Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Ο λόγος για τον Αθανάσιο Καλογερίδη, αρνητή των εμβολίων (και της θεωρίας της εξέλιξης) και γιατρό, ο οποίος είναι ένας ακόμη από τους ήρωες του αντιεμβολιαστικού κινήματος. Μερικές φορέες ο καλύτερος τρόπος να ξεμπροστιάσεις κάποιον είναι να αφήσεις τον ίδιο να μιλήσει, παραθέτω μερικά αποσπάσματα από τη σελίδα του στο facebook και ας βγάλει ο κάθε ένας τα συμπεράσματα του.

«Kalogeridis Athanasios2 Μαρτίου 2020 ·Είμαστε μόνοι όπως είμασταν άλλωστε πάντα. Πριν 2500 χρόνια σώσαμε τα τομαρια των Ευρωπαιων χωρίς να το ξέρουν απο τις ορδες των Περσών. Σήμερα είμαστε εδώ να τους σώσουμε και πάλι και να τους αποδείξουμε ότι όσα όπλα και να έχουνε όσο προηγμένα και να είναι όσο περισσότερο στρατό και να έχουνε ΔΕΝ έχουν κάτι που εμείς οι Λίγοι Ελληνες είχαμε έχουμε και θα έχουμε. ΨΥΧΗ και ΠΙΣΤΗ. Με αυτά και πάλι θα κάνουμε το καθήκον όπως το κάναμε αμετρητες φορές ¨ΟΧΙ βέβαια για αυτούς αλλά ΓΙΑ εμάς, για τα παιδιά μας για τους γέροντες γονείς μας. Για αυτό όσοι δεν πιστεύουν στα ιδανικά της πατρίδας και της σημαίας ας κάτσουν απλά ήσυχοι στην άκρη. Εαν μπούν μπροστα θα περάσουμε απο πάνω τους. Τέθηκε θέμα Εθνικής Ασφάλειας. Η πατρίδα καλεί και εμείς θα είμαστε όταν μας φωνάξει εκεί. Αν φοβόμαστε? Όποιος πεί ότι δεν φοβάτε η Θεός είναι ή μεγάλος ψεύτης. Αλλά ο φόβος θα μας κάνει καλύτερους και πιο προσεκτικούς μαχητές. Είναι ο υγιής φόβος που οδηγεί στην Δόξα. Ο ΘΕΟΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ…»»

«»Kalogeridis Athanasios commented on a link.25 Απριλίου 2015 ·Η θεωρία της εξέλιξης είναι όπως το λέει και η λέξη μια θεωρία χωρίς να σημαίνει ότι ισχύει. Η θρησκεία είναι επίσης μια θεωρία. Στην πρώτη κυριαρχεί η τύχαιότητα στην δεύτερη ο σκοπός. Όποια και από τις δύο και εάν ακολουθήσεις απαιτείται η λέξη πίστη. Εγώ σαν Μοριακός Γενετιστής μόνο τυχαιότητα δεν βλέπω στην μελέτη των χιλιάδων μοριακών μηχανισμών που διενεργούνται ταυτόχρονα σε κάθε στιγμή μέσα σε ένα κύτταρο. Και όταν αδυνατούμε να κατανοήσουμε την μη τυχαία αλληλουχία γεγονότων που συμβαίνουν σε ένα κύτταρο πώς θέλουμε να κατανοήσουμε τον μηχανισμό με τον οποίο λειτουργεί απροσκοπτα εδώ και δισ χρόνια το σύμπαν. Πολλοί αναφέρουν ότι η κίνηση απο την τάξη στην αταξία σημαίνει ότι δεν υπάρχει Θεός. Καλό θα ήταν να σκεφτούμε ότι εμείς μπορούμε να δούμε μόνο ένα μικρό απειροελάχιστο σημείο της θεατρικής σκηνής που παίζεται το έργο της ζωής. Σκέφτηκε ποτέ κανείς από όλους αυτούς τους αγνωστικιστές ότι αυτό που εμείς βλέπουμε και θεωρούμε ώς αταξία ίσως είναι ένα μικρό κομμάτι μιας απέραντης τάξης που δεν μπορούμε να συλλάβουμε γιατί δεν το βλέπουμε. Άλλωστε εάν σε έαν μυρμήγκι έλεγε κάποιος για την ύπαρξη μας δεν θα τον πίστευε γιατί παρόλο που μπλέκεται στα πόδια μας καθημερινά εντούτοις είμαστε τόσο άπειροι για αυτό που δεν μπορεί να μας δεί με τα όργανα αντίληψης του χώρου που του έχει δώσει ή φύση. Το ίδιο λοιπόν μπορεί να συμβαίνει και με έμας για αυτό ας είμαστε ταπεινοί και να μην λέμε μεγάλα λόγια. Ερευνήστε καθημερινά και όλα σιγά σιγά αποκαλύπτονται.»

«»Kalogeridis Athanasios commented on a link.2 Μαΐου 2015 ·Τελικά ευτυχώς ελάχιστοι συμπατριώτες μας μόλις πάνε στο εξωτερικό και λιγδώσει το έντερο όπως έλεγαν οι παλιοί ξαφνικά παθαίνουν αμνησία ξεχνούν ποιοί είναι και από που προέρχονται και αρχίζουν να μιλάνε για την Ελλάδα την πατρίδα τους σαν να μιλάνε για μια ξένη πρός αυτούς χώρα. Και μην μου πείτε ότι κάνουν από πίκρα απλά τώρα που βολεύτηκαν κουνάνε το δάκτυλο. Ευτυχώς όμως όπως είπα και πρίν είναι λίγοι. Έχοντας λοιπόν τις καταθέσεις που έχετε κυρια Ξαφά είναι γελοίο και μόνο που μιλάτε για λιτότητα και επιλογές και μας κουνάτε το δάκτυλο εκ του ασφαλούς. Εσείς όμως όπως και αρκετοί άλλοι «πατριώτες» αυτής της χώρας προχωράτε με θράσος ακόμα παραπέρα και λέτε με υπερηφάνια ότι αποσύρατε όλες σας τις καταθέσεις από την Ελλάδα αποδυναμώνοντας την και εμείς θα πρέπει να σας πούμε μπράβο καλά κάνατε? ¨ΟΧΙ κυρία Ξαφά θα σας πούμε ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ εσείς και οι όμοιοι σας και να πάτε να μείνετε εκέι όπου πήγατε γιατί κάτι παράσιτα σας και εσας κατέστρεψαν αυτή τη χώρα υπογείως και μετά πήδηξαν από το πλοίο και άφησνατο κοσμάκη να βγάλει το φίδι απο την τρύπα. Σας το ξαναλέω λοιπόν ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΠΕΡΑ ΕΑΝ ΕΧΕΙ αν και για όλους εσας μάλλον ευχή σας δίνω παρά βρισιά.»

«Kalogeridis Athanasios commented on a link.6 Ιουλίου 2015 ·Τι λές μωρή πεινασμένη που μέχρι πρίν απο μερικά χρόνια ερχόσασταν στην Ελλαδα για να βγάλετε ένα κομμάτι ψωμί και είσασταν οι περιπλανώμενοι γύφτοι της Ευρώπης. Ξέρεις μωρή τον καιρό που σαν κυνηγούσαν για τις ιδέες σας περί ελευθερίας στην χώρα σου που βρίσκανε καταφυγιο οι συμπατριώτες σου. Εδώ σε αυτή τη χώρα την Ελλάδα που τώρα θέλεις να φύγει από το Ευρώ. Εμείςρε ηλίθια πολωνέζα μπορεί να φύγουμε απο το Ευρώ εσείς όμως είσσασταν και θα παραμείνετε τελικά οι υπηρέτες των Γερμανών για να μηνπώ κάτιάλλο χειρότερο. Άλλωστε από την εποχή του Β’ΠΠ είσασταναυτοί που γυάλιζαν τα παπούτσια των Γερμανικών σκουλικιών. Άντε ρε Βάρβαροι στα δέντρα σας..»

Λάδι σε μουσαμά

Πολύ καλός ζωγράφος …

… δείτε πόσο όμορφο έκανε το μήλο, τόσο λαχταριστό

Και το τσαμπί το σταφύλι με τις μαβιές ρόγες σα να έχει βγει μόλις από δροσερό νερό

Τα μανταρίνια έτοιμα να εκτοξεύσουν το «θυμό» τους

Πόσο ζωντανά χρώματα αλήθεια… τόσο που αποδίδουν τα φυσικά αρώματα

Τα πινέλα στάζουν χυμούς… και όλα αυτά έχοντας μπροστά του μοναχά ένα πανέρι με σκονισμένα πλαστικά φρούτα

Pop εμβατήριο

Τελείωσε ο πόλεμος …

Ίσα που πρόλαβες να μπεις στη μάχη

Ίσα που πρόλαβες να μυρίσεις το μπαρούτι

Τελείωσε ο πόλεμος

Και πάνω στις λασπωμένες διαδρομές υπάρχουν πατημασιές από άρβυλα και ερπύστριες

Καθάρισαν οι καπνοί

Και φαίνονται εκεί στο βάθος οι ανεμόμυλοι

Οι έλικες τους περιστρέφονται στο ίδιο σημείο όπως κάνανε πάντα

Όμοια με τα αστέρια του ουρανού

Τελείωσε ο πόλεμος πριν καν αρχίσει

Και τώρα υπογράφονται οι συνθήκες

Απάνω σε ανακυκλωμένο χαρτί

Ήταν μικρός πόλεμος

Δε καταστράφηκαν αυτοκρατορίες

Δεν είχε εκατομμύρια νεκρούς

Δεν θα μιλάει κανείς για αυτόν μετά από εκατό χρόνια

Δεν θα απαγγέλουν ποιήματα τα παιδιά σε σχολικές εορτές

Ήταν σαν να μην έγινε

Και τίποτα δεν θα αλλάξει

Κανείς δεν πήρε από κανέναν τίποτα

Ήτανε λες και τα άρματα απλά ήθελαν να ξεσκουριάσουν

Πράγμα διόλου απίθανο

Τελείωσε ο πόλεμος

Και σαν τους θεατρίνους μετά την παράσταση

Θα βγάλουν οι στρατηγοί τις στολές τους

Θα φυλαχτούν τα λάβαρα

Και το πρωί όλοι θα πάνε κανονικά στις δουλειές τους

Φόρτος

Φόρτος


Αποκαμωμένος ανέβαινε την ανηφοριά κάποιος γκριζοντυμένος γέροντας

Στην πλάτη του είχε ένα δεμάτι ξύλα

Το πρόσωπο του ήταν ανάγλυφο απ΄το χρόνοκαι η ζέστη της καλοκαιρινής ημέρας είχε γεμίσει τις ρυτίδες του με ιδρώτα κάνοντας τες να μοιάζουν με ποτάμια πάνω στο χάρτη

Από την άλλη μεριά έρχονταν και τον συνάντησε ένας νέος άνθρωπος με κοντό μαύρο μαλλί που φόραγε ένα ξέζωστο πουκάμισο και ένα μαύρο παντελόνι

Το πρωί το είχε ζώσει το πουκάμισο μα περπατώντας για πολύ ώρα στην εξοχή όλη η συμμετρίατου είχε χαθεί για χάρη μιας γοητευτικής ακαταστασίας, έτσι κάπως ένιωθε κιόλας

Βλέποντας τον παππού κουρασμένο και αφού τον χαιρέτησε τον ρώτησε άμα ήθελε να τον βοηθήσει, να πάρει εκείνος το δεμάτι να το κουβαλήσει

Μα ο γέρος – όμοιος με αντίστροφο Άτλαντα- του απάντησε πως τούτο το δεμάτι το φορτώνει σιγά σιγά μια ζωή με ξυλαράκια και πως άμα του το πάρει τι θα του μείνει εκείνου;

Χαμογέλασε ο ένας στον άλλο χωρίς να πουν περισσότερα

Συνέχισε ο γέρος να ανηφορίζει αγκομαχώντας

Ο νέος, έκανε μερικά βήματα και κοντοστάθηκε για να μαζέψει ένα μικρό ξυλαράκι που ήτανε πεσμένο στο χωματόδρομο

Απελευθερωτής

Ετούτο το μικρό χωράφι

Ετούτο το λίγο χώμα

Που έχει μπει κάτω απ τα νύχια σου

Μέσα στους πόρους του δέρματος σου

Στα μαλλιά σου 

Στα γένια σου

Έχει κάνει πάνω σου τσίπα

Όπως τσίπα κάνει στο γέρο ναυτικό το θαλασσινό αλάτι

Από τούτο το μικρό χωράφι έβλεπες τους σταυροφόρους να προχωράνε

Όσο εσύ χτυπούσες τη σκαλίδα σου πάνω στο χώμα και πάνω στις πέτρες

Κάποιοι ήταν ξυπόλυτοι σαν και σένα

Σε κάποιους αναγνώριζες το ίδιο χώμα με το δικό σου

Εκείνοι είχαν κάτι σκουριασμένα δικράνια για όπλα

Κι έκαναν τόσο μεγάλο ταξίδι για να οργώσουν ξένους τόπους

Άλλοι πάλι βαστούσαν μεγάλα σπαθιά που αστράφτανε στον ήλιο και σε στραβώνανε

Όπως σε στραβώνει ο χωματένιος σου ιδρώτας που κυλάει στα μάτια

Εκείνοι πήγαιναν για να ποτίσουν το χώμα

Με το δικό τους αίμα ή με του εχθρού

Πιο πίσω πόρνες και παρατρεχάμενοι

Άλλοι φόραγαν πολύχρωμα ρούχα

Άλλοι τραγουδούσαν και χόρευαν σα να πήγαιναν σε γιορτή

Τώρα περισσότερο έβλεπες γαιδάρους παρά άλογα

Φορτωμένους με κατσαρολικά και άλλα ταπεινά πράγματα που χτύπαγαν σαν ντέφια

Σε τούτες τις μεγάλες αμαρτίες δεν μπορούσες να ακολουθήσεις και ούτε ήθελες

Όμως υπήρχε μια ατιμία που σου έτρωγε και εσένα τα σωθικά

Μια κόκκινη τριανταφυλλιά στον κήπο του γείτονα

Και παρακαλούσες εκείνος να ακολουθήσει τους σταυροφόρους

Και με το χώμα της μαζί να την πάρεις και να τη φέρεις στο δικό σου χωράφι

Πριν μαραθεί και πριν πεθάνει

Και πριν τα αγριόχορτα της κρύψουν τον ήλιο

Μόνο είσοδος

Μόνο είσοδος

Δεκάδες μικρά μονοπάτια…

Χάνονται στο δάσος

Δεν είναι ότι πηγαίνουνε κάπου

Υπάρχουν μονάχα για να τα ακολουθήσεις και να χαθείς

Ανάμεσα σε γέρικα δέντρα

Σε μικρούς λόφους

Μέσα από λαγούμια και ακανθωτούς θάμνους

Πίσω από μεγάλους μονόλιθους

Δεν υπάρχει άλλη πλευρά

Το δάσος ποτέ δεν τελειώνει

Απλά ακολουθείς τα μονοπάτια του

Που αργότερα χορταριάζουν και χάνονται

Και σε καταπίνει ολόκληρο

Ο επιβάτης

Το τρένο έφτασε στον τερματικό σταθμό

Γυναίκες και άνδρες κατέβασαν τις βαλίτσες τους και άρχισαν να απομακρύνονται

Σε 15 λεπτά είχανε μείνει εκεί γύρω λίγοι άνθρωποι, ήταν το τελευταίο δρομολόγιο

Ένας κύριος με γκρι καπέλο κάθονταν ακόμη μέσα στο τρένο απ την πλευρά του παράθυρου

Κανείς δεν φαίνονταν να τον προσέχει

Φορούσε ένα καρό σακάκι, ασορτί χρωμα με το καπέλο

Κρατούσε ένα μπαστούνι που τώρα το είχε ακουμπισμένο στα δυο του πόδια

Ήταν φεγγαροπρόσωπος, καλοξυρισμένος, έμοιαζε καλοσυνάτος

Κάποια φώτα έκλεισαν

Ο κύριος δεν έδειχνε να το προσέχει

Τώρα όλος ο σταθμός είχε αδειάσει, είχαν μείνει μόνο οι φύλακες

Ο κύριος κοίταξε το ρολόι του

Χαμογέλασε ελαφρώς και κατέβασε πάλι το μανίκι

Ήταν σα να ήξερε κάτι που δεν το ήξερε όλος ο υπόλοιπος πλανήτης

Πράγματι, μετά από λίγα λεπτά ο σταθμός άρχισε πάλι να απομακρύνεται

Ξάπλωσε το κεφάλι του λίγο πίσω και έκλεισε τα μάτια

Χωρίς μονοπάτι

Κατέληξες στην έρημο από κάτι που είχε ξεκινήσει σαν ταξίδι στην παραλία

Γυάλιζε η άμμος κάτω απ τον ήλιο και φαινόταν υγρή

Τώρα έχει νυχτώσει … κάπου είχες αφήσει τα ρούχα σου να μη μουσκέψουν

Τα βήματα σου έχουν όλα σβηστεί

Δεν υπάρχει μπρός, δεν υπάρχει πίσω

Είναι σαν το διάστημα που δεν υπάρχει το πάνω και το κάτω

Θα ορκιζόσουν ότι κάποτε υπήρχε θάλασσα εδώ

Το μαρτυρούν και οι σκουριασμένες αλυσίδες που έχουν δεθεί γύρω στα πόδια σου

Κάποτε με αυτές οι Πέρσες μαστιγώναν τα νερά

Τώρα νύχτωσε

Υπάρχουν μόνο τα αστέρια

Ούτε πάνω, ούτε κάτω, ούτε μπρός, ούτε πίσω

Ολα το ίδιο ίδια όλα το ίδιο απέραντα

Βλασφήμια

Είναι κάτι μέρες που το χω ανάγκη να κλέψω απ’ τους θεούς

Το χρυσόμαλλο δέρας, τα μήλα των Εσπερίδων, την ωραία Ελένη

Να γίνω αδερφός με τον Προμηθέα, τον Τάνταλο, τον Σίσυφο

Αδερφός στο μαρτύριο τους, αδερφός στην επιθυμία τους

Γιατί δεν ξέρω ποια είναι πιο μεγάλη τιμωρία αλήθεια

να σου κόψουν το χέρι επειδή το άπλωσες ή να το χεις δεμένο;

Τραγικός ήρωας ή σκέτα τραγικός;

Και να θέλουν να κρυφτούν δεν μπορούν, και αυτή τη φορά δεν πρόκειται για ματατζήδες. Σοβαρό ατύχημα συνέβη μπροστά στη βουλή όταν μοτοσικλετιστής συγκρούστηκε με περιπολικό. Αυτόπτης μάρτυρας που βρέθηκε στη σκήνη φωνάζει ότι το περιπολικό ευθύνεται για το ατύχημα μόνο για να εισπράξει προσβολές από τα παριστάμενα «όργανα της τάξης» και πρόστιμο. Όχι ότι χρειάζεται αυτόπτης μάρτυρας για να μας επιβεβαιώσει αυτό που βιώνουμε καθημερινά όσοι οδηγάμε, δηλαδή την αστυνομία να περνάει με το παραμικρό και χωρίς λόγο κόκκινα φανάρια ή να κάνει άλλες τροχαίες παραβάσεις. Να σημειωθεί πως οι αστυνομικοί που έσπευσαν στο σημείο δεν φορούσαν προστατευτική μάσκα.

  • Τροχονόμος φωνάζει «διώξε τον να μη λέει χαζομάρες»
  • Μάρτυρας «Μα το παιδί…»
  • Τροχονόμος φωνάζει «ασε το παιδί, εσύ φοράς το κράνος σου; Σήκω φύγε από ‘δω, εξαφανίσου!»

Ασχέτως αν φορούσε η δεν φορούσε κράνος ο διερχόμενος μοτοσυκλετιστής, έχει κάθε δικαίωμα ως μάρτυρας να καταθέσει τη μαρτυρία του, ακόμα και στο δικαστήριο αν χρειαστεί. Τα όργανα τουν «νόμου και της τάξης», όμως, έχουν διαφορετική άποψη και είναι οι πρώτοι που δεν σέβονται το νόμο όπως ξεκάθαρα φαίνεται και στο βίντεο. Με τα όσα βλέπουμε καθημερινά δεν δικαιολογείται κανείς να έχει αυταπάτες για το ρόλο της αστυνομίας και το ήθος μιας μεγάλης μερίδας αστυνομικών. Ευτυχώς που υπάρχουν τα κινητά, αν και δε δείχνουν να πτοούνται ούτε και με όλες αυτές τις αποκαλύψεις, τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αστυνομία.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

ΥΓ: Τελικά ο μοτοσικλετιστής είναι νεκρός, η οικογένεια του θύματος δηλώνει ότι θα δωρίσει τα όργανα του και καλεί τους μάρτυρες να εμφανιστούν. Πηγή

Αρέσει σε %d bloggers: