Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Αύγουστος 2017

orser_mop

Υπάρχει μια αντίληψη για την αριστερά –τολμώ να πω κυρίαρχη- η οποία αντιμετωπίζει εντελώς μονοσήμαντα τον  ρόλο που αυτή παίζει ή που θα μπορούσε να παίζει στην κοινωνία. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, ο ρόλος της αριστεράς είναι να δρα ως παυσίπονο ή ως έμπλαστρο στα δεινά που βιώνει η ανθρωπότητα(και για τα οποία κύριος υπεύθυνος είναι ο καπιταλισμός). Μια αριστερά που υπάρχει και λειτουργεί μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, διορθώνοντας τον, εξανθρωπίζοντας τον ή και εγώ δεν ξέρω τι άλλο, αλλά ποτέ αυτόνομα. Είναι μια αριστερά προορισμένη να έχει το ρόλο της νοσοκόμας, της καθαρίστριας, της «μαμάς», και να μην επιδιώκει ποτέ να υπερβεί τους ρόλους αυτούς.

Είναι σαν να λέμε μια αριστερά προστάτιδα των φτωχών και των κατατρεγμένων, σε ένα κυρίαρχο σύστημα που πάντα θα φτιάχνει φτωχούς και κατατρεγμένους, και μια αριστερά που θα ζει για πάντα στη σκιά αυτού του συστήματος. Είναι η αριστερά των συσσιτίων, του εθελοντισμού, των ΜΚΟ, των κοινωνικών παντοπωλείων/φαρμακείων, του κινήματος της πατάτας, του μοιράσματος της φτώχειας γενικότερα.

Εμείς που θεωρούμε τους εαυτούς μας κομμουνιστές δεν μπορούμε επ’ ουδενί να ταυτιστούμε με αυτήν την εικόνα της αριστεράς. Και δεν εννοώ πως δεν πρέπει να κάνουμε συσσίτια ή ότι είναι λάθος a priori η εθελοντική εργασία, όμως ένας κομμουνιστής δεν μπορεί να σταματά εκεί. Ένας κομμουνιστής πρέπει να έχει ως απώτερο στόχο, όχι το να γίνεται με τη δράση του μαξιλάρι για να ξαποστάσουν τα θύματα του καπιταλισμού, διότι αν βλέπει τον εαυτό του μονάχα υπό αυτό το πρίσμα γίνεται τελικά μαξιλάρι του ίδιου του καπιταλισμού. Ένας κομμουνιστής πρέπει να βλέπει τις πράξεις του ως μέρος μιας γενικότερης προσπάθειας για να σταματήσουν να υπάρχουν θύτες και θύματα, και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει αν δεν ξεπεραστεί και δεν ανατραπεί το σύστημα που εξ αρχής δημιουργεί αυτήν την κατάσταση.

Είναι πολλοί αυτοί που έχουν συμφέρον να μην υπάρχει η αντίληψη της ανατροπής στους κομμουνιστές. Να ήμασταν δηλαδή όχι συνεπείς απέναντι στην ιδεολογία μας, αλλά κάτι σαν τους ευρωκομουνιστές, που ναι με έχουν το όνομα, αλλά δεν έχουν την χάρη. Να αποδεχόμασταν, είτε ότι ήρθε το τέλος της ιστορίας και ότι ο πάλαι ποτέ υπαρκτός είναι μια ανάμνηση από τα παλιά. Είτε, ότι είναι ακόμη πολύ νωρίς, και «ας κάνουμε ρε παιδιά ότι μπορούμε στα τωρινά πλαίσια και έχει ο θεός». Τέτοιες αντιλήψεις φυσικά μόνο στην αγκαλιά του καπιταλισμού μπορούν να μας οδηγήσουν, κάτι που όπως βλέπουμε έχει συμβεί με αρκετές αριστερές ή αν θέλετε «αριστερές» δυνάμεις εδώ στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Για ένα κομμουνιστικό κόμμα, το να χάσει τον επαναστατικό του χαρακτήρα είναι ότι χειρότερο. Το να μην συντονίζει ένα κομμουνιστικό κόμμα τη δράση και τη δομή του έχοντας ως απώτερο στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού σημαίνει ότι έχει χάσει τον επαναστατικό του χαρακτήρα. Και αν ένα κομμουνιστικό κόμμα χάσει τον επαναστατικό του χαρακτήρα πολλά μπορεί να συμβούν. Μπορεί λόγου χάρη να συγκυβερνήσει με αστικές δυνάμεις με τη λογική ότι θα κρατάει τα μπόσικα. Ήταν πολλοί εκείνοι για παράδειγμα που ζητούσαν από το ΚΚΕ να συγκυβερνήσει με το Σύριζα για να το συγκρατήσει να μην κάνει τη στροφή που έκανε. Το Σύριζα βέβαια τη στροφή την είχε κάνει εξ αρχής, και θα ήταν ασυγκράτητο. Από μια τέτοια «συνεργασία» το ΚΚΕ μόνο χαμένο θα έβγαινε. Έστω και αν πρόσκαιρα ανέβαινε εκλογικά, η συνεργασία αυτή θα ήταν καταστροφική για το κομμουνιστικό κόμμα, διότι θα σήμαινε ότι έχει πάρει λάθος πορεία. Ευτυχώς όπως φάνηκε, το ΚΚΕ το έχει πάρει το μάθημα του από τα λάθη του παρελθόντος, αλλά και από την ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, και έτσι ούτε καν δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί αυτό το ενδεχόμενο.

Ακόμα και αν το δούμε όμως σε συνδικαλιστικό επίπεδο, η δράση των κομμουνιστών στα συνδικαλιστικά πρέπει και αυτή να είναι οργανωμένη με τελικό στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού. Ένας κομμουνιστής δεν πρέπει να βλέπει τα συνδικάτα και τα σωματεία μοναχά ως δομές που υπάρχουν για να ασκείται πίεση για επί μέρους κατακτήσεις ή για να μην παρθούν πίσω τα όσα ήδη έχουν κατακτηθεί, αλλά και ως κύτταρα οργάνωσης μέσα στα όποια προετοιμάζεται ο εργατικός «στρατός» που θα γίνει η αιχμή του δόρατος για να ανατραπεί το καπιταλιστικό σύστημα.

Η αμερικανόφερτη αντίληψη ότι ο αριστερός είναι εκείνος ο καλός άνθρωπος που μέσα από ΜΚΟ βοηθάει τους ανήμπορους είναι τέτοια που μετατρέπει την αριστερή ιδεολογία από επαναστατική σε θεραπαινίδα του καπιταλισμού. Αλίμονο αν δεχθούμε οι κομμουνιστές αλλά και οι συνεπείς αριστεροί να αναλάβουμε τον ρόλο της «ανθρωπιστικής βοήθειας» που φέρνει ο ιμπεριαλιστής αφού έχει εκτελέσει το δολοφονικό του καθήκον. Αλίμονο αν γίνουμε η σφουγγαρίστρα που μαζεύει τα αίματα για να δώσει άλλοθι στο φονιά. Ο απώτερος ρόλος του κομμουνιστή, είναι όχι να πηγαίνει και να χαϊδεύει κεφαλάκια όπου και όποτε βάζει χέρι ο ιμπεριαλισμός, αλλά να κόψει αυτό το χέρι για να βρουν κάποτε τα κεφαλάκια την ησυχία τους.

 

Λαγωνικάκης Φρακγίσκος(Poexania)

 

Advertisements

Read Full Post »

Δημοσιεύθηκε και στο Katiousa

Είναι γεγονός ότι όλες οι προσπάθειες των φιλελέδων αυτές τις μέρες να κάνουν αντικομμουνισμό γυρνάνε και τους χτυπάνε στη μούρη. Το φοβερό είναι ότι όσο πιο δυνατές σφαλιάρες τρώνε, τόσο περισσότερο προσπαθούν, με αποτέλεσμα να βαθαίνει η γελοιοποίηση. Κατά την άποψη μου, θα έπρεπε να παίρνεις το μήνυμα ότι η προπαγάνδα σου δεν φτουράει, όταν βλέπεις να την αναπαράγει και εκείνος που υποτίθεται θέλεις να πλήξεις. Αποφάσισα λοιπόν και εγώ να διακωμωδήσω τις δηλώσεις τις Εύας Καϊλή για τον δολοφονημένο στον εμφύλιο από τους κομμουνιστές παππού της (ασχέτως που δεν βγαίνει ηλικιακά οι γονείς της να γεννήθηκαν πριν τη λήξη του εμφύλιου, εκτός και αν οι κομμουνιστές ήταν τόσο μπροστά που επέστρεψαν και τον δολοφόνησαν με χρονομηχανή) κάνοντας μερικές photoσοπιές.

21151718_10155601646969194_4151969346865596232_n

21199403_10155602799284194_8018855373758033545_o

21105990_10155600560134194_1965270642311670604_n

21125575_10155603755329194_1897094718503408433_o

21151437_10155601732564194_8360837148167817908_n

21125575_10155603755329194_1897094718503408433_o.jpg

21151604_10155602851879194_510499241436079353_n

Και μια bonus

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Δημοσιεύθηκε και στο Katiousa

Έχουν περάσει τρεις μέρες από την ολοκλήρωση του αντικομμουνιστικού συνεδρίου στο Ταλίν της Εσθονίας, και θεωρώ χρήσιμο σε αυτό το σημείο να γίνει ένας σχετικός μίνι απολογισμός. Και λέω αντικομμουνιστικό, επειδή ούτε η εσθονική κυβέρνηση, αλλά ούτε και οι Ευρωπαίοι εταίροι δείχνουν να έχουν κάποιο πρόβλημα με τον φασισμό, αντίθετα τον πριμοδοτούν και από πάνω.

Πολιτικές επιλογές σαν το συνέδριο στο Ταλίν εξυπηρετούν ένα γενικότερο και κύριο σκοπό, και αυτός είναι η κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού. Τους ενδιαφέρει να παραχαράξουν την ιστορία και να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα για μια σειρά από λόγους που συνδυάζονται μεταξύ τους. Καταρχάς, χρειάζεται να δαιμονοποιήσουν τον σοσιαλισμό έτσι ώστε να μην τον αντιλαμβάνονται ως εναλλακτική και ως διέξοδο οι καταπιεζόμενες λαϊκές μάζες. Αν οι λαοί δεν πιστεύουν σε κάποια εναλλακτική, πρόκειται να είναι πιο ανεκτικοί στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και δε θα σηκώσουν εύκολα κεφάλι. Όμως η δαιμονοποίηση του σοσιαλισμού/κομμουνισμού έχει και έναν άλλο στόχο. Αυτός δεν είναι άλλος από το να έχει δικαιολογία ο «καπιταλιστικός κόσμος» να κόψει το κεφάλι του λαού αν και όποτε αυτός το σηκώσει. Οι όποιοι λαϊκοί αγώνες θα βαφτίζονται κομμουνιστικοί, αντιδημοκρατικοί, αντισυνταγματικοί, ολοκληρωτικοί και αντίθετοι στα ευρωπαϊκά ιδεώδη, και θα χτυπιούνται ανελέητα από τον κρατικό κατασταλτικό μηχανισμό, αλλά και τον παρακρατικό/φασιστικό όποτε και όπου χρειαστεί.

ESTONIA WAR MONUMENT

People stand during an unveiling ceremony of the monument to Estonian soldiers fighting alongside the Nazis against the Soviet army, in Lihula, Estonia, Friday, Aug. 20, 2004. About 2,000 people attended the unveiling ceremony for the privately financed monument bearing the inscription “To Estonian men who fought in 1940-1945 against Bolshevism and for the restoration of Estonian independence.” (AP Photo/NIPA)

Πολλοί ήταν οι υπέρμαχοι του καπιταλιστικού συστήματος, από τη δεξιά ιδεολογική πτέρυγα, οι οποίοι έσπευσαν να μας επισημάνουν ότι μια σειρά από τα κράτη που έδωσαν το “παρών” στο συνέδριο, ανήκαν στο πάλαι ποτέ σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Υπονοούν δηλαδή, ότι αυτοί που από πρώτο χέρι έζησαν τον κομμουνισμό, τώρα τον έχουν όχι μόνο απορρίψει, αλλά και εναντιώνονται σε αυτόν. Εκφράζουν όμως στα αλήθεια οι κυβερνήσεις των εκάστοτε χωρών και τους λαούς τους ή αποτελούν απλά φερέφωνα των αστών; Ας το δούμε στην Ελλάδα για παράδειγμα, εκφράζουν τον ελληνικό λαό τα μέτρα λιτότητας τα οποία προωθούν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις; Μάλλον όχι. Αυτό που επίσης δε μας λένε οι αστικοί νεοφιλελεύθεροι κύκλοι, είναι ότι στις περισσότερες από αυτές τις χώρες (Εσθονία, Λετονία, Ρουμανία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία) τα κομμουνιστικά κόμματα είτε είναι απαγορευμένα από το ίδιο τους το σύνταγμα, είτε έχουν νόμους που κάνουν πολύ δύσκολη τη δράση τους. Οι απαγορεύσεις αυτές βέβαια με τη σειρά τους, δεν προωθήθηκαν από τα κάτω, δηλαδή από το λαό, αλλά από τα πάνω, δηλαδή από τις αστικές κυβερνήσεις τους, χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι δεν υπάρχει και μια πορωμένη και χρήσιμη μερίδα του λαού που τις ασπάζεται.

Ας φέρουμε όμως το πράγμα στα ελληνικά δεδομένα. Στα πλαίσια του συνεδρίου βγήκε στην επιφάνεια ένας οχετός αντικομμουνισμού που έχει κυρίως δύο πρόσωπα. Το ένα είναι το ούγκανο της δεξιάς, που εκφράστηκε από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, έως και τη Χρυσή Αυγή, και το άλλο είναι το παρφουμαρισμένο, το «αριστερό» πρόσωπο του αντικομμουνισμού. Είχες λοιπόν από τη μια τον Άδωνη, τον Λοβέρδο, τη Γιαννάκου, τον Τζήμερο, και από την άλλη εκείνους που κυρίως συντάσσονταν πίσω από την κυβέρνηση και την άρνηση του υπουργού Σταύρου Κοντονή να συμμετάσχει στο συνέδριο. Για τον πρώτο τύπο αντικομμουνισμού, τον μπρουτάλ, δε χρειάζεται να πούμε και πολλά, είναι ό,τι φαίνεται. Είναι ο δεύτερος τύπος, ο πιο πονηρός, που χρειάζεται αποκάλυψη. Σύμφωνα με αυτόν, ο κομμουνισμός δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον φασισμό, διότι ο μεν φασισμός είναι από τη φύση του κακός, ο δε κομμουνισμός είχε κακή εφαρμογή. Και στο «κακή εφαρμογή» μπορεί να υπονοείται η περίοδος που Γ.Γ ήταν ο Στάλιν, μέχρι και στο σύνολο του αυτό που αποκαλούμε «υπαρκτός». Και επειδή όπως έλεγε και ο Κάππος, «ο αντισταλινισμός είναι ντροπαλός αντικομμουνισμός», στο όνομα του Στάλιν όλοι αυτοί οι ευρώ – αριστεροί, θέλουν να χτυπήσουν τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, και το δικαίωμα μιας σοσιαλιστικής χώρας να αμύνεται τόσο απέναντι στο χτίσιμο ενός εσωτερικού αντεπαναστατικού μετώπου όσο και στις εξωτερικές προκλήσεις. Η δική μας κριτική στον σοσιαλισμό εστιάζει σε όλα εκείνα τα λάθη και τις παραλείψεις που οδήγησαν στην ανατροπή του, η δική τους κριτική, δέχεται όλα αυτά τα στοιχεία που εμείς απορρίπτουμε (πχ Περεστρόικα, μπουχαρινισμό, τροτσκισμό), και απορρίπτει όλα εκείνα τα στοιχεία που εμείς θεωρούμε θεμέλια της οικοδόμησης (κολεκτιβοποίηση, εκβιομηχάνιση, σταχανοφισμό κλπ).

skitso-arkas-kommoynistes-fasistes

20882961_1122716587864502_8126630772829478462_n

Άδωνις – Αρκάς, διαφορετική αφετηρία, ίδια κατάληξη

Πάντως για να πούμε και του στραβού το δίκιο-και όσο αφορά τη χώρα μας- η όλη αντικομμουνιστική φιέστα μάλλον γύρισε και τους χτύπησε στα μούτρα. Σε αυτό συνέδραμαν μεταξύ άλλων τα εξής.

-Ο πρωτόγονος αντικομμουνισμός της δεξιάς που μύριζε ναφθαλίνη, ο οποίος περισσότερο ζημιά έκανε στο «επιχείρημα» τους παρά το ενίσχυσε (δηλώσεις Άδωνι, δηλώσεις Λοβέρδου, δηλώσεις Γιαννάκου κλπ). Φάνηκε ότι και ο λαός είτε έχει σιχαθεί τις αρλούμπες τους, είτε δεν τον ενδιαφέρουν καν. Βέβαια δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι πες – πες όλο και κάτι μένει στο τέλος.

-Η ίδια η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να ρίξει χυλόπιτα στο συνέδριο (παρότι πέρυσι παρέστη), μάλλον στην ύστατη προσπάθεια της να επιδείξει κάποιου είδους αριστεροσύνη και να διαφοροποιηθεί από την δεξιά «στα σημεία», αφού γενικότερα η διακυβέρνηση της δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την ΝΔ (για την ακρίβεια ισχύει το αντίθετο, αφού τα έχουν καταφέρει μέχρι τώρα να περνάνε τα αντιλαϊκά μέτρα που περνάνε με λιγότερες αντιδράσεις σε σχέση με τους προηγούμενους).

-Η στάση κάποιων media που θέλοντας να τα έχουν καλά με την κυβέρνηση κράτησαν μια μετριοπαθή ή και ενάντια στάση απέναντι σε αυτά που συνέβησαν στη Εσθονία. Έκλιναν λοιπόν περισσότερο προς τον παρφουμαρισμένο, και όχι τον πρωτόγονο αντικομμουνισμό. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν χρησιμοποίησαν σε αρκετές περιπτώσεις και το δεύτερο.

-Μέσα σε όλη αυτή την ατμόσφαιρα τα κανάλια αναγκάστηκαν αυτές τις μέρες να καλέσουν και αρκετούς εκπροσώπους του κομμουνιστικού κόμματος, οι οποίοι μίλησαν απλά και κατανοητά, εστιάζοντας στην ουσία και όχι στην κόντρα για την κόντρα. Θεωρώ λοιπόν ότι δόθηκε η ευκαιρία να ακουστεί η άποψη του κόμματος, ευκαιρία που σπάνια του δίνεται από τα κανάλια.

Αυλωνίτου, αντικομμουνισμός με ανθρώπινο πρόσωπο

Όλα τα παραπάνω φυσικά δεν σημαίνει ότι πρέπει να μας κάνουν να χαιρόμαστε, διότι ο αντίπαλος ταΐζει ασταμάτητα και με ατελείωτο χρήμα την μηχανή προπαγάνδας του αντικομουνισμού. Κάτι που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων φέρνει το επιθυμητό (για τον αντίπαλο) αποτέλεσμα, όπως βλέπουμε και στις καθημερινές μας συζητήσεις με τον κόσμο. Όμως υπάρχουν και στιγμές που η γύμνια τους, η σαπίλα και η βρώμα που αναδύουν, δεν μπορούν να καλυφθούν με κανένα τρόπο, όσο μεικ απ και αν τους βάλουν, όσο και αν τις αρωματίσουν.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Read Full Post »

ee-nazi

Πολύς ντόρος έχει γίνει τελευταία για την συνάντηση στην Εσθονία με θέμα τα «εγκλήματα του κομμουνισμού» η οποία σύμφωνα με την Κομισιόν αντανακλά τα κοινά  ευρωπαϊκά ιδεώδη:

«Η ευρωπαϊκή συνεργασία, ο πατριωτισμός και οι αξίες μας, μας κάνουν αυτό πού είμαστε. Ας απορρίψουμε τον ακραίο εθνικισμό που μας αποδυναμώνει όλους. Αυτό είναι η ΕΕ» επισημαίνει σε μήνυμά του ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν. 

«Στην Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων στέλνουμε ένα σαφές μήνυμα για τη σημασία των ευρωπαϊκών αξιών, της συνεργασίας και του πατριωτισμού. Να ποιοι είμαστε» τονίζει.

Τα μόνα «ολοκληρωτικά ιδεώδη» όμως που τους ενοχλούν –όπως στην πράξη έχει αποδειχθεί- είναι εκείνα που σχετίζονται αποκλειστικά με την κομμουνιστική ιδεολογία. Διαφορετικά η κομισιόν θα έπρεπε αντί να συνεργάζεται και να στηρίζει την πραξικοπηματική και φασιστική Ουκρανική κυβέρνηση να μην την είχε αναγνωρίσει και να την καταδίκαζε. Επιπλέον, αν η Ε.Ε κρατούσε έστω ίσες αποστάσεις από τον κομμουνισμό και τον φασισμό, θα έπρεπε τα ευρωενωσιακά κράτη να είχαν υπερψηφίσει το ψήφισμα του ΟΗΕ της 17 Νοεμβρίου 2015 το οποίο καταδίκαζε:

Όμως αντί να το υπερψηφίσουν οι χώρες – μέλη της Ε.Ε απείχαν από την ψηφοφορία(μεταξύ αυτών και η «αριστεροκυβερνούμενη» Ελλάδα), ενώ το «χαϊδεμένο» τους –η Ουκρανία ντε- άνηκε στις 4 χώρες που το καταψήφισαν(Ηπα, Καναδάς, Ουκρανία και τα …νησιά Παλάου). Να σημειωθεί δε, ότι οι χώρες κράτη μέλη της Ε.Ε, κρατούν την ίδια στάση από το 2004 που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το συγκεκριμένο ψήφισμα.[1] 

Σε όλα τα παραπάνω ας προστεθούν και τα 2,6 εκατομμύρια ευρώ που έχει από το 2014 επισήμως(διότι Κύριος ξέρει τι γίνεται κάτω απ’ το τραπέζι) δώσει η Ε.Ε ως επιχορήγησεις σε φασιστικές οργανώσεις.

Συμπέρασμα: Μάλλον η Ε.Ε έχει ξεπεράσει από καιρό τη «θεωρία των δυο άκρων» αφού τα έχει κάνει πλακάκια με τον φασισμό και υπάρχει μόνο ένα «άκρο» στο οποίο εναντιώνεται, και αυτό ακούει στο όνομα κομμουνισμός. Γιατί άραγε;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Συνολικά 56 κράτη – μέλη απείχαν, 4  καταψήφισαν, και 126 υπερψήφισαν το ψήφισμα.

Read Full Post »

Δημοσιεύθηκε και στο Katiousa

Η θρησκευτική πίστη ενός ενήλικα είναι γενικότερα από τα πιο αδιαπραγμάτευτα στοιχεία δόμησης της προσωπικότητάς του. Είναι αρκετοί αυτοί που τα καταφέρνουν να αποχωριστούν την πίστη τους σε νεαρή ηλικία, είναι πολύ λίγοι εκείνοι που το καταφέρνουν μετά τα 20-25. Για αυτό και το ξεπέρασμα της θρησκείας, ως επίτευγμα για την ανθρωπότητα, είναι μια διαδικασία η οποία απαιτεί να μεγαλώσουν κάποιες γενιές σε τέτοιο πολιτικό/κοινωνικό περιβάλλον που να μην την ευνοεί. Όταν λέω να μην ευνοεί, δεν εννοώ κατ’ ανάγκη να την απαγορεύει, αλλά να καταπολεμά όλες εκείνες τις συνθήκες που εξασφαλίζουν την διαιώνιση της.

Απέχουμε αρκετά από μια τέτοια «ουτοπία» που σιγά-σιγά θα εξαφανίσει τις θρησκείες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το ζήτημα δεν θα πρέπει να μας απασχολεί και στο σήμερα. Πόσο μάλλον όταν γύρω μας συμβαίνουν σημεία και τέρατα, και μάλιστα με πρωτοβουλία της επίσημης εκκλησίας. Μιλάω για τις περιπτώσεις των ιερών λειψάνων, των ιερών καστάνων (ίσως και των ιερών κοπράνων), των εικόνων που βαράνε, των εικόνων που δακρύζουν, των εικόνων που σβήνουν φωτιές, των πιστών που σέρνονται σαν τα φίδια για να προσκυνήσουν, κ.α. Είναι κατά τη γνώμη μου άλλο πράγμα να σέβεσαι την πίστη του οποιουδήποτε, και διαφορετικό πράγμα να ανέχεσαι μικρά ή και μεγαλύτερα παραθυράκια μεσαίωνα μέσα στον 21ο αιώνα.

poe1

Σκύψτε ευλογημένοι

poe2

Ακόμα μια εφαρμογή της πατέντας

poe3

Άμα είσαι αρκετά πιστός απέδειξε το και στα δύσκολα όπως λέει και ένας φίλος.

poe4.png

Χωρίς Λόγια

Και θα πει κανείς, «και τι να κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις;»… Πραγματικά είναι δύσκολο να σκεφτείς ποια θα μπορούσε να ήταν η αντιμετώπιση περιστατικών σαν αυτό της ιερής εικόνας που βαράει τους πιστούς. Θα μπορούσε το κράτος πχ να βάζει εμπόδια σε τέτοια «θεάματα», να υποχρεώνει τις εκκλησίες να παίρνουν ειδικές άδειες για τις διοργανώσεις happening, και όταν πρόκειται για τέτοια ακραία πράγματα η άδεια να μη δίνεται. Παρόλα αυτά, και ιδιαίτερα στη χώρα μας(1), ο μη διαχωρισμός κράτους/εκκλησίας λειτουργεί μόνο με θετικό προς την εκκλησία τρόπο. Δηλαδή σε ό,τι συμφέρει την εκκλησία συνεισφέρει το κράτος και βρίσκονται εις σάρκα μια (πχ φοροαπαλλαγές). Αντίθετα, σε ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί αρνητική (για την εκκλησία) κρατική παρέμβαση (πχ προαιρετικοποίηση του μαθήματος των θρησκευτικών), η εκκλησία έχει το αυτοκέφαλο και το αυτοδύναμο. Με λίγα λόγια δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της.

Όσο και αν δεν θέλεις να το πολιτικοποιήσεις το ζήτημα, πολιτικοποιείται από μόνο του. Όπως είδαμε η απολύτως χαλαρή και «για τα μάτια» βούληση της «αριστερής κυβέρνησης» έστω και για υποτυπώδη διαχωρισμό εκκλησίας/κράτους, έλιωσε σαν το κεράκι της λαμπρής στην πρώτη επαφή της με τα δομημένα συμφέροντα του πατριαρχείου. Η αιχμή του δόρατος της κυβέρνησης, ο πρώην υπουργός παιδείας κύριος Φίλης, ενώ εμφανίστηκε να τα βάζει με το ιερατείο, τελικά βρέθηκε να ψέλνει δίπλα-δίπλα με τον Άδωνη, ενώ παράλληλα έχασε και τη θέση του στο υπουργείο. Αν κάτι κατάφερε η υπάρχουσα κυβέρνηση με την ψευτοπροσπάθειά της να πλήξει επιφανειακά τα συμφέροντα της εκκλησίας, ήταν να επανασφραγίσει και να ανανεώσει τους δεσμούς και τους όρκους του αστικού κράτους με την πνευματική ιεραρχία του τόπου. Η μεταξύ τους σχέση ίσως και να είναι win-win, αφού όσο οι πολίτες περιμένουν από την παναγία να σβήσει τις πυρκαγιές, η πολιτεία μπορεί από την πλευρά της να κάνει το κορόιδο και να μην παίρνει τις ευθύνες της. Πόσο μάλλον όταν και οι ίδιες οι πυρκαγιές, αντί να αντιμετωπιστούν ως εμπρησμοί, αντιμετωπίζονται ως θεϊκή παρέμβαση και συνωμοσία των στοιχείων της φύσης.

Ο άπιστος «Θωμάς» μπήκε τελικά στο δρόμο του θεού και απαρνήθηκε τα εγκόσμια

Σε κάθε περίπτωση είναι τεράστιο το θέμα και ευαίσθητο, σηκώνει μεγάλο διάλογο και απαιτείται τεράστια βούληση για να αλλάξει κάτι προς τη σωστή κατεύθυνση. Βούληση τέτοια που οι αστικές κυβερνήσεις του παρελθόντος είτε δεν είχαν είτε δεν μπόρεσαν να την επιβάλουν. Πέρα και πάνω από όλα, για την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων δεν αρκούν τα όποια περιοριστικά μέτρα, οι νόμοι και οι κανόνες. Πρέπει παράλληλα να εξασφαλίσεις στο λαό σου και μια σειρά από αγαθά όπως η μόρφωση, οι ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, να καταπολεμήσεις την περιθωριοποίηση, την εξαθλίωση, και γενικότερα όλους εκείνους τους παράγοντες που οδηγούν τους ανθρώπους στην απόγνωση και στην αναζήτηση της σωτηρίας από υπερβατικές δυνάμεις. Όλα τα παραπάνω από ό,τι φαίνεται, οι καπιταλιστικές κοινωνίες ούτε θέλουν ούτε μπορούν να καταπολεμήσουν, για αυτό τόσο η θρησκεία όσο και οι λοιπές μεταφυσικές δοξασίες τις χαρακτηρίζουν και θα τις χαρακτηρίζουν στους αιώνες των αιώνων αμήν.

(1) Στις προτεσταντικές χώρες η μεταρρύθμιση περιόρισε την λατρεία των ιερών λειψάνων και την θεοποίηση των εικόνων, ενώ στο Βυζάντιο αυτή η ευκαιρία χάθηκε στις Εικονομαχίες και με την επικράτηση των εικονολατρών. Και στις δυο περιπτώσεις βέβαια, πίσω από τα περί πίστεως ζητήματα, βρίσκονταν διάφορα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που πυροδοτούσαν τη σύγκρουση. Η Γαλλία από την πλευρά της, είχε τη δική της ιστορία διαχωρισμού κράτους/εκκλησίας με την επικράτηση της Γαλλικής Επανάστασης.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

Read Full Post »

Ο λόγος για τις απαντήσεις χρηστών του facebook στην είδηση ότι ξενοδοχείο στην Ελβετία ζητά συγκεκριμένα από τους Εβραίους πελάτες να κάνουν ντους πριν πέσουν στην πισίνα. Ας ελπίσουμε τα άτομα αυτά που σχολιάζουν να μην αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα της ανθρωπότητας. Πάλι καλά που υπάρχουν και 1-2 εύστοχα σχόλια σαν αυτό του Babis Fotos…

1.png

2.png

3

4.png

5.png

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, πόσο μάλλον όταν είναι και «τίμιο», αυτό είναι το μότο του Ιερού Ναού Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Νικητών, όσοι πιστοί προσέλθετε. Η εν λόγω εικόνα που βρίσκεται στην κατοχή του ναού προέρχεται από την εποχή των εικονομαχιών του Βυζαντίου και θεωρείται από τους ειδικούς ότι αποτελεί μέρος μιας σειράς θαυματουργών εικόνων που βοήθησαν τους εικονολάτρες να επικρατήσουν ρίχνοντας μπούφλες στους εικονομάχους.

«Η δύναμη της εικόνας» διατηρήθηκε στους αιώνες και συνεχίζει να προσφέρει το θεάρεστο έργο της. Οι πιστοί (απο)λαμβάνουν την ευλογία, και μαζί ένα εξαγνιστικό μπερτάκι ξύλο. Είναι όμως όλα πολύ οργανωμένα… υπάρχει ρινγκ, κάνει ο ιερέας τον διαιτητή, στρώνεται και χαλάκι κάτω για να μην λερώνεται όταν σκύβει για να τις φάει ο ευλογημένος, κυριλέ. Πως να μην παραληρεί το κοινό; Φουλ τα στοιχήματα. Ακούγεται δε, ότι οι υπεύθυνοι της εκκλησίας βρίσκονται σε συνεννόηση με τον μάνατζερ του Mike Tyson για να δοθεί το 15αύγουστο αγώνας μεταξύ της ιερής εικόνας και του δημοφιλούς πυγμάχου. Τα έσοδα θα διατεθούν για να φτιαχτούν κερκίδες πέριξ της παλαίστρας  έτσι ώστε οι παρακολουθούντες να βολεύονται καλύτερα.

slide_271617_1918056_free.jpg

Εν τούτο ήττα

«Κι ο άγιος φοβέρα θέλει» φέρεται να δήλωσε ο Tyson ενώ η εικόνα χαρακτηριστικά είπε «σιγά μη κλάψω». Εμείς από την πλευρά μας να του ευχηθούμε καλή τύχη, θα τη χρειαστεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι η εικόνα έχει στο ενεργητικό της 327 νίκες, εξ αυτών οι 245 νοκ αουτ, μηδέν ήττες και μηδέν ισοπαλίες.

ΥΓ: Οι φήμες θέλουν να είναι υπεύθυνη η εν λόγω εικόνα για το «συνετισμό» του τότε υπουργού κυρίου Φίλη ο οποίος έκανε το λάθος να μιλήσει για διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους.

psaltes708-620x330

Κι ο άσωτος εσώθη

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

 

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: