Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Δημοσιεύθηκε και στο Κατιούσα

Αφορμή για το παρόν άρθρο αποτελεί μια έντονη συζήτηση με τον στενό οικογενειακό μου κύκλο σχετικά με τα «ανεξήγητα φαινόμενα» ή πιο σωστά τα «ανεξήγητα μη φαινόμενα». Προσωπικά, απογοητεύτηκα με την «τάση» των δικών μου να υποστηρίζουν την ύπαρξη παραφυσικών φαινόμενων όπως το μάτι, η τηλεπάθεια, και τα ζώδια. Οι απόψεις τους κινήθηκαν στην περιοχή του «εγώ έχω αρχίσει να πιστεύω στο μάτι και στα ζώδια» ως το «υπάρχουν ένα σωρό πράγματα τα οποία η επιστήμη δεν τα έχει ακόμη εξηγήσει άρα δεν πρέπει να αποκλείουμε τίποτα». Η αλήθεια είναι ότι όλο αυτό μου έβγαλε ένταση γιατί μου φάνηκε απαράδεκτο να ακούω τέτοια πράγματα από τα συγκεκριμένα άτομα. Αποφάσισα λοιπόν, με την άνεση που προσφέρει ο γραπτός λόγος, να κάτσω να γράψω σχετικό άρθρο όσον αφορά στο γιατί αυτές οι αντιλήψεις αποτελούν μεταφυσικούς συλλογισμούς που δικαιολογούν ακόμη και τον πιο ακραίο σκεπτικισμό απέναντι τους. Παρακάτω θα παραθέσω ένα προς ένα όσα επιχειρήματα εκφράστηκαν από την άλλη πλευρά και θα τα σχολιάσω.

telepathy-minds-min

Αν κάποιος πριν από 500 χρόνια έλεγε ότι κάποια στιγμή οι άνθρωποι θα έβλεπαν μέσω της τηλεόρασης ζωντανές ή βιντεοσκοπημένες εικόνες από την άλλη άκρη του κόσμου ή ότι θα φτιάχνονταν αεροπλάνα θα τον έλεγαν τρελό.

Το επιχείρημα αυτό είχε ως σκοπό να με πείσει ότι αυτά τα πράγματα τα οποία σήμερα δεν τα έχει αποδείξει ή κατασκευάσει η επιστήμη μπορεί στο μέλλον να ανακαλυφθούν ή να κατασκευασθούν. Ναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οτιδήποτε μπορούμε εμείς να επινοήσουμε στην φαντασία μας θα επιβεβαιωθεί στο άμεσο ή στο απώτερο μέλλον. Αν μεταχειριζόμαστε κάθε ιδέα με τέτοιο τρόπο τότε καταλήγουμε σε έναν ακραίο σχετικισμό όπου όλα μπορούν να συμβούν. Η επιστημονική σκέψη πρέπει να βασίζεται σε τεκμήρια και με βάση αυτά να προχωράει μπροστά. Η φαντασία χρειάζεται βεβαίως στην παραγωγή της επιστήμης, όμως όχι όταν αδυνατεί να αξιολογήσει το παραγόμενο προϊόν της με βάση κάποια λογικά τεκμήρια, να κάνει δηλαδή ένα πρόχειρο ξεσκαρτάρισμα. Υπό αυτήν την έννοια, αν κάποιος πριν από 500 ή 1000 χρόνια είχε φανταστεί την τηλεόραση, αυτό θα στηρίζονταν όχι σε κάποιον επιστημονικό συλλογισμό, διότι δεν υπήρχε το υπόβαθρο για τέτοιο συλλογισμό, αλλά θα αποτελούσε ένα είδος συλλογισμού αντίστοιχου με το να είχε κάποιος φανταστεί μια μαγική σφαίρα. Το ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα κατασκευάζονταν μια «μαγική σφαίρα», δηλαδή η τηλεόραση, δεν θα αποτελούσε μια κάποια δικαίωση για τον άνθρωπο που φαντάστηκε κάτι παρόμοιο πριν 500 ή 1000 χρόνια αλλά απλή σύμπτωση. Επιπλέον, για κάθε τέτοια σύμπτωση που θα (ψιλό)επιβεβαιώνονταν, θα υπήρχαν εκατομμύρια άλλες ανεπιβεβαίωτες.

Στην περίπτωση του αεροπλάνου τώρα, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, διότι υπάρχει το παράδειγμα της πτήσης στην φύση στα πουλιά και στα έντομα. Ένας τέτοιος συλλογισμός λοιπόν –ακόμη και για έναν άνθρωπο του 1500 μχ, είναι επαγωγικός και θα μπορούσε να είναι και παραγωγικός. Θα νομιμοποιούνταν αυτός ο άνθρωπος να πει ότι αν καταφέρουμε να κατανοήσουμε και να αναπαράξουμε τον μηχανισμό πτήσης των πουλιών, τότε μπορεί και εμείς να μπορέσουμε μια μέρα να πετάξουμε όπως αυτά. Βέβαια ο μηχανισμός πτήσης του αεροπλάνου –αν και αντλεί από αυτόν- δεν είναι ο ίδιος με τον μηχανισμό πτήσης των πουλιών.

Πάντως δεν είναι απαραίτητο η κοινωνία του μεσαίωνα ή και η αρχαία κοινωνία να αντιμετώπιζε κάποιον ως τρελό επειδή θα έλεγε ένα σωρό μεταφυσικά πράγματα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις κοινωνίες εκείνες οι μεταφυσικές αντιλήψεις –δεδομένου ότι και η επιστήμη τότε ήταν κάτι άλλο από αυτό που ξέρουμε σήμερα- ήταν κυρίαρχες.

Ναι αλλά εσύ που νομίζεις ότι έχεις γνώση πολλών πραγμάτων έχεις τη σκέψη σου εγκλωβισμένη και δεν αφήνεις χώρο για το ενδεχόμενο ύπαρξης κάτι που μέχρι τώρα δεν έχει εξηγήσει η επιστήμη.

Όχι, αυτό δεν είναι αλήθεια, το ότι είμαι σκεπτικιστής δεν πάει να πει ότι δεν θεωρώ πως υπάρχουν εκπλήξεις για την επιστήμη, η ιστορία μας έχει διδάξει το ακριβώς αντίθετο. Όμως δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των ενδιαφερόντων μου πράγματα τα οποία, αν και έχει γίνει προσπάθεια να ερευνηθούν (πχ η τηλεπάθεια), δεν προέκυψε κανένα σοβαρό τεκμήριο το οποίο να μας οδηγεί προς το να αποδεχθούμε την ύπαρξη τους. Παραπαίουν χιλιάδες μεταφυσικές απόψεις εκεί έξω, δεν μπορούμε να τις αντιμετωπίζουμε όλες ως [πιθανές] αλήθειες που απλά δεν έχουν ακόμη αποδειχθεί. Το ότι δεν τα γνωρίζουμε όλα, δεν νομιμοποιεί τους φορείς των μεταφυσικών αντιλήψεων να ποζάρουν ως εκπρόσωποι μη ακόμη κατανοήσιμων υπαρκτών/φυσικών φαινομένων. Η επιστημονική σκέψη οφείλει μεν να είναι έτοιμη να δεχθεί ή να προχωρήσει προς το καινούριο, δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να μετατραπεί σε κέντρο πάσης φύσεως διερχομένων και πλήρως αστήρικτων φαντασιοπληξιών. Στο κάτω-κάτω η επιστήμη, στο όποιο καινούριο δεν θα φτάσει μετ’ αποκαλύψεως, αλλά στηριγμένη στις δικές της δυνάμεις.

Εννοείται ότι η επιστημονική γνώση καλλιεργεί ένα σύστημα σκέψης, σε παίρνει από τον αφηρημένο κόσμο των ιδεών και προγραμματίζει τον εγκέφαλό σου έτσι ώστε να λειτουργεί με βάση κάποια κριτήρια. Η σκέψη κάποιου που λειτουργεί αποκλειστικά με απολύτως χαλαρά κριτήρια δεν σημαίνει ότι είναι αποτελεσματικότερη από την «πειθαρχημένη σκέψη», όχι τουλάχιστον στον κόσμο της επιστήμης. Φυσικά το κάθε «σύστημα πειθαρχίας» πρέπει και αυτό να κρίνεται στην επιστήμη, αλλά όχι ότι θα μπορούσε να υπάρχει επιστήμη χωρίς «συστήματα πειθαρχίας». Η ύπαρξη ενός συστήματος πειθαρχίας σημαίνει ότι υπάρχει μέθοδος και η μέθοδος οδηγεί σε αποτελέσματα. Συνεπώς και η μέθοδος πρέπει να υπόκειται σε κριτική και σε αξιολόγηση. Σε κάθε περίπτωση όμως, το να θεωρείς τα πάντα [το ίδιο] πιθανά, ασχέτως με το αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν τεκμήρια ή έστω ενδείξεις, δεν σε κάνει ανοιχτόμυαλο, σε κάνει κοκορόμυαλο.

Στο ζήτημα που προκύπτει, δηλαδή το κατά πόσο η μια ή η άλλη επιστημονική μέθοδος περιορίζει τα όρια της σκέψης και την εγκλωβίζει εντός μιας συγκεκριμένης πειθαρχίας δεν είναι έτσι και αλλιώς κατάλληλη να απαντήσει η μεταφυσική. Η επιστημολογική αυτή προβληματική λύνεται με την εξέλιξη των μεθόδων όχι με την κατάργηση τους και την επικράτηση του ακανόνιστου χάους στο όνομα της υποτιθέμενης «ανεξαρτησίας της σκέψης».

Η επιστημονική ή έστω η τεκμηριωμένη σκέψη δεν περιορίζει τη διαδικασία της γνώσης αλλά την κάνει περισσότερο αποτελεσματική. Υπάρχουν πράγματα να μάθεις για χίλιες ζωές, έχει λοιπόν σημασία τι ποιότητας θα είναι εκείνα στα οποία θα επιλέξεις να εντρυφήσεις. Μπορεί να έχεις διαβάσει όλα τα τεύχη του «άστρα και όραμα» και να έχεις γίνει εξπέρ στην αστρολογία, όμως η αστρολογία δεν είναι επιστήμη και οι όποιες εφαρμογές της αποτελούν κομπογιαννιτισμό ή/και αυταπάτη. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι η αστρολογία καθορίζει σε ένα βαθμό τις ζωές των ανθρώπων, όχι όμως επειδή υπάρχει κάποια αλήθεια γύρω από τις «προβλέψεις» της, αλλά επειδή οι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχει κάποια αλήθεια γύρω από τις προβλέψεις της. Κάτι αντίστοιχο με τη θρησκεία, που δεν χρειάζεται να υπάρχει θεός για να επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων, αρκεί οι άνθρωποι να πιστεύουν ότι υπάρχει.

Ούτε εσύ μπορείς να αποδείξεις ότι δεν υπάρχουν…

Το επιχείρημα αυτό έρχεται ως απάντηση στο δικό μου αυτονόητο επιχείρημα, ότι για όλα αυτά τα μεταφυσικά (μάτι, τηλεπάθεια, αστρολογία) [μη] φαινόμενα δεν υπάρχουν αποδείξεις, άρα το να τα αποδεχόμαστε ως υπαρκτά αποτελεί ανοησία. Το να πρέπει εγώ να αποδείξω πως κάτι που δεν έχουμε καμία απόδειξη πως υπάρχει όντως δεν υπάρχει, μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να σταθεί. Κι όμως, διάφοροι γκουρού της μεταφυσικής σκέψης νομίζουν ότι βάζουν την επιστήμη σε θέση άμυνας χρησιμοποιώντας τέτοιου τύπου επιχειρήματα. Αν εγώ είμαι σκεπτικιστής οφείλεις εσύ να με πείσεις για κάτι που ισχυρίζεσαι ότι υπάρχει και το οποίο εγώ (και η επιστήμη) δεν μπορώ να «αντιληφθώ», όχι το αντίστροφο.

Ο εγκέφαλος είναι ένα εργαλείο που λειτουργεί με ηλεκτρισμό, ίσως να μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που μέχρι τώρα γνωρίζουμε.

Η παραπάνω δήλωση ήταν ενταγμένη στην γραμμή υπεράσπισης της τηλεπάθειας και της τηλεκίνησης. Ότι βρε αδερφέ, αφού με τον ηλεκτρισμό μπορούμε και μεταφέρουμε ήχο και εικόνα, αφού μπορούμε και κινούμε πράγματα με αυτόν, γιατί να μην υπάρχει περίπτωση να το κάνει με κάποιο τρόπο αυτό και ο εγκέφαλος μας; ΝΑΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΔΕΙΞΗ Η ΣΟΒΑΡΗ ΕΝΔΕΙΞΗ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ. Φυσικά και δεν έχουμε αποκρυπτογραφήσει πλήρως το κουρκούτι (και εδώ μην ακούσω κανένα να πει για τη θεωρία της χρήσης του 10/100)1 ούτε και είμαι ο ειδικός να μιλήσω για την ανατομία και τη λειτουργία του εγκεφάλου, όμως δεν έχει ανακαλυφθεί κάποιο όργανο το οποίο να παίζει το ρόλο αυτού του τύπου του πομποδέκτη στον άνθρωπο, και δεν είναι ότι δεν έχει γίνει σχετική έρευνα. Φυσικά το ανθρώπινο σώμα και πομπός και δέκτης είναι, αλλά όχι με την έννοια της μετάδοσης και αποδοχής μνημάτων/σημάτων χωρίς την μεσολάβηση των υπαρκτών αισθήσεων. Πολλά –μάλλον τα περισσότερα- ερεθίσματα ο ανθρώπινος εγκέφαλος τα επεξεργάζεται χωρίς να έχει το άτομο συνείδηση. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να δημιουργήσει αυτό που αποκαλούμε «διαίσθηση», ίσως αυτή τη διαίσθηση κάποιοι την παρεξηγούν ως μια μεταφυσική ιδιότητα που κατέχουν.

Αυτά ήταν χοντρικά τα κύρια επιχειρήματα τα οποία προσπάθησα στο παρόν κείμενο να καταρρίψω. Η αλήθεια είναι ότι πέρα από την αντιπάθεια που τρέφω για την «μεταφυσική» του μεσαίωνα όταν αυτή πλασάρεται ως πραγματικότητα στον 21ο αιώνα, με ενοχλεί ακόμη περισσότερο όταν αυτή εκφράζεται από κοντινά μου πρόσωπα τα οποία θεωρούσα ότι έχουν σχετικά δυνατή κριτική ικανότητα (πόσο μάλλον όταν με τη βοήθεια τους ξεκίνησα να αποκτώ κριτική σκέψη στα παιδικά μου χρόνια). Ίσως θα έπρεπε να είμαι πιο ανεκτικός, ή έστω λιγότερο εκρηκτικός, προς χάριν του δεύτερου έγραψα το παραπάνω άρθρο.

Παρακαλώ να μην υποτεθεί πως με το παρόν άρθρο υποστηρίζω ότι η επιστημονική σκέψη πρέπει να κλείνεται στον εαυτό της, στη μέθοδο και στην αυστηρή πειθαρχία. Αντίθετα, η μέθοδος και η πειθαρχία πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το «απέξω» το οποίο στην τελική προσπαθούν να κατανοήσουν και να διαμορφώσουν, διαφορετικά η επιστήμη δεν είναι επιστήμη αλλά μετατρέπεται και αυτή σε μεταφυσική.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

1 Αυτή η θεωρία μου είναι σχεδόν το ίδιο μισητή με το τσιτάτο πως «αν θέλεις κάτι πάρα πολύ όλο το σύμπαν…».

Advertisements

Εστίαση

Πολλά είδαν τα ματάκια μας σε αυτή την προεκλογική περίοδο για τις εκλογές του ΕΒΕΧ !

Είδαμε Επαγγελματικούς Συλλόγους όπως οι Εμπορικοί Σύλλογοι Παλαιόχωρας ,  Κισσάμου να παίρνουν δημόσια θέση υπέρ ενός συνδυασμού και ο Δήμαρχος Κισσάμου υπέρ του άλλου. Σίγουρα αυτές δεν θα είναι οι μοναδικές περιπτώσεις.

Όμως η νεαρά κυρία πρόεδρος τους Συλλόγου Εστίασης Νομού Χανίων – όπως θα δείτε και στις φωτογραφίες παρακάτω- «το τερμάτισε». Γιατί ποιός άλλος χαρακτηρισμός να αρμόζει στο γεγονός ότι εντάχθηκε ένας επαγγελματικός σύλλογος στην προπαγανδιστική εκστρατεία του συνδυασμού στον οποίο συμμετέχει η κυρία Σαματά στις εκλογές του ΕΒΕΧ;
Ερχόμαστε αντιμέτωποι με απαράδεκτα και αντιδεοντολογικά πράγματα όπως το να χρησιμοποιείται το επίσημο email του συλλόγου εστίασης για να σταλεί κάλεσμα στήριξης του συνδυασμού του κυρίου Μαργαρώνη στα μέλη του συλλόγου. Όμως το πράγμα δεν σταματάει εκεί, διότι επιστρατεύεται και ο λογαριασμός facebook του συλλόγου εστίασης για τις ανάγκες της προεκλογικής καμπάνιας τους ψηφοδελτίου.
Πραγματικά, ας μας εξηγήσει κάποιος πως ακριβώς νομιμοποιείται η εκλεγμένη εκπρόσωπος ενός συλλόγου να κάνει προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές του ΕΒΕΧ χρησιμοποιώντας όχι το όνομα της, ή ακόμη και την ιδιότητα της όπως θα ήταν απολύτως αποδεκτό, αλλά στέλνοντας email και κάνοντας δημοσιεύσεις ως σύλλογος εστίασης. Ρωτήθηκαν άραγε τα υπόλοιπα μέλη του συλλόγου πριν διαπραχθεί αυτή η «λαθροχειρία» ή το έμαθαν απευθείας από τα email;

Αλήθεια, ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου κύριος Μαργαρώνης τι έχει να πει για όλα αυτά; Γίνονται εις γνώσιν του, γίνονται εν αγνοία του, γίνονται κατ εντολή του, καλό θα ήτανε να γνωρίζαμε.

Ομάδα Σύνταξης – Παρατηρητήριο ΕΒΕΧ

Παρατίθενται ως τεκμήρια και οι εν λόγω φωτογραφίες:

Εστιαση25035128_1539711679454631_816682383_o.png

 

Πηγή

Με αφορμή το άρθρο για την Τατιάνα Στεφανίδου στην Κατιούσα αποφάσισα να ανεβάσω τα τρια βιντεάκια τα οποία έχουν πέσει στην αντίληψη μου και στα οποία η Τατιάνα υποστήριξε ανοιχτά το ΚΚΕ τον κομμουνισμό και το ΠΑΜΕ. Ξεκινάμε από το παλιότερο προς το νεότερο:

Το πρώτο βίντεο έρχεται από το Νοέμβριο του 2016 στο οποίο η Στεφανίδου είχε καλεσμένο τον Θάνο Τζήμερο ο οποίος εκείνες τις μέρες είχε ξεκολλήσει αφίσες του ΠΑΜΕ σε μέρες απεργίας. Η Τατιάνα συμπεριφέρεται πραγματικά σαν να εκπροσωπεί το ΠΑΜΕ χρησιμοποιώντας μάλιστα και πολύ ορθά επιχειρήματα ενάντια στις φασιστικές μπαρούφες του Τζήμερου.

Ένα πιο πρόσφατο βιντεάκι από την περίπτωση ξυλοδαρμού της δικηγόρου στη δίκη της Χρυσής Αυγής από φασίστες. Στο συγκεκριμένο η Στεφανίδου άρπαξε το μικρόφωνο από χρυσαυγίτισσα στο κοινό της εκπομπής, που φωνάζε ότι τη δικηγόρο τη χτύπησαν «αναρχοκομμουνιστές».

Και φυσικά το πιο πρόσφατο σε σχέση με τα γεγονότα γύρω από το ξήλωμα του απεργιακού δικαιώματος από την κυβέρνηση του σύριζα και τις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ.

Φυσικά η Τατιάνα κάθε άλλο παρά κομμουνίστρια είναι και το ότι υπερασπίζεται το ΠΑΜΕ μπορεί να κρύβει από πίσω άλλες σκοπιμότητες, όμως όπως και να έχει η στάση της παρουσιάζει ένα κάποιο ενδιαφέρον.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

ΥΓ: Ωστόσο η χρυσαυγίτισσα όπως θα δείτε στο δεύτερο και στο τρίτο βίντεο είναι σταθερό μέλος του κοινού.

 

marxismcapitalism-2014-141120045016-conversion-gate02-thumbnail-4

Δημοσιεύθηκε και στο Κατιούσα

Δεν υπάρχει άλλο ιδεολογικό/φιλοσοφικό/πολιτικό σύστημα σκέψης το οποίο να έχει γίνει απόπειρα να επαν-επινοηθεί περισσότερες φορές από ό,τι ο μαρξισμός. Έχει υπάρξει μια σειρά από προσεγγίσεις οι οποίες είχαν ειλικρινή σκοπό να συμπληρώσουν να προεκτείνουν να προσαρμόσουν ή να επικαιροποιήσουν στοιχεία του μαρξισμού προσπαθώντας να είναι τίμιες απέναντι του και πιστές στους θεμελιώδεις άξονες σκέψης του. Ο Λένιν, ο Στάλιν και άλλοι έχουν γράψει τέτοια έργα στην εποχή τους τα οποία προώθησαν τη μαρξιστική σκέψη, μεταφέροντας μάλιστα και τη θεωρία στην πράξη, και επανεμπλουτίζοντάς την με όσα τους δίδαξε η εμπειρία. Από αυτού του είδους τις «παρεμβάσεις»/ερμηνείες η μαρξιστική θεωρία κάθε άλλο παρά έχασε τον οξύ επαναστατικό της χαρακτήρα, αντιθέτως το οπλοστάσιο της εμπλουτίστηκε και η θεωρία έγινε πιο αποτελεσματική.

Υπάρχει όμως και εκείνο το είδος των οπτικών που ανήκουν σε μια διαφορετική κατηγορία και χρησιμοποιούν ως πρόσχημα την επικαιροποίηση, τον αναστοχασμό, το ξεδιάλεγμα, τον εκμοντερνισμό ή την προσαρμογή του μαρξισμού στα εκάστοτε δεδομένα. Αυτό που πετυχαίνουν τελικά –αδιαφόρως αν γίνεται σκοπίμως ή όχι- είναι να απογυμνώσουν αυτό το οξύ σύστημα από τα επαναστατικά του χαρακτηριστικά, κάτι που είναι αδύνατον να γίνει χωρίς την διαστρέβλωση του ή έστω την μονομερή του αντιμετώπιση. Από την εποχή του «κεντριστή» Κάουτσκι, που έριχνε νερό στην επαναστατική φλόγα της εποχής του, χρησιμοποιώντας μάλιστα ως όπλο τη σκοπίμως στρεβλή του ερμηνεία των έργων του Μαρξ, στην κριτική της σχολής της Φρανκφούρτης που αναζητούσε το επαναστατικό υποκείμενο στα λούμπεν στοιχεία, τους καλλιτέχνες και τους φοιτητές και γενικά οπουδήποτε αλλού πέρα από την εργατική τάξη, μέχρι και τους κλόουν των ημερών μας επιπέδου Ζίζεκ που επικαλούνται την ιδιότητα του μαρξιστή για να νομιμοποιήσουν τη σαχλαμάρα τους και να τα κονομήσουν. Η λίστα αυτή φυσικά δεν έχει τέλος. Να πούμε ότι τα έργα πολλών εξ αυτών, δεν έμειναν μόνο στη θεωρία, αλλά κατεύθυναν επανειλημμένως σε λάθος πορεία το κομμουνιστικό, το εργατικό και το λαϊκό κίνημα, αφού σε πολλές περιπτώσεις δρούσαν εντός του ή εκφράζονταν από τους εκπροσώπους του.

Αν πάντως κάτι φανερώνει αυτή η συνεχής επιστροφή στο μαρξισμό, ακόμη και με αναθεωρητικό πρόσημο, είναι ότι αυτός συνεχίζει να απασχολεί και να προβληματίζει ακριβώς επειδή συνεχίζει να είναι σχετικός με τον κόσμο. Και πώς θα μπορούσε να μην είναι άλλωστε, αφού από τα χρόνια του Μαρξ μέχρι και τις μέρες μας, το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα -που ο Κάρολος τόσο καλά ανέλυσε- ζει και βασιλεύει διατηρώντας στον πυρήνα του τα ίδια με τότε χαρακτηριστικά στην όποια βέβαια προέκταση των συνεπειών τους στο χρόνο.

marxism

Ο “μαρξισμός” του Γκράουτσο Μαρξ είναι περισσότερο μαρξισμός από τον “μαρξισμό” των αναθεωρητών του Καρόλου

Ας παραθέσουμε όμως μερικά στοιχεία τα οποία διαχρονικά χαρακτηρίζουν τα πονήματα των αναθεωρητών του μαρξισμού και τα οποία οδηγούν τελικά στην αποδόμηση του.

-Πολλά από τα έργα αυτά βιάζονται να καταστήσουν τον μαρξισμό ανεπίκαιρο και αγωνιούν να τον φέρουν στο σήμερα, να τον μπαλώσουν και να τον επαναπροσδιορίσουν. Χωρίς σε καμία περίπτωση ο μαρξισμός να είναι ένα κλειστό σύστημα που δεν επιδέχεται επικαιροποίησης διόρθωσης η συμπληρώματος, οι εν λόγο οπτικές τείνουν να «επικαιροποιούν» στοιχεία του μαρξισμού που δεν χρειάζονται επικαιροποίηση, αντίθετα, αποτελούν ζωτικά κομμάτια του. Τέτοιες θεωρίες συχνά καταλήγουν σε συμπεράσματα όπως ότι στην εποχή μας έχει εξαφανιστεί η παραδοσιακή εργατική τάξη ή ότι είναι δυνατόν ο σοσιαλισμός να επικρατήσει σταδιακά στις καπιταλιστικές χώρες δίχως επανάσταση αλλά με σταδιακές μεταρρυθμίσεις και κατακτήσεις κ.α.

-Υπάρχει η τάση στην μετά Λένιν εποχή, οι αναθεωρητικές, συστημικές ερμηνείες, να κρατούν αποστάσεις από τη Λενινιστική εκδοχή και εφαρμογή του μαρξισμού. Αποδίδουν σε αυτήν τον όρο «ορθόδοξη» και την αποστρέφονται όπως ο διάβολος το λιβάνι. Βέβαια αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τον Λένιν αλλά και άλλους διανοητές επαναστάτες στο βαθμό που αυτοί υπηρέτησαν όσο πιο πιστά μπορούσαν το ιδεώδες της επαναστατικής αυτής θεωρίας, απλά ο Λένιν αποτελεί τον πιο χαρακτηριστικό εξ αυτών. Έτσι λοιπόν οι αναθεωρητές συχνά δηλώνουν ότι αγαπούν τον Μαρξ (όπως αυτοί τον καταλαβαίνουν και τον ερμηνεύουν), αλλά κρατούν αποστάσεις από οποιαδήποτε επαναστατική εφαρμογή της θεωρίας του.

-Κατ’ επέκταση, οι αναθεωρητές κρατούν αποστάσεις και από τον «Υπαρκτό», τουλάχιστον για όσο αυτός ήταν υπαρκτός, διότι όταν άρχισε να παίρνει τον κατήφορο δεν παρέλειψαν να επιδοκιμάσουν τις αιτίες της πτώσης, δημιουργώντας κλίμα ιδεολογικής υποχώρησης και μέσα στο ίδιο το κομμουνιστικό κίνημα.

-Σε πανεπιστημιακό επίπεδο, υπάρχει η τάση να επιλέγονται προς διδασκαλία τα κομμάτια εκείνα του έργου του Μαρξ τα οποία είναι περισσότερο φιλοσοφικά ή μεθοδολογικά. Δεν υποτιμώ τα μέρη αυτά, αντιθέτως είναι απαραίτητα για τη σφαιρική κατανόηση της μαρξιστικής θεωρίας, όμως η προσεχτική απομόνωσή τους από τα περισσότερο διακηρυκτικά, εκείνα δηλαδή που δεν προσπαθούν απλά να ερμηνεύσουν τον κόσμο αλλά και να τον αλλάξουν, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι.

-Υπήρξαν φυσικά και εκείνοι οι οποίοι αποπειράθηκαν να συνδυάσουν την μαρξιστική παράδοση με αστικές θεωρίες και να δημιουργήσουν εφαρμογές μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού. Τέτοιες θεωρίες κατά καιρούς εκφράστηκαν από σοσιαλδημοκράτες ή ευρωκομμουνιστές (και από παραδοσιακά ισχυρά κομμουνιστικά κόμματα όπως το Ιταλικό και το Γαλλικό τα οποία εκφυλίστηκαν) που αναζητούσαν το λεγόμενο «τρίτο δρόμο» μεταξύ σοσιαλισμού και καπιταλισμού. Φυσικά τέτοιος δρόμος δεν υπήρξε ποτέ, και αυτές οι θεωρίες που δεν δίσταζαν να εναγκαλιστούν με κεϊνσιανές και νέο-κεϊνσιανές λογικές κάθε άλλο παρά μαρξισμός ήταν. Ο μόνος στόχος τους ήταν να υπηρετήσουν τον καπιταλισμό σε συγκεκριμένες φάσεις του, και να αποτραβήξουν το ενδιαφέρον του λαού από πιο ορθόδοξες εφαρμογές του μαρξισμού στα σοσιαλιστικά κράτη που προσέφεραν στους πολίτες τους μόνιμη εργασία, υψηλές και καθολικές υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης κ.α. Οι πρόσκαιρες παραχωρήσεις που τα καπιταλιστικά καθεστώτα έκαναν την εποχή που υπήρχε το αντίπαλο δέος, πάρθηκαν πίσω με γοργούς ρυθμούς μετά από τις ανατροπές και τον εκφυλισμό του «υπαρκτού». Πάντως οφείλουμε να πούμε ότι και ο «υπαρκτός» δεν υπήρξε αθώος του αίματος, καθώς πολλές από τις αρνητικές αυτές εξελίξεις προωθήθηκαν ή και ξεκίνησαν από τις χώρες αυτές, όπως ήταν για παράδειγμα η επί Χρουστσιόφ θεωρία της «ειρηνικής συνύπαρξης» που είχε αρνητικές προεκτάσεις για το σύνολο του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Κάπου εδώ ολοκληρώνεται από μέρους μου η κάθε άλλο παρά εξαντλητική παράθεση των χαρακτηριστικών των αναθεωρητικών τάσεων εντός και εκτός της μαρξιστικής θεωρίας. Σκοπός μου φυσικά δεν ήταν να εξαντλήσω αυτό το ανεξάντλητο ζήτημα αλλά να παραθέσω κάποια κυρίαρχα στοιχεία με σκοπό τον περαιτέρω διάλογο.

Είπαμε παραπάνω ότι αυτός ο οργασμός παραγωγής θεωριών που σκοπό έχουν να συνδεθούν με τον μαρξισμό δείχνει πέρα και πάνω από όλα τη διαχρονικότητα της συγκεκριμένης θεωρίας. Έργα πιστά στο πνεύμα του μαρξισμού και έργα αναθεωρητικά ως προς αυτόν υπάρχουν άπειρα. Τα πρώτα με σκοπό να τον εμπλουτίσουν και τα δεύτερα με σκοπό να τον εκφυλίσουν ασκώντας του ουσιαστικά πολεμική χτυπώντας τον φιλικά στην πλάτη. Σε όλα αυτά, αν συμπεριλάβουμε και τα έργα που ασκούν ευθεία πολεμική στον μαρξισμό, από αναρχική μέχρι και νεοφιλελεύθερη σκοπιά, καταλαβαίνουμε ότι η δυναμική της επαναστατικής αυτής θεωρίας λειτούργησε σαν «μεγάλη έκρηξη» τροφοδοτώντας με καύσιμο τις μηχανές της ιστορίας που δεν πρόκειται να σωπάσουν μέχρι την τελική νίκη.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Δημοσιεύθηκε και στην Κατιούσα

Νατοϊκοί στρατιώτες έστειλαν εχθές το βράδυ στο νοσοκομείο 37χρονο Χανιώτη. Σύμφωνα με τον «Αγώνα της Κρήτης» οι 4 βρετανικής καταγωγής ναύτες ξυλοφόρτωσαν αναίτια τον 37χρονο την ώρα που εκείνος προσπαθούσε να μπει στο αυτοκίνητό του, καταφέρνοντάς του συντριπτικά κατάγματα στην μύτη και στέλνοντάς τον στο νοσοκομείο. Οι δυο από τους δράστες έχουν συλληφθεί και έχει ασκηθεί εναντίον τους δίωξη.

amerikanoi-naftes

Πηγή φωτογραφίας «Αγώνας της Κρήτης»

Οι στρατιώτες βρίσκονταν στην πόλη στα πλαίσια της νατοϊκής άσκησης «ΝΗΡΗΙΣ» που ξεκίνησε στις 17/11 και αναμένεται να ολοκληρωθεί  στις 25 του ίδιου μήνα. Το περιστατικό αυτό δεν είναι το μοναδικό, αφού πριν από μερικές μέρες στρατιώτης είχε επιτεθεί σε οδηγό ταξί προσπαθώντας να τον πνίξει με τα χέρια του. Τα φαινόμενα αυτά δεν είναι σπάνια στην πόλη των Χανίων, αφού οι νατοϊκοί, είτε βρίσκονται στην πόλη για άσκηση είτε για αναψυχή, μεθούν και δημιουργούν προβλήματα. Βλέπετε δεν τους αρκεί να «ξεχαρμανιάσουν» γ…….ς πρέπει να μας δέρνουν κιόλας.

Φυσικά οι τοπικοί παράγοντες και πολλοί επιχειρηματίες δείχνουν ανοχή, αφού βλέπετε τους γυαλίζουν τα δολάρια και οι κάλπικες λίρες, αδιαφορώντας για τις ευρύτερες επιπτώσεις του φαινομένου ΝΑΤΟ στην περιοχή.  Να  σημειωθεί δε, ότι πριν από δυο μέρες ένας εκκωφαντικός κρότος ξάφνιασε την πόλη των Χανίων και ακούστηκε από το Ακρωτήρι ως το Μάλεμε. Κανένας επίσημος φορέας δεν έχει δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις, όμως δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός αφού συνέβη κατά τη διάρκεια της νατοϊκής άσκησης.

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ, εδώ και εδώ.

Εδώ μερικές εικόνες από την επίσκεψη του αεροπλανοφόρο USS George Bush στα Χανιά στις αρχές του έτους:

Λαγωνικάκης Φραγίσκος(Poexania)

Παρακολουθούσα χθες μια γερμανική ταινία που αναφερόταν στη νεαρή περίοδο και τη γνωριμία του Μαρξ με τονΈνγκελς. Μεταξύ άλλων, το φιλμ παρουσίαζε και την σχέση των δυο διανοητών με τους υπόλοιπους σοσιαλιστές της εποχής και την ιδεολογική τους σύγκρουση με τους αναρχικούς (Προυντόν, Μπακούνιν, κ.α.) καθώς διαμορφωνόταν και ωρίμαζε στο μυαλό τους η κομμουνιστική θεωρία. Αυτό που γίνονταν ξεκάθαρο στην ταινία ήταν η διαφορά της επιστημονικά θεμελιωμένης σκέψης των Μαρξ και Ένγκελς, σε αντίθεση με τους αναρχικούς και λοιπούς σοσιαλιστές της εποχής, των οποίων οι οπτικές και τα προγράμματα στερούνταν ψυχραιμίας, βάθους, οξυδέρκειας, και δυνατοτήτων. Ο Μαρξ, για παράδειγμα, κατηγορούσε το Βάιτλινγκ για υπερβολικό συναισθηματισμό που δεν υποστηρίζονταν από κάποιο αντικειμενικά επεξεργασμένο σχέδιο, κάτι που θα οδηγούσε όσους τον ακολουθούσαν σε αδιέξοδο. Παράλληλα, παρακολουθούμε την κριτική που ασκούν στον Προυντόν, με αποκορύφωμα το έργο τους «η αθλιότητα της φιλοσοφίας», και τελικά τον αποφασιστικό διαχωρισμό της κομμουνιστικής ιδεολογίας από τα υπόλοιπα ουτοπικά ρεύματα της εποχής στο συνέδριο της «Ένωσης των Δικαίων» και τη μετονομασία της ένωσης σε «κομμουνιστική». Στο έργο υπήρχαν ουσιαστικές λεπτομέρειες οι οποίες ίσως χρειάζονταν ένα πιο προσεχτικό μάτι για να γίνουν αντιληπτές, όπως για παράδειγμα η γοητεία που ασκεί στα μικροαστικά στρώματα η αναρχική ιδεολογία, κάτι που φαίνονταν στο σημείο που έβγαζε λόγο ο Προυντόν, ενώ αργότερα φαίνεται ότι ο Μαρξ αντιμετωπίζει τον κολαούζο του Βάιτλινγκ ως ρουφιάνο.

ac0d719081

Και όλα αυτά μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, κάτι που δικαίως μπορεί να οδηγήσει κάποιον στο να αναρωτηθεί γιατί άραγε αυτές οι από τότε ουτοπικές αναχρονιστικές θεωρίες συνεχίζουν να μας ταλαιπωρούν; Δε θα αναλύσουμε εδώ τους λόγους που οδηγούν στην διαιώνιση της αναρχικής ιδεολογίας ακόμα και σήμερα που η ψαλίδα μεταξύ αυτής και της πραγματικότητας έχει ανοίξει σπαγκάτο. Αυτό όμως που μπορούμε να παρατηρήσουμε πολύ εύκολα είναι η αθλιότητα στην οποία έχει φτάσει το αναρχικό κίνημα στις μέρες μας και ως πρόσφατο παράδειγμα θα αναφερθούμε ακροθιγώς στη χτεσινή «κατάληψη του Πολυτεχνείου».

Η εν λόγω κατάληψη πραγματοποιήθηκε από μια αναρχική γκρούπα αγνώστων περεταίρω στοιχείων η οποία κατσικώθηκε στο χώρο του ΕΜΠ αυτές τις μέρες και δεν αφήνει κανέναν να πλησιάσει. Οι ανακοινώσεις τους προβάλλονται από το Indymedia και θα ήταν απλά αστείες αν δεν ήταν και τραγικές:

Σε εγρήγορση απέναντι στην κομματική καταστολή

από Κατάληψη Πολυτεχνείου

15/11/2017 2:20 μμ.

Τοπικά Νέα

Η Στουρνάρα παραμένει ανοιχτή προς όποιον και όποιαν επιθυμεί να επισκεπτεί το πολυτεχνείο ή να κάνει εκδηλώσεις, εκτός αν πρόκειται για εκδήλωση κομμάτων και πολιτικών οργανώσεων

Πηγή indymedia

Αλήθεια, η Χούντα των συνταγματαρχών δεν ήταν αυτή που απαγόρευε τα κόμματα και τις πολιτικές οργανώσεις στο πολυτεχνείο, τις δικές της αντιλήψεις δεν αναπαράγει η «κατάληψη», και αν ναι τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει και τόσο αν οι εν λόγω καταληψίες είναι ασφαλίτες που έχουν φορέσει την προβιά του αντιεξουσιαστή ή αν είναι γνήσιοι στόκοι. Και αυτό γιατί απολαμβάνουν τουλάχιστον την ανοχή των υπολοίπων του «χώρου» ενώ τα αιτήματά τους προβάλλονται κανονικά από το Indymedia που αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το μαζικό μέσο ενημέρωσης και προπαγάνδας των αναρχικών στην Ελλάδα. Με λίγα λόγια, αν είναι τόσο εύκολο ασφαλίτες να κινούνται και να δρουν στο όνομα της αναρχίας, τότε κάτι σάπιο υπάρχει στο [ευρύτερο] βασίλειο της Δανιμαρκίας.

23511449_368793106906728_6040232380189161162_o

Αξίζει όμως να σταθούμε και σε μια δυο εικόνες που προδίδουν τον ιδεολογικό προσανατολισμό τον καταληψιών:

Έχουμε λοιπόν αλλοίωση του συνθήματος «έξω το ΝΑΤΟ» στην πύλη, αλλά ανάρτηση πανό το οποίο φέρει το πολύ σχετικό με την επέτειο του Πολυτεχνείου σύνθημα «Καμιά ανοχή στην βιομηχανία κρέατος […]». Ποιος ξέρει, ίσως να πρόκειται για την ίδια γκρούπα που σπάει κρεοπωλεία. Ανεχόμαστε τους χασάπηδες των λαών αλλά δεν ανεχόμαστε τους χασάπηδες των αρνιών.

5L_SjfmW

Σε κάθε περίπτωση, όλο αυτό το σκηνικό βρωμάει παρακράτος, και είναι ικανό να οδηγήσει σε ακραία μέτρα καταστολής για την παρεμπόδιση των κινητοποιήσεων της επετείου του Πολυτεχνείου. Δίνει άλλοθι στην κυβέρνηση και εξυπηρετεί όλους εκείνους που θέλουν να αμαυρώσουν τόσο τον συμβολισμό, όσο και το επίκαιρο μήνυμα της εν λόγω επετείου, αλλά και την δημοφιλία της και τη δυνατότητα της να εμψυχώσει.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

εξωτερική όψη πρόσκλησης

εσωτερική όψη πρόσκλησης

Αρέσει σε %d bloggers: