Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουλίου 2014

Διαβάζω στο in.gr

«Η υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA) ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε κρυψώνα με ρουκέτες σε ένα από τα σχολεία της στη Λωρίδα της Γάζας, καταγγέλοντας «εκείνους» που τις τοποθέτησαν εκεί, χωρίς πάντως να δείξει προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.
«Καταδικάζουμε την οργάνωση ή τις οργανώσεις που έθεσαν σε κίνδυνο αμάχους τοποθετώντας αυτές τις ρουκέτες στο σχολείο μας. Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση της ουδετερότητας των χώρων μας. Καλούμε όλες τις εμπόλεμες πλευρές να σεβασθούν το απαραβίαστο της ιδιοκτησίας του ΟΗΕ»  αναφέρεται σε ανακοίνωση που εξέδωσε ο εκπρόσωπος.»

Δηλαδή την συγκεκριμένη ανακοίνωση ο ΟΗΕ γιατί την έβγαλε  τη στιγμή ετούτη, για να δώσει στους μακελάρηδες «νομιμοποίηση» να βομβαρδίσουν και άλλα σχολεία;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Advertisements

Read Full Post »

Αφορμή για το ξεκίνημα των πολύνεκρων επιθέσεων του Ισραήλ στη λωρίδα της Γάζας στάθηκε η υποτιθέμενη απαγωγή και η εκτέλεση νεαρών εβραίων από τη Χαμάς. Εκτός του ότι η ίδια Χαμάς αρνείται τις κατηγορίες αυτές, στις 25/7 αξιωματούχος της Ισραηλινής αστυνομίας επιβεβαιώνει πως η απαγωγή και η εκτέλεση δεν έγινε από μέλη της Χαμάς.

Το ενδιαφέρον στην όλη υπόθεση είναι ότι η προβοκάτσια αυτή, της υποτιθέμενης απαγωγής και εκτέλεσης νέων, έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά ενάντια στους Εβραίους και έχει υποκινήσει πογκρόμ σε αμέτρητες περιπτώσεις, από την ναζιστική Γερμανία μέχρι και την Ελλάδα. Παραθέτω επ’ αυτού δύο αποσπάσματα από το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρά για τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, που αναφέρονται σε τέτοιου είδους περιπτώσεις.

Για το πογκρόμ του 1859 στην Οδησσό:

«Στο πογκρόμ του 1859 που ξέσπασε τις μέρες του Πάσχα, σύμφωνα με την Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια «όλοι σχεδόν οι μετέχοντες και οι επικεφαλής των ταραχών ήταν Έλληνες ναυτικοί και κάτοικοι της πόλης»[1], σε σημείο που το πογκρόμ «δεν ήταν ρωσικό, αλλά ελληνικό». Αφορμή υπήρξε μια ψεύτικη φήμη ότι οι Εβραίοι την πόλης είχαν απαγάγει κάποιο χριστιανόπουλο για να το θυσιάσουν, σύμφωνα με τον πανάρχαιο μύθο του τελετουργικού φόνου.[2]»

Και

«Την επομένη κιόλας μέρα[3] η Μακεδονία προβάλλει την είδηση ότι «η Καβάλα τελεί από χθες εν αναστατώσει» διότι «κατηγγέλθη ότι ισραηλίτης αφήρεσεν αίμα παρά τινος εξαετούς Χριστανόπαιδος» και «η αστυνομία έλαβεν έκτακτα μέτρα τάξεως»[4]. Θεωρήθηκε δηλαδή κατάλληλη στιγμή για την επαναφορά της συκοφαντίας του αίματος που είχε από καιρό εξαφανιστεί στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Λίγους μήνες αργότερα ο ίδιος αντισημιτικός μύθος θα επανερχόταν από τους ναζιστές στη Γερμανία. Βέβαια το επεισόδιο της Καβάλας διαψεύστηκε αμέσως με δηλώσεις του νομάρχη και του εισαγγελέα, αλλά πρόλαβαν να εκδηλωθούν και πάλι αντισημιτικές αντιδράσεις»[5]»

Οι ψευδείς κατηγορίες αυτού του τύπου βασίζονται στον μύθο του «Blood Libel»(συκοφαντία του αίματος) που αναφέρεται σε τελετουργικές δολοφονίες χριστιανών και κυρίως παιδιών από εβραίους, η πρώτη αναφορά που έχουμε είναι από τον 12ο αιώνα. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το «Blood Libel» δείτε εδώ.

Όπως φαίνεται το Ισραηλινό κράτος μαθαίνει από την ματωμένη ιστορία του εβραϊκού λαού και εφαρμόζει κατά γράμμα στον παλαιστινιακό λαό, όλα εκείνα που υπέστησαν οι διωγμένοι και κατατρεγμένοι εβραίοι ανά τους αιώνες.

[1] Δημήτρης Ψαράς, Το μπεστ σέλερ του μίσους τα «πρωτόκολλα των σοφών της Σιών» στην Ελλάδα, 1920-2013, Εκδ. Πόλις, Αθήνα 2013, σελ. 71, από Jewish Encyclopedia, έκδοση 1906, λήμμα Odessa. Προσβάσιμο στο http://www.jewisgencyclopedia.com/articles/1160.

[2] Στο ίδιο, σελ. 71, από Robert Weinberger, The revolution of 105 in Odessa, Blood on the Steps, Indiana University Press, Ινδιανάπολις 1993, σ. 17

[3] Αναφέρεται στην επόμενη μέρα της δίκης κατηγορούμενων για συμμετοχή και υποκίνηση στο πογκρόμ της Θεσσαλονίκης και στον εμπρησμό του Καμπέλ το 1931(εβραϊκή φτωχοσυνοικία). Η δίκη τελέστηκε τον Απρίλιο του 1932 και οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν, μεταξύ των κατηγορουμένων και ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας Μακεδονία μέσω της οποίας υποκινήθηκε το πογκρόμ.

[4] Ο.Π, Δημήτρης Ψαράς, «Το μπεστ σέλερ», σελ. 71, από εφημερίδα Μακεδονία, 20.4.1932.

[5] Στο ίδιο, σελ. 130, από εφημερίδα Μακεδονία 21.4.1932.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Τόμας Μορ, υψηλός αξιωματούχος, διάσημος λόγιος, ήρθε σε σύγκρουση τελικά με το στέμμα και το έφαγε το κεφάλι του. Αργότερα αγιοποιήθηκε από την καθολική εκκλησία.

Από καιρό ήθελα να διαβάσω την Ουτοπία, το κλασικό έργο του Τόμας Μορ, αλλά δυο φορές που το είχα παραγγείλει με αντικαταβολή από μεγάλα βιβλιοπωλεία δεν το παρέλαβα ποτέ. Τελικά το βρήκα και το αγόρασα σε ένα αναρχοαριστερίστικο βιβλιοπωλείο στη Θεσσαλονίκη, στο οποίο είχα μπει με σκοπό να αγοράσω κάνα βιβλίο του Λένιν για διάβασμα στο ταξίδι της επιστροφής. Όσο και αν έψαξα Λένιν δεν βρήκα(δεν κόβω και το χέρι μου ότι δεν είχε πάντως έψαξα κάμποση ώρα), και έτσι το έριξα στην κλασική λογοτεχνία, αφού αγόρασα εκτός από την ουτοπία και τον Βέρθερο του Γκαίτε. Η συγκεκριμένη έκδοση(της Ουτοπίας) είναι του 1984 εκδ. Κάλβου με εικονογράφηση του εξωφύλλου από έργο του αγαπημένου μου Ιερώνυμου Μπος, που και αυτόν τον θεωρώ πολύ μπροστά από την εποχή του και σε στυλ ζωγραφικής και σε περιεχόμενο.


Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και με μορφή διαλόγου, ο πολυταξιδεμένος σε εξωτικά μέρη Ραφαήλ περιγράφει στον Μορ και στην παρέα του τις εμπειρίες του από την πολύχρονη παραμονή του στην εξωτική Ουτοπία. Οι συνομιλητές άλλοτε εντυπωσιάζονται, άλλοτε παραξενεύονται, άλλοτε είναι δύσπιστοι μην μπορώνταν να χωνέψουν την ιδέα ενός τέτοιου τόπου, και άλλοτε διαφωνούν εκφράζοντας ανοιχτά τις αντιθέσεις τους. Το έργο αυτό, μέσα από την αφήγηση προσπαθεί να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα της εποχής του, μιας εποχής που εγκυμονούσε την μετάβαση προς την νέα καπιταλιστική εποχή. Η συγκεκριμένη περίοδος, της ύστερης θα λέγαμε Αναγέννησης, έχει να μας δώσει και άλλα παρόμοια σε περιεχόμενο έργα, όπως το Μωρίας Εγκώμιο του Έρασμου, που ήταν φίλος του Μορ και μάλιστα επιμελήθηκε την έκδοση της Ουτοπίας. Το πρωτότυπο στοιχείο της Ουτοπίας, είναι ότι ο Μορ μέσα από την αφήγηση του Ραφαήλ, αντιπροτείνει έναν άλλο κόσμο στη θέση του τωρινού, την Ουτοπία, που βρίσκεται πολιτισμικά και πολιτικά πολύ πιο μπροστά από τον υστερομεσαιωνικό, στον οποίο δεν υπάρχει ούτε ατομική ιδιοκτησία, ούτε βασιλιάδες ούτε αυλικοί και αυλοκόλακες, ούτε επεκτατικοί πολέμοι(αν και περιγράφεται κάτι αντίστοιχο στο βιβλίο), ούτε εμπορευματική αξία των αγαθών στο εσωτερικό, μόνο αξία χρήσης.

Χάρτης της Ουτοπίας, ο απρόσκλητος επισκέπτης θα καραβοτσακιστεί στους υφάλους

Η Ουτοπία αν και εκδόθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα, περιέχει μέσα πολλά στοιχεία που μπορούν ακόμη και σήμερα να ενθουσιάσουν τον αναγνώστη, σίγουρα πολύ περισσότερο(και με θετικό τρόπο) από κάτι διακηρύξεις των think tank της σοσιαλδημοκρατίας που θα έμοιαζαν αστείες ακόμα και στην εποχή του Μορ. Ενσωματώνει βέβαια και πολλά που μπορεί να μας ξενίζουν, ας πάρουμε για παράδειγμα το γεγονός ότι στην Ουτοπία που αποτελεί κατά τα άλλα μια κοινωνία ισότητας και κοινοκτημοσύνης, υπάρχουν δούλοι που καταπιάνονται με τις σκληρές και τις ανεπιθύμητες εργασίες, ενω οι προγαμιαίες σχέσεις απαγορεύονται και η μοιχεία τιμωρείται ακόμα και με θάνατο. Θα παραθέσω εδώ κάποια ενδιαφέροντα αποσπάσματα από το βιβλίο, αν και αξίζει να διαβαστεί στο σύνολο του διότι αποτελεί ένα πολυδιάστατο έργο ικανό να προβληματίσει, και χρήζει πιστεύω διάφορων ερμηνειών.

(μιλάει ο Ραφαήλ) «Ήτανε προφανώς πολύ ευνόητο για μια υψηλή διάνοια σαν την δικιά του(εννοεί τον Πλάτωνα) ότι η μόνη βασική προϋπόθεση για μια κοινωνία δίκαιη ήταν η ίση κατανομή των αγαθών – πράγμα που υποπτεύομαι ότι είναι αδύνατον για το καθεστώς της πλουτοκρατίας. Γιατί, όταν κάποιος δικαιούται να πάρει όσο πιο πολλά μπορεί για τον εαυτό του, όλη η διαθέσιμη περιουσία, οσοδήποτε μεγάλη κι αν είναι, προορίζεται να πέσει στα χέρια μιας μικρής μειοψηφίας, πράγμα που σημαίνει πως όλοι οι άλλοι είναι φτωχοί.[…] Οι πλούσιοι θα είναι άπληστοι, ασυνείδητοι και εντελώς άχρηστοι άνθρωποι, ενώ οι φτωχοί θα είναι απλοί, μετριόφρονες, άνθρωποι που η καθημερινή εργασία τους είναι περισσότερο χρήσιμη στην κοινότητα παρά στους εαυτούς τους.

Με άλλα λόγια είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως ποτέ δεν θα πετύχετε δίκαιη κατανομή των αγαθών και ικανοποιητική οργάνωση της ανθρώπινης ζωής, αν δεν καταργήσετε πρώτα την ατομική ιδιοκτησία. Για όσο χρονικό διάστημα θα υπάρχει το ανθρώπινο γένος, η συντριπτική πλειοψηφία του και το συντριπτικά ανώτερο τμήμα του, θα συνεχίσουν αναπόφευκτα να εργάζονται κάτω από το βάρος της φτώχειας και της στεναχώριας. Δεν λέω πως το βάρος δεν μπορεί να περιοριστεί, αλλά ποτέ δεν θα το βγάλετε τελείως από τους ώμους τους. Θα μπορούσατε, βέβαια, να επιβάλετε με νόμο όριο στην ποσότητα χρημάτων ή της γης που οποιοσδήποτε θα επιτρεπόταν να κατέχει. Θα μπορούσατε με ανάλογη νομοθεσία, να διατηρήσετε ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στον βασιλιά και στους υπηκόους του. […] τέτοιου είδους νόμοι βέβαια θα εξάλειφαν τα συμπτώματα, ακριβώς όπως η διαρκής ιατρική παρακολούθηση ανακουφίζει την χρόνια αρρώστεια. Μα δεν υπάρχει ελπίδα θεραπείας για όσο χρονικό διάστημα θα εξακολουθεί η ατομική ιδιοκτησία. Αν προσπαθήσεις να θεραπεύσεις ένα ξέσπασμα σε κάποιο μέρος στο σώμα του κράτους, το μόνο που κατορθώνεις είναι να επιδεινώσεις τα συμπτώματα αλλού. Ότι είναι φάρμακο για μερικούς ανθρώπους, για άλλους είναι δηλητήριο – δεν μπορείς να έχεις και την πίτα αφάγωτη και το σκυλί χορτάτο.»[1]

Και παρακάτω κάτι που μοιάζει να απαντά σε επιχειρήματα που ακούμε συχνά πυκνά για την ΕΣΣΔ.

(μιλάει πάλι ο Ραφαήλ)»Μα εδώ υπάρχει ένα σημείο που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, γιατί αλλιώς θα το παρεξηγήσετε. Αφού εργάζονται μόνο έξι ώρες τη μέρα(οι κάτοικοι της Ουτοπίας), ίσως νομίζετε ότι υπάρχει έλλειψη των απαραίτητων αγαθών. Απεναντίας, αυτές οι έξι ώρες είναι αρκετές, και περισσότερο από αρκετές, για να παράγουν σε αφθονία κάθε τι που χρειάζεται για μια ζωή άνετη. Και θα το καταλάβετε γιατί συμβαίνει, αν υπολογίσετε πόση αναλογία πληθυσμού είναι εντελώς άνεργη στις άλλες χώρες. Και πρώτα από όλα είναι οι γυναίκες – που αποτελούν το 50% του πληθυσμού. […] Μετά έχουμε τους παπάδες και τα μέλη των θρησκευτικών ταγμάτων, καθώς τους ονομάζουμε – δουλεύουνε καθόλου; Προσθέτουμε όλους τους πλούσιους, ιδιαίτερα τους κτηματίες, που στο κοινό είναι γνωστοί σαν ευγενείς και καθώς πρέπει κύριοι. Ας συμπεριλάβουμε και τους ακόλουθους τους – εννοώ εκείνες τις σπείρες των οπλισμένων παλιανθρώπων. π΄ανέφερα πριν. Τέλος, αφαιρούμε τους ζητιάνους, που είναι εντελώς υγιείς και εύρωστοι, μα υποκρίνονται τους αρρώστους για δικαιολογία επειδή τεμπελιάζουν. Αφού μετρήσουμε αυτούς θα εκπλαγούμε πόσο λίγοι άνθρωποι παράγουν αυτά που καταναλώνει το ανθρώπινο γένος.

Και τώρα σκεφτείτε πόσοι λίγοι από αυτούς τους ανθρώπους(που εργάζονται εννοεί) κάνουν δουλειά ουσιαστική – γιατί όπου το χρήμα είναι το μόνο μέτρο αξίας εκεί ορίζεται να γίνονται δεκάδες άχρηστα επαγγέλματα, που προσφέρουν μόνο μέσα πολυτέλειας ή διασκέδασης.» [2]

Και μιλώντας πάλι ο Ραφαήλ για την Ουτοπία:

«Ποτέ δεν βάζουν τους ανθρώπους να δουλέψουν με το στανιό, γιατί ο κύριος σκοπός όλης της οικονομίας τους είναι να δίνουν σε κάθε άτομο τόσο πολύ χρόνο απελευθερωμένο από το σωματικό μόχθο, όσο θα επιτρέψουν οι ανάγκες της κοινότητας, ούτως ώστε να είναι σε θέση να καλλιεργήσει το μυαλό του – που το θεωρούν σαν το μυστικό της ευτυχισμένης ζωής. » [3]

Ενώ παρακάτω για τους κατοίκους της Ουτοπίας:

«Απόκτησαν αυτές τις ιδέες και γιατί ανατράφηκαν σε ένα κοινωνικό σύστημα που άμεσα αντιτίθεται σε αυτού του είδους τη βλακεία κι ακόμα επειδή διαβάζουν και μορφώνονται. Σίγουρα, δεν επιτρέπεται σε όλους να είναι διανοούμενοι, εκτός από τους πολύ λίγους σε κάθε πόλη που από παιδιά δείχνουν πως διαθέτουνε ασυνήθιστα χαρίσματα, μεγάλη εξυπνάδα και ειδική ικανότητα για ακαδημαϊκή έρευνα. Μα κάθε παιδί αποκτά μια στοιχειώδη μόρφωση και οι περισσότεροι άντρες και γυναίκες συνεχίζουν να σπουδάζουν από μόνοι τους σε όλη τους τη ζωή σε κείνες τις πρωινές διαλέξεις που σας ανέφερα.[…]

Εξάλλου είναι μεγάλοι εμπειρογνώμονες στην αστρονομία και έχουν επινοήσει κάμποσα δαιμόνια όργανα για να προσδιορίζουν τις ακριβείς θέσεις και κινήσεις του ήλιου και της σελήνης και όλων των άλλων ουράνιων σωμάτων που είναι ορατά στο ημισφαίριο τους[4]. Μα όσον αφορά την αστρολογία – δηλαδή τις φιλίες και τους καυγάδες ανάμεσα στους αστερισμούς, το να προλέγεις την τύχη και τα άστρα και ότι άλλο περικλείει αυτή η απάτη – ούτε που την ονειρευτήκανε ποτέ.»[5]

Και ένα καλό επιχείρημα υπέρ της ηδονής:

«Η αλήθεια είναι πως ακόμα και ο πιο αυστηρός ασκητισμός τείνει να είναι ελαφρά αντιφατικός στην καταδίκη της ηδονής. Μπορεί να σε καταδικάζει να ζεις δουλεύοντας σκληρά, να μην κοιμάσαι αρκετά και γενικά να ταλαιπωρείσαι από την έλλειψη των ανέσεων, αλλά σου λέει επίσης να κάνεις ότι μπορείς για να αλαφρύνεις τους πόνους και τις στερήσεις των άλλων. Θα θεωρήσει κάθε τέτοια προσπάθεια για βελτίωση της ανθρώπινης θέσης σαν αξιέπαινη πράξη προς την ανθρωπότητα – γιατί προφανώς τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο ανθρώπινο, και πιο ηθικό, παρά να ανακουφίζουν την στεναχώρια των άλλων, να βάλουν τέρμα στη μιζέρια του και να ξαναφέρουν την joie de vivre τους, δηλαδή τη δυνατότητά τους για ηδονή. Έτσι, γιατί δεν θα ‘τανε το ίδιο φυσικό να κάνεις το ίδιο και για τον εαυτό σου;

Είτε είναι κακό να απολαμβάνεις τη ζωή, με άλλα λόγια να δοκιμάζεις την ηδονή – οπότε όχι μόνο δεν πρέπει να βοηθάς κανέναν σ αυτό, μα πρέπει να προσπαθείς να σώσεις όλο το ανθρώπινο μένος από αυτή την τρομερή μοίρα – είδε αλλιώς, αν είν΄ καλό για τους υπόλοιπους, και εσύ όχι μονάχα έχεις την άδεια αλλά και την υποχρέωση να το κάνεις δυνατό στους άλλους, γιατί να μην αρχίσεις από το σπίτι σου την αγαθοεργία;[…] Για αυτό οι Ουτοπιανοί θεωρούνε τη χαρά της ζωής – δηλαδή την ηδονή – σαν φυσικό αντικειμενικό σκοπό της ανθρώπινης προσπάθειας, και το φυσικό καθώς το ορίζουν, είναι συνώνυμο με το ενάρετο.»[6]

Και για τη «χαρά του κυνηγιού»:

«Πως είναι δυνατό να σε ευχαριστεί κάτι τόσο δυσάρεστο όσο το γαύγισμα και το ουρλιαχτό των σκυλιών; Και γιατί είναι πιο συναρπαστικό να βλέπεις ένα σκύλο να κυνηγάει ένα λαγό παρά δυο σκυλιά να κυνηγιούνται; Εάν είναι το τρέξιμο που σε συναρπάζει, και στις δυο περιπτώσεις υπάρχει τρέξιμο. Μα αν πραγματικά θέλεις τη θέα του θανάτου, αν θέλεις να δεις το ζώο να σκίζεται κομμάτια μπρός στα μάτια σου, δεν θα ήτανε ο οίκτος η πιο κατάλληλη αντίδραση στη θέα ενός αδύνατου, δειλού, άκακου μικρού πλάσματος όπως ο λαγός που κατατρώγεται από ένα ζώο τόσο πιο δυνατό και πιο βίαιο;[…] Ένας κανονικός χασάπης σφάζει το ζώο πολύ πιο προσεχτικά και μόνο γιατί είναι υποχρεωμένος, ο κυνηγός σκοτώνει και ακρωτηριάζει μικρά πράγματα απλά και μόνο από διασκέδαση.»[7]

Για την τιμωρία της κλεψιάς:

«Μέχρι να φτιάξετε τα πράγματα ετούτα καθώς πρέπει, δεν έχετε το δικαίωμα να καυχιόσαστε για τη δικαιοσύνη που απονέμετε στους κλέφτες, γιατί ναι μια δικαιοσύνη περισσότερο επιφανειακή παρά πραγματική και κοινωνικά επιθυμητή. Αφήνετε ετούτους τους ανθρώπους να μεγαλώσουν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο και να διαφθείρονται από τα τρυφερά ακόμα χρόνια. Τελικά αφού μεγαλώσουν και διαπράξουν τα εγκλήματα που οφθαλμοφανώς προοριζόντουσαν να διαπράξουν, από τον καιρό ακόμη που θήλαζαν το μητρικό τους γάλα, αρχίζετε να τους τιμωρείτε. Με άλλα λόγια πρώτα δημιουργείτε τους κλέφτες και μετά τους τιμωρείτε γιατί κλέβουν.»[8]

Μιλάει ο Μορ και αμφισβητεί το κοινοκτημονικό σύστημα:

«Διαφωνώ: Δεν πιστεύω πως μπορείς να έχεις λογικό επίπεδο ζωής κάτω από το κοινοκτημονικό σύστημα. Πάντα θα τείνουν να υπάρχουν ελλέιψεις, γιατί κανείς δεν θα εργάζεται όσο πρέπει. Και με την έλλειψη του κερδοσκοπικού κινήτρου όλοι θα τεμπελιάζουν και θα περιμένουν από τους άλλους να βγάλουν την δουλειά τους[…]»(σας θυμίζει κάτι;) Και απαντά ο   Ραφαήλ στις αμφιβολίες του Μορ και του Πέτρου ενός άλλου της συντροφιάς: «Υποχρεωτικά δέχεσαι αυτήν την άποψη γιατί σου είναι αδύνατον να φανταστείς πως θάναι – όχι ακριβώς, εν πάση περιπτώση.[…] Μπορεί να είμαστε περισσότερο ή λιγότερο έξυπνοι απ΄αυτούς, μα είμαι απόλυτα βέβαιος πως μας αφήνουν πολύ πίσω στην ικανότητα για συγκέντρωση και δύσκολη εργασία.[..]»[9] Παρακάτω αναφέρει ο Μορ πως όσοι δεν εργάζονται στο βαθμό που θα έπρεπε τιμωρούνται και μπορεί να εκπέσουν στην κατηγορία του δούλου.

 

Είχα σκοπό να το κάνω ένα άρθρο αλλά μου βγαίνει κάπως μεγάλο οπότε το χωρίζω στα δυο.

[1] Tomas More, Η ουτοπία, εκδόσεις Κάλβος, μτφ. Γιώργου Καραγιάννη, Αθήνα 1984, σελ. 58, 59.

[2] Στο ίδιο, σελ. 72, 73.

[3] Στο ίδιο, σελ. 75.

[4] Τώρα άραγε εδώ παρουσιάζει το ηλιοκεντρικό σύστημα; Πολύ πιθανόν, μιας και ο Μορ ήταν σύγχρονος του Κοπέρνικου, απλά με παραξενεύει λίγο το όλο ζήτημα επειδή ήταν και πιστός καθολικός. Βέβαια όπως θα δούμε και παρακάτω στην περίπτωση της ηδονής, δεν ακολουθεί τα αυστηρά διδάγματα μίσους κάθε είδους απόλαυσης της καθολικής εκκλησίας. Ίσως βέβαια κάποια από αυτά που εμφανίζονται στην Ουτοπία οφείλονται στην εναντίωση του στον προτεσταντισμό, είναι κάτι που αγνοώ, αλλά σίγουρα αξίζει να το ψάξει κανείς.

[5] Ο. Π, Μορ ουτοπία, σελ. 89, 90.

[6] Στο ίδιο σελ. 92.

[7] Στο ίδιο σελ. 96.

[8] Στο ίδιο σελ. 35.

[9] Στο ίδιο σελ. 59. 60.

Read Full Post »

Για τη γυναίκα που πέθανε στα Χανιά όταν της έκοψαν το ρεύμα φταίει η αποκλειστική της και οι μπαταρίες του μηχανήματος που είχαν παλιώσει…

Για τα παιδιά που πέθαναν από τις αναθυμιάσεις του μαγκαλιού έφταιγε η άγνοια κίνδυνου που είχαν…

Για τους άστεγους που πεθαίνουν στα παγκάκια φταίει το δριμύ ψύχος…

Για τις αυτοκτονίες φταίνε τα ψυχολογικά προβλήματα…

Για τα εργατικά ατυχήματα φταίει το ανθρώπινο λάθος…

Για τα σαπιοκάραβα που βυθίζονται φταίει η θάλασσα και για τα δάση που καίγονται φταίνε τα δέντρα…

Για τους μετανάστες που σκυλοπνίγονται φταίνε οι ίδιοι που δεν πήραν το αεροπλάνο που είναι και πιο ασφαλές…

Για τις έξυπνες βόμβες φταίνε όσοι πάνε και στέκονται εκεί που είναι να πέσουν…

Για την πείνα φταίει ο ανθρώπινος οργανισμός που είναι φτιαγμένος να πεινάει…

Για τους θανάτους παιδιών στον τρίτο κόσμου η ελονοσία και οι άλλες ασθένειες…

Για το χρέος φταίει η σπατάλη του λαού…

Για τις απολύσεις φταίνε οι απεργίες και για την ανεργία οι συλλογικές συμβάσεις…

Για τις αυξήσεις στα όρια συνταξιοδότησης φταίνε οι γέροι που ζούνε πολύ…

Κατά τα άλλα όλα καλά…

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Άραγε δεν καταλαβαίνουν όλοι αυτοί που μιλούν έτσι γενικά και αόριστα για ειρήνη στην λωρίδα της γάζας ότι με αυτόν τον τρόπο παίρνουν ξεκάθαρα το μέρος του θύτη; Αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι άραγε, υπέρμαχοι της ειρήνης και πολέμιοι της βίας, αδικούνταν κατάφωρα και κατ εξακολούθηση από τον γείτονα τους, θα ανέχονταν μετά από κάθε καινούρια αδικία να δώσουν τα χέρια και να πουν «πάμε παρακάτω;». Αλήθεια μια τέτοια σύναψη ειρήνης που ξεκινάει από το μηδέν και δεν μιλάει καθόλου για το ποιος αδικεί και ποιος αδικείται τι άλλο θα μπορούσε να είναι πέρα από υποταγή στο δυνάστη και αποδοχή της αδικίας; Γιατί άμα είναι έτσι, να έλεγε και ο Χίτλερ ένα «συγνώμη» στους επιζήσαντες της «τελικής λύσης» και όλα να ήταν μετά μέλι γάλα.

Στην πραγματικότητα βέβαια εμείς οι άνθρωποι του 21ου αιώνα και οι άνθρωποι πριν από εμάς, έχουμε συνηθίσει να «συγχωρούμε» την αδικία και τη βία που δεχόμαστε από τον πιο ισχυρό, για την ακρίβεια την έχουμε αποδεχθεί ως κάτι φυσιολογικό, αφού αποτελεί μέρος της καθημερινότητας μας και μέρος αυτού που τελικά είμαστε. Υπό αυτήν την έννοια, η πάλη ενάντια στην αδικία και την καταπίεση, όπου αυτή υπάρχει, θα σήμαινε έναν ανειρήνευτο αγώνα ενάντια σε όλα αυτά που μας αδικούν και μας καταπιέζουν. Στην αντίθετη περίπτωση, η σιωπή και η λεγόμενη κοινωνική ειρήνη, αποτελούν αποδοχή και τελικά στράτευση υπέρ του δυνατού και του εκμεταλλευτή. Δεν είναι απλά σαν να γυρνάς την πλάτη στον ληστή που κλέβει το σπίτι του γείτονα, διότι σε συνθήκες καπιταλισμού, ο καθ ένας μας αποτελεί μέρος του προβλήματος(και δυνάμει της λύσης), άρα μετέχει στην ληστεία ως εργαλείο, ως γρανάζι της μηχανής, έστω και αν μόνο έχει να χάσει από αυτή του τη συμμετοχή.

Τα ευχολόγια λοιπόν για ειρήνη στην λωρίδα της γάζας και η καταδίκη της βίας από όπου και αν προέρχεται, αποτελούν στην πραγματικότητα προστάγματα που ζητούν από τον αδικημένο να παραιτηθεί του φυσικού του δικαιώματος για υπεράσπιση του εαυτού του, της οικογένειας του και του λαού του. Η συστράτευση του καθ ενός με όλους εκείνους που καμώνονται πως κρατούν ίσες αποστάσεις όπως για παράδειγμα η Ε.Ε, αποτελεί υπογραφή υποστήριξης κάτω από το ματοβαμένο «συμβόλαιο αρπαγής» που νομιμοποιεί την αδικία και δικαιώνει τον άρπαγα.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις ένα φαινόμενο τον τελευταίο καιρό στο Internet και ιδιαίτερα στο facebook που με έχει έντονα προβληματίσει. Η αρχή έγινε, ή τουλάχιστον εγώ τότε το πήρα χαμπάρι, με τα γεγονότα της Ουκρανίας πριν από μερικούς μήνες, ενώ πρόσφατα γίνεται το ίδιο ξανά με τις στρατιωτικές επεμβάσεις του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας. Ο λόγος για τις αιματηρές εικόνες από τα εκάστοτε μακελειά οι οποίες δημοσιεύονται κατά κόρον και από πολλούς χρήστες στο εν λόγο μέσον κοινωνικής δικτύωσης.
Τα όσα απεικονίζονται σε αυτές τις φωτογραφίες με απίστευτη λεπτομέρεια είναι ιδιαιτέρως φρικιαστικά, προσωπικά αποφεύγω όσο μπορώ να τις κοιτάω, αν και δυστυχώς μου τα πετάει φάτσα φόρα στον «τοίχο» μου και έτσι έχω δει πολλά που δεν θα θελα πρωτού να προλάβω να αποστρέψω το βλέμμα μου. Και μιλάμε για ακρωτηριασμένες εγκύους, διαμελισμένα ή απανθρακωμένα παιδιά και βρέφη, πολτοποιημένα ανθρώπινα μέλη αποκεφαλισμούς κ.α.
Έχω κατά καιρούς εκφράσει τις ενστάσεις μου για όλα αυτά και έχω «διαπληκτιστεί» με πολλούς, η κύρια επιχειρηματολογία τους είναι πως αυτά συμβαίνουν έτσι και αλλιώς και ότι καλό είναι να τα δείχνουμε μπας και ξυπνήσει κάποιος κόσμος. Εγώ πάλι έχω διαφορετική άποψη.
Καταρχάς δεν αρνούμαι ότι η δύναμη της εικόνας είναι μεγάλη, ότι στοχεύει απευθείας στο συναίσθημα και είναι δυνατόν να συγκινήσει. Όμως εκτός του ότι πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο στο τι δείχνουμε και πόσο, μήπως και αυτή η στεγνή επίκληση στο συναίσθημα έχει τα δικά της προβλήματα;

Προσωπικά εγώ:
α) Δεν νομίζω να συγκινηθώ περισσότερο άμα δω μια τέτοια φωτογραφία ή 1000. Η συνεχής έκθεση σε τέτοιες εικόνες είτε θα με κάνει να τα παίξω, ή για να μην τα παίξω θα εξοικειωθώ με το θέαμα όπως ακριβώς εξοικειώνεται ένας γιατρός με τα ανοιγμένα πτώματα στο χειρουργικό τραπέζι. Υπάρχει λοιπόν λόγος να δημοσιεύει κάποιος 10 τέτοιες φωτογραφίες τη μέρα;
β) Η επίκληση του συναισθήματος είναι μια «φτηνή» μέθοδος που χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν οι εχθροί μας κατά κόρων. Μάστορας σε αυτό ο Γκαίμπελς, αλλά και άλλοι καλοθελητές με χαλκευμένες φωτογραφίες από λιμούς στην Ουκρανία, από σφαγές των, κατά τη δική τους ορολογία, «κομμουνιστοσυμμοριτών», ανθρωποφαγίες, σκυλοφαγίες κλπ. Άμα ο βομβαρδισμός από τέτοιο φωτογραφικό υλικό άρμοζε στον τρόπο προπαγάνδας των κομμουνιστών, τότε ο Ριζοσπάστης αντί να περιέχει ποικίλα άρθρα θα έπρεπε να μετατρέπονταν σε άλμπουμ φρίκης και να δημοσιεύει κάθε μέρα φωτογραφίες από τα χιλιάδες θύματα του ιμπεριαλισμού, όμως κατά τη γνώμη μου αυτός είναι ο τρόπος εκείνου που δεν έχει τίποτα να προσθέσει.
γ) Δεν είμαι κάθετα εναντίος στην δημοσίευση τέτοιων ντοκουμέντων, απλά λέω πως πρέπει να προσέχουμε που, πως και πότε τα δημοσιεύουμε και σε τι βαθμό. Στο κάτω κάτω μπαίνουν και πολύ μικρά παιδάκια στο facebook και το να μην εκτεθεί ένα πεντάχρονο σε μια τέτοια φωτογραφία δεν είναι ζήτημα πουριτανισμού αλλά κοινής λογικής. Το σκεπτικό ότι άμα γεμίσει η οθόνη του υπολογιστή από αίμα θα αφυπνιστούν κάποιοι ενάντια στον πόλεμο δεν έχει νόημα, διότι αν είναι έτσι να παραστεκουλίζουμε και σε ένα νεκροτομείο μέρα νύχτα για να ευαισθητοποιηθούμε ενάντια στις ασθένειες.
Και φυσικά όλα αυτά συμβαίνουν και φυσικά δεν πρέπει να κλείνουμε μάτια και αφτιά, όμως εκτός του ότι αυτού το είδους το «θέαμα» δεν είναι για χόρταση τα μάτια και τα αφτιά είναι όργανα που προσλαμβάνουν πληροφορίες για να τις επεξεργαστεί ο εγκέφαλος και τίποτα παραπάνω. Αυτό ακριβώς το «άνοιγμα» του εγκεφάλου πρέπει να είναι ο στόχος μας εμάς των κομμουνιστών. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Ριζοσπάστης δεν το παρακάνει πότε με τέτοιες εικόνες αλλά στηρίζεται στην αρθρογραφία και στην συνολική παρουσίαση ενός φαινομένου.
Και παραφράζοντας για τις ανάγκες του άρθρου μια ρήση που μάλλον ψευδώς αποδίδουν στον Στάλιν…
Μια φωτογραφία διαμελισμένου παιδικού πτώματος είναι τραγωδία, χίλιες τέτοιες φωτογραφίες καταντάει ανωμαλία.
Από ένα σημείο και πέρα όλο τούτο καταλήγει να μετατρέπεται σε αυτό που κάποιοι αποκαλούν «πορνογραφία της βίας». Δείχνει και το επίπεδο της αναισθησίας στο οποίο έχουμε φτάσει που η δημοσίευση όλων αυτών φάτσα φόρα και καθ όλη τη διάρκεια της μέρας τείνει να μην αποτελεί πια ένα ΓΕΓΟΝΟΣ αλλά ρουτίνα. Υπάρχει φόβος να καταλήξουμε σαν εκείνους τους ναρκομανείς που όταν περάσουν στα βαριά, τα ελαφριά πλέον δεν τους κάνουν τίποτα, δεν τους συγκινούν ούτε μια στάλα. Όσες τέτοιες φωτογραφίες και αν δημοσιεύσεις από ένα σημείο και πέρα το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να υπάρχει είναι το να κάνουν μέρα με τη μέρα όλο και λιγότερο εντύπωση σε αυτούς που αντέχουν να τις κοιτούν. Ο ισχυρισμός δε πολλών, πως όσοι επιλέγουν να μην της βλέπουν κλείνουν τα μάτια απέναντι στο πρόβλημα είναι άκυρος… ξέρω πολλούς που δεν αντέχουν να τις κοιτάζουν και όμως σε πείσμα όλων είναι εδώ και χρόνια παρόντες σε κάθε αντιπολεμικό συλλαλητήριο, φωνάζουν ενάντια στον πόλεμο προειδοποιούν για τις αιτίες και τα συμφέροντα που βρίσκονται κάθε φορά από πίσω του.
Το ζήτημα αυτό έχει πολλές ακόμη προεκτάσεις, μια από αυτές είναι αυτή του σεβασμού του νεκρού. Προσωπικά, και το λέω προκαταβολικά αυτό, δεν θα ήθελα το κατακρεουργημένο πτώμα μου να κάνει το γύρο του κόσμου, ούτε και του παιδιού μου. Πιθανόν βέβαια κάποιοι παλαιστίνιοι που έχασαν τους συγγενείς τους τόσο φριχτά και άδικα να το καταλαβαίνουν  ως ένα τρόπο να ακουστεί η ιστορία τους. Όμως αν κάποιος θέλει να μάθει την ιστορία αυτού του λαού όσα πτώματα και αν δει δεν θα διδαχθεί και πάρα πολλά, διαφορετικά αυτοί που είχαν γραφεία κηδειών θα ήταν παντογνώστες. Ο πραγματικά ευαίσθητος κοινωνικά άνθρωπος, έστω και αν δεν ήξερε μέχρι χθες τίποτα για την Παλαιστίνη ή για την Συρία ή για την Ουκρανία, αντί για να ξεσπάει τα δικά του απωθημένα μπροστά σε εικόνες φρίκης και να αισθάνεται καλά με το πόσο κακοί είναι οι «άλλοι», θα μπορούσε να το ψάξει σε βάθος, να πάρει υπεύθυνη θέση και να υποστηρίξει αυτή τη θέση με τη συνολική του στάση ζωής.
Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: