Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Παράλληλα σύμπαντα

Παράλληλα σύμπαντα

Μου είπες πως μένεις σε άδειο σπίτι

Μα εγώ το βλέπω γεμάτο έπιπλα, καναπέδες, τηλεοράσεις.

Δεν μπορείς καν να  το πεις λιτό

Και το μπαλκόνι σου, μου λες, βλέπει στο σκουπιδότοπο

Όμως έξω βλέπω θάλασσα και μαγαζιά και φωνές

Φωνές που ακούγονται χαρούμενες

Λες κάτι γίνεται με το θόρυβο τη νύχτα που δεν σε αφήνει να κλείσεις μάτι

Όμως το μόνο που ακούγεται αργά το βράδυ είναι ο παφλασμός των κυμάτων

Κάτι που σίγουρα σε νανουρίζει

Δεν ξέρω φίλε μου γιατί συνεχώς διαμαρτύρεσαι

Δεν καταλαβαίνω γιατί έχεις όλα αυτά τα προβλήματα

Μήπως λίγο υπερβάλεις;

Εγώ, πάντως, μια χαρά σε βρίσκω…

Phantom Limb

Phantom Limb

Αυτός ο κόσμος χάνει τα άκρα του

μα για όλους εμάς που ήμασταν εκεί πριν τους πρόσφατους ακρωτηριασμούς

τα μέλη αυτά υπάρχουν ακόμα και μας πονάνε

κάθε που πιάνουν τα κρύα και οι συννεφιές

Είναι κάτι παραπάνω απο αναμνήσεις,

σαν τα φαντάσματα

υπάρχουν και μας στοιχειώνουν

κι όταν ξεχνιόμαστε

το πρωί καμιά φορά που πρωτοξυπνάμε

νιώθουμε ακόμη πως είμαστε ολάκεροι

μέχρι να κάνουμε πως θα σηκωθούμε

και βιώσουμε την ανημπόρια μας

Πέφτουμε έτσι όπως πέφτει ο κόσμος και σπάει

και σηκωνόμαστε

όπως και πριν άλλοι απο εμάς εσηκώθηκαν

και όπως θα σηκωθούνε και άλλοι μετά απο μας

να κάνουν και εκείνοι δυο τρια βήματα πριν σπάσουν

και ίσως κάποτε να διαπιστωθεί αν τελικά αυτός ο κόσμος

είναι το νεογνό που μαθαίνει τώρα σιγά σιγά, στα πρώτα του βήματα

ή ο ξεμωραμένος γέρος στα στερνά του

Index Librorum Prohibitorum

Index Librorum Prohibitorum

Λέω κάτι να σώσω απ τα ποιήματα

Μα τι να κρατήσω;

Το κάθε ένα τους περιγράφει και ένα ναυάγιο

ή κάποια επιστολή που δεν απαντήθηκε

ή ένα ταξίδι που δεν έγινε

Απ αυτά όλα τι να σώσω;

Άμα δεν είχαν γραφτεί ποτέ ίσως και να ‘χε γίνει το ταξίδι ή αν είχε γίνει το ταξίδι ίσως ποτέ να μη γράφονταν

Ας υπήρχε στη θέση τους μια κάρτ ποστάλ

Τουλάχιστον, αν ήταν πιο παλιά θα μπορούσα να τα βάλω σε κούτες και να τα πουλήσω σε κάποιο παλαιοπωλείο

Θα φιγουράριζαν ανάμεσα στις άλλες αντίκες

Κάποιος κύριος θα τα ξεσκονίζε μαζί με τα κομοδίνα και τα γραμμόφωνα

Μέχρι να γίνουν και εκείνα σκόνη και να αποσυντεθούν

Και μετά όλα να σωριαστούν σε ένα αμμόλοφο

κόκκοι από χρήσιμα πράγματα και άχρηστα

Χρήσιμα όπως είναι για παράδειγμα τα κομοδίνα

Και άχρηστα όπως είναι για παράδειγμα τα ποιήματα

Σκάλωμα

Σκάλωμα

Εκεί στο λαμπερό ήλιο στέκεις σαν τον υπνοβάτη και περιμένεις. Η ελπίδα είναι ζωγραφισμένη στα μάτια σου, πατάει πάνω σε ένα σαρκαστικό χαμόγελο, δυο διαφορετικές εκφράσεις στο ίδιο πρόσωπο.

Μη δίνεις ραντεβού με το φεγγάρι το καταμεσήμερο, όσες φορές και αν σου πει πως θα ‘ρθει δεν θα ‘ναι εκεί. Σου έχουν πάρει τις νύχτες … σου έχουν πάρει τις νύχτες.

Σταγόνες ιδρώτα και σταγόνες που δεν είναι ιδρώτας κυλούν στο μάγουλο σου και ύστερα χάνονται ανάμεσα σε γκρίζα δάση. Τις γεύεσαι, είναι αλμυρές όπως το θαλασσινό νερό, για αυτό και δεν σε ξεδιψάνε.

Ακουμπάς πάνω στην κουπαστή και κοιτάζεις τη θάλασσα, όχι κουπαστή πλοίου μα τα ασημένια κάγκελα του μπαλκονιού σου. Έχεις αγκυροβολήσει και εσύ και ο ήλιος , το φεγγάρι κάπου μακριά σου πίνει κρασί έχοντας για κούπα ένα πηγάδι.

Το φεγγάρι δεν ξέρει κολύμπι και τα απλωμένα σεντόνια σου όσο και αν τα φουσκώνει ο άνεμος δεν είναι πανιά. Δεν θα έρθει η νύχτα και έτσι δεν θα ξημερώσει καινούρια μέρα, το φανερώνουν πια και τα μάτια σου.

Της Ελλάδος τα παιδία

Της Ελλάδος τα παιδία

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στους ίσκιους

Πηχτούς ίσκιους, βρώμικους ίσκιους

Κι αν τύχει και το όνομα τους ακουστεί

Μπορεί και να μην είναι για καλό

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στους θάμνους

Πυκνούς θάμνους, αγκαθωτούς θάμνους

Κι αν τύχει και ένα τους πετάξει έξω απ τα φυλλώματα

Ίσως το λαβώσει κάποιο δίκανο

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στην άμμο

Υγρή άμμος, κρύα άμμος

Η θάλασσα τους βρέχει τα πόδια

Εκείνα δεν κρυώνουν πια …

με γυρισμένη την πλάτη τους μας κοιτάνε στα μάτια.

Της Ελλάδος τα παιδιά κρύβονται στο χώμα

Της Ελλάδος τα παιδιά έχουν μαχαιριές

Της Ελλάδος τα παιδία έχουν νερό στους πνεύμονες

Της Ελλάδος τα παιδιά τα ακούμε όταν πια δεν μπορούν να φωνάξουν

Της Ελλάδος τα παιδία δεν έχουν πατρίδα δεν έχουν εθνικότητα δεν έχουν θρησκεία

Απλά εδώ με τον έναν ή τον άλλο τρόπο … κατέληξαν

Μετοχή

Πόσο κοστίζει η ζωή αναρωτήσου

έχει αξία όση της δίνει η γροθιά και η φωνή σου

Πόσο στοιχίζει η ζωή αναρωτήσου

σώπασε ή φώναξε, ξύπνα ή κοιμήσου

Πόσο αξίζει η ζωή αναρωτήσου

στόν όποιο δρόμο σου, δεν είσαι μόνος σου, όλο τον κόσμο παίρνεις μαζί σου.

Το κείμενο που επισυναπτω είναι η μεταπτυχιακή μου εργασία με τίτλό «Αλλοτρίωση και εξορθολογισμός: ο Μαρξ και ο Βέμπερ για τη Νεωτερικότητα»

Αυτοεκπληρούμενη προφητεία


O Οιδίποδας είχε μόλις λύσει τον γρίφο της Σφίγγας και για το κακό που της έκανε εκείνη τον καταράστηκε με μόλις ένα χρησμό


«Μου πήρες ότι πολυτιμότερο είχα, τώρα, θνητέ, μάθε και εσύ ότι θα χάσεις ό’τι ακριβώς θεωρείς πιο δεδομένο»


Και σαν τα είπε αυτά το θηρίο βούτηξε στο κενό


Πέρασαν τα χρόνια και ο ήρωας δικαίωσε το μύθο του κατά γράμμα
Ένα πράγμα μοναχά δεν μπορούσε να καταλάβει


Ύστερα από όλα που είχε χάσει ποιο άραγε ήταν εκείνο που θεωρούσε πιο δεδομένο;
Τον πατέρα, τη μάνα, την τιμή του, το βασίλειο του;


Είχε βγει αληθινός ο χρησμός ή όχι; Κι αν όχι τι ήταν το πιο δεδομένο που είχε ακόμη και έπρεπε να το χάσει;


Κάποιια στιγμή με τα πολλά το βλέμμα του έλαμψε, ίσως από εξυπνάδα, ίσως από τρέλα, ποιά η διαφορά;


«Σκέφτηκα τι θα ολοκληρώσει την κατάρα μου» φώναξε, κι αμέσως με τα ίδια του τα χέρια έμπηξε τα νύχια του στα μάτια του και τυφλώθηκε… και μαζί με την όραση του έχασε και τα λογικά του


… αλίμονο όμως, δεν ήταν σίγουρος αν λυτρώθηκε… και ούτε θα σιγουρεύονταν ποτέ


Ίσως αν είχε ακόμη τρόπο να δει, θα καταλάβαινε ότι ήταν πια ένας άνθρωπος χωρίς ίσκιο … ή μήπως ένας ίσκιος χωρίς άνθρωπο;

Ο λόγος για τον Αθανάσιο Καλογερίδη, αρνητή των εμβολίων (και της θεωρίας της εξέλιξης) και γιατρό, ο οποίος είναι ένας ακόμη από τους ήρωες του αντιεμβολιαστικού κινήματος. Μερικές φορέες ο καλύτερος τρόπος να ξεμπροστιάσεις κάποιον είναι να αφήσεις τον ίδιο να μιλήσει, παραθέτω μερικά αποσπάσματα από τη σελίδα του στο facebook και ας βγάλει ο κάθε ένας τα συμπεράσματα του.

«Kalogeridis Athanasios2 Μαρτίου 2020 ·Είμαστε μόνοι όπως είμασταν άλλωστε πάντα. Πριν 2500 χρόνια σώσαμε τα τομαρια των Ευρωπαιων χωρίς να το ξέρουν απο τις ορδες των Περσών. Σήμερα είμαστε εδώ να τους σώσουμε και πάλι και να τους αποδείξουμε ότι όσα όπλα και να έχουνε όσο προηγμένα και να είναι όσο περισσότερο στρατό και να έχουνε ΔΕΝ έχουν κάτι που εμείς οι Λίγοι Ελληνες είχαμε έχουμε και θα έχουμε. ΨΥΧΗ και ΠΙΣΤΗ. Με αυτά και πάλι θα κάνουμε το καθήκον όπως το κάναμε αμετρητες φορές ¨ΟΧΙ βέβαια για αυτούς αλλά ΓΙΑ εμάς, για τα παιδιά μας για τους γέροντες γονείς μας. Για αυτό όσοι δεν πιστεύουν στα ιδανικά της πατρίδας και της σημαίας ας κάτσουν απλά ήσυχοι στην άκρη. Εαν μπούν μπροστα θα περάσουμε απο πάνω τους. Τέθηκε θέμα Εθνικής Ασφάλειας. Η πατρίδα καλεί και εμείς θα είμαστε όταν μας φωνάξει εκεί. Αν φοβόμαστε? Όποιος πεί ότι δεν φοβάτε η Θεός είναι ή μεγάλος ψεύτης. Αλλά ο φόβος θα μας κάνει καλύτερους και πιο προσεκτικούς μαχητές. Είναι ο υγιής φόβος που οδηγεί στην Δόξα. Ο ΘΕΟΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ…»»

«»Kalogeridis Athanasios commented on a link.25 Απριλίου 2015 ·Η θεωρία της εξέλιξης είναι όπως το λέει και η λέξη μια θεωρία χωρίς να σημαίνει ότι ισχύει. Η θρησκεία είναι επίσης μια θεωρία. Στην πρώτη κυριαρχεί η τύχαιότητα στην δεύτερη ο σκοπός. Όποια και από τις δύο και εάν ακολουθήσεις απαιτείται η λέξη πίστη. Εγώ σαν Μοριακός Γενετιστής μόνο τυχαιότητα δεν βλέπω στην μελέτη των χιλιάδων μοριακών μηχανισμών που διενεργούνται ταυτόχρονα σε κάθε στιγμή μέσα σε ένα κύτταρο. Και όταν αδυνατούμε να κατανοήσουμε την μη τυχαία αλληλουχία γεγονότων που συμβαίνουν σε ένα κύτταρο πώς θέλουμε να κατανοήσουμε τον μηχανισμό με τον οποίο λειτουργεί απροσκοπτα εδώ και δισ χρόνια το σύμπαν. Πολλοί αναφέρουν ότι η κίνηση απο την τάξη στην αταξία σημαίνει ότι δεν υπάρχει Θεός. Καλό θα ήταν να σκεφτούμε ότι εμείς μπορούμε να δούμε μόνο ένα μικρό απειροελάχιστο σημείο της θεατρικής σκηνής που παίζεται το έργο της ζωής. Σκέφτηκε ποτέ κανείς από όλους αυτούς τους αγνωστικιστές ότι αυτό που εμείς βλέπουμε και θεωρούμε ώς αταξία ίσως είναι ένα μικρό κομμάτι μιας απέραντης τάξης που δεν μπορούμε να συλλάβουμε γιατί δεν το βλέπουμε. Άλλωστε εάν σε έαν μυρμήγκι έλεγε κάποιος για την ύπαρξη μας δεν θα τον πίστευε γιατί παρόλο που μπλέκεται στα πόδια μας καθημερινά εντούτοις είμαστε τόσο άπειροι για αυτό που δεν μπορεί να μας δεί με τα όργανα αντίληψης του χώρου που του έχει δώσει ή φύση. Το ίδιο λοιπόν μπορεί να συμβαίνει και με έμας για αυτό ας είμαστε ταπεινοί και να μην λέμε μεγάλα λόγια. Ερευνήστε καθημερινά και όλα σιγά σιγά αποκαλύπτονται.»

«»Kalogeridis Athanasios commented on a link.2 Μαΐου 2015 ·Τελικά ευτυχώς ελάχιστοι συμπατριώτες μας μόλις πάνε στο εξωτερικό και λιγδώσει το έντερο όπως έλεγαν οι παλιοί ξαφνικά παθαίνουν αμνησία ξεχνούν ποιοί είναι και από που προέρχονται και αρχίζουν να μιλάνε για την Ελλάδα την πατρίδα τους σαν να μιλάνε για μια ξένη πρός αυτούς χώρα. Και μην μου πείτε ότι κάνουν από πίκρα απλά τώρα που βολεύτηκαν κουνάνε το δάκτυλο. Ευτυχώς όμως όπως είπα και πρίν είναι λίγοι. Έχοντας λοιπόν τις καταθέσεις που έχετε κυρια Ξαφά είναι γελοίο και μόνο που μιλάτε για λιτότητα και επιλογές και μας κουνάτε το δάκτυλο εκ του ασφαλούς. Εσείς όμως όπως και αρκετοί άλλοι «πατριώτες» αυτής της χώρας προχωράτε με θράσος ακόμα παραπέρα και λέτε με υπερηφάνια ότι αποσύρατε όλες σας τις καταθέσεις από την Ελλάδα αποδυναμώνοντας την και εμείς θα πρέπει να σας πούμε μπράβο καλά κάνατε? ¨ΟΧΙ κυρία Ξαφά θα σας πούμε ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ εσείς και οι όμοιοι σας και να πάτε να μείνετε εκέι όπου πήγατε γιατί κάτι παράσιτα σας και εσας κατέστρεψαν αυτή τη χώρα υπογείως και μετά πήδηξαν από το πλοίο και άφησνατο κοσμάκη να βγάλει το φίδι απο την τρύπα. Σας το ξαναλέω λοιπόν ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΠΕΡΑ ΕΑΝ ΕΧΕΙ αν και για όλους εσας μάλλον ευχή σας δίνω παρά βρισιά.»

«Kalogeridis Athanasios commented on a link.6 Ιουλίου 2015 ·Τι λές μωρή πεινασμένη που μέχρι πρίν απο μερικά χρόνια ερχόσασταν στην Ελλαδα για να βγάλετε ένα κομμάτι ψωμί και είσασταν οι περιπλανώμενοι γύφτοι της Ευρώπης. Ξέρεις μωρή τον καιρό που σαν κυνηγούσαν για τις ιδέες σας περί ελευθερίας στην χώρα σου που βρίσκανε καταφυγιο οι συμπατριώτες σου. Εδώ σε αυτή τη χώρα την Ελλάδα που τώρα θέλεις να φύγει από το Ευρώ. Εμείςρε ηλίθια πολωνέζα μπορεί να φύγουμε απο το Ευρώ εσείς όμως είσσασταν και θα παραμείνετε τελικά οι υπηρέτες των Γερμανών για να μηνπώ κάτιάλλο χειρότερο. Άλλωστε από την εποχή του Β’ΠΠ είσασταναυτοί που γυάλιζαν τα παπούτσια των Γερμανικών σκουλικιών. Άντε ρε Βάρβαροι στα δέντρα σας..»

Λάδι σε μουσαμά

Πολύ καλός ζωγράφος …

… δείτε πόσο όμορφο έκανε το μήλο, τόσο λαχταριστό

Και το τσαμπί το σταφύλι με τις μαβιές ρόγες σα να έχει βγει μόλις από δροσερό νερό

Τα μανταρίνια έτοιμα να εκτοξεύσουν το «θυμό» τους

Πόσο ζωντανά χρώματα αλήθεια… τόσο που αποδίδουν τα φυσικά αρώματα

Τα πινέλα στάζουν χυμούς… και όλα αυτά έχοντας μπροστά του μοναχά ένα πανέρι με σκονισμένα πλαστικά φρούτα

Αρέσει σε %d bloggers: