Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Απελευθερωτής

Ετούτο το μικρό χωράφι

Ετούτο το λίγο χώμα

Που έχει μπει κάτω απ τα νύχια σου

Μέσα στους πόρους του δέρματος σου

Στα μαλλιά σου 

Στα γένια σου

Έχει κάνει πάνω σου τσίπα

Όπως τσίπα κάνει στο γέρο ναυτικό το θαλασσινό αλάτι

Από τούτο το μικρό χωράφι έβλεπες τους σταυροφόρους να προχωράνε

Όσο εσύ χτυπούσες τη σκαλίδα σου πάνω στο χώμα και πάνω στις πέτρες

Κάποιοι ήταν ξυπόλυτοι σαν και σένα

Σε κάποιους αναγνώριζες το ίδιο χώμα με το δικό σου

Εκείνοι είχαν κάτι σκουριασμένα δικράνια για όπλα

Κι έκαναν τόσο μεγάλο ταξίδι για να οργώσουν ξένους τόπους

Άλλοι πάλι βαστούσαν μεγάλα σπαθιά που αστράφτανε στον ήλιο και σε στραβώνανε

Όπως σε στραβώνει ο χωματένιος σου ιδρώτας που κυλάει στα μάτια

Εκείνοι πήγαιναν για να ποτίσουν το χώμα

Με το δικό τους αίμα ή με του εχθρού

Πιο πίσω πόρνες και παρατρεχάμενοι

Άλλοι φόραγαν πολύχρωμα ρούχα

Άλλοι τραγουδούσαν και χόρευαν σα να πήγαιναν σε γιορτή

Τώρα περισσότερο έβλεπες γαιδάρους παρά άλογα

Φορτωμένους με κατσαρολικά και άλλα ταπεινά πράγματα που χτύπαγαν σαν ντέφια

Σε τούτες τις μεγάλες αμαρτίες δεν μπορούσες να ακολουθήσεις και ούτε ήθελες

Όμως υπήρχε μια ατιμία που σου έτρωγε και εσένα τα σωθικά

Μια κόκκινη τριανταφυλλιά στον κήπο του γείτονα

Και παρακαλούσες εκείνος να ακολουθήσει τους σταυροφόρους

Και με το χώμα της μαζί να την πάρεις και να τη φέρεις στο δικό σου χωράφι

Πριν μαραθεί και πριν πεθάνει

Και πριν τα αγριόχορτα της κρύψουν τον ήλιο

Μόνο είσοδος

Μόνο είσοδος

Δεκάδες μικρά μονοπάτια…

Χάνονται στο δάσος

Δεν είναι ότι πηγαίνουνε κάπου

Υπάρχουν μονάχα για να τα ακολουθήσεις και να χαθείς

Ανάμεσα σε γέρικα δέντρα

Σε μικρούς λόφους

Μέσα από λαγούμια και ακανθωτούς θάμνους

Πίσω από μεγάλους μονόλιθους

Δεν υπάρχει άλλη πλευρά

Το δάσος ποτέ δεν τελειώνει

Απλά ακολουθείς τα μονοπάτια του

Που αργότερα χορταριάζουν και χάνονται

Και σε καταπίνει ολόκληρο

Ο επιβάτης

Το τρένο έφτασε στον τερματικό σταθμό

Γυναίκες και άνδρες κατέβασαν τις βαλίτσες τους και άρχισαν να απομακρύνονται

Σε 15 λεπτά είχανε μείνει εκεί γύρω λίγοι άνθρωποι, ήταν το τελευταίο δρομολόγιο

Ένας κύριος με γκρι καπέλο κάθονταν ακόμη μέσα στο τρένο απ την πλευρά του παράθυρου

Κανείς δεν φαίνονταν να τον προσέχει

Φορούσε ένα καρό σακάκι, ασορτί χρωμα με το καπέλο

Κρατούσε ένα μπαστούνι που τώρα το είχε ακουμπισμένο στα δυο του πόδια

Ήταν φεγγαροπρόσωπος, καλοξυρισμένος, έμοιαζε καλοσυνάτος

Κάποια φώτα έκλεισαν

Ο κύριος δεν έδειχνε να το προσέχει

Τώρα όλος ο σταθμός είχε αδειάσει, είχαν μείνει μόνο οι φύλακες

Ο κύριος κοίταξε το ρολόι του

Χαμογέλασε ελαφρώς και κατέβασε πάλι το μανίκι

Ήταν σα να ήξερε κάτι που δεν το ήξερε όλος ο υπόλοιπος πλανήτης

Πράγματι, μετά από λίγα λεπτά ο σταθμός άρχισε πάλι να απομακρύνεται

Ξάπλωσε το κεφάλι του λίγο πίσω και έκλεισε τα μάτια

Χωρίς μονοπάτι

Κατέληξες στην έρημο από κάτι που είχε ξεκινήσει σαν ταξίδι στην παραλία

Γυάλιζε η άμμος κάτω απ τον ήλιο και φαινόταν υγρή

Τώρα έχει νυχτώσει … κάπου είχες αφήσει τα ρούχα σου να μη μουσκέψουν

Τα βήματα σου έχουν όλα σβηστεί

Δεν υπάρχει μπρός, δεν υπάρχει πίσω

Είναι σαν το διάστημα που δεν υπάρχει το πάνω και το κάτω

Θα ορκιζόσουν ότι κάποτε υπήρχε θάλασσα εδώ

Το μαρτυρούν και οι σκουριασμένες αλυσίδες που έχουν δεθεί γύρω στα πόδια σου

Κάποτε με αυτές οι Πέρσες μαστιγώναν τα νερά

Τώρα νύχτωσε

Υπάρχουν μόνο τα αστέρια

Ούτε πάνω, ούτε κάτω, ούτε μπρός, ούτε πίσω

Ολα το ίδιο ίδια όλα το ίδιο απέραντα

Βλασφήμια

Είναι κάτι μέρες που το χω ανάγκη να κλέψω απ’ τους θεούς

Το χρυσόμαλλο δέρας, τα μήλα των Εσπερίδων, την ωραία Ελένη

Να γίνω αδερφός με τον Προμηθέα, τον Τάνταλο, τον Σίσυφο

Αδερφός στο μαρτύριο τους, αδερφός στην επιθυμία τους

Γιατί δεν ξέρω ποια είναι πιο μεγάλη τιμωρία αλήθεια

να σου κόψουν το χέρι επειδή το άπλωσες ή να το χεις δεμένο;

Τραγικός ήρωας ή σκέτα τραγικός;

Και να θέλουν να κρυφτούν δεν μπορούν, και αυτή τη φορά δεν πρόκειται για ματατζήδες. Σοβαρό ατύχημα συνέβη μπροστά στη βουλή όταν μοτοσικλετιστής συγκρούστηκε με περιπολικό. Αυτόπτης μάρτυρας που βρέθηκε στη σκήνη φωνάζει ότι το περιπολικό ευθύνεται για το ατύχημα μόνο για να εισπράξει προσβολές από τα παριστάμενα «όργανα της τάξης» και πρόστιμο. Όχι ότι χρειάζεται αυτόπτης μάρτυρας για να μας επιβεβαιώσει αυτό που βιώνουμε καθημερινά όσοι οδηγάμε, δηλαδή την αστυνομία να περνάει με το παραμικρό και χωρίς λόγο κόκκινα φανάρια ή να κάνει άλλες τροχαίες παραβάσεις. Να σημειωθεί πως οι αστυνομικοί που έσπευσαν στο σημείο δεν φορούσαν προστατευτική μάσκα.

  • Τροχονόμος φωνάζει «διώξε τον να μη λέει χαζομάρες»
  • Μάρτυρας «Μα το παιδί…»
  • Τροχονόμος φωνάζει «ασε το παιδί, εσύ φοράς το κράνος σου; Σήκω φύγε από ‘δω, εξαφανίσου!»

Ασχέτως αν φορούσε η δεν φορούσε κράνος ο διερχόμενος μοτοσυκλετιστής, έχει κάθε δικαίωμα ως μάρτυρας να καταθέσει τη μαρτυρία του, ακόμα και στο δικαστήριο αν χρειαστεί. Τα όργανα τουν «νόμου και της τάξης», όμως, έχουν διαφορετική άποψη και είναι οι πρώτοι που δεν σέβονται το νόμο όπως ξεκάθαρα φαίνεται και στο βίντεο. Με τα όσα βλέπουμε καθημερινά δεν δικαιολογείται κανείς να έχει αυταπάτες για το ρόλο της αστυνομίας και το ήθος μιας μεγάλης μερίδας αστυνομικών. Ευτυχώς που υπάρχουν τα κινητά, αν και δε δείχνουν να πτοούνται ούτε και με όλες αυτές τις αποκαλύψεις, τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αστυνομία.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

ΥΓ: Τελικά ο μοτοσικλετιστής είναι νεκρός, η οικογένεια του θύματος δηλώνει ότι θα δωρίσει τα όργανα του και καλεί τους μάρτυρες να εμφανιστούν. Πηγή

Από τη στιγμή που η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας παρατηρούμε μια συνεχή προσπάθεια απαξίωσης του δημόσιου σχολείου και του πανεπιστημίου και εκθειασμού των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων. Η κυρία Κεραμέως δεν δίστασε μάλιστα, ούτε λίγο ούτε πολύ, να διαφημίσει στην ουσία αμερικάνικα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια με βίντεο που αναρτήθηκε στο internet και αφορά τη μαθητική επιχειρηματικότητα.

Για τα δημόσια πανεπιστήμια ακούμε συνέχεια από τους κυβερνητικούς ότι είναι άνδρα ακολασιας και ότι χρειάζεται νόμος και τάξη για αυτό και βάζουν αστυνομικά τμήματα στις σχολές. Το σχετικό νομοσχέδιο πέρασε μάλιστα και μένει να δούμε αν θα εφαρμοστεί τελικά στην πράξη ή αν οι φοιτητές και η ευρύτερη κοινωνία θα καταφέρει με τους αγώνες της να ανατρέψει τον εκφασισμό.

Σε κάθε περίπτωση, για την όποια υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας υπεύθυνη είναι η τωρινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις που εδω και δεκαετίες μειώνουν τη χρηματοδότηση, που δεν παίρνουν τα απαραίτητα μέτρα (ούτε σε συνθήκες πανδημίας) για να μπορούν φοιτητές και μαθητές να έχουν την παιδεία που θα έπρεπε, που αλλάζουν κάθε τόσο τους όρους εισαγωγής στα πανεπιστήμια, που φροντίζουν ο αριθμός των εκπαιδευτικών να παραμένει δυσανάλογα μικρός σε σχέση με τον αριθμό των μαθητών/φοιτητών, που εγκαταλείπουν στην μοίρα τους τα σχολικά κτήρια, που, που, που ….

Φροντίζουν πρώτα να κάνουν τα σχολεία και τις σχολές σαν τα μούτρα τους (και ας είναι καλά κάποιοι εκπαιδευτικοί που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν ένα επίπεδο) και μετά κάνουν συγκρίσεις με την ιδιωτική εκπαίδευση και βρίσκουν την δημόσια ελλειμματική. Είναι όμως τα πράγματα στην ιδιωτική εκπαίδευση τόσο ρόδινα; Μάλλον πως δεν είναι! Και αναφέρομαι στο κείμενο που υπέγραψαν 285 πρώην μαθητές του Aρσάκειου, το οποίο απλά επιβεβαιώνει όλες τις φήμες που ακούγονται τις τελευταίες μέρες για περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης και κακομεταχείρισης μαθητών. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι υπογράφοντες το κείμενο είναι πρώην μαθητές που καλύπτουν ενα χρονικό εύρος 25ετίας. Όπως φαίνεται, λοιπόν, το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στην πράξη έχει μπεί στο Αρσάκειο εδώ και πολλές δεκαετίες.

Αλήθεια, τι έκανε η κυβέρνηση τόσα χρόνια που στο Αρσάκειο γίνονταν σημεία και τέρατα; Εκεί δεν στέλνει κλούβες με ΜΑΤ; Εκεί δεν στήνει αστυνομικά τμήματα; Έχει ευθύνες ο «βούδας» Μπαμπινιώτης για όλα αυτά και αν έχει γιατί μέχρι τώρα οι της κυβέρνησης έπιναν νερό στο όνομα του, μήπως δεν ήξεραν; Πως γίνεται να μην ήξεραν, όταν περιστατικά τα οποία καταγγέλθηκαν εδώ και καιρό αφορούν και την κόρη του κυρίου Μπαμπινιώτη, η οποία τότε απομακρύνθηκε από τη σχολή μόνο για να την ξαναπροσλάβουν αργότερα. Να υποθέσουμε ότι για όλα αυτά θα πέσει άπλετο φώς και θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο; Αναμένουμε… αν και δεν περιμένουμε και πολλά…

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Διαβάζω από το R.T σχετικά με τη νεα πολιτική λογοκρισίας του Facebook (μτφ. δική μου)

Αυτή τη στιγμή σκεφτόμαστε να κάνουμε κάποια βήματα έτσι ώστε να μειώσουμε το ποσοστό πολιτικού περιεχομένου στην ροή ειδήσεων […] Ένα από τα κύρια κομμάτια ανατροφοδότησης (feedback) που ακούμε από την κοινότητα αυτή τη στιγμή είναι ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν πολιτική και καυγάδες να τους χαλάνε την εμπειρία (take over their experience).

Αστικά και πολιτικά (civic and political) γκρουπ θα  αντιμετωπίσουν σκιώδη ban (shadow bans) μια πρακτική στις πλατφόρμες Social Media που περιορίζει την διάδοση συγκεκριμένου περιεχομένου αντί να το σβήνει εντελώς. Ο Ζούκερμπεργκ είπε ότι τέτοιου τύπου σελίδες φρόντιζαν να τις αφαιρούν από τις προτάσεις του Facebook στις προεδρικές εκλογές του 2020. Αυτή η πολιτική τώρα θα γίνει μόνιμη.

Συνεχίζουμε να ρυθμίζουμε το πώς αυτό λειτουργεί, αλλά σχεδιάζουμε να κρατήσουμε τα αστικά και πολιτικά γκρουπ εκτός του προτεινόμενου περιεχομένου για μεγάλο χρονικό διάστημα, και σχεδιάζουμε να επεκτείνουμε αυτήν την πολιτική μας παγκόσμια. Ο Ζούκερμπεργκ περιέγραψε αυτή την κίνηση ως την συνεχιζόμενη προσπάθεια να μην ανεβαίνουν οι τόνοι και να αποθαρρύνεται ο πολωτικός διάλογος.

-.-

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από όταν έγραφα αυτό και αυτό και ήρθε για ακόμη μια φορά η επικαιρότητα να δείξει το δρόμο που σχεδιάζουν να τραβήξουν τα Social Media. Ο Ζούκερμπεργκ, λοιπόν, σχεδιάζει να εφαρμόσει παγκόσμια στην πλατφόρμα του Facebook πολιτική λογοκρισίας της … πολιτικής, που πιλοτικά εφαρμόστηκε στα πλαίσια των αμερικάνικων εκλογών.

Θυμίζει όλο αυτό πραγματικά, δυστοπικά σενάρια από βιβλία επιστημονικής φαντασίας, στα οποία κάποιοι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους σε τύπους κοινωνιών που είναι αποκομμένοι από την πραγματικότητα και λαμβάνουν από τα μέσα ενημέρωσης αποστειρωμένες πληροφορίες για το τι γίνεται στον κόσμο.

Δεν θέλω να γράψω πολλά πράγματα, όσοι θέλετε διαβάσετε τα προηγούμενα άρθρα. Απλά θα πω ότι όλο αυτό προωθεί μια γενικότερη λογική συναίνεσης, να ζούμε δηλαδή σε ένα κόσμο που απέξω θα βράζει, αλλά στα media θα φαίνεται σαν να είναι παράδεισος. Εναν κόσμο που οι αντιφάσεις του θα είναι τεράστιες, αλλά τα social media θα μας αποτρέπουν να αναφερόμαστε σε αυτές τις αντιφάσεις διότι θα θεωρούνται πολωτικές (μάλλον από εδώ και πέρα θα βλέπουμε μόνο διαφημίσεις, αγαπησιάρικα post και καλημέρα, καλό μήνα, καλή βδομάδα). Είναι λογοκρισία καραμπινάτη όπως και αν την σερβίρουν και κάπου αποσκοπεί.

Νιώθω ότι υπάρχει γενικότερα μια τάση «απάλυνσης» του δημόσιου λόγου, που συχνά φοράει και προοδευτικό μανδύα, την οποία πρέπει να την προσέχουμε. Διότι με το πρόσχημα του να αποφεύγονται οι συγκρούσεις και οι αντιπαραθέσεις, αυτό που υποβόσκει είναι η κοινωνική συναίνεση και η παθητική στάση απέναντι σε όλα αυτά που καθημερινά γίνονται.

Αυτά τα λίγα

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Με αφορμή την καταγγελία της Ζέτα Δούκα για την εργοδοτική κακομεταχείρηση της από τον Κιμούλη έχει άτυπα ανοίξει ενας «διάλογος» σχετικά με το αν η κακοποίηση, η κακομεταχείριση και ο σεξισμός έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Στην περίπτωση της σεξουαλικής κακοποίησης της Σοφίας Μπεκατώρου από τον Αρ. Αδαμόπουλο πολλοί είχαν συνδέσει  την πράξη του κατηγορούμενου με τον ιδεολογικό του προσανατολισμό και την κομματική του στράτευση. Αναφέρθηκαν μάλιστα και άλλα παραδείγματα «δεξιών» που είχαν κάνει ανάλογες αξιόποινες πράξεις. Τώρα με την περίπτωση Κιμούλη, υπάρχει ο αντίλογος ότι αυτού του είδους οι πράξεις δεν έχουν ιδεολογικό πρόσημο.

Βέβαια αυτό που κατηγορείται ότι έκανε ο Κιμούλης είναι κάτι διαφορετικό από την τραυματική εμπειρία που είχε η Μπεκατώρου με τον παράγοντα της ιστιοπλοίας, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι και αυτό κάτι πολύ σοβαρό. Ας προσπαθήσουμε όμως να απαντήσουμε στο κρίσιμο ερώτημα, αν δηλαδή η κακοποίηση, και ιδιαίτερα η κακοποίηση ανάμεσα σε ανισοβαρείς σχέσεις (δλδ μεταξύ εργοδότη εργαζόμενου, προπονητή αθλητή, δασκάλου μαθητή)  μεταξύ ανθρώπων έχουν τελικά ιδεολογικό πρόσημο.

Εννοείται ότι ανεξάρτητα από την  ιδεολογία του ο κάθε άνθρωπος μπορεί να είναι εκμεταλλευτής, μπορεί να κακοποιεί σεξουαλικά, μπορεί να κάνει χίλια δυο απαράδεκτα πράγματα, όμως ανάλογα με την ιδεολογία του αυτά που κάνει μπορεί να τα κάνει κόντρα σε αυτή ή σε συμφωνία με αυτή. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι από τη φύση της η κομμουνιστική ιδεολογία, σε σχέση με διάφορες όψεις της αστικής δεξιάς ιδεολογίας είναι ηθικά πιο κοντά σε μια ιδέα περί ισότητας των ανθρώπων. Το να θεωρεί κάποιος ότι ο ρόλος της γυναίκας για παράδειγμα είναι να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και να φυλάει τα παιδιά, τον προσανατολίζει ιδεολογικά στην δεξιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άτομα που βλέπουν τον εαυτό τους ως κομμουνιστή και η ιδέα τους για τη γυναίκα είναι να είναι στην κουζίνα της, όμως αυτά τα άτομα πάνε κόντρα στην ιδεολογία τους στο βαθμό που πιστεύουν κάτι τέτοιο. Αντίστοιχα, η ΔΑΠ ως νεολαιίστικη πολιτική οργάνωση, έχει εντελώς διαφορετικό προσανατολισμό από την ΚΝΕ, όλοι έχουμε «θαυμάσει» αφίσες από πάρτι της πρώτης οι οποίες είναι μνημεία σεξισμού, όπως άλλωστε και τα πάρτι τα οποία διαφημίζουν. Υπό αυτήν την έννοια μια τέτοια οργάνωση θα μπορούσε να ειδωθεί ως φυτώριο σεξισμού κάτι που φυσικά για την ΚΝΕ δεν ισχύει.

 Οι αντιλήψεις των κομμουνιστών για τη σχέση ανάμεσα στον εργαζόμενο και τον εργοδότη είναι εντελώς διαφορετικές με αυτές της ΝΔ και άλλων αστικών κομμάτων. Οι μεν έτσι και αλλιώς τάσσονται υπέρ του κεφαλαίου και οι δε υπέρ των εργατών. Αυτό ξαναλέω, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εκμεταλλευτές κομμουνιστές εργοδότες που προσβάλουν τους υπαλλήλους τους ή ακόμα χειρότερα που χειροδικούν ή που τους εκμεταλλεύονται με χιλίους δυο άλλους τρόπους, αυτοί όμως πάνε κόντρα στις αρχές που υποτίθεται ότι πρεσβεύουν. Ένας δεξιός, για παράδειγμα, νομιμοποιείται (με βάση την ιδεολογία του) να έχει στο μυαλό του την ιδέα ότι αυτός ζει τις οικογένειες όσων εργάζονται για τον ίδιο, και από αυτήν την αντίληψη μπορεί να πηγάσουν μια σειρά από απαράδεκτες πατερναλιστικές συμπεριφορές. Για έναν κομμουνιστή αυτή η αντίληψη είναι απαράδεκτη, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως κομμουνιστές οι οποίοι συμπεριφέρονται στους εργαζόμενους τους με βάση αυτή τη λογική εξάρτησης.

Απέναντι στην ακραία αστυνομική καταστολή, για την οποία υπάρχουν αναρίθμητα περιστατικά άσκησης αδικαιολόγητης βίας, προσβολής, σεξισμού, εξύβρισης κλπ κλπ, βλέπουμε οι δεξιοί να έχουν μια τάση δικαιολόγησης ή και αποδοχής όλων αυτών των φαινομένων ενώ για έναν κομμουνιστή, αλλά ακόμη και ένα συνεπή αριστερό, αυτή η συμπεριφορά των οργάνων της τάξης θεωρείται απαράδεκτη. Βέβαια οι μπάτσοι όταν κυβερνούσε το ΣΥΡΙΖΑ πάλι με γκλομπ βάραγαν αθώο κοσμάκη, όμως ακριβώς επειδή το έκαναν αυτό η διακυβέρνηση του έρχονταν σε ανίθεση με αυτά που υποτίθεται ότι πρεσβεύει το συγκεκριμένο κόμμα (αν και προσωπικά το ΣΥΡΙΖΑ δεν το θεωρώ καν αριστερό).

Όμως και στον τρόπο διακυβέρνησης υπάρχει τεράστια διαφορά. Στα πρώην σοσιαλιστικά κράτη, θεσμικά, η θέση της γυναίκας και τα εργασιακά δικαιώματα ήταν προστατευμένα με ένα νομικό πλαίσιο πολύ πιο εξελιγμένο σε σχέση με τη Δύση (που τότε ήταν ακόμη ζητούμενο το εκλογικό δικαίωμα των γυναικών) ακόμα και σε σύγκριση με το σήμερα. Όμως όχι μόνο στους νόμους αλλά και στην πράξη στις σοσιαλιστικές κοινωνίες οι γυναίκες ήταν πολύ πιο χειραφετημένες, αφού δεν εξαρτιόνταν οικονομικά ούτε από τον άντρα τους ούτε από κάποιο αφεντικό. Δεν παρατηρούνταν δηλαδή το φαινόμενο μια γυναίκα να δέχεται κακοποίηση και να μένει στο σπίτι μαζί με τον άντρα κακοποιητή της επειδή σε διαφορετική περίπτωση δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει τα προς το ζειν. Αλλά και στη χώρα μας, το κομμουνιστικό κόμμα εκ των θεμελίων του αντιμετώπιζε ισότιμα τις γυναίκες, σε εποχές πολύ διαφορετικές μάλιστα από ότι σήμερα.

Στην ερώτηση λοιπόν αν η εκμεταλλευτική η σεξιστική και η κακοποιητική συμπεριφορά στο χώρο της εργασίας ή στο χώρο της άθλησης ή και γενικότερα στην κοινωνία έχει ιδεολογικό πρόσημο, για εμένα η απάντηση είναι ναι. Τα αστικά κόμματα, η δεξιά και ειδικότερα η ακροδεξιά, ιδεολογικά ταυτίζεται με συντηρητικές αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας, για τα δικαιώματα στην εργασία, για μια σειρά από ευαίσθητα ζητήματα. Βέβαια δεν σου λέει ο δεξιός «πήγαινε να βιάζεις παιδάκια», αλλά στη δεξιά λογική ανήκει η αντίληψη ότι για το βιασμό φταίει και το θύμα επειδή μπορεί να ήταν ντυμένο προκλητικά ή από δεξιούς κυρίως θα ακούσεις τα περισσότερα «ναι μεν αλλά» για την υπόθεση της Μπεκατώρου. Ακριβώς όμως επειδή η δική μας η ιδεολογία είναι αντίθετη σε τέτοιες αντιλήψεις και θέλει να πάει την κοινωνία μπροστά (και όταν λέω δική μας εννοώ την κομμουνιστική), ακριβώς για αυτό όταν κάποιος εκφράζεται και εκφράζει αυτήν την ιδεολογία πρέπει και να την εφαρμόζει στο μέτρο του δυνατού και στην πράξη, διαφορετικά διαπράττει διπλό σφάλμα και εκθέτει όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και τον χώρο με τον οποίο ιδεολογικά [θέλει να] συνδέεται.

Πάντως, καλό θα ήταν όλοι όσοι με αφορμή τα όσα ακούστηκαν για τον Κιμούλη βγαίνουν από τα ρούχα τους, να έχουν την ίδια ευαισθησία για όλα τα περιστατικά εργοδοτικής ασυδοσίας που τείνουν να γίνουν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση και να μην είναι ευαίσθητοι κατά περίπτωση. Αντίστοιχα και από την πλευρά μας ως άτομα, να μη δικαιολογούμε συμπεριφορές στους «δικούς μας» (όχι ότι ο Κιμούλης είναι ΚΚΕ ή Κομμουνιστής, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει κάπως πλησιάσει αυτόν το χώρο) που δεν θα δικαιολογούσαμε στον ιδεολογικό μας αντίπαλο. Να μην αναζητάμε ελαφρυντικά κατά περίπτωση, ανάλογα δλδ σε ποιο ιδεολογικό χώρο ανήκει ο ένας ή ο άλλος, γιατί ακριβώς εξαιτίας της ιδεολογίας μας η όποια υπέρβαση έχει περισσότερο βάρος.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Κάνε μου λιγάκι block

Είχα πριν από λίγο καιρό γράψει ένα άρθρο με τίτλο “No politica και η ελευθερία της έκφρασης ως ανέκδοτο». Προς το τέλος του άρθρου ανέφερα κάποιους προβληματισμούς σε σχέση με τη δύναμη που έχουν τα social media να προωθούν, να επιτρέπουν ή να μπλοκάρουν πράγματα με ένα και μόνο κλικ. Να μπορούν πχ με ένα κλικ να κατεβάσουν ένα site το οποίο για κάποιον άνθρωπο αποτέλεσε έργο ζωής (πχ ένα blog ή ένα κανάλι στο facebook) ή να μπορούν να μπλοκάρουν, με την μια ή την άλλη πρόφαση, μια άποψη, μια ιδέα, ένα κάλεσμα σε δράση κλπ.

Πριν από μερικές μέρες, όταν έκοβαν όλα τα social media τους λογαριασμούς του Τραμπ κάποιοι ήταν πολύ χαρούμενοι, προσωπικά όλο αυτό με προβλημάτισε πάρα πολύ. Για εμένα έγινε αντιληπτό ως μια επίδειξη δύναμης, από την πλευρά των social media, έστω και αν δεν δρούσαν απολύτως αυτόβουλα[1]. Κάθε πράγμα βέβαια μπορεί να χρησιμεύσει για να βγουν τα απαραίτητα συμπεράσματα, και τα τρια κύρια συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε από το γεγονός είναι:

  1. Αν μπορούν να κάνουν αυτού του επιπέδου τη λογοκρισία στον πρόεδρο των ΗΠΑ, ένα δηλαδή συστημικό σύμβολο, φανταστείτε τι μπορούν να κάνουν σε αντισυστημικούς φορείς και οργανώσεις. Δεν ισχυρίζομαι ότι θα κόβουν κάθε λέξη που θα γράφεται, όμως όταν θα χρειαστεί και όταν θα υπάρχει λόγος, τα social media δεν θα ειναι στη διάθεση του λαού αλλά στη διάθεση της πλουτοκρατίας να τα χρησιμοποιήσει όπως αυτή θέλει.
  2. Πόσο μικρή σημασία έχουν τελικά τα πρόσωπα και οι όποιοι θεσμοί, και πόσο περιορισμένη είναι η εξουσία τους, όταν αυτοί που ασκούν την πραγματική εξουσία αποφασίσουν ότι δεν τους χρειάζονται πια. Και δεν εννοώ τους Ιλουμινάτι και λοιπές βλακείες, αλλά τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, τα οποία κάθε φορά βρίσκονται πίσω από τους πολιτικούς και σε μεγάλο βαθμό τους ελέγχουν.
  3. Το πως ενα ολόκληρο πολιτικό σύστημα, σάπιο μέχρι το μεδούλι, προσπαθεί χρησιμοποιώντας τον Τραμπ σαν αποδιοπομπαίο τράγο, να ξεπλύνει τις χιλιάδες αμαρτίες του, διώχνοντας υποτίθεται τον τύραννο για να έρθουν τώρα οι φρεσκαδούρες να αποκαταστήσουν την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Και πραγματικά στα …… μου για τον Τραμπ, όμως οι εξελίξεις έρχονται να επιβεβαιώσουν τους όποιους φόβους μου. Αναφέρομαι στο μπλοκάρισμα από το Facebook του κείμενου των 870 πανεπιστημιακών που τάσσονται κατά της πανεπιστημιακής αστυνομίας (υπάρχουν βέβαια μυριάδες παραδείγματα ακόμα). Καλό θα ήταν λοιπόν, όλα αυτά να τα έχουμε στο μυαλό μας και να γνωρίζουμε από πριν τα όποια όρια της δράσης μας μέσα στον κυβερνοχώρο (από καιρό ήθελα να τη χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη), γιατί βλέπω σε κάποιους ανθρώπους μια ψευδαίσθηση για τις δυνατότητες των social media ως μέσου λαϊκής παρέμβασης και πολιτικής επιρροής.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)


[1] Γιατί πίσω από αυτή την κίνηση βρίσκονταν οργανωμένα συμφέροντα που θεωρούν ότι ο κύκλος του Τραμπ έκλεισε, καθώς και πολιτικοί του αντίπαλοι εντός και εκτός του κόμματος του

Αρέσει σε %d bloggers: