Η ανάποδη πυραμίδα
.
Βρίσκεσαι κάτω από τη σκιά της
βυθισμένος σε μια αιώνια νύχτα
η ανάποδη πυραμίδα βλέπεις,
ενσωματώνει όλες σου τις επιθυμίες
τις ελπίδες σου
Η ακμή της, τόσο κοφτερή
σαν έτοιμη να τρυπήσει τη σάρκα σου
ορίζει ένα σημείο μηδέν
από το οποίο ξεκινάνε όλα και όλα εκεί καταλήγουν
Και αναρωτιέσαι όπως αναρωτιόνταν κάποτε οι σοφοί
“πόσοι άγγελοι να χωράνε άραγε στο κεφάλι μιας καρφίτσας;”
την ώρα που παρακαλάς για ένα έξτρα ώμο, να μοιραστείτε το άχθος
όλων σου των πόθων
Μοιάζει με θεμέλιο, και συνάμα με τον ακρογωνιαίο λίθο
ενός μεγαλιθικού μνημείου ή σαν ένα δέντρο που έχει φυτρώσει ανάστροφα
Όμως αρνείσαι να αποχωριστείς όλο ετούτο το βάρος
σαν το παιδί που έχει βάλει το χέρι στο βάζο με τις καραμέλες και έχει γεμίσει τη χούφτα του
μην αφήνοντας την επιθυμία από τη σφιγμένη του απαλάμη,
αλλά και μη μπορώντας να τη γευτεί
Και η σκιά όλο μεγαλώνει
Καθώς το παρόν γίνεται παρελθόν και το μέλλον λιγοστεύει
Αμπελοφιλοσοφίες 