Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Δημοσιεύθηκε σήμερα στην Καθημερινή άρθρο με στοιχεία έρευνας του ΠΑ.ΜΑΚ (όπου ΠΑ.ΜΑΚ βλέπε Μαραντζίδης) που προσπαθεί να καταγράψει την άποψη των Ελλήνων για τα σοσιαλιστικά κράτη. Η έρευνα, φυσικά, θέλει να προωθήσει την εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό, κάτι που ο «έγκριτος» επιστήμονας και το επιτελείο του, φαίνεται να το έχουν για σταυροφορία. Μεταξύ άλλων η δημοσίευση της Καθημερινής αναφέρει:

«Ελλειψη γνώσης ιστορίας

Αξιοσημείωτο είναι πως στην ερώτηση της έρευνας «το έτος 1940 η ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ και η Σοβιετική Ένωση του Στάλιν ήταν σύμμαχοι ή σε πόλεμο;», ένα εντυπωσιακό 57,5% απάντησε ότι τα δύο κράτη ήταν σε πόλεμο και μόλις το 29% είπε το σωστό, ότι δηλαδή ήταν σύμμαχοι, αποτυπώνοντας την άγνοια ιστορίας.»

Ήταν σύμμαχοι, μας λέει η έρευνα, η Σοβιετική Ένωση με την Ναζιστική Γερμανία, και όποιος δεν το ξέρει αυτό έχει άγνοια της ιστορίας. Δηλαδή, το «σύμφωνο μη επίθεσης» μεταξύ των δυο χωρών, είναι σύμφωνα με την λογική της έρευνας συμμαχία… Αλίμονο και δεν ασπάζεσαι την άποψη αυτή, έχεις μαύρα μεσάνυχτα από ιστορία. Το ακούτε όλοι εσείς οι ιστορικοί που λέτε πως η ναζιστική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση ήταν αντίπαλοι, είστε ΑΣΧΕΤΟΙ!!! Το ακούς κύριε Μαργαρίτη;

Ας εξετάσουμε όμως 2-3 πραγματάκια που δεν πολυκάθονται:

Το γιατί η ναζιστική Γερμανία φυλάκισε ή δολοφόνησε τους γερμανούς κομμουνιστές δεν μας το απαντά  ή εν λόγω έρευνα, όπως επίσης δεν μας απαντά και γιατί ξοδεύονταν αμύθητα ποσά από τους ναζί για την αντισοβιετική και αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Όλα αυτά είναι λεπτομέρειες θα μου πείτε. Επίσης δεν μας εξηγεί το ΠΑ.ΜΑΚ, γιατί δυο χώρες που τα έχουν καλά μεταξύ τους να συνάψουν σύμφωνο μη επίθεσης; Τα σύμφωνα μη επίθεσης, λογικά, αφορούν χώρες που μεταξύ τους υπάρχει λόγος για να γίνει επίθεση, διαφορετικά τι νόημα έχουν; Επιπλέον, αν υπήρχε κάποιου είδους συμμαχία, τότε γιατί και οι δυο χώρες προετοιμάζονταν πυρετωδώς η μια για να επιτεθεί και  άλλη για να αμυνθεί (η «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα», δηλαδή η επιχείρηση εισβολής στην ΕΣΣΔ, άρχισε να σχεδιάζεται στα μέσα το 1940, ενώ οι σοβιετικοί προετοίμαζαν την άμυνα τους από πολύ νωρίτερα); Ούτε αυτό μας το απαντά η έρευνα του ΠΑ.ΜΑΚ δυστυχώς.

p02f1tf3.jpg

Ναζιστική προπαγανδιστική αφίσα του 1937 που παρουσιάζει τον «μεγάλο εχθρό Εβραίο» να έχει από πίσω του τον «μεγάλο εχθρό σοβιετικό». Πηγή bbc

Φυσικά στο άρθρο ούτε λόγος δεν γίνεται για τις προσπάθειες της Σ.Ε, από το 1938 κιόλας, μέσω των αξιωματούχων της στο εξωτερικό για δημιουργία κοινού μετώπου Αγγλίας, Γαλλίας, Σ.Ε, ενάντια στις εδαφικές αξιώσεις της Γερμανίας . Με υπεκφυγές, Αγγλία και Γαλλία, και στο όνομα του κατευνασμού του ναζιστικού κτήνους, απέρριπταν συνεχώς τις προτάσεις, ακόμα και όταν οι προσαρτήσεις είχαν ήδη αρχίσει. Υπέγραψαν μάλιστα και την ατιμωτική «Συμφωνία του Μονάχου», παραδίδοντας τη Σουδητία στις ορέξεις του γερμανικού ιμπεριαλισμού. 

129101

29/9/1938, Τσάμπερλεν, Νταλαντιέ, Χίτλερ, λίγο πριν την υπογραφή της Συμφωνίας του Μονάχου, στα πλαίσια της οποίας η Σουδητία προσαρτάται στη Γερμανία.

Το σύμφωνο μη επίθεσης, από την πλευρά των σοβιετικών, ήταν μια κίνηση τακτικής –αφού οι μονομερείς προσπάθειες για ενιαίο μέτωπο έπεφταν στο κενό- προκειμένου να κερδίσουν πολύτιμο χρόνο μέχρι την αναπόφευκτη σύγκρουση με τη ναζιστική Γερμανία. Οι πυρετώδεις πολεμικές προετοιμασίες, όπως είπαμε και παραπάνω, αποτελούν από μόνες τους επαρκή απόδειξη επ’ αυτού.

Τέλος, το άρθρο της καθημερινής δεν κάνει καν τον κόπο να αναφερθεί στις εμπορικές συναλλαγές των ΗΠΑ και άλλων μεγάλων δυνάμεων με τη ναζιστική Γερμανία, μέχρι και ένα κλικ πριν το ξέσπασμα του μεγάλου πολέμου, με προϊόντα που αφορούσαν και πολεμικό εξοπλισμό όπως στρατιωτικά Τζιπ και φορτηγά. Όλα τα παραπάνω, μάλλον δεν τα γνωρίζουν ούτε στην Καθημερινή ούτε στο ΠΑ.ΜΑΚ, προτιμούν βλέπετε, αντί να κάνουν ιστορία, να αναπαράγουν τις γνωστές ιστορίες για αγρίους.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

 

Advertisements

Read Full Post »

why-isnt-communism-as-hated-as-nazism-banner_4

Δημοσιεύθηκε και στο katiousa

Εισαγωγή

Υπάρχει μια έννοια την οποία εισήγαγε ο Max Weber με την επιστημονική μεθοδολογία του η οποία ονομάζεται «αξιολογική ουδετερότητα». Χοντρικά αυτό που σημαίνει αυτός ο όρος στο έργο του Weber είναι πως όταν κάποιος κάνει μια επιστημονική έρευνα, οφείλει να είναι ουδέτερος απέναντι στο αντικείμενο που εξετάζει. Δηλαδή αν ένας Γερμανός ιστορικός εξετάζει την ιστορία της Γερμανίας, να μην επηρεάζεται η έρευνα του από το γεγονός ότι είναι και ο ίδιος Γερμανός. Αντίστοιχα αν κάποιος Έλληνας ιστορικός μελετάει την ιστορία της Τουρκίας, να μην επηρεάζεται από το γεγονός ότι είναι Έλληνας. Το αν, και σε ποιο βαθμό αυτός ο «κανόνας» στην έρευνα είναι δυνατόν να τηρηθεί, αποτελεί μια μεγάλη κουβέντα στην σύγχρονη επιστημολογία, όμως εμάς δεν θα μας απασχολήσει κάτι τέτοιο στο παρόν άρθρο.

Ο λόγος για τον οποίο έκανα όλο αυτόν τον πρόλογο είναι ότι σκοπεύω να τηρήσω την «αξιολογική ουδετερότητα» στις συγκρίσεις που θα ακολουθήσουν. Δηλαδή θα προσπαθήσω να εξετάσω τις διαφορές μεταξύ κομμουνισμού και φασισμού όχι ως κάποιος υποστηρικτής του κομμουνισμού αλλά όσο το δυνατόν πιο ουδέτερα, σαν κάποιος που βλέπει μονάχα τα σκληρά δεδομένα και δεν κάνει αξιολογικές κρίσεις (αν κάτι είναι σωστό ή λάθος) με βάση την όποια κοσμοθεωρία του. Στην παρουσίασή μου θα ξεκινήσω από τα λίγο πιο θεωρητικά ζητήματα και θα προχωρήσω στα πιο πρακτικά. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι τα θεωρητικά ζητήματα με τα οποία θα καταπιαστώ δεν έχουν πρακτική εφαρμογή αλλά ούτε και ότι τα πρακτικά δεν έχουν θεωρητικό αντίκρισμα μέσα στο εκάστοτε ιδεολογικό «οικοσύστημα».

Θεμελίωση της ιδεολογίας

Η κομμουνιστική είναι μια ιδεολογία που βασίζεται πάνω σε μια σειρά από κοινωνιολογικές και οικονομικές αναλύσεις στο έργο σημαντικών επιστημόνων του 19ου αιώνα και αργότερα. Η θεμελίωσή της είναι θα λέγαμε ορθολογικού τύπου, άσχετα αν κάποιος δέχεται ή όχι αυτό το είδος της ορθολογικότητας. Η ναζιστική ιδεολογία μεταχειρίζεται μεταφυσικού τύπου αξιώματα περί ανωτερότητας της λευκής φυλής, κατωτερότητας των εβραίων, των μαύρων, των γκέι, της καθαρότητας του αίματος και πάνω εκεί θεμελιώνει τις όποιες πολιτικές αξιώσεις της. Ακόμα και στις περιπτώσεις που αποπειράται να χρησιμοποιήσει νομιμοποιητικά την ιστορία (ναζισμός/φασισμός), το κάνει με μη επιστημονικό τρόπο, και δε διστάζει να ανακατέψει μέσα στην ιστορική αφήγηση μυθολογικές αναπαραστάσεις και σύμβολα (για παράδειγμα ο μύθος της Θούλης).

hj-prelude-hike

Τα παιδιά των ναζί εκπαιδεύονταν από μικρά στη λογική του πολέμου

Θέση απέναντι στον πόλεμο

Σύμφωνα με την ναζιστική ιδεολογία ο πόλεμος ποτέ δεν πρέπει να σταματά. Για τους ναζί ο πόλεμος γινόταν αντιληπτός ως ένας τρόπος να επεκτείνουν τον «ζωτικό τους χώρο» απέναντι στους υπόλοιπους «κατώτερους» λαούς. Ιδεολογία τους ήταν η ακραία έκφραση του κοινωνικού δαρβινισμού σε επίπεδο φυλής, όπου ολόκληρος ο πλανήτης φάνταζε σαν μια τεράστια αρένα που μέσω της ωμής δύναμης οι «ανώτερες» φυλές θα κυριαρχούσαν στις κατώτερες. Είναι μια απαισιόδοξη οπτική για την φύση του ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία ο «νόμος της ζούγκλας» θα συνοδεύει την ανθρωπότητα για πάντα, αφού οι άνθρωποι είναι όχι μόνο αδύνατον, αλλά και απευκταίο, να τιθασεύσουν τα όποια ζωώδη τους ένστικτα. Η κομμουνιστική ιδεολογία δεν αγαπά τον πόλεμο, για έναν κομμουνιστή ο πόλεμος είναι δικαιολογημένος μόνο στη βάση που οι καταπιεζόμενοι εναντιώνονται στους καταπιεστές τους σε έναν πόλεμο που θα τελειώσει όλους τους πολέμους. Στην ναζιστική ιδεολογία ο πόλεμος θα τελειώσει μόνον όταν οι «υπάνθρωποι» θα έχουν εξοντωθεί ή υποδουλωθεί και θα έχει κυριαρχήσει η «υπεράνθρωπη φυλή». Οι κομμουνιστές οραματίζονται ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν σε μια ειρηνική κοινωνία, οι φασίστες βλέπουν τα παιδιά τους ως τους αυριανούς πολεμιστές της φυλής.

Θέση της γυναίκας

Έχουμε ήδη αναφέρει ότι η ναζιστική ιδεολογία αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως κατώτερους ή ανώτερους ανάλογα με το χρώμα, τη φυλή, το σεξουαλικό προσανατολισμό κ.α. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τη θέση του άνδρα και της γυναίκας στην κοινωνία. Ο άνδρας για τους φασίστες είναι ο ισχυρός κρίκος της οικογένειας, αυτός που πολεμάει, αυτός που διατάζει. Η γυναίκα είναι προορισμένη κυρίως για να μεγαλώνει τα παιδιά και για να κάνει τις δουλειές στο σπίτι. Για τους φασίστες και τους ναζιστές, άνδρες και γυναίκες δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες, με τις γυναίκες να είναι κατώτερες και περισσότερο περιορισμένες στο εσωτερικό του σπιτιού. Οι θέσεις κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό, στον στρατό κλπ, προορίζονται κυρίως για τους άνδρες. Για τους κομμουνιστές η γυναίκα πρέπει να είναι ισάξια και ίση με τον άνδρα, και για την κατάκτηση αυτής της ισότητας γυναίκες και άνδρες πρέπει να αγωνιστούν αν αυτή δεν είναι δεδομένη. Διακρίσεις ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες στο σοσιαλισμό μπορούν να είναι μόνο «θετικού τύπου», όπως είναι για παράδειγμα η άδεια εγκυμοσύνης. Στην πράξη ο σοσιαλισμός προώθησε σε μεγάλο βαθμό τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, αμβλύνοντας την ανισότητα και προωθώντας τις γυναίκες σε τομείς που μέχρι τότε ούτε είχαν ονειρευτεί.

13a017609f1de94c6d4d2845da397d21-nazi-propaganda-ww-posters

Φωτογραφία που απεικονίζει την ιδέα που είχαν οι ναζί για την ιεραρχία στην οικογένεια

Οικονομία

Δε θα μπούμε φυσικά σε λεπτομέρειες, οφείλουμε όμως να αναφερθούμε σε μια πολύ σημαντική διαφορά ανάμεσα στην οικονομία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και στις οικονομίες των ναζιστικών/φασιστικών κρατών. Αυτή δεν είναι άλλη από το είδος της ιδιοκτησίας. Στα σοσιαλιστικά κράτη είναι γεγονός ότι δεν υπήρχε ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, δεν υπήρχε δηλαδή καπιταλιστική ιδιοκτησία. Τόσο η φασιστική Ιταλία, όσο και η ναζιστική Γερμανία, όχι μόνο δεν κατάργησαν την μεγάλη ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής αλλά την ενίσχυσαν κιόλας. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν φτιαγμένα κοντά σε βιομηχανικές περιοχές ή σαν παράρτημα αυτών. Έτσι ήταν εύκολο οι αιχμάλωτοι να εργάζονται στα εργοστάσια αυτά κάτω από εξαντλητικές συνθήκες και με ανταμοιβή ένα πιάτο αραιωμένη σούπα (αν ήσουν τυχερός) ή θάνατο (αν δεν άντεχες τις κακουχίες ή αν δεν κρινόσουν επαρκής). Τα κεφάλια των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, Τίσεν, Κρουπ και λοιποί, είχαν λόγο στις αποφάσεις του ναζιστικού κράτους, και δίχως να δώσουν τις κατευθύνσεις τους δεν κινούνταν τίποτα στην οικονομία.

Τέλος πρώτου μέρους

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

orser_mop

Υπάρχει μια αντίληψη για την αριστερά –τολμώ να πω κυρίαρχη- η οποία αντιμετωπίζει εντελώς μονοσήμαντα τον  ρόλο που αυτή παίζει ή που θα μπορούσε να παίζει στην κοινωνία. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, ο ρόλος της αριστεράς είναι να δρα ως παυσίπονο ή ως έμπλαστρο στα δεινά που βιώνει η ανθρωπότητα(και για τα οποία κύριος υπεύθυνος είναι ο καπιταλισμός). Μια αριστερά που υπάρχει και λειτουργεί μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, διορθώνοντας τον, εξανθρωπίζοντας τον ή και εγώ δεν ξέρω τι άλλο, αλλά ποτέ αυτόνομα. Είναι μια αριστερά προορισμένη να έχει το ρόλο της νοσοκόμας, της καθαρίστριας, της «μαμάς», και να μην επιδιώκει ποτέ να υπερβεί τους ρόλους αυτούς.

Είναι σαν να λέμε μια αριστερά προστάτιδα των φτωχών και των κατατρεγμένων, σε ένα κυρίαρχο σύστημα που πάντα θα φτιάχνει φτωχούς και κατατρεγμένους, και μια αριστερά που θα ζει για πάντα στη σκιά αυτού του συστήματος. Είναι η αριστερά των συσσιτίων, του εθελοντισμού, των ΜΚΟ, των κοινωνικών παντοπωλείων/φαρμακείων, του κινήματος της πατάτας, του μοιράσματος της φτώχειας γενικότερα.

Εμείς που θεωρούμε τους εαυτούς μας κομμουνιστές δεν μπορούμε επ’ ουδενί να ταυτιστούμε με αυτήν την εικόνα της αριστεράς. Και δεν εννοώ πως δεν πρέπει να κάνουμε συσσίτια ή ότι είναι λάθος a priori η εθελοντική εργασία, όμως ένας κομμουνιστής δεν μπορεί να σταματά εκεί. Ένας κομμουνιστής πρέπει να έχει ως απώτερο στόχο, όχι το να γίνεται με τη δράση του μαξιλάρι για να ξαποστάσουν τα θύματα του καπιταλισμού, διότι αν βλέπει τον εαυτό του μονάχα υπό αυτό το πρίσμα γίνεται τελικά μαξιλάρι του ίδιου του καπιταλισμού. Ένας κομμουνιστής πρέπει να βλέπει τις πράξεις του ως μέρος μιας γενικότερης προσπάθειας για να σταματήσουν να υπάρχουν θύτες και θύματα, και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει αν δεν ξεπεραστεί και δεν ανατραπεί το σύστημα που εξ αρχής δημιουργεί αυτήν την κατάσταση.

Είναι πολλοί αυτοί που έχουν συμφέρον να μην υπάρχει η αντίληψη της ανατροπής στους κομμουνιστές. Να ήμασταν δηλαδή όχι συνεπείς απέναντι στην ιδεολογία μας, αλλά κάτι σαν τους ευρωκομουνιστές, που ναι με έχουν το όνομα, αλλά δεν έχουν την χάρη. Να αποδεχόμασταν, είτε ότι ήρθε το τέλος της ιστορίας και ότι ο πάλαι ποτέ υπαρκτός είναι μια ανάμνηση από τα παλιά. Είτε, ότι είναι ακόμη πολύ νωρίς, και «ας κάνουμε ρε παιδιά ότι μπορούμε στα τωρινά πλαίσια και έχει ο θεός». Τέτοιες αντιλήψεις φυσικά μόνο στην αγκαλιά του καπιταλισμού μπορούν να μας οδηγήσουν, κάτι που όπως βλέπουμε έχει συμβεί με αρκετές αριστερές ή αν θέλετε «αριστερές» δυνάμεις εδώ στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Για ένα κομμουνιστικό κόμμα, το να χάσει τον επαναστατικό του χαρακτήρα είναι ότι χειρότερο. Το να μην συντονίζει ένα κομμουνιστικό κόμμα τη δράση και τη δομή του έχοντας ως απώτερο στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού σημαίνει ότι έχει χάσει τον επαναστατικό του χαρακτήρα. Και αν ένα κομμουνιστικό κόμμα χάσει τον επαναστατικό του χαρακτήρα πολλά μπορεί να συμβούν. Μπορεί λόγου χάρη να συγκυβερνήσει με αστικές δυνάμεις με τη λογική ότι θα κρατάει τα μπόσικα. Ήταν πολλοί εκείνοι για παράδειγμα που ζητούσαν από το ΚΚΕ να συγκυβερνήσει με το Σύριζα για να το συγκρατήσει να μην κάνει τη στροφή που έκανε. Το Σύριζα βέβαια τη στροφή την είχε κάνει εξ αρχής, και θα ήταν ασυγκράτητο. Από μια τέτοια «συνεργασία» το ΚΚΕ μόνο χαμένο θα έβγαινε. Έστω και αν πρόσκαιρα ανέβαινε εκλογικά, η συνεργασία αυτή θα ήταν καταστροφική για το κομμουνιστικό κόμμα, διότι θα σήμαινε ότι έχει πάρει λάθος πορεία. Ευτυχώς όπως φάνηκε, το ΚΚΕ το έχει πάρει το μάθημα του από τα λάθη του παρελθόντος, αλλά και από την ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, και έτσι ούτε καν δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί αυτό το ενδεχόμενο.

Ακόμα και αν το δούμε όμως σε συνδικαλιστικό επίπεδο, η δράση των κομμουνιστών στα συνδικαλιστικά πρέπει και αυτή να είναι οργανωμένη με τελικό στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού. Ένας κομμουνιστής δεν πρέπει να βλέπει τα συνδικάτα και τα σωματεία μοναχά ως δομές που υπάρχουν για να ασκείται πίεση για επί μέρους κατακτήσεις ή για να μην παρθούν πίσω τα όσα ήδη έχουν κατακτηθεί, αλλά και ως κύτταρα οργάνωσης μέσα στα όποια προετοιμάζεται ο εργατικός «στρατός» που θα γίνει η αιχμή του δόρατος για να ανατραπεί το καπιταλιστικό σύστημα.

Η αμερικανόφερτη αντίληψη ότι ο αριστερός είναι εκείνος ο καλός άνθρωπος που μέσα από ΜΚΟ βοηθάει τους ανήμπορους είναι τέτοια που μετατρέπει την αριστερή ιδεολογία από επαναστατική σε θεραπαινίδα του καπιταλισμού. Αλίμονο αν δεχθούμε οι κομμουνιστές αλλά και οι συνεπείς αριστεροί να αναλάβουμε τον ρόλο της «ανθρωπιστικής βοήθειας» που φέρνει ο ιμπεριαλιστής αφού έχει εκτελέσει το δολοφονικό του καθήκον. Αλίμονο αν γίνουμε η σφουγγαρίστρα που μαζεύει τα αίματα για να δώσει άλλοθι στο φονιά. Ο απώτερος ρόλος του κομμουνιστή, είναι όχι να πηγαίνει και να χαϊδεύει κεφαλάκια όπου και όποτε βάζει χέρι ο ιμπεριαλισμός, αλλά να κόψει αυτό το χέρι για να βρουν κάποτε τα κεφαλάκια την ησυχία τους.

 

Λαγωνικάκης Φρακγίσκος(Poexania)

 

Read Full Post »

Δημοσιεύθηκε και στο Katiousa

Έχουν περάσει τρεις μέρες από την ολοκλήρωση του αντικομμουνιστικού συνεδρίου στο Ταλίν της Εσθονίας, και θεωρώ χρήσιμο σε αυτό το σημείο να γίνει ένας σχετικός μίνι απολογισμός. Και λέω αντικομμουνιστικό, επειδή ούτε η εσθονική κυβέρνηση, αλλά ούτε και οι Ευρωπαίοι εταίροι δείχνουν να έχουν κάποιο πρόβλημα με τον φασισμό, αντίθετα τον πριμοδοτούν και από πάνω.

Πολιτικές επιλογές σαν το συνέδριο στο Ταλίν εξυπηρετούν ένα γενικότερο και κύριο σκοπό, και αυτός είναι η κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού. Τους ενδιαφέρει να παραχαράξουν την ιστορία και να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα για μια σειρά από λόγους που συνδυάζονται μεταξύ τους. Καταρχάς, χρειάζεται να δαιμονοποιήσουν τον σοσιαλισμό έτσι ώστε να μην τον αντιλαμβάνονται ως εναλλακτική και ως διέξοδο οι καταπιεζόμενες λαϊκές μάζες. Αν οι λαοί δεν πιστεύουν σε κάποια εναλλακτική, πρόκειται να είναι πιο ανεκτικοί στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και δε θα σηκώσουν εύκολα κεφάλι. Όμως η δαιμονοποίηση του σοσιαλισμού/κομμουνισμού έχει και έναν άλλο στόχο. Αυτός δεν είναι άλλος από το να έχει δικαιολογία ο «καπιταλιστικός κόσμος» να κόψει το κεφάλι του λαού αν και όποτε αυτός το σηκώσει. Οι όποιοι λαϊκοί αγώνες θα βαφτίζονται κομμουνιστικοί, αντιδημοκρατικοί, αντισυνταγματικοί, ολοκληρωτικοί και αντίθετοι στα ευρωπαϊκά ιδεώδη, και θα χτυπιούνται ανελέητα από τον κρατικό κατασταλτικό μηχανισμό, αλλά και τον παρακρατικό/φασιστικό όποτε και όπου χρειαστεί.

ESTONIA WAR MONUMENT

People stand during an unveiling ceremony of the monument to Estonian soldiers fighting alongside the Nazis against the Soviet army, in Lihula, Estonia, Friday, Aug. 20, 2004. About 2,000 people attended the unveiling ceremony for the privately financed monument bearing the inscription “To Estonian men who fought in 1940-1945 against Bolshevism and for the restoration of Estonian independence.” (AP Photo/NIPA)

Πολλοί ήταν οι υπέρμαχοι του καπιταλιστικού συστήματος, από τη δεξιά ιδεολογική πτέρυγα, οι οποίοι έσπευσαν να μας επισημάνουν ότι μια σειρά από τα κράτη που έδωσαν το “παρών” στο συνέδριο, ανήκαν στο πάλαι ποτέ σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Υπονοούν δηλαδή, ότι αυτοί που από πρώτο χέρι έζησαν τον κομμουνισμό, τώρα τον έχουν όχι μόνο απορρίψει, αλλά και εναντιώνονται σε αυτόν. Εκφράζουν όμως στα αλήθεια οι κυβερνήσεις των εκάστοτε χωρών και τους λαούς τους ή αποτελούν απλά φερέφωνα των αστών; Ας το δούμε στην Ελλάδα για παράδειγμα, εκφράζουν τον ελληνικό λαό τα μέτρα λιτότητας τα οποία προωθούν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις; Μάλλον όχι. Αυτό που επίσης δε μας λένε οι αστικοί νεοφιλελεύθεροι κύκλοι, είναι ότι στις περισσότερες από αυτές τις χώρες (Εσθονία, Λετονία, Ρουμανία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία) τα κομμουνιστικά κόμματα είτε είναι απαγορευμένα από το ίδιο τους το σύνταγμα, είτε έχουν νόμους που κάνουν πολύ δύσκολη τη δράση τους. Οι απαγορεύσεις αυτές βέβαια με τη σειρά τους, δεν προωθήθηκαν από τα κάτω, δηλαδή από το λαό, αλλά από τα πάνω, δηλαδή από τις αστικές κυβερνήσεις τους, χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι δεν υπάρχει και μια πορωμένη και χρήσιμη μερίδα του λαού που τις ασπάζεται.

Ας φέρουμε όμως το πράγμα στα ελληνικά δεδομένα. Στα πλαίσια του συνεδρίου βγήκε στην επιφάνεια ένας οχετός αντικομμουνισμού που έχει κυρίως δύο πρόσωπα. Το ένα είναι το ούγκανο της δεξιάς, που εκφράστηκε από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, έως και τη Χρυσή Αυγή, και το άλλο είναι το παρφουμαρισμένο, το «αριστερό» πρόσωπο του αντικομμουνισμού. Είχες λοιπόν από τη μια τον Άδωνη, τον Λοβέρδο, τη Γιαννάκου, τον Τζήμερο, και από την άλλη εκείνους που κυρίως συντάσσονταν πίσω από την κυβέρνηση και την άρνηση του υπουργού Σταύρου Κοντονή να συμμετάσχει στο συνέδριο. Για τον πρώτο τύπο αντικομμουνισμού, τον μπρουτάλ, δε χρειάζεται να πούμε και πολλά, είναι ό,τι φαίνεται. Είναι ο δεύτερος τύπος, ο πιο πονηρός, που χρειάζεται αποκάλυψη. Σύμφωνα με αυτόν, ο κομμουνισμός δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον φασισμό, διότι ο μεν φασισμός είναι από τη φύση του κακός, ο δε κομμουνισμός είχε κακή εφαρμογή. Και στο «κακή εφαρμογή» μπορεί να υπονοείται η περίοδος που Γ.Γ ήταν ο Στάλιν, μέχρι και στο σύνολο του αυτό που αποκαλούμε «υπαρκτός». Και επειδή όπως έλεγε και ο Κάππος, «ο αντισταλινισμός είναι ντροπαλός αντικομμουνισμός», στο όνομα του Στάλιν όλοι αυτοί οι ευρώ – αριστεροί, θέλουν να χτυπήσουν τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, και το δικαίωμα μιας σοσιαλιστικής χώρας να αμύνεται τόσο απέναντι στο χτίσιμο ενός εσωτερικού αντεπαναστατικού μετώπου όσο και στις εξωτερικές προκλήσεις. Η δική μας κριτική στον σοσιαλισμό εστιάζει σε όλα εκείνα τα λάθη και τις παραλείψεις που οδήγησαν στην ανατροπή του, η δική τους κριτική, δέχεται όλα αυτά τα στοιχεία που εμείς απορρίπτουμε (πχ Περεστρόικα, μπουχαρινισμό, τροτσκισμό), και απορρίπτει όλα εκείνα τα στοιχεία που εμείς θεωρούμε θεμέλια της οικοδόμησης (κολεκτιβοποίηση, εκβιομηχάνιση, σταχανοφισμό κλπ).

skitso-arkas-kommoynistes-fasistes

20882961_1122716587864502_8126630772829478462_n

Άδωνις – Αρκάς, διαφορετική αφετηρία, ίδια κατάληξη

Πάντως για να πούμε και του στραβού το δίκιο-και όσο αφορά τη χώρα μας- η όλη αντικομμουνιστική φιέστα μάλλον γύρισε και τους χτύπησε στα μούτρα. Σε αυτό συνέδραμαν μεταξύ άλλων τα εξής.

-Ο πρωτόγονος αντικομμουνισμός της δεξιάς που μύριζε ναφθαλίνη, ο οποίος περισσότερο ζημιά έκανε στο «επιχείρημα» τους παρά το ενίσχυσε (δηλώσεις Άδωνι, δηλώσεις Λοβέρδου, δηλώσεις Γιαννάκου κλπ). Φάνηκε ότι και ο λαός είτε έχει σιχαθεί τις αρλούμπες τους, είτε δεν τον ενδιαφέρουν καν. Βέβαια δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι πες – πες όλο και κάτι μένει στο τέλος.

-Η ίδια η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να ρίξει χυλόπιτα στο συνέδριο (παρότι πέρυσι παρέστη), μάλλον στην ύστατη προσπάθεια της να επιδείξει κάποιου είδους αριστεροσύνη και να διαφοροποιηθεί από την δεξιά «στα σημεία», αφού γενικότερα η διακυβέρνηση της δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την ΝΔ (για την ακρίβεια ισχύει το αντίθετο, αφού τα έχουν καταφέρει μέχρι τώρα να περνάνε τα αντιλαϊκά μέτρα που περνάνε με λιγότερες αντιδράσεις σε σχέση με τους προηγούμενους).

-Η στάση κάποιων media που θέλοντας να τα έχουν καλά με την κυβέρνηση κράτησαν μια μετριοπαθή ή και ενάντια στάση απέναντι σε αυτά που συνέβησαν στη Εσθονία. Έκλιναν λοιπόν περισσότερο προς τον παρφουμαρισμένο, και όχι τον πρωτόγονο αντικομμουνισμό. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν χρησιμοποίησαν σε αρκετές περιπτώσεις και το δεύτερο.

-Μέσα σε όλη αυτή την ατμόσφαιρα τα κανάλια αναγκάστηκαν αυτές τις μέρες να καλέσουν και αρκετούς εκπροσώπους του κομμουνιστικού κόμματος, οι οποίοι μίλησαν απλά και κατανοητά, εστιάζοντας στην ουσία και όχι στην κόντρα για την κόντρα. Θεωρώ λοιπόν ότι δόθηκε η ευκαιρία να ακουστεί η άποψη του κόμματος, ευκαιρία που σπάνια του δίνεται από τα κανάλια.

Αυλωνίτου, αντικομμουνισμός με ανθρώπινο πρόσωπο

Όλα τα παραπάνω φυσικά δεν σημαίνει ότι πρέπει να μας κάνουν να χαιρόμαστε, διότι ο αντίπαλος ταΐζει ασταμάτητα και με ατελείωτο χρήμα την μηχανή προπαγάνδας του αντικομουνισμού. Κάτι που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων φέρνει το επιθυμητό (για τον αντίπαλο) αποτέλεσμα, όπως βλέπουμε και στις καθημερινές μας συζητήσεις με τον κόσμο. Όμως υπάρχουν και στιγμές που η γύμνια τους, η σαπίλα και η βρώμα που αναδύουν, δεν μπορούν να καλυφθούν με κανένα τρόπο, όσο μεικ απ και αν τους βάλουν, όσο και αν τις αρωματίσουν.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

ee-nazi

Πολύς ντόρος έχει γίνει τελευταία για την συνάντηση στην Εσθονία με θέμα τα «εγκλήματα του κομμουνισμού» η οποία σύμφωνα με την Κομισιόν αντανακλά τα κοινά  ευρωπαϊκά ιδεώδη:

«Η ευρωπαϊκή συνεργασία, ο πατριωτισμός και οι αξίες μας, μας κάνουν αυτό πού είμαστε. Ας απορρίψουμε τον ακραίο εθνικισμό που μας αποδυναμώνει όλους. Αυτό είναι η ΕΕ» επισημαίνει σε μήνυμά του ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν. 

«Στην Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων στέλνουμε ένα σαφές μήνυμα για τη σημασία των ευρωπαϊκών αξιών, της συνεργασίας και του πατριωτισμού. Να ποιοι είμαστε» τονίζει.

Τα μόνα «ολοκληρωτικά ιδεώδη» όμως που τους ενοχλούν –όπως στην πράξη έχει αποδειχθεί- είναι εκείνα που σχετίζονται αποκλειστικά με την κομμουνιστική ιδεολογία. Διαφορετικά η κομισιόν θα έπρεπε αντί να συνεργάζεται και να στηρίζει την πραξικοπηματική και φασιστική Ουκρανική κυβέρνηση να μην την είχε αναγνωρίσει και να την καταδίκαζε. Επιπλέον, αν η Ε.Ε κρατούσε έστω ίσες αποστάσεις από τον κομμουνισμό και τον φασισμό, θα έπρεπε τα ευρωενωσιακά κράτη να είχαν υπερψηφίσει το ψήφισμα του ΟΗΕ της 17 Νοεμβρίου 2015 το οποίο καταδίκαζε:

Όμως αντί να το υπερψηφίσουν οι χώρες – μέλη της Ε.Ε απείχαν από την ψηφοφορία(μεταξύ αυτών και η «αριστεροκυβερνούμενη» Ελλάδα), ενώ το «χαϊδεμένο» τους –η Ουκρανία ντε- άνηκε στις 4 χώρες που το καταψήφισαν(Ηπα, Καναδάς, Ουκρανία και τα …νησιά Παλάου). Να σημειωθεί δε, ότι οι χώρες κράτη μέλη της Ε.Ε, κρατούν την ίδια στάση από το 2004 που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το συγκεκριμένο ψήφισμα.[1] 

Σε όλα τα παραπάνω ας προστεθούν και τα 2,6 εκατομμύρια ευρώ που έχει από το 2014 επισήμως(διότι Κύριος ξέρει τι γίνεται κάτω απ’ το τραπέζι) δώσει η Ε.Ε ως επιχορήγησεις σε φασιστικές οργανώσεις.

Συμπέρασμα: Μάλλον η Ε.Ε έχει ξεπεράσει από καιρό τη «θεωρία των δυο άκρων» αφού τα έχει κάνει πλακάκια με τον φασισμό και υπάρχει μόνο ένα «άκρο» στο οποίο εναντιώνεται, και αυτό ακούει στο όνομα κομμουνισμός. Γιατί άραγε;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Συνολικά 56 κράτη – μέλη απείχαν, 4  καταψήφισαν, και 126 υπερψήφισαν το ψήφισμα.

Read Full Post »

Δημοσιεύθηκε και στο Katiousa

Η θρησκευτική πίστη ενός ενήλικα είναι γενικότερα από τα πιο αδιαπραγμάτευτα στοιχεία δόμησης της προσωπικότητάς του. Είναι αρκετοί αυτοί που τα καταφέρνουν να αποχωριστούν την πίστη τους σε νεαρή ηλικία, είναι πολύ λίγοι εκείνοι που το καταφέρνουν μετά τα 20-25. Για αυτό και το ξεπέρασμα της θρησκείας, ως επίτευγμα για την ανθρωπότητα, είναι μια διαδικασία η οποία απαιτεί να μεγαλώσουν κάποιες γενιές σε τέτοιο πολιτικό/κοινωνικό περιβάλλον που να μην την ευνοεί. Όταν λέω να μην ευνοεί, δεν εννοώ κατ’ ανάγκη να την απαγορεύει, αλλά να καταπολεμά όλες εκείνες τις συνθήκες που εξασφαλίζουν την διαιώνιση της.

Απέχουμε αρκετά από μια τέτοια «ουτοπία» που σιγά-σιγά θα εξαφανίσει τις θρησκείες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το ζήτημα δεν θα πρέπει να μας απασχολεί και στο σήμερα. Πόσο μάλλον όταν γύρω μας συμβαίνουν σημεία και τέρατα, και μάλιστα με πρωτοβουλία της επίσημης εκκλησίας. Μιλάω για τις περιπτώσεις των ιερών λειψάνων, των ιερών καστάνων (ίσως και των ιερών κοπράνων), των εικόνων που βαράνε, των εικόνων που δακρύζουν, των εικόνων που σβήνουν φωτιές, των πιστών που σέρνονται σαν τα φίδια για να προσκυνήσουν, κ.α. Είναι κατά τη γνώμη μου άλλο πράγμα να σέβεσαι την πίστη του οποιουδήποτε, και διαφορετικό πράγμα να ανέχεσαι μικρά ή και μεγαλύτερα παραθυράκια μεσαίωνα μέσα στον 21ο αιώνα.

poe1

Σκύψτε ευλογημένοι

poe2

Ακόμα μια εφαρμογή της πατέντας

poe3

Άμα είσαι αρκετά πιστός απέδειξε το και στα δύσκολα όπως λέει και ένας φίλος.

poe4.png

Χωρίς Λόγια

Και θα πει κανείς, «και τι να κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις;»… Πραγματικά είναι δύσκολο να σκεφτείς ποια θα μπορούσε να ήταν η αντιμετώπιση περιστατικών σαν αυτό της ιερής εικόνας που βαράει τους πιστούς. Θα μπορούσε το κράτος πχ να βάζει εμπόδια σε τέτοια «θεάματα», να υποχρεώνει τις εκκλησίες να παίρνουν ειδικές άδειες για τις διοργανώσεις happening, και όταν πρόκειται για τέτοια ακραία πράγματα η άδεια να μη δίνεται. Παρόλα αυτά, και ιδιαίτερα στη χώρα μας(1), ο μη διαχωρισμός κράτους/εκκλησίας λειτουργεί μόνο με θετικό προς την εκκλησία τρόπο. Δηλαδή σε ό,τι συμφέρει την εκκλησία συνεισφέρει το κράτος και βρίσκονται εις σάρκα μια (πχ φοροαπαλλαγές). Αντίθετα, σε ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί αρνητική (για την εκκλησία) κρατική παρέμβαση (πχ προαιρετικοποίηση του μαθήματος των θρησκευτικών), η εκκλησία έχει το αυτοκέφαλο και το αυτοδύναμο. Με λίγα λόγια δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της.

Όσο και αν δεν θέλεις να το πολιτικοποιήσεις το ζήτημα, πολιτικοποιείται από μόνο του. Όπως είδαμε η απολύτως χαλαρή και «για τα μάτια» βούληση της «αριστερής κυβέρνησης» έστω και για υποτυπώδη διαχωρισμό εκκλησίας/κράτους, έλιωσε σαν το κεράκι της λαμπρής στην πρώτη επαφή της με τα δομημένα συμφέροντα του πατριαρχείου. Η αιχμή του δόρατος της κυβέρνησης, ο πρώην υπουργός παιδείας κύριος Φίλης, ενώ εμφανίστηκε να τα βάζει με το ιερατείο, τελικά βρέθηκε να ψέλνει δίπλα-δίπλα με τον Άδωνη, ενώ παράλληλα έχασε και τη θέση του στο υπουργείο. Αν κάτι κατάφερε η υπάρχουσα κυβέρνηση με την ψευτοπροσπάθειά της να πλήξει επιφανειακά τα συμφέροντα της εκκλησίας, ήταν να επανασφραγίσει και να ανανεώσει τους δεσμούς και τους όρκους του αστικού κράτους με την πνευματική ιεραρχία του τόπου. Η μεταξύ τους σχέση ίσως και να είναι win-win, αφού όσο οι πολίτες περιμένουν από την παναγία να σβήσει τις πυρκαγιές, η πολιτεία μπορεί από την πλευρά της να κάνει το κορόιδο και να μην παίρνει τις ευθύνες της. Πόσο μάλλον όταν και οι ίδιες οι πυρκαγιές, αντί να αντιμετωπιστούν ως εμπρησμοί, αντιμετωπίζονται ως θεϊκή παρέμβαση και συνωμοσία των στοιχείων της φύσης.

Ο άπιστος «Θωμάς» μπήκε τελικά στο δρόμο του θεού και απαρνήθηκε τα εγκόσμια

Σε κάθε περίπτωση είναι τεράστιο το θέμα και ευαίσθητο, σηκώνει μεγάλο διάλογο και απαιτείται τεράστια βούληση για να αλλάξει κάτι προς τη σωστή κατεύθυνση. Βούληση τέτοια που οι αστικές κυβερνήσεις του παρελθόντος είτε δεν είχαν είτε δεν μπόρεσαν να την επιβάλουν. Πέρα και πάνω από όλα, για την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων δεν αρκούν τα όποια περιοριστικά μέτρα, οι νόμοι και οι κανόνες. Πρέπει παράλληλα να εξασφαλίσεις στο λαό σου και μια σειρά από αγαθά όπως η μόρφωση, οι ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, να καταπολεμήσεις την περιθωριοποίηση, την εξαθλίωση, και γενικότερα όλους εκείνους τους παράγοντες που οδηγούν τους ανθρώπους στην απόγνωση και στην αναζήτηση της σωτηρίας από υπερβατικές δυνάμεις. Όλα τα παραπάνω από ό,τι φαίνεται, οι καπιταλιστικές κοινωνίες ούτε θέλουν ούτε μπορούν να καταπολεμήσουν, για αυτό τόσο η θρησκεία όσο και οι λοιπές μεταφυσικές δοξασίες τις χαρακτηρίζουν και θα τις χαρακτηρίζουν στους αιώνες των αιώνων αμήν.

(1) Στις προτεσταντικές χώρες η μεταρρύθμιση περιόρισε την λατρεία των ιερών λειψάνων και την θεοποίηση των εικόνων, ενώ στο Βυζάντιο αυτή η ευκαιρία χάθηκε στις Εικονομαχίες και με την επικράτηση των εικονολατρών. Και στις δυο περιπτώσεις βέβαια, πίσω από τα περί πίστεως ζητήματα, βρίσκονταν διάφορα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που πυροδοτούσαν τη σύγκρουση. Η Γαλλία από την πλευρά της, είχε τη δική της ιστορία διαχωρισμού κράτους/εκκλησίας με την επικράτηση της Γαλλικής Επανάστασης.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: