάσει, να τον αγγίξει, να τον υποχρεώσει να σκύψει πάνω της ή να λερώσει τα χέρια του στα υγρά της. Αυτός προτιμά να τη θωρεί και να μας θωρεί ακίνητος, από το ύψος της αλήθειας του – της μοναδικής και απόλυτης φυσικά. Και να περιγράφει με μελανά χρώματα το παρόν που όλοι βλέπουμε, δείχνοντας με πέτρινο δάχτυλο ένα μέλλον που μόνο αυτός και όσοι πιστοί τού έχουν απομείνει βλέπουν: λαϊκή οικονομία, λαϊκή εξουσία, δικτατορία του προλεταριάτου και το 1917 πετρωμένο μέσα στην πέτρα τους.

Εντάξει εδώ θα μας τρελάνει… Από τη μια λέει πως το ΚΚΕ βλέπει λαϊκή εξουσία, από την άλλη λέει πως το ΚΚΕ δεν το επηρεάζει η καπιταλιστική πραγματικότητα και δεν αντιδρά, δεν αγγίζει λέει τα υγρά (άντε πάλι η υγρασία). Τώρα αν με το δεν αγγίζει τα υγρά εννοεί ότι δεν βάφει τα χέρια του με αίμα, όπως κάνουν οι φιλονατοϊκές κυβερνήσεις (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ), τότε ναι έχει δίκιο, δεν το κάνει αυτό. Αντ’ αυτού το ΚΚΕ και όλα του τα στελέχη είναι καθημερινά σκυμένα στη βάση της κοινωνίας, τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρομαγαζάτορες, από τέτοιους αποτελείται έτσι και αλλιώς και από τέτοιους περιβάλλεται το κόμμα. Είναι δίπλα σε όλους αυτούς σε κάθε τους διεκδίκηση, στους αγώνες που γίνονται στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς και στο κοινοβούλιο με προτάσεις νόμου οι οποίες βέβαια χλευάζονται από τα αστικά κόμματα ή στην καλύτερη περίπτωση αγνοούνται.

Ο κομμουνιστής Μπρεχτ έγραψε για τον κύριο Κόινερ που φώναξε «ωχ» και χλώμιασε όταν ένας φίλος του τον συνάντησε και του είπε ότι στον έναν χρόνο που είχε να τον δει δεν άλλαξε καθόλου. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας όμως χλωμιάζει ακόμη και στην ιδέα να αλλάξει κάτι στον εαυτό του και στο κόμμα του, για να μπορέσει κάτι να αλλάξει από τη σημερινή πραγματικότητα. Αν υποτεθεί ότι ένας άνθρωπος από πέτρα μπορεί να χλωμιάσει…

Πραγματικά δεν γνωρίζω τι πετριά έχει φάει ο αρθρογράφος για να το πηγαίνει σε προσωπικό επίπεδο και να παρουσιάζει τον Κουτσούμπα σαν αγαλματάκι ακούνητο αμίλητο και αγέλαστο. Γιατί αυτός ο χαρακτηρισμός περιγράφει τον Κούτσι στον ίδιο βαθμό που θα τον περιέγραφε και ο χαρακτηρισμός ότι είναι αδύνατος. Ίσως φταίει που παίζει και o Ι.Σ. Καριώτης την ίδια κασέτα του αθάνατου αντικομμουνιστικού λαϊκισμού που παίζεται τωρα 50 χρόνια (να μου πείς εδώ οι άλλοι χρειάστηκε να ξεθάψουν το Τσέρνομπιλ αφού ο ψυχροπολεμικός αντικομμουνισμός φαίνεται ότι έχει μεγαλύτερη ημιζωή και από την ραδιενέργεια). Κατ’ εμέ, σαν  προσωπικότητα είναι από τους πιο πρόσχαρους, τους πιο γλεντζέδες και τους πιο ζουμπουρλούδικους που έχουν εμφανιστεί στην πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια, και δεν νομίζω ότι αυτή μου η άποψη είναι υποκειμενική. Πραγματικά, εγώ αν ήμουν βρωμόσκυλο της άρχουσας τάξης και ήθελα να κάνω αντι-κκε προπαγάνδα θα έλεγα το ακριβώς αντίθετο «δείτε τον Κουτσούμπα που χορεύει και γελά ενώ ο λαός υποφέρει…», άντε, εμείς θα σας τα λέμε;

[1] Ορισμός από Wikipedia

Παράρτημα

Και ενα φωτογραφικό ρεπορτάζ για αυτόν τον πέτρινο (πήρε προαγωγή από ξύλινος) άνθρωπο Δημήτρη -The Rock- Κουτσούμπα:

Αγέλαστος

27s15lf-thumb-large

Δείτε πόσο υποκριτικά χαμογελάει προσέχοντας μη φανούν τα δόντια του τα οποία έχουν πέτρα γιατί ως γνήσιος κομμουνιστής ποτέ δεν κάνει καθαρισμό!!!

dimitris-koutsoumpas

Μη σας ξεγελάει το χαμόγελο καλού θειούλη που θέλει να κάτσει με την νεολαία, στην πραγματικότητα η καρδιά του είναι πιο πέτρινη και απο το πέτρινο αγαλματίδιο που βαστάει.

koutsoumbas1

Με γροθιά σαν πέτρα…

koutsoubas3

Θέατρο Πέτρα με τον κομμουνιστή δήμαρχο Πετρούπολης, τυχαίο, δεν νομίζω…

Ακούνητος

37922442185_411dd1fbe4_h

Εδω τον πιάσαμε να χορεύει «το άγαλμα» του Πουλόπουλου

χοροσmaxresdefault

Και εδώ τραγουδάει το «άνοιξε πέτρα»…

koutsoumpas3

Τόσο ακούνητος, ακόμη και όταν χορεύει, που τον πέρασαν για έπιπλο και του έβαλαν σεμεδάκι.

Σκληρός με τις γυναίκες

koutsoumbas_zoi3

Ζωή ευτυχώς που δεν είσαι πια στη Ζωή γιατί αυτός ήταν ικανός μέχρι ΚΚΕ να σε βάλει να ψηφίσεις.

5d023f7e2142e

Παρατηρείστε την αμηχανία στο πρόσωπο της Βανδή, μπορεί να φαίνεται ότι είναι χαρούμενη αλλά στην πραγματικότητα υποφέρει υποφέρει υποφέρει πολύ…

5d024024adafd

Λέχου, υπό την απειλή όπλου (πίσω από την πλάτη της ο ΓΓ κρατάει το περίστροφο του Μπελογιάννη) έκανε πέτρα την καρδιά της και βγήκε φώτο.

stikoudi_9_0

Στικούδη, κρατούμενη στα υπόγεια του Περισσού, ας τολμούσε να μη γελάσει.

7904_mpofilioy_koytsoympas_pafilis_30032018

Μποφίλιου, αυτή έχει ανοσία, είναι βγαλμένη από τον κομματικό σωλήνα.

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

Shhhh-1
Δημοσιεύτηκε εχθές στα parakritika ενα άρθρο κάποιου κυρίου Κλωθάκη το οποίο αναφέρεται στην κινητοποίηση των Επιτροπών Ειρήνης της Κρήτης που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 14/4/2019 έξω από την ΝΑΤΟΪΚΗ βάση της Σούδας. Παραθέτω το άρθρο ως έχει και από κάτω θα κάνω κάποια σχόλια.

«Οι αρμονικές σχέσεις σε μια κοινωνία επιτυγχάνονται με δουλεία κατ’ αρχήν από τις οργανωμένες δομές της ίδιας της κοινωνίας και ακολούθως από τους ίδιους του πολίτες με ατομικές ή συλλογικές ενέργειες.

Όλοι οι πολίτες οφείλουν να σέβονται τους θεσμούς της κοινωνίας , να συμμορφώνονται με τις υποδείξεις τους και να λειτουργούν εντός των ορίων που έχουν τεθεί στα πλαίσια της δημοκρατίας και της ατομικής ελευθερίας.

Στα πλαίσια αυτά, οι πολίτες οφείλουν να ενεργούν σεβόμενοι τους συνανθρώπους τους και να λειτουργούν με τρόπο αρμονικό εντός των θεσμοθετημένων και εθιμικών κανόνων. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι διεθνείς συνθήκες της χώρας μας για την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ και με τρίτες χώρες.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, η επικείμενη διαδήλωση μιας ομάδας ανθρώπων έξω από τις βάσεις της Σούδας αντίκειται στους κοινωνικούς κανόνες , διαταράσσει την αρμονία της τοπικής κοινωνίας και έρχεται σε ευθεία αντίθεση με όσα έχουν αποφασιστεί από την βουλή των Ελλήνων.

Για τους λόγους αυτούς, καταδικαστέα είναι κάθε μορφή αποκλεισμού , βίας, αμφισβήτησης των κανόνων δικαίου και διατάραξης της κοινωνικής συνοχής στον νομό Χανίων.

Νίκος Κλωθάκης
Οικονομολόγος MSc»

 

Ξεκινάει ο Κ. Κλωθάκης το άρθρο του μιλώντας για αρμονικές σχέσεις, αλήθεια, αρμονικές σχέσεις με ποιούς; Με αυτά τα καθάρματα που αιματοκυλούν λαούς καταστρέφοντας χώρες, που εκβιάζουν, που λειτουργούν σαν νταβατζήδες του πλανήτη ολόκληρου, που θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο για το ποιός θα ζήσει και ποιός θα πεθάνει, που στεγνώνουν οικονομικά χώρες, που ελέγχουν κυβερνήσεις, που ανεβάζουν δικτάτορες στην εξουσία; Αρκεί να δει κάποιος πως έχουν καταντήσει χώρες όπως το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, το Αφγανιστάν κ.α, προκειμένου να κατάβει το ποιόν τους.

Συνεχίζει μιλώντας για σεβασμό στους θεσμούς και στους νόμους… δεν μας λέει όμως σε ποιούς θεσμούς και ποιούς νόμους. Τους νόμους των κατασχέσεων, τους νόμους που υποθηκεύουν ιστορικά μνημεία στο υπερταμείο, τους νόμους που θα ρίξουν στα μαλακά τους ναζί εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, τους νόμους που βάζουν καθαρίστριες στις φυλακές και σέρνουν καστανάδες και υπερήλικες χορταρομαζώχτρες στα αστυνομικά τμήματα; Μας ζητάει λοιπόν ο κύριος κλωθάκης να σεβόμαστε νόμους, ας είναι και νόμοι της ζούγκλας, και να τηρούμε απέναντι τους το νόμο της σιωπής και της υποταγής… Αφού είναι νόμιμο, δεν μπορεί, θα είναι και ηθικό.

Παρακάτω μας προτρέπει να σεβόμαστε τις διεθνείς συνθήκες της χώρας μας με την Ε.Ε το ΝΑΤΟ και τρίτες χώρες. Ο σεβασμός αυτός, κατά τη γνώμη του, μας επιβάλλει να μην τους ενοχλούμε με κινητοποιήσεις έξω από τα σφαγεία τους, μπαίνοντας έτσι εμπόδιο στην επιτέλεση του θεάρεστου έργου τους. Με λίγα λόγια, δεν δικαιούμαστε δια να ομιλούμε… Γίνεται όμως να μη μιλάμε όταν η χώρα μας γίνεται στόχος εξαιτίας τους, γίνεται να μη μιλάμε όταν οι θάλασσες μας ξεβράζουν συνέχεια νεκρά παιδάκια απ΄τους πολέμους τους, γίνεται να μη μιλάμε όταν τα στρατά τους αντιμετωπίζουν την πόλη μας -τα Χανιά- σαν πορνείο πολυτελείας, γίνεται να μη μιλάμε όταν χύνεται τόσο αίμα;

ΟΧΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!

Και διερωτώμαι…

Πως λέγεται άραγε αυτός που δεν βάζει άχνα όταν συμβαίνει μπροστά στα μάτια του ένα συνεχές έγκλημα γιγαντιαίων διαστάσεων; Πως λέγεται αυτός που βάζει το δάχτυλο μπροστά στο στόμα κάνοντας σου και εσένα σινιάλο να σεβαστείς την ομερτά και να μη βγάλεις άχνα; Στην προκειμένη περίπτωση λέγεται Νίκος Κλωθάκης, γενικότερα όμως λέγεται συνένοχος…

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

April_10

Είναι γενικώς αποδεκτό στους κομμουνιστές, ότι η ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας φέρνει παράλληλα και την άνοδο της ταξικής πάλης ανάμεσα στις δύο κύριες τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας, την εργατική και την αστική. Αυτό είναι κάτι που μας το μαρτυρά και η ιστορική έρευνα, αφού παρατηρούμε ότι τόσο η σοσιαλιστική θεωρία, όσο και οι αγώνες της εργατικής τάξης, παίρνουν σχήμα και μορφή παράλληλα με τα στάδια τα οποία διέρχεται ο καπιταλισμός. Πολλές μάλιστα από τις ιδέες που υιοθέτησε το εργατικό κίνημα –όπως αυτό της καθολικής ψήφου- μας έρχονται από την «Γαλλική Επανάσταση», μια επανάσταση στη βάση της αστική. Ήταν άλλωστε μια επανάσταση στην οποία συμμετείχαν ευρύτερες λαϊκές μάζες, και, ασχέτως αν αυτές τελικά προδόθηκαν, τίποτα δεν ήταν το ίδιο την επόμενη ημέρα.

Το σύνολο αυτό των ιδεών που διαχύθηκαν από τα τέλη του 18ο αιώνα μέσω της μεγάλης επανάστασης, δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ασυγκίνητες τις εργατικές τάξεις των διαφορών εθνών και βασιλείων. Όμως, αυτές οι ιδέες δεν θα έπιαναν τόπο αν δεν είχε προηγηθεί η ανάλογη πρόοδος στις σχέσεις και τα μέσα παραγωγής. Οι καπιταλιστικές σχέσεις που ξήλωσαν της παραδοσιακές, κατάλοιπα της φεουδαρχίας, έδωσαν παράλληλα και στην εργατική τάξη την ευκαιρία να βγει στο προσκήνιο με πιο οργανωμένο και αποφασιστικό τρόπο από ότι στο παρελθόν. Αυτό άρχισε να καρποφορεί μέσα από διάφορες εργατικές ενώσεις, οι οποίες υπερέβαιναν τον απλό συνδικαλιστικό χαρακτήρα και άρχισαν να εκφράζουν μια σειρά από πολιτικά αιτήματα.

Προπομπός όλων αυτών των ενώσεων μπορεί να θεωρηθεί «Η Συνομωσία των Ίσων» στη Γαλλία, που βασίζονταν σε ένα σχέδιο που κατάρτησε το 1793 ο Φρανσουά – Νοέλ Μπάμπεφ (1760 – 1797) με τίτλο «νομοθεσία των ξεβράκωτων», που σκοπό είχε να εξασφαλίσει τέλεια ισότητα. Κεντρικός άξονας της θεωρίας του ήταν η πεποίθηση ότι η πολιτική ισότητα δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς οικονομική ισότητα. Για αυτές του τις ιδέες και πρακτικές ο Μπάμπεφ καρατομήθηκε το 1797.[1] Ακολούθησαν και άλλες παρόμοιες ενώσεις όπως η «Ενωση των Προγραμμένων 1834-1836», η «Ενωση των Δικαίων 1836-1839», οι «Αδελφωμένοι Δημοκράτες» που ιδρύθηκε στο Λονδίνο από Άγγλους και άλλους Ευρωπαίους εξόριστους και το κίνημα των Χαρτιστών στην Αγγλία.[2]

 

Στο Ηνωμένο Βασίλειο είχε προηγηθεί των Χαρτιστών ο «Εθνικός Σύνδεσμος για την Προστασία της Εργασίας» (1830) με αρχηγό τον Τζον Ντόχερτι. Πυρήνας αυτού του συνδέσμου ήταν η «Μεγάλη Γενική Ένωση του Ηνωμένου Βασιλείου» (1829) που αποτελούνταν από εργάτες των βαμβακοκλωστηρίων της Αγγλίας, Σκωτίας και Ιρλανδίας. Ο Εθνικός Σύνδεσμος φιλοδοξούσε να ενώσει όλους τους εργάτες της βιομηχανίας του ΗΒ. Τα λίγα χρόνια της ύπαρξης της η ένωση κατάφερε να φτάσει τα 100.000 μέλη, ενώ εξέδιδε και εφημερίδα με τιράζ 3.000 αντιτύπων.[3] Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό πολλών εξ αυτών των ενώσεων ήταν η επιδίωξη οργάνωσης των εργατών σε διευρυμένο γεωγραφικό επίπεδο, ακόμη και διεθνές.

Το 1838 η «Ένωση Εργατών του Λονδίνου» δημοσιοποίησε μια δέσμη αιτημάτων που είχαν την ονομασια «Χάρτης του Λαού» από την οποία πήραν και οι Χαρτιστές το όνομα τους.[4]

Τα αιτήματα αυτά ήταν:

  1. Γενικό εκλογικό δικαίωμα για όλους τους άντρες από το 21ο έτος της ηλικίας τους. Στο πρώτο σχέδιο του Χάρτη, είχε προβλεφτεί και το εκλογικό δικαίωμα των γυναικών, το οποίο σβήστηκε πάλι στη διάρκεια της συζήτησης. Δεν είχε φτάσει μέχρι εκεί η χειραφέτηση των γυναικών, ούτε στο νεαρό εργατικό κίνημα[27].
  2. Μυστική ψηφοφορία (εφαρμόστηκε το 1872).
  3. Πληρωμή επιδομάτων στους βουλευτές για να υπάρχει η δυνατότητα συμμετοχής ως βουλευτών στο Κοινοβούλιο και των απόρων εργατών (εφαρμόστηκε το 1911).
  4. Κατάργηση του κριτηρίου έγγειας ιδιοκτησίας για τους βουλευτές. Μέχρι τώρα ήταν εκλέξιμοι μόνο εκείνοι οι βουλευτές, που είχαν γαίες αξίας 300 λιρών (πολύ ψηλό ποσό εκείνη την εποχή. Μπορούμε να το συγκρίνουμε με 4.000 χρυσά Μάρκα, περίπου, στη γερμανική Αυτοκρατορία). (Το 1918 καταργήθηκε κάθε κριτήριο ιδιοκτησίας στο αγγλικό εκλογικό Δίκαιο).
  5. Καταμερισμός σε όμοιες εκλογικές περιφέρειες. Υπήρχαν εκλογικές περιφέρειες με ελάχιστους μονάχα κατοίκους ή και καθόλου, εκτός από τον ιδιοκτήτη της γης. Ηταν τα λεγόμενα «Rotten Boroughs» («σάπιες περιφέρειες»), που ωστόσο, μπορούσαν να εκλέξουν τον ίδιο αριθμό βουλευτών με τις πολυπληθείς συνοικίες της πόλης, ιδιαίτερα εκείνες στις οποίες βρίσκονταν συνωστισμένοι οι προλετάριοι. Υπήρχαν «εκλογικές περιφέρειες» οι οποίες βρίσκονταν στο πάτο της θάλασσας εξαιτίας της μετακίνησης των ακτών.

Ο ιδιοκτήτης της γης έκανε, την ημέρα των εκλογών, μια βόλτα με τη βάρκα για να ανταποκριθεί στο «εκλογικό καθήκον» του. (Το αίτημα αυτό έγινε διαδοχικά πράξη από το 1885 μέχρι το 1915).

  1. Ετήσιες βουλευτικές εκλογές. (Αυτό το φανερά μη-ρεαλιστικό αίτημα δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί).[5]

Τον Ιούλη του 1839 ο «Χάρτης του Λαού» υπογεγραμμένος από 1.200.000 ανθρώπους υποβλήθηκε στο κοινοβούλιο όπου και μετά από μερικές μέρες απορρίφθηκε. Αυτό οδήγησε σε εργατικές απεργίες την ίδια ημέρα (12 Ιούλη) οι οποίες πνίγηκαν στο αίμα από τις αρχές με 10 δολοφονίες εργατών και με συλλήψεις των ηγετών. Το 1840, μετά από την απελευθέρωση των φυλακισμένων Χαρτιστών, ιδρύθηκε ο «Εθνικός Συνεταιρισμός του Χάρτη», που αριθμούσε 40.000 μέλη (τα οποία πλήρωναν τακτικές συνδρομές) οργανωμένα σε 400 τοπικά τμήματα και θεωρήθηκε το πρώτο μαζικό προλεταριακό κόμμα.[6]

Τον Απρίλη του 1842 οι Χαρτιστές κατέθεσαν νέα αίτηση στο κοινοβούλιο που αυτή το φορά συνοδευόταν από 3.315.000 υπογραφές. Στην αίτηση αυτή συμπεριλαμβάνονταν και νέα αιτήματα για μείωση των φόρων και αύξηση των μισθών. Η δεύτερη αίτηση, όπως και μια Τρίτη που έγινε το 1848 απορρίφθηκαν.[7]

Μετά το 1848, τόσο για εξωτερικούς όσο και για εσωτερικούς λόγους (αντιπαράθεση στο εσωτερικό ανάμεσα σε ριζοσπαστικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις) το κίνημα των Χαρτιστών παρήκμασε. Ορισμένοι από τους πρωτοπόρους Χαρτιστές συνδέθηκαν με τον Καρλ Μαρξ και τον Φρίντριχ Ένγκελς ενώ στον τύπο των χαρτιστών δημοσιεύθηκε η πρώτη αγγλική μετάφραση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου. Ο Λένιν χαρακτήρισε το κίνημα των Χαρτιστών ως την προτελευταία λέξη προς το μαρξισμό.[8]

Σε κάθε περίπτωση, η πάλη της εργατικής τάξης για οργανωμένη παρέμβαση στην πολιτική κάθε άλλο παρά σταμάτησε στους Χαρτιστές. Αντίθετα, τα επόμενα χρόνια αυτή η επιθυμία ατσαλώθηκε, και οδήγησε μάλιστα σε πρωτοφανείς στόχους, όπως αυτόν της κατάληψης ολόκληρης της εξουσίας. Φωτεινός σταθμός σε αυτήν την πορεία στάθηκε η Παρισινή Κομμούνα το 1871, ενώ η Οκτωβριανή επανάσταση έδειξε πως η σύσταση ενός εργατικού κράτους δεν αποτελεί ουτοπία. Οι μελλοντικοί αγώνες πρόκειται να αξιοποιήσουν όλη αυτή τη συσσωρευμένη πείρα, δυνατότερα, αποτελεσματικότερα και οριστικά.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

 

 

 

 

 

[1] Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1918 – 1939, Α1 Τόμος, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2019, σελ. 56.

[2] https://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=5/9/2010&id=12462&pageNo=11

[3] https://www.komep.gr/2001-teyxos-3/gia-thn-politikh-organosh-ton-kommoyniston-sthn-istoria-a-meros

[4] Δοκίμιο Ιστορίας, ο.π, σελ. 56.

[5] https://www.komep.gr/2001-teyxos-3/gia-thn-politikh-organosh-ton-kommoyniston-sthn-istoria-a-meros

[6] Δοκίμιο Ιστορίας, ο.π, σελ. 57.

[7] Ο.π σελ. 57.

[8] Ο.π σελ. 57.

Read Full Post »

 

Women_Strike-New_York-1857

Ο καπιταλισμός ως σύστημα αλλοτριωτικό, επεμβαίνει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και διαστρέφει τα νοήματα για να μας τα παρουσιάσει μέσα από το δικό του πρίσμα. Αυτό συνήθως σημαίνει κυνισμός ή/και εμπορευματοποίηση ή/και συντήρηση ή/και εκμετάλλευση κλπ. Είναι φυσικό ότι από τον οδοστρωτήρα της αλλοτρίωσης δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν κάποιες επέτειοι που από στη ρίζα τους, από την ιστορία τους (και ακριβώς εξαιτίας της ιστορίας τους) αντιτάσσονται στο σύστημα το καπιταλιστικό.

Τα δυο πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα επετείων είναι αυτό της «Εργατικής Πρωτομαγιάς» (που στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια ημέρα απεργίας) και της «Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας», αμφότερα συνδεδεμένα με αγώνες για την χειραφέτηση της ανθρωπότητας. Στην περίπτωση της Πρωτομαγιάς έχει γίνει προσπάθεια να σβηστεί από το μυαλό του κόσμου οποιαδήποτε σύνδεση με την απεργία του Σικάγο (και παράλληλα να κινηθεί η αγορά με αφορμή την άνοιξη τα λουλούδια την χασαποταβέρνα και τα καύσιμα των εξορμήσεων) και αντίστοιχα για την «Ημέρα της Γυναίκας»  να ξεθωριάσει η μνήμη των αγώνων  των εργατριών στην κλωστοϋφαντουργία το 1857  και όλοι οι μετέπειτα αγώνες (και παράλληλα να κινηθεί η αγορά, τα ανθοπωλεία, τα στριπτιτζάδικα, τα μπαρ κλπ).

Οι ημέρες μνήμης αυτές, στην αγωνιστική τους μορφή, είναι για τον καπιταλισμό ότι είναι για το διάολο το λιβάνι. Τούτος είναι και ο λόγος που η προσπάθεια μετάλλαξης τους από το κυρίαρχο σύστημα γίνεται συνειδητά. Για την «Ημέρας της Γυναίκας», ειδικότερα, η διαστρέβλωση είναι πολυεπίπεδη. Μπορεί, ας πούμε, να παρουσιάζεται η συγκεκριμένη μέρα ως φιέστα, που στην ακραία της μορφή καταλήγει στο στριπτιτζάδικο (σαν μια μέρα το χρόνο που οι γυναίκες «δικαιούνται» να ξεσαλώσουν στους ναούς τους σεξ ως πελάτες κι όχι ως εκθέματα). Υπάρχει όμως και η αγαπησιάρικη εκδοχή. Αυτή συνοψίζεται σε δηλώσεις όπως, «εγώ δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς γυναίκες γιατί είναι η ομορφιά της ζωής», «εγώ δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς γυναίκες γιατί είναι η έκφραση του έρωτα (δηλαδή τις γουστάρω επειδή μου κάθονται), «εγώ λατρεύω τις γυναίκες επειδή μας φροντίζουν καθημερινά και δε μας λείπει τίποτα (κοινώς, κάνουν τις δουλειές του σπιτιού αντί για εμάς). Τα παραπάνω δεν είναι από μόνα τους αρνητικά, είναι όμως αρνητικά μαζί με κάποια συμφραζόμενα που συνήθως συμπεριλαμβάνουν ή με κάποια άλλα που δεν συμπεριλαμβάνουν. Ας πούμε, η ξερή λατρεία της γυναίκας, αναφερόμενη στα εξωτερικά της χαρακτηριστικά (εξωτερική ομορφιά), μπορεί να συμβάλει στην αντικειμενοποίηση της. Ο θαυμασμός της γυναίκας για το ρόλο της ως δούλα του σπιτιού ενδέχεται να διαιωνίζει αυτή την ανισορροπία στη σχέση άνδρα και γυναίκας. Η εμμονή με τη σεξουαλική διάσταση, υποβαθμίζει την γυναίκα ως ολοκληρωμένο άνθρωπο. Αξίζει δε να σημειωθεί, ότι καμία από τις παραπάνω εκδηλώσεις θαυμασμού δεν εκφράζει κάποιου είδους πρόταγμα για την ανατροπή της αδικίας με βάση το φύλο η οποία ζει και βασιλεύει στα χρόνια μας.

Όσα όμως και να γράψω εδώ, δεν πρόκειται να περιγράψω τόσο καλά αυτό το χάσμα ανάμεσα στην αγωνιστική και στην «αγοραία» αντίληψη για την συγκεκριμένη ημέρα όσο τα δυο παρακάτω βίντεο. Στο ένα εμφανίζεται ο Αχ. Μπέος, ο δήμαρχος Βόλου, ενώ στο άλλο ο Κ. Πελετίδης (το βίντεο με τον Πελετίδη είναι από το 2018), ο δήμαρχος της Πάτρας, σε δηλώσεις με αφορμή την εν λόγω επέτειο.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: