Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

10665839_1495439217409292_5293413657992428873_n

Σε εγρήγορση απέναντι στην κομματική καταστολή

Η Στουρνάρα παραμένει ανοιχτή προς όποιον και όποιαν επιθυμεί να επισκεπτεί το πολυτεχνείο ή να κάνει εκδηλώσεις, εκτός αν πρόκειται για εκδήλωση κομμάτων και πολιτικών οργανώσεων
——————-
Και ενα μικρό σχόλιο του blog:
Ρε παιδιά, διοθρώστε με αν κάνω λάθος, αλλά η Χούντα δεν ήταν αυτή που είχε απαγορεύσει τα κόμματα στο Πολυτεχνείο(και γενικότερα);
Advertisements

Read Full Post »

22519267_10156654531957786_6892347305999912067_n

Read Full Post »

tsipras-tramp

s.o.s πεντάγωνο καλεί Μόσχα

– Ωπ, Αλέξη, τι κάνεις;

– Έλα ρε, άσε έχω προβλήματα, δεν μου παίρνει μπρος η οικονομία…

– Και για αυτό αγχώνεσαι, έχω εγώ ένα φίλο ειδικό στις επενδύσεις, θα σου δώσω το τηλέφωνό του να σου τη φτιάξει!

Ο λόγος για μια πρόσφατη συνέντευξη του πρωθυπουργού σχετικά με την επικείμενη επίσκεψή του στις ΗΠΑ. Σκοπεύω να σταθώ και να σχολιάσω δυο σημεία της συγκεκριμένης συνέντευξης τα οποία και θα παραθέσω:

«Ο πρόεδρος Τραμπ έχει μακρά πορεία στον χώρο των επιχειρήσεων. Γνωρίζει πότε μια επένδυση μπορεί να είναι επωφελής και πότε όχι. Βλέποντας κάποιος την Ελλάδα σήμερα, νομίζω ότι μπορεί εύκολα να διαγνώσει ότι ανοίγονται μεγάλες επενδυτικές δυνατότητες στους κρίσιμους τομείς της οικονομίας» (πηγή: ΑΠΕ)

Καταρχήν είναι αμφίβολο κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί ο Τραμπ επιτυχημένος στο χώρο των επιχειρήσεων, εκτός και αν έχει πλέον μάθει από τα αλλεπάλληλα λάθη του στην διαχείριση της περιουσίας που βρήκε έτοιμη από τον πατέρα του. Εδώ μπορείτε να δείτε μια λίστα με τις αποτυχίες του για να πάρετε μια ιδέα.

Γενικότερα αυτή η αντίληψη του τύπου «έχω ένα φίλο που ξέρει από κουμπιούτερ…», για την οικονομία, εκφράζει λίγο μια νοοτροπία μεσσιανικού τύπου που ομοιάζει με τη λογική των οπαδών του Αρτέμη Σώρρα, και η οποία απέχει γαλαξίες από την πραγματικότητα. Είναι ο «θείος από το Αμέρικα» που θα έρθει να μας αποκαταστήσει. Με το θείο Ντόναλντ, έστω και αν δεν υπάρχει συγγένεια αίματος, υπάρχει σίγουρα ιδεολογική, ασχέτως αν ο ένας αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός και ο άλλος ως ρεπουμπλικάνος νεοφιλελεύθερος. Βέβαια παλιότερα, άλλα έλεγε ο Τσίπρας για τον τράμπ, όταν ήλπιζε να μη μας βρει αυτό το κακό, αλλά αυτήν την ασυνέπειά του την έχουμε πλέον συνηθίσει. Στο κάτω – κάτω οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται στο απόγειό τους… Μένει μονάχα να καταργηθούν –σύμφωνα με τους βουλευτές της κυβέρνησης– μερικά απομεινάρια, όπως το σύνθημα «φονιάδες των λαών αμερικάνοι» που πλέον είναι αναχρονιστικό.

Εκεί όμως που βρίσκεται η ουσία είναι στο δεύτερο απόσπασμα:

«Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ, με δεδομένο το ενδιαφέρον τους για τη σταθερότητα στην περιοχή, αλλά και την εξαιρετικά σημαντική αμυντική συνεργασία μας – μεταξύ άλλων και στη Σούδα- έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να εργαστούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Βρισκόμαστε σε μία περίοδο που οι σκοποί της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας βρίσκουν κοινά σημεία με τη στρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή» (πηγή: ΑΠΕ)

Για εμένα η δήλωση αυτή, επιβεβαιώνει μέχρι κεραίας τις προειδοποιήσεις του ΚΚΕ για αναβάθμιση του ρόλου του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα, επέκταση των βάσεων και ενίσχυση των οπλικών συστημάτων ακόμη και με πυρηνικά στον Άραξο.

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=9511336

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=9525494

Σε κάθε περίπτωση, με επενδύσεις ή χωρίς, οι όποιες στάμνες πρόκειται να σπάσουν θα σπάσουν (σ)τα δικά μας τα κεφάλια…

o-thios-apo-to-amerika2.jpg

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

NTD-Pagpag7.png

Είχα γράψει πριν από αρκετό καιρό ένα άρθρο με τίτλο «το κίνημα τρώω τα σκουπίδια σου» και αφορούσε ένα «πρωτοποριακό» κίνημα από ανθρώπους (στην Αγγλία) που ζούσαν μαγειρεύοντας σκουπίδια και δίδασκαν τις συνταγές στο youtube. Το ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη είδηση ήταν ότι αυτοί οι άνθρωποι το παρουσίαζαν αυτό ως κάτι επαναστατικό, αναρχικό, αντισυστημικό ή και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.

Πρόσφατα ένας φίλος μου έστειλε ένα μικρό βίντεο, το οποίο παρουσιάζει ένα άλλο φαινόμενο με παραπλήσια χαρακτηριστικά. Αυτή τη φορά στις Φιλιππίνες, όπου η πείνα τέχνας κατεργάζεται, και έτσι το αντίστοιχο «κίνημα» της Αγγλίας έχει μετατραπεί σε τρόπο ζωής για εκατομμύρια εξαθλιωμένους. Μάλιστα κάποιοι εξ αυτών, ζουν από το εμπόριο των σκουπιδιών, τα οποία συλλέγουν, καθαρίζουν, πακετάρουν και πωλούν στις φτωχές περιοχές. Εδώ το φαινόμενο δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από «προοδευτικές» ιδέες και παρουσιάζεται στην πλήρη ωμότητα του. Το είδος του «φαγητού» αυτού λέγεται “Pagpag” και περισσότερες λεπτομέρειες για τη φύση του θα παρακολουθήσετε εδώ, αν και σας προειδοποιώ ότι περιέχει φρικιαστικές εικόνες. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι η ανάπτυξη της οικονομίας στης Φιλιππίνες ξεπερνάει το 6/100 ετησίως, κάτι που τις βάζει στη δέκατη θέση παγκοσμίως.

Και μια τρίτη είδηση από το χώρο του κινηματογράφου, ο λόγος για το παρακάτω trailer:

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ δεν έχει ακόμη κυκλοφορήσει για αυτό και θα περιορισθώ να μεταφράσω την περιγραφή που δίνει το imdb. «Μέσα από τα μάτια διάσημων σεφ, το κοινό θα παρακολουθήσει πώς μπορούμε να φτιάξουμε κάθε είδους φαγητού, μετατρέποντας αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν σκουπίδια σε υπέροχα πιάτα που δημιουργούν ένα πιο ασφαλές σύστημα διατροφής». Έχουμε δηλαδή ξανά, μια απόπειρα ωραιοποίησης της σκουπιδοφαγίας, και μάλιστα με χολιγουντιανή σφραγίδα.

Αυτό που παρατηρείται και στις τρεις παραπάνω περιπτώσεις είναι μια προσπάθεια παραίτησης από τη διεκδίκηση μιας εξαρχής πιο δίκαιης κατανομής της τροφής, τόσο στις ανεπτυγμένες όσο και στις υπανάπτυκτες γωνιές του κόσμου. Ένα κάλεσμα δηλαδή, να ζουν οι φτωχοί πληθυσμοί σαν τρωγλοδύτες και ρακοσυλλέκτες από τα σκουπίδια των πιο ευκατάστατων, έτσι ώστε να πληρούν και τον όρο «social waste» ή «human waste». Η διατροφική πυραμίδα, βέβαια, δεν έχει μόνο 2 επίπεδα, αφού ανάμεσα σε αυτούς που τρώνε από τα σκουπίδια και στους λίγους και εκλεκτούς της κορυφής, υπάρχουν και άλλες κατηγορίες που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα με τη διατροφή τους. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα φυσικά του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που στα πλαίσια του, όχι μόνο σαμποτάρεται η παραγωγή όταν ξεπερνιούνται τα όρια του τι μπορεί να πωληθεί ως εμπόρευμα, αλλά επικρατεί και ένα εντελώς άνισο και άδικο σύστημα διανομής που βάζει αυτούς που εξαρχής παράγουν την τροφή στον πάτο, και εκείνους που κατέχουν τους τίτλους ιδιοκτησίας στην κορυφή.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

maxresdefault

Το άρθρο δημοσιεύθηκε και στο Katiousa

Εισαγωγή

Το άρθρο που ακολουθεί αποτελεί απάντηση στη δημοσίευση του Ραφαήλ Μπελενιώτη με τίτλο «Σπάζοντας τα ταμπού της αριστεράς με το Σλαβόι Ζίζεκ». Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Ζίζεκ στο οποίο αναφέρεται ο Ρ.Μ. και η όποια πολεμική μου βασίζεται στην βιβλιοπαρουσίαση του αρθρογράφου και όχι στο πρωτότυπο υλικό. Προσωπικά θεωρώ τις ιδέες του Ζίζεκ –όπως αυτές παρουσιάζονται στο άρθρο- παιδαριώδεις και επικίνδυνες για αυτό και αποφάσισα να κάνω κάποιον αντίλογο. Ο τρόπος με τον οποίο θα παραθέσω τα αντεπιχειρήματα μου είναι να προηγείται κάθε φορά η επίμαχη παράγραφος του άρθρου με πλάγια γράμματα και από κάτω το δικό μου σχόλιο.

Επιχειρηματολογία

Ξεκινάμε με παράθεση από το άρθρο του Μπελενιώτη:

Πρόσφατα το 2016 κυκλοφόρησε και στα Ελληνικά το βιβλίο του « Η Νέα πάλη των τάξεων-τα πραγματικά αίτια του προσφυγικού κύματος και μας τρομοκρατίας» από μας εκδόσεις Πατάκη. Εν ολίγοις ο Ζίζεκ στο βιβλίο του υποστηρίζει πως η Ισλαμική τρομοκρατία, το μεταναστευτικό κύμα είναι αποτελέσματα μας Μας Πάλης των Τάξεων. Το μεταναστευτικό δεν είναι μόνο αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων αλλά και σύμπτωμα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Γιατί σύμφωνα με τον Ζίζεκ η πάλη των τάξεων διέπει τα πάντα, οπότε δεν χρειάζεται να πέφτουμε από τα σύννεφα όταν τα κράτη μας υπονομεύουν κυβερνήσεις αδύναμων χωρών ή καταδικάζουν λαούς και αποκλείουν μας περιοχές μας από την συμμετοχή και την ευημερία και έπειτα τα καταπιεζόμενα αυτά κράτη και οι λαοί ακολουθούν θρησκευτικούς και ιδεολογικούς εξτρεμιστές χτυπώντας την πολιτισμένη Δύση μας. Πρόκειται για φυσικά επακόλουθα.

Από την παραπάνω παράγραφο εγώ καταλαβαίνω ότι ο Ζίζεκ θεωρεί τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς μέρος της πάλης των τάξεων. Μάλιστα, μαθαίνουμε και καινούρια πράγματα. Μπορούμε να το δούμε και αναδρομικά όλο αυτό και να υποθέσουμε ότι και ο Α’ και Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν και εκείνοι αποτέλεσμα της πάλης των τάξεων και όχι της διαμάχης των μεγάλων δυνάμεων για επέκταση της επιρροής τους.

Ας σταματήσουμε να παριστάνουμε τις παραπλανημένες παρθένες. Έχουμε δικαίωμα βροντοφωνάζει ο Ζίζεκ να διατηρήσουμε τις «Ευρωπαϊκές μας αξίες» τον καθημερινό τρόπο ζωής μας σε όλα τα επίπεδα, θρησκευτικό, ψυχαγωγικό, πολιτισμικό, σεξουαλικό-ερωτικό κτλ. Αναρωτιέται όμως: “Πως μπορούμε να κρατήσουμε τις αξίες και τα αγαθά της Δύσης χωρίς να αποκλείσουμε ένα μεγάλο μέρος από αυτά;” Εξετάζει την αισχρή και σκοτεινή πλευρά των θρησκειών, τη «θεϊκή βία» όπως ονομάζει τη βία που σκορπίζει τον όλεθρο με τυφλή οργή, την πολιτική οικονομία των προσφύγων, τα όρια γειτονίας και την έννοια του «πλησίου» και τέλος αναρωτιέται «τι πρέπει να γίνει;» προτείνοντας να επαναφέρουμε στο προσκήνιο την πάλη των τάξεων και να δείξουμε παγκόσμια αλληλεγγύη στα θύματα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

The European way of life fuck yeah

Καταρχήν ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε περιπτώσεις στην ιστορία που ο μειονοτικός πληθυσμός «αλλοίωσε» της αξίες του κυρίαρχου σε βαθμό που να τις εκφυλίσει. Η δική μου άποψη είναι πως οι περιπτώσεις αυτές δεν είναι καθόλου συχνές, είμαι πάντως ανοιχτός σε προτάσεις ως προς αυτό.

Και αφού ο Ζίζεκ έχει επιβεβαιώσει τους φόβους και του τελευταίου ακροδεξιού ξενοφοβικού ότι θα έρθουν οι μετανάστες να μας πάρουν τον (μ)πολιτισμό μας, μετά αναρωτιέται πως άραγε θα μπορούσαμε να τους βοηθήσουμε. Πρόταση προς Ζίζεκ: ίσως θα έπρεπε να περάσουν πρώτα μια κάποιου είδους κατήχηση σε ένα αντίστοιχο Έλις Άιλαντ στην Ευρώπη για να σπουδάσουν τον Δυτικό (μ)πολιτισμό μας, και ύστερα να τους δεχόμασταν. Ξέρω ‘γω να τους βάζαμε να δουν όλα τα επεισόδια από τα φιλαράκια και το Sex and the City ή έστω το νοικοκυρές σε απόγνωση και γερμανικές τσόντες σχετικά με το σεξουαλικό – ερωτικό.

Πριν προχωρήσω στο επόμενο κομμάτι, να δώσω και ένα παράθεμα προς σύγκριση με τα λεγόμενα του Ζίζεκ.

wpid-zizek-tsipras__article

Αριστερά και Ναόμι Κάμπελ

Και παρακάτω:

«Για να πετύχει κανείς την εν λόγω ανάκτηση, θα πρέπει να εγκαταλείψει μια ολόκληρη σειρά από αριστερά ταμπού, αρχίζοντας από την εξής απόλυτη ανοησία που είναι μασκαρεμένη ως εμβριθής σοφία: “Εχθρός είναι κάποιος του οποίου την άποψη δεν έχεις ακούσει”. Η θέση αυτή εκφράζεται κατεξοχήν στο Φρανκενστάιν της Μέρυ Σέλλευ. Η Σέλλευ κάνει κάτι που δεν θα έκανε ποτέ κανένας συντηρητικός. Στο κεντρικό τμήμα του βιβλίου της επιτρέπει στο τέρας να μιλήσει το ίδιο για τον εαυτό του, να διηγηθεί την ιστορία από την δική του σκοπιά. Η επιλογή της εκφράζει με τον πλέον ριζοσπαστικό τρόπο τη φιλελεύθερη στάση υπέρ της ελευθερίας του λόγου: πρέπει να ακούγονται οι απόψεις όλων. Στο Φρανκενστάιν το τέρας δεν είναι Πράγμα, ένα φρικτό αντικείμενο που κανένας δεν τολμάει να αντιμετωπίσει, είναι πλήρως υποκειμενοποιημένο. (..) Έτσι λοιπόν ο απόλυτος εγκληματίας έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει τον εαυτό του ως το απόλυτο θύμα. Ο τερατώδης δολοφόνος εμφανίζεται, από τι δική του σκοπιά, ως ένα βαθιά πληγωμένο και απελπισμένο άτομο που λαχταρά τη συντροφιά και την αγάπη (..). Η εμπειρία που έχουμε για τη ζωή μας εκ των ένδον, η ιστορία που διηγούμαστε στον εαυτό μας για τον εαυτό μας, προκειμένω να ερμηνεύσουμε τις πράξεις μας, αποτελεί βασικά ένα ψέμα-η αλήθεια βρίσκεται έξω στις πράξεις μας» .

Η γεωπολιτική δεν είναι βεβαίως μυθιστόρημα, αλλά ας μείνουμε στη συλλογιστική του συγγραφέα. Για να είμαστε λοιπόν δίκαιοι, αν παραδεχθούμε ότι οι τζιχαντιστές είναι Φρανκενστάιν, τότε πρέπει να πούμε ότι είναι ένας Φράνκενστάιν κατασκευασμένος στη Δύση, αφού αυτή τους εκπαίδευσε τους εξόπλισε και τους ξαμόλησε. Ασχέτως όμως με αυτό, οι πρόσφυγες δεν είναι τζιχαντιστές, είναι πρό-σφυ-γες, άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Εκτός αν μέσα στο γενικό του ξενοφοβικό παραλήρημα ο Σλαβόι, κάνει και τέτοιου είδους φασιστικές γενικεύσεις οπότε πάω πάσο.

Ένα τρανταχτό παράδειγμα του πνεύματος του βιβλίου, είναι αυτό της αντιμετώπισης του μεταναστευτικού ρεύματος.

Στην αρχή ακόμα του βιβλίου καταπιάνεται με ένα σημαντικό και συνάμα τραγικό ζήτημα: Δηλαδή, τι πρέπει να γίνει με τις εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, τους δεκάδες μικρούς Αιλάν που πνίγονται καθημερινά στις θάλασσες στην προσπάθεια τους να γλυτώσουν από την φωτιά του πολέμου και της καταστροφής που μαίνεται στις χώρες τους; Η Ευρώπη φαντάζει όαση μπροστά στα μάτια τους. Ο Ζιζέκ επιμένει πως η απάντηση δεν είναι ούτε απλή ούτε εύκολη. Εντοπίζει πως όσοι ψάχνουμε την απάντηση βρισκόμαστε μπροστά σε έναν ιδεολογικό εκβιασμό ανάμεσα σε δύο κύριες τάσεις. Η πρώτη τάση των «αριστερών φιλελεύθερων» εκφράζει την οργή της στο γεγονός πως η Ευρώπη επιτρέπει να πνίγονται χιλιάδες άνθρωποι, προτείνοντας να ανοίξει διάπλατα τα σύνορα της, για τους κολασμένους τούτης της Γης. Η δεύτερη τάση των «λαϊκιστών πολέμιων των μεταναστών» όπου λυσσάνε για την προστασία του τρόπου ζωής μας και να αφήσουμε τους ξένους λαούς να λύσουν μόνοι τους τα οικογενειακά τους. Παραφράζοντας το Στάλιν ο συγγραφέας αναρωτιέται «και οι δύο είναι κακές αλλά ποια είναι η χειρότερη;» .

Το να καταγγείλουμε, ας πούμε, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που δημιουργούν τις μεταναστευτικές ροές, δεν παίζει; Το να καταγγείλουμε την ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού; Επίσης καλό θα ήταν να μας ξεκαθάριζε ο Ζίζεκ σε ποιους απευθύνεται. Στους λαούς, στις κυβερνήσεις, στους ίδιους τους πρόσφυγες; Διότι εξ αντικειμένου, άλλα είναι τα ενδιαφέροντα των αστικών κυβερνήσεων και άλλα των λαών. Οι κυβερνήσεις δεν ενδιαφέρονται για το ανθρωπιστικό της υπόθεσης, αυτές κοιτούν να έχουν όσο το δυνατόν περισσότερο κέρδος ή έστω όσο το δυνατόν λιγότερη χασούρα τα μονοπώλια. Ποιο είναι κατά τον Ζίζεκ το «υποκείμενο» που μπορεί να διαχειριστεί επιτυχώς το μεταναστευτικό; Προς ποιόν οι παραινέσεις και οι συμβουλές.

«Οι μεγαλύτεροι υποκριτές είναι αυτοί που υποστηρίζουν τα ανοιχτά σύνορα: ενδόμυχα γνωρίζουν πολύ καλά πως κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί ποτέ, αφού θα προξενούσε άμεσα λαϊκίστικο ξεσηκωμό στην Ευρώπη.

Δηλαδή τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Εγώ, ας πούμε, το ερμηνεύω ως εξής. Ότι ο Ζίζεκ μας προειδοποιεί πως αν φέρουμε στην Ευρώπη τους μετανάστες, τότε θα έχουμε άνοδο της ακροδεξιάς(αυτό καταλαβαίνω με τον «λαϊκιστικό ξεσηκωμό»). Για αυτό ακριβώς που κατηγορούσε και τη Μέρκελ η αντιπολίτευση, ότι ήταν αρκετά ήπια με τους μετανάστες και για αυτό ανέβηκαν οι ακροδεξιοί. Δηλαδή για να μην ανεβεί η ακροδεξιά πρέπει να δράσουν εξ αρχής οι αστικές κυβερνήσεις σαν να ήταν ακροδεξιές. Στην επιλογή να δεχθεί πρόσφυγες δεν έφτασε βέβαια από τη μαλακάδα της η κυβέρνηση της Μέρκελ, αλλά επειδή το γερμανικό κεφάλαιο φιλοδοξούσε να τους αξιοποιήσει ως εύπλαστο εργατικό δυναμικό.

Το παίζουν ωραίες ψυχές που αισθάνονται ανώτερες από τον διεφθαρμένο κόσμο, ενώ στα κρυφά συμμετέχουν σε αυτόν. Ο λόγος για τον οποίο δεν αρκεί η ευσπλαχνία απέναντι στους ταλαίπωρους πρόσφυγες που εισρέουν στην Ευρώπη διατυπώθηκε πριν από έναν αιώνα από τον Όσκαρ Ουάιλντ. Στις πρώτες γραμμές του Η Ψυχή του ανθρώπου στον σοσιαλισμό, όπου ο Ουάιλντ επισημαίνει ότι “είναι πολύ πιο εύκολο να δείχνεις συμπόνια υποφέροντας, παρά σκεπτόμενος”. (..) “ Προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα της ανέχειας για παράδειγμα διατηρώντας τους φτωχούς στην ζωή ή στην περίπτωση ενός πολύ προχωρημένου σχολείου διασκεδάζοντας τους φτωχούς. Αλλά αυτό δεν είναι λύση είναι επιδείνωση της δυσκολίας. Ο σωστός στόχος είναι η προσπάθεια ανάπλασης της κοινωνίας σε μια τέτοια βάση ώστε η φτώχεια να είναι αδύνατη..” -συνεχίζει ο Ουάιλντ

Όσον αφορά τους πρόσφυγες αυτό σημαίνει ότι η ορθή επιλογή είναι να μετασχηματίσουμε την κοινωνία, έτσι ώστε οι απελπισμένοι πρόσφυγες να μην αναγκάζονται να βολοδέρνουν, και ότι η επίδειξη αλτρουιστικών αρετών εν τέλει εμποδίζει την εκπλήρωση αυτού του στόχου» .

Ωραία τα λογοτεχνικά παραθέματα, αλλά μέχρι να γίνει αυτό οι πρόσφυγες τι να κάνουν να περιμένουν στις βάρκες τους διαβάζοντας Μέρι Σέλλευ;

eb3cc9a6f2f465a594d2a67c99ec88cd--dark-knight-waste-removal

Think tank, ή πιο σωστά think bowl

Ένας άλλος πάλι άνθρωπος που τον απασχολούσε πολιτικά το ζήτημα των προσφύγων αλλά και η μέθοδος -αν μπορεί να ονομαστεί έτσι- των ανοιχτών συνόρων έγραφε κάποτε:

«Τι σημαίνει η μέθοδος της σοσιαλιστικής επανάστασης υπό το σύνθημα “Kάτω τα σύνορα”; Υποστηρίζουμε ότι το κράτος είναι απαραίτητο και ένα κράτος προϋποθέτει σύνορα. Το κράτος βέβαια μπορεί να έχει κυβέρνηση αστική, όμως εμείς έχουμε ανάγκη τα σοβιέτ. Ωστόσο ακόμη και με τα Σοβιέτ τίθεται το ζήτημα των ανοιχτών συνόρων. Τι σημαίνει κάτω τα σύνορα; Η μέθοδος της σοσιαλιστικής επανάστασης υπό το σύνθημα κάτω τα σύνορα είναι ένα μπέρδεμα. Μόνο όταν η σοσιαλιστική επανάσταση γίνει πραγματικότητα και πάψει να είναι μέθοδος, το σύνθημα “Κάτω τα σύνορα” θα είναι ορθό σύνθημα. Τότε θα πούμε: Σύντροφοι ελάτε σε εμάς..»

Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Λένιν, εμβληματική και ηγετική μορφή της Ρώσικης επανάστασης.

Σιγά μη δεν αναζητούσε νομοιμοποήση της αρλουμπολογίας του στο Λένιν ο Μποράτ1. Ο Λένιν βέβαια, αναφέρονταν σε εντελώς διαφορετική περίπτωση, την πλήρη κατάργηση των συνόρων σε ένα εχθρικό προς την νεαρή τότε επανάσταση καπιταλιστικό στερέωμα. Σήμερα δεν μιλάμε για κάτι τέτοιο ούτε κανείς προτείνει πλήρη κατάργηση των συνόρων έτσι γενικά. Για φιλοξενία προσφύγων γίνεται λόγος, και μάλιστα προσφύγων που για το ξεσπίτωμα τους ευθύνονται καθαρά οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στους οποίους πρωτοστατεί η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Δεν είναι ότι έρχονται στην τύχη πρόσφυγες από μια αστρική πύλη από την άλλη άκρη του σύμπαντος και αμφισβητούν τα σύνορα μας, έρχονται πρόσφυγες εξαιτίας των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων και θέλουν να περάσουν από την άλλη πλευρά των συνόρων επειδή οι πόλεις τους έχουν ισοπεδωθεί.

Ο Ζίζεκ όμως δεν σταματάει εδώ. Συνεχίζει πεπεισμένος πως η αριστερά πρέπει να αποβάλει συγκεκριμένες αντιλήψεις που την οδηγούν σε παράλογες ανεφάρμοστες αναδιπλώσεις όπως η απαγόρευση οποιασδήποτε κριτικής προς το Ισλάμ ως «Ισλαμοφοβία», όπως η εξίσωση οποιασδήποτε αναφοράς στην ευρωπαϊκή χειραφετική κληρονομιά με τον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό και ρατσισμό, η ιδέα ότι η προστασία του δικαιώματος να ακολουθεί κανείς έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής είναι αυτή καθαυτή μια φασιστική η ρατσιστική κατηγορία και άλλα πολλά.

Άντε πάλι η εξίσωση, είναι η κλασική λογική πλάνη:

Οι τζιχαντιστές είναι μουσουλμάνοι – οι πρόσφυγες είναι μουσουλμάνοι – οι πρόσφυγες είναι τζιχαντιστές.

Ένα βιβλίο πραγματικά παρέμβαση και πρόκληση για συζήτηση αλλά και για αυτοκριτική και αναθεώρηση πολλών επιλογών και αποφάσεων για το εγγύς μέλλον.

Για αυτοκριτική και αναθεώρηση, σύμφωνοι, αλλά για αυτοκριτική και αναθεώρηση όσων συμφωνούν με αυτά που λέει ο Ζίζεκ, διότι πραγματικά τα όσα μεταφέρονται στο άρθρο είναι με ένα παιδαριώδη τρόπο ξενοφοβικά.

Δύσκολο πράγμα βέβαια. Kaι πάλι τίποτα το αυταπόδεικτο δεν διαθέτει το βιβλίο-όλα μπορούν να αντικρουστούν. Το δύσκολο είναι μια σοβαρή εναλλακτική. Η συζήτηση και η διάθεση για αναθεώρηση δεν πρέπει να αποκλείεται πεισματικά, αντιθέτως να ενθαρρύνεται. Διαφορετικά «η μοναδική εναλλακτική επιλογή είναι η αργόσυρτη παρακμή, ο βαθμιαίος μετασχηματισμός της Ευρώπης σε αυτό που συνιστούσε η Ελλάδα για την ώριμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, έναν προορισμό για νοσταλγικό πολιτιστικό τουρισμό, ο οποίος βρισκόταν έξω από το ιστορικό γίγνεσθαι».

Από την πόλη έρχομαι…

Την Ευρώπη και τις «αξίες» της δεν την απειλούν οι μετανάστες, αλλά οι ίδιες αυτές αξίες, οι οποίες πηγάζουν από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, απειλούν τους λαούς της Ευρώπης. Τα μνημόνια βλέπετε, δεν τα εφαρμόζουν ούτε τα ψηφίζουν οι πρόσφυγες, τα σπίτια δεν τα παίρνουν οι μουσουλμάνοι και για την ανεργία δεν ευθύνονται οι ορδές των ρακένδυτων, αλλά κατά κύριο λόγο η οικονομικές πολιτικές της ΕΕ.

Εδώ κάπου ολοκληρώνεται μια πρώτη μου κριτική ματιά στο άρθρο του κ. Μπελενιώτη για το βιβλίο του Ζίζεκ «Η νέα πάλη των τάξεων[…]». Συγχωρήστε το κάπως ειρωνικό μου ύφος, αλλά όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τέτοιο «ιερό τέρας» της διανόησης δεν μπορείς να μην ειρωνευτείς. Αξίζει δε, να σημειωθεί, ότι από τα παραπάνω είναι περισσότερο από εμφανές, πως σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης η συστημική «αριστερή» λιβελογραφία δεν μπορεί να κρύψει τις ομοιότητες της με τη λιβελογραφία της άκρας δεξιάς. Και αυτό διότι υπηρετούν τελικά τα ίδια αφεντικά πάνω κάτω, πουλώντας στη διαδρομή και λίγη φιλοσοφία για να βγαίνει το μεροκάματο.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

1 Το πετυχημένο αυτό παρατσούκλι του Ζίζεκ αποτελεί επινόηση του Lenin Reloaded

Read Full Post »

Θα έλεγε κανείς ότι μετά από τα τόσα δεινά που έχει περάσει η ανθρωπότητα –και ιδιαίτερα η Ευρώπη- από την γιγάντωση του φασισμού/ναζισμού κατά τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, το πάθημα θα μας έχει γίνει μάθημα. Τουλάχιστον οι απλοί άνθρωποι θα έπρεπε φτύνουν στον κόρφο τους έστω και στην ιδέα αναζωπύρωσής του. Παρόλα αυτά, εδώ και κάποια χρόνια παρατηρούμε μια αύξηση της επιρροής των ακροδεξιών/εθνικιστικών, των κρυπτοφασιστικών και των καθαρά φασιστικών κομμάτων σε πάρα πολλά ευρωπαϊκά κράτη, μεταξύ αυτών και στη χώρα μας. Και μαζί με αυτήν την ποσοτική αύξηση του φασισμού, «απολαμβάνουμε» και το ξεπέρασμα του ταμπού του να ομολογεί κάποιος ότι είναι εθνικιστής ή φασίστας. Λαμβάνοντας αυτό ως δεδομένο, είναι επόμενο να αναρωτιόμαστε για τους λόγους που ευνοούν την επανεμφάνιση του φασισμού/ναζισμού στις ευρωπαϊκές καπιταλιστικές χώρες. Για να διευκολύνουμε την ανάλυση μας πρόκειται να χωρίσουμε σε πρώτη φάση τις αιτίες επανεμφάνισης του φασισμού σε υποκειμενικές και αντικειμενικές. Στις υποκειμενικές θα συμπεριλάβουμε εκείνες που εξαρτώνται από τις περιστάσεις και παράλληλα έχουν και μια ενδεχομενικότητα, ενώ στις αντικειμενικές εκείνες που αναπαράγονται με συστημικό τρόπο και αποτελούν μέρος του DNA του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής . Ας δούμε τις κατηγορίες λιγάκι πιο αναλυτικά.

fascism-is-capitalism-in-decay-3687885

Στις Υποκειμενικές αιτίες: μπορεί να συμπεριληφθούν για παράδειγμα οι ιστορικές συγκυρίες. Περιπτώσεις δηλαδή που εξαιτίας των συγκυριών της εποχής είναι πολύ πιθανό να θεριέψει ο φασισμός. Ας πούμε, ο Λένιν έλεγε ότι για να γίνει επανάσταση πρέπει να προηγηθεί επαναστατική κατάσταση, αλλά δεν σημαίνει ότι όλες οι επαναστατικές καταστάσεις οδηγούν σε επαναστάσεις. Αντιστοίχως μια περίοδος “ανομίας”.1 μπορεί να καλλιεργήσει το έδαφος για την εμφάνιση του φασισμού, όμως δεν σημαίνει ντετερμινιστικά ότι σε κάθε κρίση θα έχουμε και τον αντίστοιχο Χίτλερ. Η ίδια η κρίση είναι αντικειμενική αιτία, όμως η επιλογή του φασισμού/απολυταρχίας, ως λύση, αποτελεί μια από τις εναλλακτικές στις οποίες μπορεί να καταφύγει η εκάστοτε αστική τάξη, παρασέρνοντας βέβαια και τις ευρύτερες μάζες. Παρομοίως, σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο ιδεολογικό επίπεδο φασιστική φρασεολογία (για ανωτερότητα αίματος, λευκή φυλή κλπ) για να δικαιολογήσει το αιματοκύλισμα του λαού και για να φανατίσει, όμως δεν σημαίνει ότι κατ ανάγκη κάθε πόλεμος θα “πουλιέται” με τον ίδιο τρόπο. Δεν θα επεκταθούμε όμως παραπάνω στις υποκειμενικές αιτίες αφού σκοπός του άρθρου είναι να εστιάσουμε περισσότερο στις αντικειμενικές.

Αντικειμενικές αιτίες: Αντικειμενικές αιτίες είναι εκείνες οι οποίες βρίσκονται ριζωμένες στη φύση του καπιταλιστικού συστήματος. Είδαμε για παράδειγμα πιο πάνω την περίπτωση των κρίσεων. Οι κυκλικές καπιταλιστικές κρίσεις δημιουργούν «ανομίες» (ανωμαλίες στην συνήθη ροή) οι οποίες υπερβαίνουν τη γενικότερη ανισομετρία που χαρακτηρίζει τον καπιταλισμό. Οι ανομίες αυτές συνοδεύονται από ακραία κοινωνικά φαινόμενα (φτώχεια, ανεργία, πολιτικά αδιέξοδα…), που δυσκολεύουν τη διακυβέρνηση του κράτους και την οικονομία, με αποτέλεσμα οι ισχυροί της οικονομίας να εξετάζουν λύσεις άμεσης επιβολής με παράκαμψη της αστικοδημοκρατικής οδού.

Η έμφαση στον ατομικισμό, ως αναπόσπαστο κομμάτι της καπιταλιστικής ιδεολογίας, δημιουργεί αναπόφευκτα τους κατάλληλους «θύλακες» στα ανθρώπινα υποκείμενα. Το άτομο μαθαίνει να ταυτίζεται με σύνολα κι υποσύνολα τα οποία πηγάζουν από τον τρόπο που συνήθως δομεί την προσωπικότητα του και το πώς αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του. Δηλαδή: Άτομο – πυρηνική οικογένεια – γειτονιά – πόλη – φυλή – έθνος (φυσικά υπάρχουν ένα σωρό ακόμη κάθετες ή οριζόντιες κατηγοριοποιήσεις, όπως είναι για παράδειγμα το εργασιακό ή το κοινωνικό στάτους). Οι κατηγορίες αυτές, σε κάθε τους βαθμίδα, διαποτίζονται από τον εγωισμό/εγωκεντρισμό με αποτέλεσμα το άτομο να βλέπει τους απέξω ως ανταγωνιστές. Ο συνδυασμός ατομικισμού και ανταγωνισμού που προωθεί ως αδιαπραγμάτευτη αξία η καπιταλιστική κοινωνία οδηγεί τα άτομα να αναπτύσσουν συγκρουσιακές συμπεριφορές και σχέσεις σε επίπεδο οικογένειας, φυλής, έθνους, πόλης κλπ.

κατηγοριες

Εξ αντικειμένου –πέρα από το όποιο ιδεολογικό επικάλυμμα- η ανεργία, οι υψηλές απαιτήσεις στον εργασιακό χώρο, η ανασφάλεια, το ενδεχόμενο περιθωριοποίησης, το ενδεχόμενο προλεταριοποίησης των μεσοστρωμάτων, συμβάλλουν στο να δημιουργούνται προστριβές και ανταγωνισμοί μεταξύ των ατόμων και των κοινωνικών ομάδων. Είναι σαν να υπάρχουν 10 καρέκλες και 15 άτομα τα οποία πρέπει να τις διεκδικήσουν. Παράλληλα, η ίδια η κοινωνική και οικονομική ιεραρχία όπως δομείται στον καπιταλισμό, αναπαράγει ως κάτι θεμιτό (και αναπόφευκτο) ένα δίπολο άρχοντα και αρχόμενου (προϊστάμενος/υφιστάμενος, ιδιοκτήτης/εργάτες). Πρακτικά λοιπόν, στον καπιταλισμό όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι, ούτε τυπικά ούτε ουσιαστικά. Προεκτείνοντας το όλο αυτό, ένας «γνήσιος Γερμανός» ή ένας «γνήσιος Έλληνας» διαφέρει από έναν μετανάστη, ή και ένας λευκός από έναν μαύρο, ανάλογα με το ποιος μπορεί να επιβληθεί σε ποιον. Όσο προάγεται ιδεολογικά κι αντικειμενικά ως φυσιολογικότητα η ανισότητα, τόσο και τα υποκείμενα θα ανταγωνίζονται να μη βρεθούν εκτός παιχνιδιού. Όσο αυτός ο ανταγωνισμός εντείνεται, επειδή οι καρέκλες μειώνονται, τόσο εντείνεται και ο κοινωνικός δαρβινισμός (νόμος της ζούγκλας στην κοινωνία), που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάδειξη του φασισμού.

Κάπου εδώ βάζω μια άνω τελεία, χωρίς να σημαίνει ότι εξαντλήθηκαν όλες οι πλευρές του φαινομένου, που σίγουρα θα μας απασχολήσει ξανά στο μέλλον.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

1 Κοινωνιολογικός όρος που επινόησε ο Εμίλ Ντιρκέμ για να περιγράψει κοινωνικά φαινόμενα όπως αυτό της οικονομικής κρίσης.

Read Full Post »

Δημοσιεύθηκε σήμερα στην Καθημερινή άρθρο με στοιχεία έρευνας του ΠΑ.ΜΑΚ (όπου ΠΑ.ΜΑΚ βλέπε Μαραντζίδης) που προσπαθεί να καταγράψει την άποψη των Ελλήνων για τα σοσιαλιστικά κράτη. Η έρευνα, φυσικά, θέλει να προωθήσει την εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό, κάτι που ο «έγκριτος» επιστήμονας και το επιτελείο του, φαίνεται να το έχουν για σταυροφορία. Μεταξύ άλλων η δημοσίευση της Καθημερινής αναφέρει:

«Ελλειψη γνώσης ιστορίας

Αξιοσημείωτο είναι πως στην ερώτηση της έρευνας «το έτος 1940 η ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ και η Σοβιετική Ένωση του Στάλιν ήταν σύμμαχοι ή σε πόλεμο;», ένα εντυπωσιακό 57,5% απάντησε ότι τα δύο κράτη ήταν σε πόλεμο και μόλις το 29% είπε το σωστό, ότι δηλαδή ήταν σύμμαχοι, αποτυπώνοντας την άγνοια ιστορίας.»

Ήταν σύμμαχοι, μας λέει η έρευνα, η Σοβιετική Ένωση με την Ναζιστική Γερμανία, και όποιος δεν το ξέρει αυτό έχει άγνοια της ιστορίας. Δηλαδή, το «σύμφωνο μη επίθεσης» μεταξύ των δυο χωρών, είναι σύμφωνα με την λογική της έρευνας συμμαχία… Αλίμονο και δεν ασπάζεσαι την άποψη αυτή, έχεις μαύρα μεσάνυχτα από ιστορία. Το ακούτε όλοι εσείς οι ιστορικοί που λέτε πως η ναζιστική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση ήταν αντίπαλοι, είστε ΑΣΧΕΤΟΙ!!! Το ακούς κύριε Μαργαρίτη;

Ας εξετάσουμε όμως 2-3 πραγματάκια που δεν πολυκάθονται:

Το γιατί η ναζιστική Γερμανία φυλάκισε ή δολοφόνησε τους γερμανούς κομμουνιστές δεν μας το απαντά  ή εν λόγω έρευνα, όπως επίσης δεν μας απαντά και γιατί ξοδεύονταν αμύθητα ποσά από τους ναζί για την αντισοβιετική και αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Όλα αυτά είναι λεπτομέρειες θα μου πείτε. Επίσης δεν μας εξηγεί το ΠΑ.ΜΑΚ, γιατί δυο χώρες που τα έχουν καλά μεταξύ τους να συνάψουν σύμφωνο μη επίθεσης; Τα σύμφωνα μη επίθεσης, λογικά, αφορούν χώρες που μεταξύ τους υπάρχει λόγος για να γίνει επίθεση, διαφορετικά τι νόημα έχουν; Επιπλέον, αν υπήρχε κάποιου είδους συμμαχία, τότε γιατί και οι δυο χώρες προετοιμάζονταν πυρετωδώς η μια για να επιτεθεί και  άλλη για να αμυνθεί (η «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα», δηλαδή η επιχείρηση εισβολής στην ΕΣΣΔ, άρχισε να σχεδιάζεται στα μέσα το 1940, ενώ οι σοβιετικοί προετοίμαζαν την άμυνα τους από πολύ νωρίτερα); Ούτε αυτό μας το απαντά η έρευνα του ΠΑ.ΜΑΚ δυστυχώς.

p02f1tf3.jpg

Ναζιστική προπαγανδιστική αφίσα του 1937 που παρουσιάζει τον «μεγάλο εχθρό Εβραίο» να έχει από πίσω του τον «μεγάλο εχθρό σοβιετικό». Πηγή bbc

Φυσικά στο άρθρο ούτε λόγος δεν γίνεται για τις προσπάθειες της Σ.Ε, από το 1938 κιόλας, μέσω των αξιωματούχων της στο εξωτερικό για δημιουργία κοινού μετώπου Αγγλίας, Γαλλίας, Σ.Ε, ενάντια στις εδαφικές αξιώσεις της Γερμανίας . Με υπεκφυγές, Αγγλία και Γαλλία, και στο όνομα του κατευνασμού του ναζιστικού κτήνους, απέρριπταν συνεχώς τις προτάσεις, ακόμα και όταν οι προσαρτήσεις είχαν ήδη αρχίσει. Υπέγραψαν μάλιστα και την ατιμωτική «Συμφωνία του Μονάχου», παραδίδοντας τη Σουδητία στις ορέξεις του γερμανικού ιμπεριαλισμού. 

129101

29/9/1938, Τσάμπερλεν, Νταλαντιέ, Χίτλερ, λίγο πριν την υπογραφή της Συμφωνίας του Μονάχου, στα πλαίσια της οποίας η Σουδητία προσαρτάται στη Γερμανία.

Το σύμφωνο μη επίθεσης, από την πλευρά των σοβιετικών, ήταν μια κίνηση τακτικής –αφού οι μονομερείς προσπάθειες για ενιαίο μέτωπο έπεφταν στο κενό- προκειμένου να κερδίσουν πολύτιμο χρόνο μέχρι την αναπόφευκτη σύγκρουση με τη ναζιστική Γερμανία. Οι πυρετώδεις πολεμικές προετοιμασίες, όπως είπαμε και παραπάνω, αποτελούν από μόνες τους επαρκή απόδειξη επ’ αυτού.

Τέλος, το άρθρο της καθημερινής δεν κάνει καν τον κόπο να αναφερθεί στις εμπορικές συναλλαγές των ΗΠΑ και άλλων μεγάλων δυνάμεων με τη ναζιστική Γερμανία, μέχρι και ένα κλικ πριν το ξέσπασμα του μεγάλου πολέμου, με προϊόντα που αφορούσαν και πολεμικό εξοπλισμό όπως στρατιωτικά Τζιπ και φορτηγά. Όλα τα παραπάνω, μάλλον δεν τα γνωρίζουν ούτε στην Καθημερινή ούτε στο ΠΑ.ΜΑΚ, προτιμούν βλέπετε, αντί να κάνουν ιστορία, να αναπαράγουν τις γνωστές ιστορίες για αγρίους.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

 

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: