Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Τέχνη εικαστικά’ Category

Read Full Post »

Προσπαθούσα κάποτε σε ένα σύντομο κειμενάκι μου να γράψω 5 πράγματα για την ποίηση. Κατάφερα εκεί πέντε αράδες, αλλά αν υπήρχε κάτι που συνειδητοποίησα είναι πως δεν είναι καθόλου εύκολο να μιλήσει κάποιος για την τέχνη, από όποια πλευρά και αν το πιάσει το πράγμα, ειδικά όταν θέλει να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα. Σήμερα θα κάνω μια ακόμη απόπειρα, αυτή τη φορά με αφορμή την δήλωση της Κ. Δημουλά που είπε ότι δεν αντέχει άλλο τους μετανάστες διότι την τρομάζουν, είναι πολλοί, κλέβουν και πιάνουν όλα τα παγκάκια της Αθήνας.

Θα περίμενε κανείς από ανθρώπους του πνεύματος, όταν καταπιάνονται με ένα τέτοιο ζήτημα να είναι περισσότερο ευαίσθητοι, αν όχι επειδή το αισθάνονται, ας είναι τουλάχιστον περισσότερο αναλυτικοί ώστε να αναφέρονται σε όλες τις πλευρές του συγκεκριμένου ζητήματος και να μην πετάνε χοντράδες. Η φτώχεια η μετανάστευση ως αιτίες που γεννούν της εγκληματικότητα στα φτωχά και στα εξαθλιωμένα στρώματα, είναι ζητήματα που συνδέονται άμεσα με τις οικονομικές και πολιτικές συνθήκες του κόσμου που ζούμε, δεν μπορεί ούτε να ειδωθούν ούτε να αντιμετωπιστούν ανεξάρτητα από αυτές.

Πέρα από αυτό υπάρχει όμως και το καθαρά ανθρωπιστικό, αυτό που δεν χρειάζεται ο άλλος να έχει μελετήσει τον καπιταλισμό για να γνωρίζει πως «καταντούν» οι άνθρωποι να ζουν τέτοιου είδους ζωές. Ο ανθρωπισμός, που υπαγορεύει ότι αν μέσα σε ένα 40 τετραγωνικών ανήλιαγο και παραμελημένο σπίτι ζουν 15 άνθρωποι, λογικό είναι να θέλουν να περνούν όσο χρόνο παραπάνω μπορούν έξω από αυτό. Το ίδιο και οι άνθρωποι που δεν έχουν δουλειά, που δεν έχουν καν σπίτι και που το μοναδικό τους σπίτι είναι αυτό το παγκάκι που θα ήθελε για δική της διάθεση η Κικίτσα.

Σε συνθήκες λοιπόν τόσο ακραίας φτώχειας και εξαθλίωσης και εγκληματικότητα θα υπάρχει, και κλεψιές, όμως οι πρώτοι που υποφέρουν από την εγκληματικότητα αυτή είναι οι ίδιοι οι μετανάστες, που γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης από διαφόρων ειδών νταβατζήδες, έλληνες και ξένους. Οι ίδιοι έχουν στην πλειοψηφία τους γνωρίσει με τον πιο βάναυσο τρόπο την πιο οργανωμένη και παγκοσμίων διαστάσεων μορφή εγκληματικότητας, αυτή της καπιταλιστικής παραγωγής και της ιμπεριαλιστικής επέκτασης με όλα τα μέσα.

Θα περίμενε κανείς όλα τα παραπάνω, να αναφερθούν από έναν άνθρωπο του πνεύματος της τέχνης και του πολιτισμού, αλλά μιας και δεν αναφέρθηκαν για να εξετάσουμε λίγο για ποια τέχνη, ποιό πνεύμα και ποιο πολιτισμό μιλάμε όταν αναφερόμαστε σε άτομα όπως η Κική(και δεν είναι μόνο ή Κική απλά αφορμής δοθείσας επιλέχθηκε ως παράδειγμα προς αποφυγή).

Να δηλώσω εξαρχής ότι δεν είμαι ειδικός στο έργο της Κικής. Είχα διαβάσει μερικά ποιήματα της τότε που υπέγραφε το κατάπτυστο κείμενο για τη σωτηρία της Ελλάδας και πράσινα άλογα μαζί με άλλους ανθρώπους του πνεύματος, και την κατέταξα, μπακάλικα δεν λέω όχι, στην κατηγορία εκείνη των εγωκεντρικών ποιητών που τα πάντα ξεκινούν και τελειώνουν στα προσωπικά τους πάθη, σε σχέση με τον περίγυρο τους(καλλιτεχνικό και άλλο) που τα υψώνουν και τα ενώνουν με το «απέραντο» και το άπειρο κλπ. Παραδέχομαι πάντως ότι καλλιτεχνικά μπορεί και να την αδικώ μην έχοντας διαβάσει ένα ικανό μέρος του έργου της για να μπορέσω να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα, και μάλλον εκεί θα μείνω διότι όπως φαίνεται ο άνθρωπος Δημουλά δεν εξάπτει τίποτα θετικό ή ενδιαφέρον μέσα μου.

Πριν προχωρήσω παρακάτω θα παραθέσω μιαν αράδα ενός άλλου ποιητή, έτσι όπως τη έχω στο μυαλό μου, του Ρίτσου, η αράδα είναι περίπου αυτή.

«Άμα δεν μπορέσω να σε κάνω να το δεις και εσύ είναι σαν να μη το έχω»

Παρά το γεγονός ότι και από του Ρίτσου το έργο δεν έχω διαβάσει ούτε το εν δέκατο,  όμως η εντύπωση που μου έδωσε από το πρώτο κιόλας ποίημα που διάβασα ήταν εντελώς διαφορετική, αργότερα, όταν διάβασα και τον επιτάφιο ομολογώ ότι δεν σταμάτησα να δακρύζω παρά μόνο όταν ολοκληρώθηκε η ανάγνωση του. Ο Ρίτσος λοιπόν εκφράζει έναν διαφορετικό κόσμο από αυτόν της Δημουλά…ποιός είναι αυτός; Είναι ο κόσμος που το αγαθό της τέχνης, μαζί με όλα τα υπόλοιπα αγαθά, είτε αυτά εκφράζονται με υλικό είτε με ιδεατό τρόπο, πρέπει να γίνουν κτήμα όλων και όχι μόνο μιας κλειστής ελίτ. Ο πνευματικός όπως και ο υλικός πολιτισμός στο νου του Ρίτσου, δεν αποτελεί ένα κλειστό μυστήριο που απευθύνεται μόνο στους μυημένους, αλλά την κληρονομιά των λαών που πρέπει να ανήκει στους λαούς. Ο Ρίτσος όχι μόνο απευθύνεται στο σύνολο του λαού με την ποίηση του, αλλά τον εκφράζει κιόλας, χωρίς το έργο του να στερείται υψηλών νοημάτων και τεχνικής αρτιότητας, χωρίς να γίνεται απλοϊκό. Η ποίηση  του Ρίτσου πατά στο χώμα και στη λάσπη, και γίνεται σκάλα για να υψωθούν εκείνοι που γεννήθηκαν στο(και από) χώμα και στη λάσπη, και που με αυτό το χώμα και αυτή τη λάσπη, και με τις προσπάθειες των ανθρώπων αυτών, έχει οικοδομηθεί ο κόσμος στον οποίο ζούμε. Η Δημουλά είναι ανίκανη να το κάνει αυτό, δεν καταλαβαίνει, δεν αισθάνεται, δεν ζει στον ίδιο κόσμο με αυτούς τους ανθρώπους, για εκείνη ο φτωχός και ο μετανάστης είναι σκουπίδι που πρέπει να καταλήξει στην χωματερή για να μην της χαλά την αισθητική. Για να το πούμε και διαφορετικά, αν η τέχνη ήταν ένα παγκάκι, ο Ρίτσος θα καθόταν δίπλα στους μετανάστες και στους φτωχούς θα συζητούσε μαζί τους, στο Ελις Αιλαντ της Κικής όλοι αυτοί κρίνονται ανεπιθύμητοι.

Η Δημουλά απευθύνεται σε ανθρώπους που ήδη είναι ψηλά, ψηλά με μορφωτικούς, με κοινωνικούς, με οικονομικούς όρους. Η ποίηση της, η τέχνη της, χρησιμεύει σαν στεγανό, σαν νοητό πνευματικό σύνορο που χωρίζει έναν κόσμο από έναν άλλο, σύνορο που καλλίτερα να παραμείνει αδιαπέραστο, που δεν χωρά πνευματικούς μετανάστες, τουλάχιστον όχι αν εκείνοι δεν αποδεχθούν τους όρους της δικής της, πάνω από τα σύννεφα, κοινωνίας. Δεν αποτελεί σκάλα λοιπόν, αποτελεί θόλο, μετατρέπει το «αν δεν μπορώ να σε κάνω να το δεις και εσύ είναι σαν να μην το έχω» σε «αυτό που εγώ έχω με ξεχωρίζει από σένα που δεν έχεις τίποτα». Αποτελεί δε την χειρότερη μορφή ιδιοποίησης, την ιδιοποίηση της πνευματικής δημιουργίας, που μετατρέπει κάτι που μπορούν να το απολαμβάνουν και να εκφράζονται όλοι μέσα από αυτό, σε προϊόν που ικανοποιεί και εκφράζει συγκεκριμένο και αυστηρά περιορισμένο target group.

Είναι ένα είδος τέχνης λοιπόν που εκπροσωπεί ένα συγκεκριμένο πνεύμα και ένα δεδομένο πολιτισμό, που για τον απλό άνθρωπο που θα έρθει σε επαφή μαζί του μοιάζει με κονσέρβα χωρίς το ανάλογο ανοιχτήρι, και που ακόμα και αν μπορούσε να την ανοίξει θα έβρισκε μέσα αέρα κοπανιστό. Αυτός είναι ο πολιτισμός των ανισοτήτων, της ακραίας φτώχειας και της εξαθλίωσης, σε κοινωνίες με αριστοκράτες και δούλους, ή πιο σωστά με καπιταλιστές και το σκυλολόι τους και με εργάτες προλετάριους, άνεργους, άστεγους και λοιπά λούμπεν στοιχεία. Όλοι αυτοί όχι ανεξάρτητοι ο ένας από τον άλλον, αλλά με τον έναν να είναι αιτία της εξύψωσης του άλλου και τον άλλο να είναι αιτία της εξαθλίωσης του πρώτου. Αυτή την τέχνη και αυτό το πνεύμα εκφράζουν διανοητές όπως η Δημουλά, την συντήρηση και την εκμετάλλευση, ή πιο σωστά την συντήρηση της εκμετάλλευσης που τους επιτρέπει να διακρίνονται ως πρώτοι και καλύτεροι σε μια κοινωνία μη ίσων.  Συχνά όλοι αυτοί αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως δάσκαλο, αν όντως ήταν τέτοιοι, θα ήταν εντελώς αποτυχημένοι, γιατί η αξία κάθε δασκάλου φαίνεται από το επίπεδο των μαθητών του, και μαθητές ενός ανθρώπου του πνεύματος θα έπρεπε να ήταν ολάκερη η κοινωνία, και πρωτίστως εκείνοι που έχουν την περισσότερη έλλειψη άρα και την περισσότερη ανάγκη να μάθουν. Αν και για να πούμε την αλήθεια, όσο λιγότερα διδαχθεί ο λαός απο αυτού του είδους τους πνευματικούς ανθρώπους, τόσο το καλλίτερο.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

fragkios

Μετα απο τα ληγμένα τρόφιμα, τα σκουπίδια, τα άλογα, η υγιής επιχειρηματικότητα προσφέρει απλόχερα στο λαό και συσκευασμένα σκατά.

Read Full Post »

Read Full Post »

Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για καλύτερη ανάλυση

Θα ακολουθήσει και άρθρο αλλά όχι τώρα διότι νυστάζω

Read Full Post »

Με όλα αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Ευρώπη(και όχι μόνο),  από την χώρα μας μέχρι και την Ισπανία, και σε όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς, καταλαβαίνει κανείς ότι βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας κατάστασης η οποία δεν θα μπορεί για πολύ καιρό ακόμα να είναι ελεγχόμενη. Από την μία έχουμε τις «αγορές» και από την άλλη έχουμε τον λαό, τους δυο δηλαδή διακριτούς πόλους του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής. Παρατηρώντας λοιπόν όλα αυτά, δεν μπορούμε παρά να παραδεχθούμε, ότι αρχίζει να δημιουργείται μια κατάσταση που οι αντιθέσεις μεταξύ των αγορών, αλλά και οι αντιθέσεις μεταξύ του κόσμου του κεφαλαίου και του λαού, γίνονται ολοένα και πιο έντονες και οι  μεταξύ τους σχέσεις ολοένα και πιο συγκρουσιακές.
Τόσο ο κόσμος του κεφαλαίου, όσο και ο λαός(άσχετα αν ακόμα δεν του έχει γίνει συνείδηση), αρχίζουν και οι δυο να ξύνουν τα μολύβια τους έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουν ως επιθετικά όπλα. Είναι βέβαια ακόμη νωρίς και ο κόσμος του κεφαλαίου δείχνει να έχει το πάνω χέρι και να χρησιμοποιεί τον λαό ως μοχλό στις ενδοιμπριαλιστικές του αντιθέσεις, όμως τα πράγματα γρήγορα αλλάζουν. Έτσι λοιπόν οι ισχυρές πιέσεις που ασκούν στον κόσμο της εργασίας, η αδυναμία τους όχι απλά να δώσουν διέξοδο στα προβλήματα των εργατών αλλά να τους οδηγούν συνέχεια σε αδιέξοδα και η εκπληκτική αποθράσυνσή τους, δείχνουν να ευνοούν την ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης του κόσμου.
Οι αντιδράσεις έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται μαζικές και τα πνεύματα να οξύνονται, μπορεί μεν από την πλευρά του λαού αυτό να μοιάζει με ξέσπασμα οργής ή φωνή διαμαρτυρίας, όμως τα συνεχή μαστιγώματα που δέχεται και η ενίσχυση των μέτρων καταστολής σε συνδυασμό με τα μυριάδες αδιέξοδα θα τον κάνουν αργά ή γρήγορα(και στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει το ποτέ δεν είναι αργά) να συνειδητοποιήσει δυο πράγματα. Το ένα είναι το «ή τους αλλάζουμε ή μας βουλιάζουνε»[1] και το δεύτερο είναι ότι «δεν θα εγκαταλείψουν τον θρόνο τους απλά και μόνο επειδή τους το ζητάμε ή επειδή ρίχνουμε που και που καμιά μολότοφ στα όργανα της «τάξης», που αποτελούν και την φυσική τους ασπίδα»
Από την πλευρά τους οι πλουτοκράτες, με αφορμή και αιτία την βαθιά οικονομική κρίση, που οξύνει τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς και αυξάνει την δυσαρέσκεια του λαού, δεν το έχουν και πολύ να μας βυθίσουν ακόμα και σε πόλεμο προκειμένου να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να μηδενίσουν τα κοντέρ, για να υπάρχει και πάλι «ανάπτυξη». Τα πράγματα φυσικά είναι ακόμα ρευστά, αλλά σε κάθε περίπτωση καλό θα είναι να το έχουμε και αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας.
Και επειδή εμένα τελευταία δεν είναι στο πίσω αλλά στο μπροστά μέρος του μυαλού μου το ενδεχόμενο του πολέμου, θα μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις πάνω σε αυτό. Αν και στην εποχή μας δεν έχουν εξαλειφθεί οι πυρήνες μαρξιστικής/λενινιστικής σκέψης και τα κομμουνιστικά κόμματα, σίγουρα οι θεωρίες αυτές δεν δείχνουν να είναι τόσο δημοφιλής και να έχουν τέτοια απήχηση στον λαό, όπως είχαν κατά την περίοδο γύρω από τον πρώτο, αλλά και την περίοδο γύρω από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.  Οι δυο ιμπεριαλιστικοί παγκόσμιοι πόλεμοι του παρελθόντος και τα δεινά που αυτοί επέφεραν, οδήγησαν σε πολύ σημαντικές εξελίξεις όσον αφορά την διάδοση των κομμουνιστικών θεωριών και την ανάδυση των σοσιαλιστικών κρατών. Χοντρικά, ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος έθεσε υπό αμφισβήτηση τα απολυταρχικά παρωχημένα καθεστώτα της Ευρώπης και άνοιξε το δρόμο για την ανατροπή τους, με αποκορύφωμα την Οκτωβριανή επανάσταση. Ενώ ο δεύτερος, αποτέλεσμα προβληματικών οικονομικών συνθηκών(αντίστοιχων με την σημερινή κρίση), έντονων πολιτικών αντιθέσεων και της διάδοσης του Φασισμού/Ναζισμού που βασιζόταν στον εθνικισμό, εξύψωσε το γόητρο της Σοβιετικής Ένωσης, που έπαιξε τον πρωταγωνιστικό και αποφασιστικό ρόλο στην έκβαση του πολέμου.
Αν φέρουμε όμως το πράγμα στο σήμερα διαπιστώνουμε ότι ένας ενδεχόμενος πόλεμος εκτός του ότι θα έχει τραγικές επιπτώσεις για τον λαό, ειδικά με τα καινούρια οπλικά συστήματα, εκτός του ότι μπορεί πραγματικά να αλλάξει το πρόσωπο του πλανήτη, έχει και μερικά ακόμη συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν από τους προηγούμενους. Θα είναι για παράδειγμα ένας πόλεμος όπου το εθνικιστικό στοιχείο δεν θα είναι πια τόσο έντονο(όχι πως δεν θα απευθυνθούν στα πατριωτικά συναισθήματα του λαού προκειμένου να τον βάλουν να αιματοκυλιστεί). Επίσης δεν ξέρουμε αν θα εκφραστεί ως πόλεμος ιδεολογιών, όπως ήταν για παράδειγμα ο  Β Παγκόσμιος που οι ιδεολογίες των αντιμαχόμενων πλευρών, αλλά και μεταξύ των συμμάχων, είχαν μεγάλη σημασία. Ναι μεν υπάρχουν και σήμερα «σοσιαλιστικά» κράτη, όμως δεν ξέρω αν μπορούμε στα περισσότερα από αυτά να βγάλουμε τα εισαγωγικά. Υπάρχει από την άλλη και ο μουσουλμανικός κόσμος, αλλά και εκεί υπάρχουν τόσα πολλά διαπλεκόμενα που το βλέπω κάπως απίθανο να είναι ή να παρουσιαστεί ως αντίπαλο δέος. Κατ εμέ, στο διόλου απίθανο ενδεχόμενο πολέμου ως κορύφωση της κρίσης, θεωρώ ότι τα στρατόπεδα θα καθοριστούν από το κεφάλαιο με διαφορετικά κριτήρια, ανάλογα με τις ενδοιμπεριαλιστικές σχέσεις.αντιθέσεις, που στην εποχή μας είναι πιο περίπλοκες παρά ποτέ, για αυτό είναι και δύσκολο να γίνει η οποιαδήποτε πρόβλεψη. Με λίγα λόγια αυτός ο πόλεμος θα είναι λιγότερο από κάθε άλλη φορά πόλεμος ιδεολογιών ή εθνικών/φυλετικών ομάδων και περισσότερο από κάθε άλλη φορά πόλεμος οικονομικών συμφερόντων.
Υπάρχουν όμως μυριάδες αναπάντητα ερωτήματα ουσίας όπως:
–        Μπορεί να αποφευχθεί ένας γενικευμένος πόλεμος και αν ναι πως;
–        Μπορούμε να κάνουμε κάτι εμείς οι κομμουνιστές για να οδηγήσουμε τον λαό προς την επανάσταση και τον σοσιαλισμό ή δεν έχουν ωριμάσει ακόμα οι συνθήκες που θα κάνουν την δουλειά μας πιο εύκολη;
–        Αν όντως γίνει πόλεμος αυτός τελικά θα ωφελήσει ή θα ζημιώσει το καπιταλιστικό σύστημα, αν το ζημιώσει θα στραφεί ο λαός προς τον σοσιαλισμό/κομμουνισμό ή θα καταφέρει το σύστημα τελικά να αναδιπλωθεί με τα γνωστά του τεχνάσματα;[2]
–        Τι βάρος έχει το οικολογικό ζήτημα, πόσο έχει πραγματικά επιβαρυνθεί ο πλανήτης, πόσα ακόμα χρόνια μπορεί να γίνεται αλόγιστη κατάχρηση του υλικού κόσμου μέχρι ο πλανήτης να γίνει μη κατοικήσιμος για το ανθρώπινο είδος; Πόσο μπορεί να τον επιβαρύνει ένας ενδεχόμενος πόλεμος με όλα τα απίστευτης καταστροφικής δύναμης σύγχρονα όπλα;
–        Μήπως τελικά η ανθρωπότητα δεν θα προλάβει να οδηγήσει αποφασιστικά την κοινωνία προς το εξελικτικό εκείνο βήμα δηλαδή σοσιαλισμό και μετέπειτα τον κομμουνισμό;
Υπάρχουν πολλά ακόμα ερωτήματα όμως αρκετά σας συσκότισα και σας τρομοκράτησα με πράγματα για τα οποία απάντηση δεν υπάρχει. Απλά τελευταία με ταλανίζουν συνεχώς σκέψεις με το αν θα προηγηθεί της επανάστασης πόλεμος, αν μπορεί αυτός να αποφευχθεί, άμα τελικά η ανθρωπότητα βγάλει τα ίδια της τα μάτια ή πάει πολλά χρόνια πίσω κ.α. Εμείς πάντως δεν έχουμε άλλο δρόμο πέρα από αυτόν του αγώνα, της αντίστασης και της αντεπίθεσης για την ανατροπή, και στο δρόμο αυτό πρέπει την μοιρολατρία να την αποφύγουμε όσο το δυνατόν περισσότερο.
Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Όχι βέβαια μόνο τα πρόσωπα αλλά το ίδιο σύστημα και τους θεσμούς του
[2] Όπως έγινε με τα «σοσιαλιστικά», τα εργατικά και τα λοιπά ανά την Ευρώπη κόμματα στην περίπτωση του β παγκοσμίου και σε επίπεδο οικονομίας με τον κενσυανισμό;

Read Full Post »

Η εταιρεία του δισεκατομμυριούχου Σαουδάραβα πρίγκιπα Αλουαλίντ Μπιν Ταλάλ ανακοίνωσε σήμερα ότι σχεδιάζει να κατασκευάσει το ψηλότερο κτίριο του κόσμου, μετά από την υπογραφή συμφωνίας ύψους 1,23 δισεκατομμυρίων δολαρίων με την κατασκευαστική εταιρεία της οικογένειας Μπιν Λάντεν.

Ο πύργος, ο οποίος θα βρίσκεται στην πόλη Τζέντα στην Ερυθρά Θάλασσα, θα έχει ύψος 1.000 μέτρων και θα διαθέτει ένα ξενοδοχείο, καθώς και πολυτελή γραφεία και διαμερίσματα, όπως ανακοίνωσε η εταιρεία Kingdom Holding.

Η ανέγερση του κτιρίου αναμένεται να διαρκέσει πέντε χρόνια και θα καταλαμβάνει μία περιοχή 500.000 τετραγωνικών μέτρων. Όταν ολοκληρωθούν οι εργασίες, ο πύργος της Τζέντα θα πάρει τη θέση του ψηλότερου κτιρίου στον κόσμο, εκτοπίζοντας τον Πύργο Χαλίφα του Ντουμπάι, ο οποίος εγκαινιάστηκε πέρσι και έχει ύψος 828 μέτρα.

NEWS 24 Gr  http://www.dailynews24.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=5355:skyscraper-standing-km

—-

Διαβάζοντας την παραπάνω δημοσίευση μου ήρθε στο νου ένα απόσπασμα από το βιβλίο του  Gombrich «Η ιστορία της τέχνης». Στο κεφάλαιο για την εποχή Μπαρόκ, την εξέλιξη της Ιταλικής Αναγέννησης, αναφέρεται ότι δημιουργούνταν τα πιο μεγαλόπρεπα και πολυτελή, αρχιτεκτονικά, ζωγραφικά και γλυπτικά έργα.  Την εξέχουσα θέση στην πολυτέλεια την κατείχε η εκκλησία, όπου χρησιμοποιούσε την επίδειξη, μέσω της τέχνης, ως τρόπο για να προπαγανδίσει το μεγαλείο της και να μαγέψει τους πιστούς. Αμύθητα πλούτη ξοδεύονταν για την ανέγερση και την διακόσμηση ναών, κάτι που λειτούργησε και ως μια από τις αιτίες της Μεταρρύθμισης, η απληστία δηλαδή της εκκλησίας και ο πλούτος των κληρικών.

Chiesa Nuova, Ρώμη, Ιταλία, δείγμα του εσωτερικού ναού ρυθμού Μπαρόκ που χτίστηκε μετά τα μέσα του 16ου αιώνα

Σε μια εποχή λοιπόν που οι απλοί άνθρωποι ζούσαν κάτω από άθλιες συνθήκες, η εκκλησία, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, έφτιαχνε ναούς, αγάλματα, πλήρωνε αμύθητα ποσά τους τεχνίτες και τους καλλιτέχνες της εποχής, για να δημιουργεί κτήρια που προκαλούσαν (και ακόμα προκαλούν) αντίστοιχο δέος με τον ουρανοξύστη του ενός χιλιομέτρου στο άρθρο του News 24 Gr. Δεν μαγευόταν όμως όλοι οι πιστοί από αυτό το μεγαλείο, γιατί κάποιοι από αυτούς γνώριζαν, ότι αιτία για τα προβλήματα τους ήταν στην πραγματικότητα αυτός ακριβώς ο συσσωρευμένος πλούτος, που είχε βγει με τον δικό τους κάματο, και που χρησιμοποιούνταν για να ικανοποιήσει τα καπρίτσια εκείνων που με αυτόν τον τρόπο εξέφραζαν την κοσμική τους εξουσία. Συχνά πυκνά λοιπόν οι «αγανακτισμένοι» της εποχής εκείνης, άφηναν χαρτάκια στους ναούς, μέσα στα οποία εκδήλωναν την αγανάκτηση τους για την υπεροψία της εκκλησίας και την αδιαφορία της απέναντι στους πιστούς που υπέφεραν.

Πόσο πολύ αλήθεια μοιάζει αυτό το παράδειγμα με το σήμερα, μια εποχή που ο λαός καλείται να κάνει απίστευτες θυσίες, για χάρη και καλά της σωτηρίας του(αντίστοιχα και η τότε εκκλησία υποσχόταν την σωτηρία της ψυχής για τα βάσσανα του υλικού κόσμου), ενώ την ίδια στιγμή χτίζονται τεράστιοι πύργοι της Βαβέλ σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, που κανένα άλλο σκοπό δεν έχουν πέρα από το να ενισχύσουν την κερδοφορία αλλά και να ταΐσουν την ματαιοδοξία κάποιων ανθρώπων.  Κάτι που δείχνει ότι παρά την μεσολάβηση 400 και βάλε ετών από την περίοδο στην οποία αναφέρθηκα, δεν έχουν αλλάξει και τόσα πολλά τελικά όσον αφορά την εκμετάλλευση ανθρώπων από άνθρωπο.  Παρόλο λοιπόν που έχουν εκμοντερνιστεί οι αρχιτεκτονικοί ρυθμοί και έχουν εξελιχθεί οι τεχνικές, η συνείδηση της ανθρωπότητας δεν έχει ωριμάσει όσο θα έπρεπε με αποτέλεσμα οι αντιθέσεις μέσα στην κοινωνία να έχουν φτάσει σε σημείο να είναι πολύ πιο εντυπωσιακές, από οποιοδήποτε μεγαλόπρεπο μνημείο ματαιοδοξίας έχει κατασκευαστεί.

Poexania(Λαγωνικάκης Φραγκίσκος)

Υστερόγραφο: Θα είχε τουλάχιστον δημοσιογραφικό ενδιαφέρον να γίνει μια έρευνα όσον αφορά το ιστορικό της εταιρίας της οικογένειας του Bin Ladden, που όπως φαίνεται γνωρίζουν καλά και την τέχνη του να χτίζουν, εκτός από το να γκρεμίζουν ουρανοξύστες.

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: