Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

39251176395_079a485273_b

Αδράνεια

Άλλαξε ροή το ποτάμι, κι εσύ που νόμιζες ότι ταξιδεύει πάντα προς τη θάλασσα, τώρα μπορεί ποτέ  να μην τη φτάσεις

Έπλεες τόσο καιρό σύμφωνα με το ρεύμα, τα κουπιά δεν σου είχαν χρειαστεί για αυτό τα πέταξες, τα πανιά δεν σου είχαν χρειαστεί για αυτό δεν ασχολήθηκες να τα μπαλώσεις

Τώρα, το πλεούμενο σου είναι απλά ενα κούτσουρο και αναρωτιέσαι αμα πρέπει να βλαστημήσεις τις νύμφες που σε καταράστηκαν ή να τις παρακαλέσεις να πάρουν πίσω το ξόρκι

Ή έστω αν πρέπει, να κολυμπήσεις στα παγωμένα νερά, να βγείς στην όχθη και από εκεί να περπατήσεις, τώρα, πριν σε πάει το ρεύμα πιο πίσω και από εκεί που ξεκίνησες

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

 

Read Full Post »

ροκοκοunnamed

Τις μέρες αυτές που οξύνεται η προσφυγική κρίση έχουμε δει και έχουμε ακούσει διάφορα ακραία πράγματα τα οποία στρέφονται εναντίον των μεταναστών/προσφύγων. Συχνά, η δικαιολογία εκείνων που εκφράζουν αυτές τις ιδέες, ή που προβαίνουν στις αντίστοιχες πρακτικές εναντίον των μεταναστών, είναι ότι δεν τους θέλουν επειδή είναι πολιτισμικά καθυστερημένοι. «Μα δεν βλέπεις ποια είναι η θέση της γυναίκας σε αυτές τις χώρες;», «Οι μουσουλμάνοι είναι φονταμενταλιστές, θα έρθουν εδώ και θα μας εξισλαμίσουν» κ.α. Είναι αστείο βέβαια το ότι οι περισσότεροι που μεταχειρίζονται αυτά τα επιχειρήματα, έχουν κάνει, ή θα ήθελαν να κάνουν τα ίδια και χειρότερα με αυτά που κατηγορούν. Δεν πέρασαν άλλωστε πολλές μέρες από το περιστατικό με τη βάρκα, που είδαμε, σε μια έξαρση ανωτερότητας πολιτισμού, ένα σωρό συμπατριώτες μας να βρίζουν εγκύους και παιδία με τον χειρότερο τρόπο.

Η κατηγορία αυτή, του «άλλου» ως «άγριου», «απολίτιστου», «καθυστερημένου», έχει χρησιμοποιηθεί άπειρες φορές στο παρελθόν για να δικαιολογήσει κάθε λογής βιαιοπραγία από τη μεριά του «πολιτισμένου» προς τον «απολίτιστο», του κυρίαρχου προς τον αδύναμο. Ένα από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι οι ισραηλινοί, οι οποίοι δικαιολογούν διαχρονικά τα εγκλήματα τους απέναντι στους παλαιστίνιους με αυτόν τον τρόπο:

«Στην γειτονιά μας, πρέπει να προστατέψουμε τους εαυτούς μας από τα άγρια θηρία[…]Θα φτιαχτούν φράχτες όπως αυτόν γύρω από όλο το Israel» Benjamin Netanyahu, πρωθυπουργός του Ισραήλ.

Την εποχή της αποικιοκρατίας, ο βασιλιάς Λεοπόλδος ο δεύτερος του Βελγίου, δικαιολογούσε την αποικιοκρατική του πολιτική στο Κονγκό μεταχειριζόμενος επιχειρήματα όπως.

  • Την καταπολέμηση του δουλεμπορίου στην Αφρική.
  • Την ένωση των φυλών των ντόπιων.
  • Για να εκμοντερνίσει τους κατοίκους γύρω από τον ποταμό του Κονγκό.
  • Για να φέρει την ηθικότητα και την κατανόηση της έννοιας της αμαρτίας στους γηγενείς.
  • Για να εκσυγχρονίσει την οικονομία της περιοχής.[1]

 

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της εκπολιτιστικής σταυροφορίας το βλέπουμε στις εικόνες αποίκων να ποζάρουν μπροστά από σκλάβους με κομμένα χέρια, ταπεινωμένες γυναίκες, και στην γενικότερη αφαίμαξη και εκμετάλλευση των ντόπιων πληθυσμών από τους Βέλγους.

220px-Victim_of_Congo_atrocities,_Congo,_ca._1890-1910_(IMP-CSCNWW33-OS10-19)

Παρόμοιες τακτικές και προφάσεις χρησιμοποιούσαν βέβαια όλοι οι αποικιοκράτες, με πιο ακραίο παράδειγμα την σχεδόν ολοκληρωτική εξόντωση των Ινδιάνων της Αμερικής, με αιχμή του δόρατος και εκεί τον εκπολιτισμό τους.

Το 1917, στα πλαίσια της διαμόρφωσης των στρατοπέδων  του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πρόεδρος Wilson ζήτησε από το αμερικάνικο κογκρέσο να αφήσει την πολιτική ουδετερότητας και να στραφεί ενάντια στην Γερμανία με πρόφαση την προάσπιση της δημοκρατίας απέναντι σε μια μοναρχική δύναμη.[2]

Θα μπορούσα να αναφερθώ σε εκατοντάδες ακόμη παραδείγματα, όμως δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο. Ας επιστρέψουμε για λίγο πάλι στα του δικού μας οίκου.

Μεταξύ άλλων, υπάρχει και το πρόσχημα της άμυνας, της προστασίας του πολιτισμού μας απέναντι στους βαρβάρους (μετανάστες και πρόσφυγες) που έρχονται ως εισβολείς να μας εξισλαμίσουν και να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους. Φυσικά, δεν έχουμε ούτε ένα ιστορικό παράδειγμα που ο μειονοτικός πληθυσμός να επέβαλλε τον πολιτισμό του στον κυρίαρχο, εκτός και αν ο ελληνικός πολιτισμός είναι τόσο ευάλωτος πια που με ένα φου του ιμάμη θα υποχωρήσει ή εκτός και αν κάποιος πιστεύει ότι οι κακομοίρηδες που στοιβάζονται στα σύνορα είναι όντως κατακτητές ικανοί να μας υποδουλώσουν. Είναι αστείο όμως, ότι το επιχείρημα της άμυνας της πολιτισμένης Δύσης απέναντι στην απολίτιστη ανατολή το χρησιμοποιούν κατά κόρον εκείνοι που θα ήθελαν τις γυναίκες τους στην κουζίνα και δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα αν ξυπνούσε ο μαρμαρωμένος βασιλιάς και γυρνούσαμε στα βυζαντινά χρόνια (μέρος του παπαδαριού, εθνικιστές, στρατόγκαβλοι).

Επειδή δεν θέλω να επεκταθώ πολύ, να πω στο κλείσιμο του άρθρου, ότι δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση πως το προσφυγικό ζήτημα είναι κάτι που θα πρέπει ή που μπορεί η Ελλάδα να το αντιμετωπίσει από μόνη της. Στο κάτω κάτω, η «πολιτισμένη» Ε.Ε φέρει μεγάλη ευθύνη για τη δημιουργία των μεταναστευτικών αυτών κυμάτων και θα έπρεπε να πιεστεί στο σύνολο της να συμβάλει στην αποτελεσματικότερη και ανθρωπιστική διαχείριση.  Μέχρι τότε, το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παραδοθούμε στους ουγκανισμούς και στις άναρθρες πολεμοκάπηλες κραυγές των κάθε λογής πιστολέρο (και όσων βρίσκονται πίσω τους) που κάθε άλλο παρά την υποτιθέμενη ανωτερότητα του πολιτισμού μας φανερώνουν και που μόνο στην όξυνση του προβλήματος συμβάλλουν.

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

[1] https://en.wikipedia.org/wiki/Congo_Free_State_propaganda_war

[2] https://www.history.com/this-day-in-history/wilson-asks-for-declaration-of-war

Read Full Post »

Κλιματική αλλαγή

Σιρόκος φύσηξε σήμερα και γέμισε φύλλα τις αυλές
Κάποια από αυτά σκάλωσανε στους σιδερένιους φράχτες των χωριατόσπιτων
Οι νοικοκυρές βγήκαν έξω με τις σκούπες τους μοιάζοντας αγριεμένες, έτσι που δεν καταλάβαινες αν ήθελαν να σκουπίσουν τα φύλλα ή να πετύχουν κάποιον με το σκουπόξυλο
Χτυπιόνταν και φώναζαν πως καλύτερα θα ήταν αν είχαν κλαδέψει τα δέντρα οι άντρες τους
Η μνήμη τους βλέπετε δεν ήταν αειθαλής
Είχε μαδήσει και είχαν ξεχάσει πως τα ίδια εκείνα δέντρα τους καλοκαιρινούς μήνες τους σκίαζαν το σπίτι και τους το δρόσιζαν
Τα παιδιά είχανε πιεί νερό από το λάστιχο, σχηματίζοντας ετσι μια μικρή λιμνούλα στο πεζοδρόμιο
Επέπλεε πάνω της ένα φύλλο, κιτρινισμένο, με το κοτσάνι μπροστά και έμοιαζε με βαρκούλα.
Μετά από λίγο, ενα περαστικό σκυλί που προπορεύονταν του αφεντικού του το πάτησε και το στραπατσάρισε πλατσουρίζοντας, ο κύριος του κάνοντας ενα μεγάλο βήμα απέφυγε την κολύμπα
Πόσο περίεργος καιρός αλήθεια, τα έχει επηρεάσει τελικά όλα η κλιματική αλλαγή. Θα ορκίζονταν κανείς ότι τα απέναντι βουνά στέκονταν χιονισμένα περίπου μια δεκαετία, εκεί δεν πέρασαν καλοκαίρι ούτε φθινόπωρο, από την άνοιξη πήγαν απευθείας στο χειμώνα.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

ae41b17ed1e8c7848bc8f76d7f7995e0

Read Full Post »

BN-XN702_meese_D_20180219102420

Την τελευταία περίπου δεκαετία έχουν αναδειχθεί με πολύ εμφατικό τρόπο διάφοροι προβληματισμοί και θεωρίες γύρω από το ζήτημα της ταυτότητας/identity οι οποίες έχουν απασχολήσει τόσο τον επιστημονικό χώρο[1] όσο και τον χώρο της πολιτικής[2] αλλά και τον δημόσιο διάλογο. Στο επίκεντρο των θεωριών αυτών βρίσκονται διάφορες κοινωνικές ομάδες (κυρίως μειονοτικές αλλά όχι μόνο) και εξετάζονται τόσο οι κοινωνικές διεργασίες εντός των ομάδων αυτών, οι αλληλεπιδράσεις τους με άλλες ομάδες, καθώς επίσης και οι ψυχολογικές και κοινωνικές λειτουργίες των ατόμων που τις αποτελούν.

Η ανάδειξη αυτού του τύπου των θεωριών σε μεγάλο βαθμό στηρίχθηκε σε δυο μεγάλες εξελίξεις του σύγχρονου κόσμου, της υποκειμενικής μείωσης των γεωγραφικών αποστάσεων[3] και της αντικειμενικής αύξησης της ταχύτητας που οι διάφορες οικονομικές/κοινωνικές/πολιτικές διεργασίες συμβαίνουν και αλληλοεπιδρούν. Η αύξηση αυτή των ρυθμών και η μείωση των αποστάσεων επιδρά με καταλυτικό τρόπο στα ανθρώπινα υποκείμενα και τις κοινωνίες. Οι άνθρωποι αναλαμβάνουν πολύ περισσότερους και πιο πολύπλοκους ρόλους, έρχονται σε επαφή με πολλές διαφορετικές κουλτούρες, με πολύ πιο πολύπλοκες ιδέες, ενώ βρίσκονται πολύ πιο συχνά, σε σχέση με παλαιότερα, σε νέα περιβάλλοντα (μετανάστευση, σπουδές στο εξωτερικό, ταξίδια εργασίας), αλλάζουν πολλές φορές εργασία  ή και αντικείμενο εργασίας ενώ καλούνται να ανταγωνιστούν μεταξύ τους στο στίβο των τυπικών και ουσιαστικών προσόντων αν θέλουν να μείνουν «επίκαιροι». Παράλληλα, νέες ταυτότητες πηγάζουν από τη σεξουαλική ελευθέρωση ενώ κάποιες από τις παραδοσιακές μεταβάλλονται ή και απειλούνται με εξαφάνιση. Οι νέες ταυτότητες είναι πιο πολύπλοκες, πιο ασταθείς, ανατροφοδοτούνται συνεχώς ενώ η συνεχής κίνηση ιδεολογιών και ανθρώπων έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ολοένα και περισσότερων ρόλων αλλά και ομάδων εντός των ευρύτερων κοινωνικών συνόλων και τάξεων.

Στην ερώτηση, λοιπόν, αν ορθώς απασχολεί την κοινωνία και την επιστήμη το ζήτημα των ταυτοτήτων η απάντηση φυσικά είναι εύκολα ναι. Το επόμενο λοιπόν ερώτημα που τίθεται, είναι το κατά πόσο ο τρόπος με τον οποίο απαντάμε στις προκλήσεις που πηγάζουν από αυτά τα φαινόμενα είναι ο ενδεδειγμένος. Σκοπός μου στο παρόν άρθρο είναι να δείξω ότι η κυριαρχία του μεταμοντερνισμού στη συζήτηση γύρω από τις ταυτότητες, που σε μεγάλο βαθμό προσδιορίζει τις αντιλήψεις των [μειονοτικών] ομάδων και των υποκειμένων, αλλά και της επιστημονικής κοινότητας, είναι προβληματική και περισσότερο θολώνει το τοπίο παρά μας βοηθάει να κατανοήσουμε και να διαχειριστούμε το φαινόμενο, είτε ως κοινωνίες, είτε ως «ειδικοί», είτε ως διακριτά υποκείμενα.

Μια από τις βασικές διαστάσεις του μεταμοντέρνου αφορά στην παραίτηση από την ελπίδα αποκάλυψης της αντικειμενικής αλήθειας ή του γενικού νόμου. Άμα όμως δεν υπάρχει «αντικειμενική αλήθεια», τότε δεν υπάρχει και κριτήριο αξιολόγησης του τι είναι ακριβές και τι όχι, του τι είναι αληθές και τι όχι. Ο κάθε ένας έχει την άποψη του και αυτή του η άποψη δεν μπορεί να είναι καλύτερη ή χειρότερη από κάποιου άλλου αφού δεν υπάρχει κάποιο αντικειμενικό κριτήριο. Το μεταμοντέρνο είναι ευθέως συμβατό με τέτοιου είδους οπτικές, για αυτό και παράγει θεωρίες τέτοιου τύπου οι οποίες με τη σειρά τους διαχέονται στην κοινωνία και βρίσκονται εντός των θεωριών ταυτοτήτων και των αντιλήψεων που πηγάζουν από αυτές.

Σαν αποτέλεσμα των παραπάνω, το «υποκείμενο» βρίσκεται στο επίκεντρο και ταυτόχρονα στο κενό, είτε αυτό αφορά το άτομο  είτε ένα κοινωνικό υποκείμενο (όπως μια μειονοτική ομάδα). Το μεταμοντέρνο, σε αυτήν του την υπαρξιακή ταραχή, έρχεται και διδάσκει ότι υποκειμενική του αλήθεια είναι μια αλήθεια που έχει το ίδιο βάρος με όλες τις άλλες αλήθειες εκεί έξω. Δίνεται λοιπόν στα άτομα και στις μειονοτικές ομάδες η εντύπωση ότι η όποια «αλήθεια», αφού δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αντικειμενικά κριτήρια, είναι αυτό που πιστεύουμε και κανείς δεν δικαιούται να μας το προσβάλλει. Έτσι, και σε συνδυασμό με την ανάπτυξη θεωριών για το βιολογικό και το κοινωνικό φύλο[4], τα υποκείμενα κάνουν όπως λένε identify κατά βούληση και μη λαμβάνοντας υπόψη κανενός τύπου αντικειμενικότητα. Το αποτέλεσμα είναι να φτάνουμε σε μια σειρά από ακρότητες κατά τις οποίες μοιάζει απολύτως φυσιολογικό να μπορεί να αλλάζει κάποιος κοινωνικό φύλο όπως θα άλλαζε κάλτσες ή ακόμα και να μπορεί να αλλάζει είδος, αφού υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που κάνουν identify ως σκύλοι ή ως γάτες.

Στο εσωτερικό των ομάδων όλο αυτό δημιουργεί τελικά μια περιχαράκωση, αφού αυτές όλο και περισσότερο κλείνονται στην ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους αδιαφορώντας ή και ερχόμενοι σε αντιπαράθεση με την ευρύτερη κοινωνία που αρνείται να δει και να αναγνωρίσει τη δική τους πραγματικότητα.[5]

Σχετικά με την περιχαράκωση αυτή γράφει ο Hobsbawm:

«Πρώτα απ’ όλα, επιτρέψτε μου να επαναλάβω: οι ομάδες ταυτοτήτων είναι για τον εαυτό τους, για τον εαυτό τους και για κανέναν άλλον. Ένας συνασπισμός τέτοιων ομάδων που δεν συσπειρώνεται με βάση ένα κοινό σύνολο στόχων ή αξιών, έχει μόνο μια «ad hoc» ενότητα, όπως τα κράτη προσωρινά συμμάχησαν στον πόλεμο εναντίον ενός κοινού εχθρού.»[6]

Αυτό που ισχυρίζεται ο Hobsbawm είναι ότι τέτοιου είδους ομάδες, ομάδες πίεσης, που εμφανίζουν πολιτική δράση, είναι καταδικασμένες να επιστρέφουν στον εαυτό τους και είναι δομημένες έτσι που να μην μπορούν να δράσουν για μεγάλες περιόδους σε ένα ευρύτερο κοινωνικό κίνημα. Έχω γράψει σε παλαιότερο μου άρθρο ότι και από την πλευρά τους τα ευρύτερα κινήματα οφείλουν να συμπεριλαμβάνουν και τις (όποιες συμβατές) διεκδικήσεις των μειονοτήτων για να είναι δυνατή η ενσωμάτωση τους σε αυτά.

Οδηγούμαστε λοιπόν σε μια διάσπαση του όποιου υποκειμένου, στην προκειμένη περίπτωση του «κοινωνικού σώματος», σε τόσο μικρά κομματάκια που μάλλον το καθιστούν ανήμπορο να επιβάλλει τελικά τη βούληση του σε σημαντικά ζητήματα ή εκεί που πρέπει να συγκρουστεί με ισχυρά συμφέροντα. Η πολυδιάσπαση αυτή αποτελεί ένα ακόμη από τα χαρακτηριστικά της μεταμοντέρνας σκέψης, που δεν θα μπορούσε ποτέ να δει με συμπάθεια κάτι τόσο ευρύ όπως είναι η εργατική τάξη που σαν κοινωνικός τύπος είναι δυνατόν και να οριστεί αντικειμενικά εντός του καπιταλιστικού συστήματος, και να συσπειρώσει τα υποκείμενα γύρω από βασικά ζητήματα πάλης. Τα μεταμοντέρνα «Εγώ» όμως δεν μπορούν να χωρέσουν ποτέ σε ένα τόσο μεγάλο «εμείς», και αυτό είναι κάτι που εξηγεί γιατί ο καπιταλισμός είναι αρκετά φιλικός απέναντι στο μεταμοντέρνο. Για αυτό όσο και αν μοιάζει ο μεταμοντέρνος λόγος ως χειραφετικός, τα όρια χειραφέτησης εντός το μεταμοντέρνου είναι ιδιαιτέρως περιορισμένα στα επι μέρους.

Υπάρχει όμως και μια τριγωνική σχέση ανάμεσα στο μεταμοντέρνο, την ταυτότητα και τον δικαιωματισμό. Συχνά οι ομάδες πιέσης ζητούν τυπικά δικαιώματα ή τυπική αναγνώριση. Στην ολη αυτή εξίσωση αυτό που οι μεταμοντέρνες τάσεις τείνουν να αγνοούν είναι το επόμενο βήμα του «έχω δικαίωμα να…» και αυτό είναι το «έχω τη δυνατότητα να…». Πχ, είναι ενα πράγμα το να αποκτήσουν οι γυναίκες με βάση το νόμο τυπική ισότητα και ένα άλλο πράγμα να αποκτήσουν ουσιαστική ισότητα. Το μεταμοντέρνο, λοιπόν, στέκει κυρίως στους τύπους και λιγότερο στην ουσία, επιμένει θα λέγαμε στο τυπικό για να υποβαθμίσει την αξία του ουσιαστικού. Για να το πούμε και αλλιώς, ειναι διαφορετικό να έχεις το δικαίωμα να μπεις στην Αθηνών – Κορίνθου και διαφορετικό αν έχεις να πληρώσεις τα διόδια.

Untitled

Καθόλου αποσυνδεμένη με τα παραπάνω δεν είναι η μετανεωτερική αντίληψη περί αυτοδιάθεσης του σώματος. Όταν το Εγώ νομιμοποιείται να μη δίνει λογαριασμό σε κανένα, τότε γιατί να υπάρχουν περιορισμοί και στο τι μπορεί να κάνει το άτομο με το σώμα του; «Αν θέλω να με βλάψω θα με βλάψω και κανείς δεν μπορεί να με εμποδίσει…», σε αυτά τα άκρα ωθούνται οι μεταμοντέρνες αντιλήψεις. Το άτομο, θεωρητικά, δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα[7] και οποιαδήποτε προσπάθεια θεσμοθετημένης παρέμβασης στα θέλω του από οποιοδήποτε κρατικό οργανισμό, θεωρείται αυτομάτως ολοκληρωτισμός. Ακόμη και η κοινωνική πρόνοια σε αυτά τα πλαίσια μπορεί να χαρακτηριστεί ολοκληρωτική. Το αποτέλεσμα είναι να γίνεται σταδιακά αποδεκτή η χρήση ναρκωτικών αρκεί αυτά να γίνονται σε ειδικούς χώρους χρήσης, ενώ παράλληλα  μετατρέπεται σε ντεμοντέ η όποια αντίληψη περί καταπολέμησης της χρήσης ουσιών. Αναλόγως, σε πολλά «εξελιγμένα» κράτη του Δυτικού κόσμου, έχει ανοίξει μια κουβέντα περί υποβοηθούμενης αυτοκτονίας με την φροντίδα του κράτους. Πρόσφατα μάλιστα λανσαρίστηκε από τις Κάτω Χώρες η «λύση» του χαπιού αυτοκτονίας για άτομα άνω των 70 ετών που δεν θέλουν να συνεχίσουν τη ζωή τους.

Υπάρχει και μια πολύ καλύ ταινία που πραγματεύεται το ζήτημα της αυτοδιάθεσης του σώματος, λέγεται Ares και είναι δυστοπική ταινία επιστημονικής φαντασίας σε ένα κόσμο που η αυτοδιάθεση του σώματος έχει φτάσει στο έπακρο. Στον κόσμο αυτό τα άτομα είναι ελεύθερα να πουλάνε τα όργανα τους, να παίρνουν ότι ουσίες θέλουν, να γίνονται πειραματόζωα, να πουλούν τον εαυτό τους με συμβόλαια σε εταιρίες κλπκλπκλπ.

Στα πλαίσια λοιπόν του μεταμοντέρνου, το σύγχρονο κράτος καλείται να διαχειριστεί τα αρνητικά κοινωνικά προβλήματα, όχι με την αντιμετώπιση τους, αλλά με το να τα αποδεχθεί και να τα εντάξει ως κανονικότητες. Οτιδήποτε άλλο μπορεί να θεωρηθεί ολοκληρωτικό, ασχέτως αν τελικά, στα πλαίσια της απελευθέρωσης του σώματος, προτείνονται λύσεις που χρησιμοποιήθηκαν από τους ναζί όπως η ευθανασία. Δυστυχώς τέτοιου τύπου θεωρίες περί αυτοδιάθεσης του σώματος βρίσκουν μεγάλη απήχηση στο λαό, ενώ δεν θα έπρεπε γιατί στην πραγματικότητα του εναντιώνονται. Πρέπει να απαιτούμε από το κράτος να δημιουργεί τις συνθήκες για να γίνουμε καλύτεροι να υπάρχει πρόνοια για επανένταξη στην κοινωνία όσων πέφτουν σε λακκούβες, όμως αυτό κοστίζει και το αστικό κράτος δεν θέλει να επενδύει στην πρόνοια. Αντί αυτού, οι συνθήκες έχουν γίνει τόσο άθλιες που οι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να θέλουν να δώσουν τέλος στη ζωή τους, είτε αυτοκτονώντας άμεσα είτε έμμεσα (ναρκωτικά), ότι πιο εύκολο και ανέξοδο για το αστικό κράτος είναι να τους κρατάει το χέρι σε τούτη την καταστροφική πορεία ή να πατάει τη σκανδάλη και να τους ξεφορτώνεται. Αυτό μπορεί να αφορά είτε τη φυσική είτε την κοινωνική εξόντωση τους.

Τέλος, το μεταμοντέρνο αγκαλιάζει το «πολιτικά ορθό» και το πολιτικά ορθό είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις θεωρίες ταυτοτήτων. Οι μειονοτικές ομάδες, για παράδειγμα, αγωνίζονται πολύ συχνά για την επιβολή του πολιτικά ορθού, ακόμη και όταν αυτό δεν είναι λογικά ορθό. Αλλά ακόμη και όταν δικαίως διάφορες μειονοτικές ομάδες εναντιώνονται σε μη πολιτικά ορθές λέξεις, πχ να μη χρησιμοποιείται η ιστορικά αρνητικά φορτισμένη λέξη niger, συχνά η εμμονή στην διατύπωση δεν δίνει χώρο (η αποκρύπτει την) στην πρακτική αντιμετώπιση διαφόρων φαινομένων, όπως είναι στην προκειμένη περίπτωση ο ρατσισμός. Το παραπάνω παρατηρείται ξεκάθαρα στις πολιτικές επιλογές δημοκρατικών και ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ που προωθούν ένα προοδευτικό ή συντηρητικό προφίλ με βάση την υιοθέτηση ή μη ενός πολιτικά ορθού λόγου, ικανοποιώντας έτσι τους οπαδούς τους και υφαρπάζοντας της ψήφο τους χωρίς να χρειαστεί να παρέμβουν στην ουσία των προβλημάτων (ή παρεμβαίνοντας με αρνητικό πρόσημο).[8]

Εν τέλει, το μεταμοντέρνο καταφέρνει να παρεισφρήσει στις σύγχρονες κοινωνίες ως κάτι επαναστατικό, ριζοσπαστικό και νέο. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να παίρνει το παλιό και συντηρητικό και να το περνάει μέσα από μια αίθουσα παραμορφωτικών καθρεπτών προσπαθώντας να το επανεφεύρει  ή τουλάχιστον να μας μπερδέψει τόσο  με τις τόσες διαθλάσεις που να το δεχθούμε ως κάτι νέο και να υιοθετήσουμε στοιχεία του. Το μεταμοντέρνο σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί εργαλείο κοινωνικής απελευθέρωσης, είναι το ακριβώς αντίθετο, είναι ένα 12αρι κλειδί με το οποίο ποτέ δεν θα μπορέσεις να ξεβιδώσεις την τεράστια βίδα εκείνη που θα φέρει την κοινωνική πρόοδο. Οι όποιες ελευθερίες ευαγγελίζεται είναι είτε κατ’ όνομα μόνο ελευθερίες, είτε αφορούν προόδους που επιτρέπεται να γίνουν μέσα στα πλαίσια του οικονομικού συστήματος χωρίς να απειληθεί στο ελάχιστο η κυριαρχία του. Έχεις την ελευθερία μεν να ισχυρίζεσαι ότι είσαι κόκορας με βάση τις επιταγές του μεταμοντέρνου, όταν όμως θα πας στη δουλειά για να βιοποριστείς θα πρέπει να δουλέψεις σαν το σκύλο και να αμοίβεσαι σαν σπουργίτι και αυτό δεν είναι κάτι που προβληματίζει τους μεταμοντέρνους.

Οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου που εκφράζονται με ραγδαίο τρόπο βοηθούν το μεταμοντέρνο να καρποφορήσει ως στοιχείο αποδοχής μη δυνατότητας κατανόησης, πόσο μάλλον συνειδητής συνολικής παρέμβασης, ενός τόσο ταχέως κινούμενου και πολύπλοκου κόσμου που κανέναν δεν περιμένει. Στα πλαίσια όλου αυτού που συμβαίνει στο μακροεπίπεδο, στο μικροεπίπεδο, τα υποκείμενα μένουν κλεισμένα μέσα σε ιδεαλιστικές ταυτότητες και παγιδευμένα στο Εγώ τους, σε ένα είδος αυτό – ικανοποίησης που απέχει πολύ από την υγιή κοινωνική πραγμάτωση.  Παράλληλα είναι ανήμπορα να στοιχειοθετήσουν ένα αντίπαλο δέος σε όσα συμβαίνουν στο περιβάλλον που πηγάζουν από ένα σύστημα που τα υπερβαίνει ως άτομα και ως μικρές ομάδες. Συμπερασματικά, οι μεταμοντέρνες αντιλήψεις και οι θεωρίες που πηγάζουν ή που επηρεάζονται από αυτές, αντί να δίνουν πραγματικά χρήσιμες απαντήσεις στα υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα, γίνονται μέρος του ίδιου του προβλήματος συμβάλλοντας είτε παθητικά είτε ενεργητικά στη διαιώνιση του.

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

[1] Ιδιαίτερα τις ανθρωπιστικές/κοινωνικές επιστήμες και τα παρακλάδια τους όπως η κοινωνιολογία, η ψυχολογία, η ανθρωπογεωγραφία, η πολιτική επιστήμη κ.α.

[2] Το κόμμα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, έχει προσαρμόσει στον πολιτικό του λόγο και στην πολιτική του προπαγάνδα μια σειρά από «ελευθεριακές» αντιλήψεις οι οποίες πηγάζουν από επεξεργασίες εντός του χώρου των θεωριών ταυτότητας. Ανεξάρτητα όμως από την υιοθέτηση μέρους αυτών των θεωριών από κάποιο πολιτικό κόμμα ή κόμματα, αυτές είναι έτσι και αλλιώς πολιτικά φορτισμένες αφού εστιάζουν σε μειονοτικά ζητήματα και υιοθετούνται από διάφορες «ομάδες πίεσης» που τις εντάσσουν στο ιδεολογικό οπλοστάσιο τους.

[3] Υποκειμενική επειδή δεν είναι πως η Γη συρρικνώθηκε αλλά ότι μπορούμε να ταξιδέψουμε ή να έρθουμε σε έμμεση επαφή με οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με το παρελθόν.

[4] Θεωρίες οι οποίες υποστηρίζουν ότι υπάρχει βιολογικό και κοινωνικό φύλο (sex και gender) και ότι το κοινωνικό φύλο αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή. Αν και αυτές οι θεωρίες δεν είναι κατά βάση λανθασμένες, η πλήρης αποσύνδεση του κοινωνικού φύλου από το βιολογικό δεν μπορεί παρά να είναι ιδεαλιστική λαθροχειρία.

[5] Επειδή δεν θέλω να παρεξηγηθώ, ξεκαθαρίζω ότι εδώ δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν ιδιαίτερες διαστάσεις που χαρακτηρίζουν την α ή τη β κοινωνική ομάδα και την κάνουν να διακρίνεται από το ευρύτερο σύνολο ή ότι αυτό δεν είναι θεμιτό. Αυτό που θέλω να δείξω είναι ότι οι μεταμοντέρνες αντιλήψεις οδηγούν τις ομάδες και τα άτομα να δρουν με ένα είδος βουλησιαρχίας χωρίς εξωτερικά κριτήρια και με εσωτερικά κριτήρια τα οποία οφείλουν να σχετίζονται με το αχαλίνωτο Εγώ.

[6] https://praxisreview.gr/eric-hobsbawm%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%AE%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83/?fbclid=IwAR0rHi25NbMiTxIcBW4_o09uVZirJc53c_dPNWY33xdVKrAOW2DC1knjbyw

[7] Αντικειμενικά βέβαια περιορίζεται από τους νόμους του καπιταλισμού.

[8] Για περισσότερα γύρω από το πολιτικά ορθό μπορείτε να διαβάσετε ένα παλιότερο μου άρθροεδώ.

Read Full Post »

index

Πρόσφατα έγινε θόρυβος σχετικά με μια δήλωση γνωστής (όχι σε εμένα) δημοσιογράφου σχετικά με τις προσφυγικές ροές που έρχονται στην Ελλάδα.

 

Ούτε λίγο ούτε πολύ, η δημοσιογράφος μας λέει ότι οι πρόσφυγες από τη Συρία μπαίνουν σε βάρκες και έρχονται με την κοιλιά τούρλα προκειμένου να γενοβολήσουν τα νεογνά τους στις πανέμορφες ελληνικές παραλίες. Είναι κάτι δηλαδή σαν την χελώνα καρέτα καρέτα, η οποία διαλέγει τις φιλόξενες ελληνικές ακτές για να κάνει τα αυγά της ταξιδεύοντας μίλια ολόκληρα με την κοιλιά τούρλα και  εκείνη. Μάλιστα, σύμφωνα με την καλή δημοσιογράφο για κάθε ενα παιδί που φέρνουν στον κόσμο τα ελληνικά ζευγάρια, τα ζευγάρια εκείνα των μεταναστών φέρνουν 5-6 γιατί έτσι έχουν μάθει αφού δεν τους ενδιαφέρει και τόσο να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Δηλαδή μπορεί να ξεπερνούν και την καρέτα καρέτα, αφού αν και κάνει μεν πολλά αυγά, λίγα είναι εκείνα τα χελωνάκια που τελικά θα επιζήσουν… βέβαια ούτε και τα μεταναστάκια επιβιώνουν όλα για να λέμε και του στραβού το δίκιο.

Ας δούμε όμως μερικά στατιστικά:

syriaλο

elladaλο.png

Στα παραπάνω πινακάκια απεικονίζονται οι γεννήσεις κάθε 1000 άτομα κάθε χρόνο για τη Συρία (πάνω) και για την Ελλάδα (κάτω)

Αν πάρουμε το έτος 2017 παρατηρούμε ότι για κάθε 21 νεογνά στη Συρία έχουμε 8,2 στην Ελλάδα, δηλαδή κάτι παραπάνω από διπλάσια, και όχι πενταπλάσια ή εξαπλάσια όπως λέει η δημοσιογράφος. Παρατηρούμε επίσης ότι χρόνο με το χρόνο οι γεννήσεις στη Συρία μειώνονται από το 2001 και μετά. Επιπλέον, αυτός ο ρυθμός γεννήσεων δύσκολα να αφορά τα Hot Spot, εκτός και αν η δημοσιογράφος έκανε την έρευνα της και διαπίστωσε ότι τα στρατόπεδα αυτά είναι στην πραγματικότητα μικρές ερωτικές φωλίτσες. Ότι δηλαδή, στις απάνθρωπες συνθήκες που ζουν οι πρόσφυγες, αποφασίζουν να κάνουν και 4-5 παιδιά ο κάθε ένας και ότι ήθελε προκύψει… χίλιοι καλοί χωρούνε.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε φυσικά τέτοιες βλακείες, τα ίδια έλεγαν και την περίοδο που στην Ελλάδα μετανάστευαν αλβανοί, ότι κάνουν πολλά παιδιά και θα αλβανοποιήσουν την Ελλάδα. Το ενδιαφέρον είναι ότι τον καιρό της μετανάστευσης των Αλβανών, στην Αλβανία γεννιόταν περίπου τα ίδια παιδιά ανα χίλιους κατοίκους με όσα σήμερα στη Συρία (περίπου 20 – 22 /1000 κατοίκους). Όμως οι αλβανοί (που δεν μπουζουριάστηκαν και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης) ήταν αυτοί που ελληνοποιήθηκαν και όχι το αντίθετο.

αλβίτλο

Καλό θα ήταν λοιπόν, πριν πούμε την κάθε καφενειακή ατάκα μας από την τηλεόραση, αφού μας βλέπει τόσος κόσμος, να το ψάχνουμε και λίγο. Διαφορετικά, ακόμη και αν κάτι δεν γίνεται εκ του πονηρού, δημιουργεί εντυπώσεις στρεβλές στην…. κοινή γνώμη. Ιδιαίτερα όταν αφορά ταλαιπωρημένους ανθρώπους και μικρά παιδάκια που για το ξερίζωμα τους ευθύνη έχει και η χώρα μας ως μέλος της ανίερης συμμαχίας….

Παρακάτω οι πηγές για τους πίνακες

https://www.indexmundi.com/g/g.aspx?c=sy&v=25

https://knoema.com/atlas/Greece/Birth-rate

https://knoema.com/atlas/Albania/Birth-rate

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

 

 

Read Full Post »

Shhhh-1
Δημοσιεύτηκε εχθές στα parakritika ενα άρθρο κάποιου κυρίου Κλωθάκη το οποίο αναφέρεται στην κινητοποίηση των Επιτροπών Ειρήνης της Κρήτης που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 14/4/2019 έξω από την ΝΑΤΟΪΚΗ βάση της Σούδας. Παραθέτω το άρθρο ως έχει και από κάτω θα κάνω κάποια σχόλια.

«Οι αρμονικές σχέσεις σε μια κοινωνία επιτυγχάνονται με δουλεία κατ’ αρχήν από τις οργανωμένες δομές της ίδιας της κοινωνίας και ακολούθως από τους ίδιους του πολίτες με ατομικές ή συλλογικές ενέργειες.

Όλοι οι πολίτες οφείλουν να σέβονται τους θεσμούς της κοινωνίας , να συμμορφώνονται με τις υποδείξεις τους και να λειτουργούν εντός των ορίων που έχουν τεθεί στα πλαίσια της δημοκρατίας και της ατομικής ελευθερίας.

Στα πλαίσια αυτά, οι πολίτες οφείλουν να ενεργούν σεβόμενοι τους συνανθρώπους τους και να λειτουργούν με τρόπο αρμονικό εντός των θεσμοθετημένων και εθιμικών κανόνων. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι διεθνείς συνθήκες της χώρας μας για την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ και με τρίτες χώρες.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, η επικείμενη διαδήλωση μιας ομάδας ανθρώπων έξω από τις βάσεις της Σούδας αντίκειται στους κοινωνικούς κανόνες , διαταράσσει την αρμονία της τοπικής κοινωνίας και έρχεται σε ευθεία αντίθεση με όσα έχουν αποφασιστεί από την βουλή των Ελλήνων.

Για τους λόγους αυτούς, καταδικαστέα είναι κάθε μορφή αποκλεισμού , βίας, αμφισβήτησης των κανόνων δικαίου και διατάραξης της κοινωνικής συνοχής στον νομό Χανίων.

Νίκος Κλωθάκης
Οικονομολόγος MSc»

 

Ξεκινάει ο Κ. Κλωθάκης το άρθρο του μιλώντας για αρμονικές σχέσεις, αλήθεια, αρμονικές σχέσεις με ποιούς; Με αυτά τα καθάρματα που αιματοκυλούν λαούς καταστρέφοντας χώρες, που εκβιάζουν, που λειτουργούν σαν νταβατζήδες του πλανήτη ολόκληρου, που θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο για το ποιός θα ζήσει και ποιός θα πεθάνει, που στεγνώνουν οικονομικά χώρες, που ελέγχουν κυβερνήσεις, που ανεβάζουν δικτάτορες στην εξουσία; Αρκεί να δει κάποιος πως έχουν καταντήσει χώρες όπως το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, το Αφγανιστάν κ.α, προκειμένου να κατάβει το ποιόν τους.

Συνεχίζει μιλώντας για σεβασμό στους θεσμούς και στους νόμους… δεν μας λέει όμως σε ποιούς θεσμούς και ποιούς νόμους. Τους νόμους των κατασχέσεων, τους νόμους που υποθηκεύουν ιστορικά μνημεία στο υπερταμείο, τους νόμους που θα ρίξουν στα μαλακά τους ναζί εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, τους νόμους που βάζουν καθαρίστριες στις φυλακές και σέρνουν καστανάδες και υπερήλικες χορταρομαζώχτρες στα αστυνομικά τμήματα; Μας ζητάει λοιπόν ο κύριος κλωθάκης να σεβόμαστε νόμους, ας είναι και νόμοι της ζούγκλας, και να τηρούμε απέναντι τους το νόμο της σιωπής και της υποταγής… Αφού είναι νόμιμο, δεν μπορεί, θα είναι και ηθικό.

Παρακάτω μας προτρέπει να σεβόμαστε τις διεθνείς συνθήκες της χώρας μας με την Ε.Ε το ΝΑΤΟ και τρίτες χώρες. Ο σεβασμός αυτός, κατά τη γνώμη του, μας επιβάλλει να μην τους ενοχλούμε με κινητοποιήσεις έξω από τα σφαγεία τους, μπαίνοντας έτσι εμπόδιο στην επιτέλεση του θεάρεστου έργου τους. Με λίγα λόγια, δεν δικαιούμαστε δια να ομιλούμε… Γίνεται όμως να μη μιλάμε όταν η χώρα μας γίνεται στόχος εξαιτίας τους, γίνεται να μη μιλάμε όταν οι θάλασσες μας ξεβράζουν συνέχεια νεκρά παιδάκια απ΄τους πολέμους τους, γίνεται να μη μιλάμε όταν τα στρατά τους αντιμετωπίζουν την πόλη μας -τα Χανιά- σαν πορνείο πολυτελείας, γίνεται να μη μιλάμε όταν χύνεται τόσο αίμα;

ΟΧΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!

Και διερωτώμαι…

Πως λέγεται άραγε αυτός που δεν βάζει άχνα όταν συμβαίνει μπροστά στα μάτια του ένα συνεχές έγκλημα γιγαντιαίων διαστάσεων; Πως λέγεται αυτός που βάζει το δάχτυλο μπροστά στο στόμα κάνοντας σου και εσένα σινιάλο να σεβαστείς την ομερτά και να μη βγάλεις άχνα; Στην προκειμένη περίπτωση λέγεται Νίκος Κλωθάκης, γενικότερα όμως λέγεται συνένοχος…

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

 

Women_Strike-New_York-1857

Ο καπιταλισμός ως σύστημα αλλοτριωτικό, επεμβαίνει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και διαστρέφει τα νοήματα για να μας τα παρουσιάσει μέσα από το δικό του πρίσμα. Αυτό συνήθως σημαίνει κυνισμός ή/και εμπορευματοποίηση ή/και συντήρηση ή/και εκμετάλλευση κλπ. Είναι φυσικό ότι από τον οδοστρωτήρα της αλλοτρίωσης δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν κάποιες επέτειοι που από στη ρίζα τους, από την ιστορία τους (και ακριβώς εξαιτίας της ιστορίας τους) αντιτάσσονται στο σύστημα το καπιταλιστικό.

Τα δυο πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα επετείων είναι αυτό της «Εργατικής Πρωτομαγιάς» (που στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια ημέρα απεργίας) και της «Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας», αμφότερα συνδεδεμένα με αγώνες για την χειραφέτηση της ανθρωπότητας. Στην περίπτωση της Πρωτομαγιάς έχει γίνει προσπάθεια να σβηστεί από το μυαλό του κόσμου οποιαδήποτε σύνδεση με την απεργία του Σικάγο (και παράλληλα να κινηθεί η αγορά με αφορμή την άνοιξη τα λουλούδια την χασαποταβέρνα και τα καύσιμα των εξορμήσεων) και αντίστοιχα για την «Ημέρα της Γυναίκας»  να ξεθωριάσει η μνήμη των αγώνων  των εργατριών στην κλωστοϋφαντουργία το 1857  και όλοι οι μετέπειτα αγώνες (και παράλληλα να κινηθεί η αγορά, τα ανθοπωλεία, τα στριπτιτζάδικα, τα μπαρ κλπ).

Οι ημέρες μνήμης αυτές, στην αγωνιστική τους μορφή, είναι για τον καπιταλισμό ότι είναι για το διάολο το λιβάνι. Τούτος είναι και ο λόγος που η προσπάθεια μετάλλαξης τους από το κυρίαρχο σύστημα γίνεται συνειδητά. Για την «Ημέρας της Γυναίκας», ειδικότερα, η διαστρέβλωση είναι πολυεπίπεδη. Μπορεί, ας πούμε, να παρουσιάζεται η συγκεκριμένη μέρα ως φιέστα, που στην ακραία της μορφή καταλήγει στο στριπτιτζάδικο (σαν μια μέρα το χρόνο που οι γυναίκες «δικαιούνται» να ξεσαλώσουν στους ναούς τους σεξ ως πελάτες κι όχι ως εκθέματα). Υπάρχει όμως και η αγαπησιάρικη εκδοχή. Αυτή συνοψίζεται σε δηλώσεις όπως, «εγώ δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς γυναίκες γιατί είναι η ομορφιά της ζωής», «εγώ δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς γυναίκες γιατί είναι η έκφραση του έρωτα (δηλαδή τις γουστάρω επειδή μου κάθονται), «εγώ λατρεύω τις γυναίκες επειδή μας φροντίζουν καθημερινά και δε μας λείπει τίποτα (κοινώς, κάνουν τις δουλειές του σπιτιού αντί για εμάς). Τα παραπάνω δεν είναι από μόνα τους αρνητικά, είναι όμως αρνητικά μαζί με κάποια συμφραζόμενα που συνήθως συμπεριλαμβάνουν ή με κάποια άλλα που δεν συμπεριλαμβάνουν. Ας πούμε, η ξερή λατρεία της γυναίκας, αναφερόμενη στα εξωτερικά της χαρακτηριστικά (εξωτερική ομορφιά), μπορεί να συμβάλει στην αντικειμενοποίηση της. Ο θαυμασμός της γυναίκας για το ρόλο της ως δούλα του σπιτιού ενδέχεται να διαιωνίζει αυτή την ανισορροπία στη σχέση άνδρα και γυναίκας. Η εμμονή με τη σεξουαλική διάσταση, υποβαθμίζει την γυναίκα ως ολοκληρωμένο άνθρωπο. Αξίζει δε να σημειωθεί, ότι καμία από τις παραπάνω εκδηλώσεις θαυμασμού δεν εκφράζει κάποιου είδους πρόταγμα για την ανατροπή της αδικίας με βάση το φύλο η οποία ζει και βασιλεύει στα χρόνια μας.

Όσα όμως και να γράψω εδώ, δεν πρόκειται να περιγράψω τόσο καλά αυτό το χάσμα ανάμεσα στην αγωνιστική και στην «αγοραία» αντίληψη για την συγκεκριμένη ημέρα όσο τα δυο παρακάτω βίντεο. Στο ένα εμφανίζεται ο Αχ. Μπέος, ο δήμαρχος Βόλου, ενώ στο άλλο ο Κ. Πελετίδης (το βίντεο με τον Πελετίδη είναι από το 2018), ο δήμαρχος της Πάτρας, σε δηλώσεις με αφορμή την εν λόγω επέτειο.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: