Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Σεπτεμβρίου 2012

Απο την εκδρομή μας στην αρχαία Λισσό

Advertisements

Read Full Post »

Προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι ότι η φύση του ανθρώπου είναι να είναι πρόβατο το οποίο για να μπορεί να τα βγάλει πέρα θέλει το βοσκό του, άρα είναι καλό που υπάρχουν άρχοντες και αρχόμενοι στην κοινωνία διότι διαφορετικά θα υπήρχε χάος και νόμος της ζούγκλας.

Δηλαδή αυτό που έχουν επιβάλει οι ίδιοι στην ανθρωπότητα το ονομάζουν «φύση», επειδή έτσι τους βολεύει. Εγώ πάλι λέω ότι όταν ένα πουλί έχει μεγαλώσει στην αιχμαλωσία, άμα του ανοίξεις το πορτάκι και δεν μπορέσει να πετάξει δεν φταίει η «φύση του» αλλά η παραφύση φυλάκιση του.

Για τον άνθρωπο για να το πούμε χοντρά χοντρά υπάρχουν δύο φύσεις, η βιολογική του και η κοινωνική. Η βιολογική είναι αυτή που είναι και δεν μεταβάλλεται τόσο εύκολα και δεν του υπαγορεύει με κανένα τρόπο να μην μπορεί να ζει χωρίς νταβατζήδες[1], όσον αφορά την κοινωνική τώρα, αυτή εξαρτάται από τις εκάστοτε συνθήκες που επικρατούν, άρα δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη παρά μόνο όσο ισχύουν δεδομένες συνθήκες. Πράγμα που σημαίνει ότι για να αλλάξει η φύση αυτή του ανθρώπου που του έχουν χρεώσει οι άρχοντες, πρέπει να αλλάξει και το είδος εκείνο της εκμετάλλευσης που αυτοί επιβάλλουν έχοντας τον να τους υπηρετεί. Όλα αυτά λοιπόν τα λένε επειδή φοβούνται βλέπεις μην αμφισβητήσει ο λαός την εξουσία τους και διεκδικήσει να μάθει να μην χρειάζεται αφεντικά και σαμάρια διότι μετά πάει, πέταξε το πουλάκι για αυτούς τους κύριους κύριους καπιταλιστές.

Από την άλλη, όσο αποδεχόμαστε εμείς τη φύση που μας έχουν χρεώσει, όσο αποδεχόμαστε ως γραμμένο στην πέτρα ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την ελευθερία μας, τόσο θα είμαστε καταδικασμένοι, σαν τον Σύσσσιφο να ανεβάζουμε τον βράχο πάνω στη βουνοκορφή, αυτός να κατρακυλά στην πλαγιά, και εμείς να τον ξανα-ανεβάζουμε εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

Ψυχοφθόρος διαδικασία
Φοβάμαι να ελευθερώσω την ψυχή μου, φοβάμαι τον ουρανό τον γκρίζο που ανοίγεται μπροστά της.
Φώλιασε στο στομάχι μου μέσα και περιμένει να την ταΐσω…
 Με τι να την ταΐσω;
Πείνασε η ψυχή μου και αρχίζει να με τρώει από μέσα, βιαστικά καταπίνω μερικές λέξεις, τις καταβροχθίζει και αυτές πιο γρήγορα απόσο μπορώ να μασήσω.
Δεν χορταίνει, άλλη τροφή της χρειάζεται…
Μου χει γίνει αφόρητη, ζητά από εμένα ότι δεν μπορώ να της δώσω.
Ανοίγω το πορτάκι απ’ το κλουβί της…
«Πέτα μακριά, ακολούθα τις εκπνοές, ξαμολήσου να βρείς ότι αναζητάς!»
Στην θέα της ανοιχτής πόρτας τρομοκρατήθηκε, κούρνιασε στο στομάχι μου και έκλεισε τα φτερά της, την φόβισε φαίνεται ο γκρίζος ουρανός.
Απόμεινα με μια ψυχή που δεν μπορεί να αντέξει ούτε τη σκλαβιά, μα που δεν ξέρει ούτε λεύτερη να ζήσει…
…και εκείνη με ένα σώμα που δεν της άνοιξε το πορτάκι νωρίτερα, όταν ακόμα το ‘λεγε η καρδιά της.
~.~

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Έχουμε και το παράδειγμα των πρωτόγονων κομμουνιστικών κοινωνιών/κοινοτήτων

Read Full Post »

Πάρτο αλλιώς θα βρείς

Είχα πάει τις προάλλες με κάτι φίλους να δω το καινούριο Batman στο Cinema, ξέρετε αυτόν τον πολύ πλούσιο μασκοφόρο που έπιασε το τζόκερ και έκανε την καλή. Αυτός λοιπόν ο Batman είναι από τους καλούς καπιταλιστές, ναι υπάρχουν και τέτοιοι, τουλάχιστον στις ταινίες. Για τον πραγματικό κόσμο…χμ… δεν ξέρω, άμα ρωτήσετε τον Αλέξη θα σας πει ότι υπάρχουν, το ίδιο θα σας πουν και οι δεξιοί/ακροδεξιοί/φασίστες και δε συμμαζεύεται, εκείνοι τους λένε εθνικούς ευεργέτες. Εγώ να σας πω την αλήθεια όσο και αν «I want to believe» δεν τους είδα δεν τους ξέρω.  Κάτι έχω ακούσει για κάποιον που είχε φτιάξει ένα ρολόι τύπου Big Ben, αλλά πιο μικρό, στο χωριό της μάνας μου και για έναν άλλο που είχε φτιάξει ένα σχολειό στο χωριό του πατέρα μου, αλλά άμα είναι να σου πάρουν τα χοντρά από τη μία τσέπη και μετά να σου δώσουν με το άλλο χέρι τα ψιλά για να αγοράσεις ένα σάντουιτς δεν το λες και ευεργεσία, το λες;

Τέσπα αυτός ο Batman είναι καλός είναι κατάμαυρος και έχει τις χάρες όλες, παιδί μάλαμα, και πλούσιος όπως είπαμε, όλες οι νιές συναγωνίζονται ποια θα τον πρωτοπάρει, αλλά αυτός μια δυο φορές που πήγε να παντρευτεί δεν του βγήκε και έτσι έγινε γκατζετάκιας. Τι αυτοκίνητα που ανεβαίνουν σε τοίχους, τι μηχανές που πάνε οριζοντίως καθέτως και πλαγίως, τι κομπιουτεράκια, τι εκτοξευόμενοι γάντζοι, τι αλεξίσφαιρα κασκορσέ,  τύφλα να έχει ο αστυνόμος Σαίνης.

Και να τα βλέπεις όλα αυτά τώρα και να έχεις τον άλλο από δίπλα σου να σε πρήζει…

«…μα πες μου πες μου Φραγκιό, δεν κάνει και καλά πράγματα η κυβέρνηση; Να τώρα κυνηγάει τους υψηλόμισθους δημόσιους υπαλλήλους, καλά δεν κάνει;»

Δημόσιος υπάλληλος και ο ίδιος εντωμεταξύ!

«Ρε συ θα τα πούμε άλλη ώρα άσε με να δω την ταινία…»

«Όχι πες μου τώρα, παραδέξου το γίνονται και καλά πράγματα!»

«Ρε συ ….. σταμάτα να βλέπεις το δέντρο και κοίτα το δάσος που καίγεται!»

«Μα ναι καίγεται το δάσος αλλά γίνονται και καλά πράγματα, έλα παραδέξου το!»

Τι να πεις και τι να αφήσεις εκεί, άμα δεν μπορεί να δει ο άλλος την μεγάλη εικόνα, άμα αδυνατεί να αντιληφθεί την γενική στόχευση, άμα του τα έχεις πει μια και δυο και τρείς και δεν θέλει να τα καταλάβει, άμα οι σεναριογράφοι των δελτίων ειδήσεων του έχουν εμφυσήσει στο μυαλό σενάρια τύπου Batman, άμα δεν μπορεί να διακρίνει πίσω από το καραγκιόζ μπερντέ την πραγματικότητα ας αφήσει τουλάχιστον εμάς να απολαύσουμε συνειδητά την παραμύθα για την οποία δώσαμε 7 ευρώ(+2 το κίτρινο monster 9).

Μα καλά είμαστε τόσο εθελοντές μ…..ς;

Δεν καταλαβαίνετε ότι είναι το ίδιο το σύστημα που μπάζει από παντού; Δηλαδή τι νομίζετε ότι θα κόψουμε λίγο την ψαλίδα στις άκρες και όλα οκ μετά; Ακόμα το πιστεύετε αυτό μετά από τόσα αγγούρια άκοπα;

«Μα υπάρχει και καλός καπιταλισμός» μου λέει μια μέρα ένας άλλος φίλος, δες τη Σουηδία, δες την Ελβετία.

«Βρε το πράγμα είναι παγκοσμιοποιημένο, δεν μπορεί να υπάρχει Σουηδία χωρίς Αφρική, χωρίς Ινδία και χωρίς Κίνα, για κάθε σουηδό που την κουτσοβολεύει υπάρχουν καμιά 20αριά παιδάκια που δουλεύουν από τα 12 σε πρωτόγονα εργοστάσια.»

Τα λέω δεν τα λέω μετά από 1-2 μήνες πάλι η ίδια κουβέντα, τα ίδια επιχειρήματα

«Υπάρχει και Σουηδία, υπάρχει και Ελβετία»

ΓΑΜΩ ΤΟ ΕΛΒΕΤΙΚΟ ΤΥΡΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ!

Μηδέν από μηδέν ξωμείναμε πάλι…

Υπάρχουν δε και εκείνοι που ελπίζουν!

«Μα γιατί εμένα να μου κόψεις την τύχη, που ξέρεις μπορεί να γίνω μεγάλος και τρανός επιστήμων και να βγάλω πολλά λεφτά, άμα είχαμε κομμουνισμό δεν θα είχα κίνητρο για κάτι τέτοιο»

«Βρε γίνε εσύ τρανός επιστήμων, βγάλε πολλά λεφτά και μετά τα λέμε. Για κάθε τρανό και πλούσιο επιστήμονα υπάρχουν γύρω στους 2-3 χιλιάδες που ψωμολυσσάνε το ξέρεις;»

Αλλά τι να τους πεις που έτσι τους μάθανε από μικρούς/ες…»θα έρθει να σε πάρει ο πρίγκιπας», «θα σε πάρει στο εργαστήρι του ο Μπρούς Γουέην να τους σχεδιάζεις τα γκάτζετ»…

…τι διάλο μόνο εγώ όταν ήμουν παιδάκι έλεγα «θα κάτσω πάνω σε ένα βουνό να τους κοιτάω από κάτω στη μιζέρια τους γιατί είμαι ο Χούλκ!»;

– Φωνή της αλήθειας: Σας λέει ψέματα ήθελε να γίνει κάτι μεταξύ Indiana Jones και Conan ο Βάρβαρος.

Σκάσε μωρή!

Και τέλοσπαντων εγώ δεν τρέφω πια αυταπάτες σαν και τους άλλους!

– Φωνή της αλήθειας: …καλύτερα να μη μιλήσω

Ε καλά για τον κομμουνισμό δεν τον περιμένω και στις 18

Φωνή της αλήθειας: Ναι αλλά και δυο και τρείς φορές μέχρι τώρα το σκέφτηκες το «να την πετιέται από ψηλά» και ότι μπήκε το νερό στο αυλάκι

Έχεις ένα δίκιο εκεί, αναθάρρησα κάποιες στιγμές πήρα τα πάνω μου αλλά τώρα είμαι πιο προσγειωμένος.

– Φωνή της αλήθειας: Ε με τόσες ανώμαλες προσγειώσεις τελευταία λογικό είναι

Ναι αλλά και ο Batman όταν προσπαθούσε να βγει από το πηγάδι στο τέλος της ταινίας για να σώσει το Γκόθαμ Σίτι από τον κομμουνιστικό κίνδυνο τα έφαγε τα μούτρα του 3-4 φορές μέχρι να τα καταφέρει!

Φωνή της αλήθειας: Ταυτιζόμαστε τώρα και με τον Batman πουλάκι μου;

Όχι αλλά λέω…

– Φωνή της αλήθειας: Να μην λες γιατί δίνεις spoiler

Για την ταινία;

– Φωνή της αλήθειας: Εμ τι για τον σοσιαλισμό; Αυτός εκεί στο πηγάδι που τον έχουν ρίξει θέλει πολλά χέρια για να τον ανασύρουν και είναι λίγοι οι πρόθυμοι στον καιρό μας

Οι καιροί όμως αλλάζουν, κάποια στιγμή θα λάμψει η αλήθεια!

Φωνή της αλήθειας: Πρέπει να με περάσεις πολλά χέρια τρίψιμο πρώτα αφού θα έχει μαλακώσει η σκουριά μου από τα αίματα

Το αίμα θα χυθεί που θα χυθεί ούτως ή άλλως, το ζήτημα είναι για ποιό σκοπό

– Φωνή της συστημικής προπαγάνδας: Καλά εσύ καψερέ πολλές ταινίες βλέπεις…

Δεν θα μου τα γυρίσεις τώρα τούμπα, εγώ ξεκίνησα να κατηγορώ τους άλλους κατάλαβες; Έχω διαβάσει και βιβλία αν θες να μάθεις!

– Φωνή της αλήθειας: Δεν πας να κοιμηθείς ώρα σου είναι, δουλεύεις αύριο το πρωί

Καλά πάω…

–  Φωνή της συστημικής προπαγάνδας: Υποχωρείς, τι έγινε ξεμείναμε από επιχειρήματα;

Σκάσε γιατί θα πάω σε ψυχίατρο και θα του πω ότι ακούω φωνές και θα σε στείλω αδιάβαστη!

–  Φωνή της συστημικής προπαγάνδας και της αλήθειας ταυτοχρόνως: Καλά καλά δεν σε είπαμε και Κουβέλη!

Άντε καληνύχτα(μην τους το πείτε αλλά δεν πάω σε ψυχίατρο γιατί φοβάμαι μη με κρατήσει)

–  Φωνή της συστημικής προπαγάνδας και της αλήθειας ταυτοχρόνως: Το ακούσαμε αυτό δεν θα μας ξεφορτωθείς έτσι εύκολα!

Ούτε και εσείς εμένα…

 

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Παρακολουθώντας τα όσα διαδραματίζονται και λέγονται σχετικά με την Πηγάδα, τον Γράμμο και το Βίτσι και τις ανάλογες εκδηλώσεις «μνήμης»(διότι στην πραγματικότητα περί τεχνιτής αμνησίας πρόκειται) της Χ.Α τις τελευταίες μέρες αναρωτιέμαι μήπως ποτέ πάψει αυτός ο κόσμος και αυτός ο τόπος να ηρωοποιεί τους προδότες και να προδίδει τους ήρωες;

~

Πασχαλινό

Των ζωντανών νεκρών οι ψυχές

κάνουν παρέα στων αθανάτων τα κόκκαλα,

μέσα στο χώμα.

Και από πάνω, τα ζωντανά νεκρά τους σώματα,

περιπατούν σε ένα μικρό κομμάτι γης,

με το βλέμμα τους άδειο.

Και είναι το πνεύμα των αθανάτων ολόγυρα τους,

τους γυροφέρνει,

πιο ζωντανό από τους ζωντανούς,

μα εκείνοι δεν το αισθάνονται.

Είναι στον αέρα, είναι στο σφυρί, είναι στην λάσπη,

μα εκείνοι,  ζωντανοί-νεκροί, ανάσες δεν παίρνουν,

το χουν για δανεικό το σφυρί και ότι φτιάζουν με τη λάσπη δεν το λένε δικό τους.

Κι όταν συμβαίνει, μεθυσμένος από τον καθαρό αέρα, κάποιος να πει

δικό μας είναι το σφυρί, και όλα τούτα που φτιάξαμε με τη λάσπη δικά μας είναι“,

κουράζεται σαν βλέπει τα άδεια βλέμματα να τον αγριοκοιτάζουν,

κι άλλοτε πεισμώνει.

~

Ανδριάντας

Μην τον λυπάσαι ετούτον, δεν είναι νεκρός, τείνει στο άπειρο!

Πότισε το αίμα του το χώμα και η ψυχή του έγινε σπόρος και βλάστησε.

Μην τον φοβάσαι και μην τον κλαίς, διάλεξε ο ίδιος τον τάφο του, μα διάλεξε μαζί και την πορεία της ζωής του.

Όταν ξανά σε βγάλει ο δρόμος μετά από χρόνια, που θα ναι δέντρο αειθαλές, σταμάτα λίγο και παρατήρησε το.

θα δεις πουλιά να τσιμπολογάνε τα φρούτα του και να χουν φτιάξει φωλιές, κι αν σκάψεις θα βρεις σκουλήκια να οργώνουν τη γη κάτω απ τις ρίζες του και γύρω γύρω μέλισσες, θα κουβαλούν το νέκταρ στις κυψέλες τους για να το κάνουν μέλι.

Μπορείς αν θες για λίγο να αποκοιμηθείς κάτω απ΄το πυκνό του φύλλωμα, να ονειρευτείς, και όταν ξυπνήσεις θα έχεις τον τρόπο να πλάσεις το δικό σου ανδριάντα, όχι ένα άψυχο άγαλμα μα ενα δέντρο χιλιάδων ζωών.

.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Read Full Post »

Πέρα απο την πλάκα, ιδού το κανονικό βίντεο

Το συγκεκριμένο δημοσίευμα βασίζεται σε φανταστικά γεγονότα, οποιαδήποτε ομοιότητα με σοσιαλιστές ηγέτες του παρελθόντος ειναι πέρα για πέρα συμπτωματική.

Και μπόνους φωτογραφία

Read Full Post »

Συζητούσα σήμερα με ένα φίλο, από τα πολλά που ειπώθηκαν μια ερώτηση του έγινε αφορμή για να θιχτούν κάποια πράγματα τα οποία διαπιστώνω πως έχουν παρεξηγηθεί από πολύ κόσμο.

Με ρώτησε λοιπόν αρχικά «γιατί πρέπει να φθονείτε εσείς οι κομμουνιστές τους καπιταλιστές;»

Του εξήγησα ότι ο λόγος που τους φθονούμε είναι ότι έχουν γίνει πλούσιοι κλέβοντας, στην καλύτερη περίπτωση, τον ιδρώτα και την εργασία άλλων ανθρώπων.

«Δηλαδή δεν υπάρχουν καλοί καπιταλιστές;», με ρωτά

Του είπα ότι όχι, δεν υπάρχουν «καλοί» καπιταλιστές για εμάς μιας και θεωρούμε ότι ο μόνος τρόπος για έναν καπιταλιστή να αποκτήσει/διατηρήσει/αυξήσει τον πλούτο του είναι η απόσπαση υπεραξίας, άρα η κλοπή εργατικής δύναμης έμμεσα ή άμεσα.[1]

Η επόμενη του ερώτηση ήταν η εξής:

«Μα καλά και ένας άνθρωπος που έχει φτιάξει το μαγαζάκι του και το δουλεύει τι κακό έχει κάνει;»

Του απάντησα ότι δεν έχει κάνει κακό και ότι αυτός ο άνθρωπος δεν θεωρείται καπιταλιστής.

«Ναι αλλά δεν αποσπά υπεραξία;» μου λέει…

Έτσι αποφάσισα να γράψω το εν λόγω άρθρο για να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα τα οποία μπορεί να μπερδεύουν αρκετούς όπως και το φίλο μου. Ο τρόπος που θα απαντήσω δεν είναι επιστημονικός και μπορεί να κάνω κάποια λάθη ή παραλείψεις, αφορά το πως τα έχω εγώ στο νου μου σχετικά με το συγκεκριμένο προβληματισμό και όχι κάποια επιστημονικά επεξεργασμένη και συστηματοποιημένη απάντηση. Παρόλα αυτά θεωρώ ότι σε γενικές γραμμές η ποιοτική διαφορά(και όχι μόνο η ποσοτική που είναι προφανής) μεταξύ ενός καπιταλιστή και ενός απλού καταστηματάρχη θα γίνει κατανοητή από τα λεγόμενα μου.

Λοιπόν καταρχήν ας ξεκινήσουμε από την παραδοχή ότι ο μικρομαγαζάτορας αποσπά και αυτός υπεραξία από τους εργαζόμενους του, στο καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, είναι έτσι δομημένη η οικονομία και η επιχειρηματικότητα που ο ιδιοκτήτης ενός μαγαζιού δεν μπορεί να αποζημιώσει πλήρως την αξία της εργασίας που του προσφέρει ο εργαζόμενος και να κρατήσει παράλληλα και το κατάστημα του ανοιχτό. Παρόλα αυτά, το μεγαλύτερο μέρος της υπεραξίας που αποσπά ο μαγαζάτορας αυτός(αν όχι όλο) το χρησιμοποιεί για να καλύψει τα έξοδα του μαγαζιού(εφορία, προϊόντα, λογαριασμοί, κλπ). Συγκεκριμένα είναι πάρα πολλοί οι μικρομαγαζάτορες, οι περισσότεροι θα έλεγα, οι οποίοι όχι μόνο δεν θα είχαν κέρδος, αλλά θα είχαν και χασούρα αν δεν στηριζόταν στη δική τους προσωπική εργασία ή στην εργασία μελών της οικογένειας τους. Συχνά μπορεί σε ένα μαγαζί να δουλεύουν 3 άτομα του «σπιτικού» και να μην είναι το τελικό κέρδος καν 3 μεροκάματα, πόσο μάλλον σε περιόδους κρίσης.

Έτσι λοιπόν, αν οι μικροί επαγγελματίες στηριζόταν μόνο στην υπεραξία των 2-3 υπαλλήλων τους, είναι πιθανό στο τέλος της ημέρας αυτή η υπεραξία να μην αντιστοιχεί σε κέρδος αλλά να καταναλώνεται στο σύνολο της σε αποπληρωμή των υποχρεώσεων της επιχείρησης.

Και θα μου πει κανείς, «σάμπως οι καπιταλιστές δεν έχουν υποχρεώσεις προς τρίτους;». Ναι έχουν, όμως ο λογαριασμός της ΔΕΗ για την ΕΒΓΑ της γειτονιάς, έχει αναλογικά πολύ μεγαλύτερο βάρος από το λογαριασμό της ΔΕΗ της τράπεζας. Ή να το πούμε αλλιώς, για κάθε ευρώ είσπραξης του τραπεζίτη αναλογεί 1 λεπτό για ΔΕΗ, ενώ για κάθε ευρώ αυτού που εισπράττει η ΕΒΓΑ της γειτονιάς αντιστοιχούν 2-3 λεπτά(τα νούμερα είναι ενδεικτικά και δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα). Γενικά όσο πιο μεγάλη είναι μια επιχείρηση, τόσο λιγότερο την επιβαρύνουν τα λειτουργικά έξοδα αναλογικά(οικονομίες κλίμακας). Ένα μαγαζί με μικρό κύκλο εργασιών και έσοδα μπορεί να χρειάζεται ένα υπολογιστή, ένα άλλο μεγαλύτερο μαγαζί μπορεί και αυτό να χρειάζεται έναν υπολογιστή. Η αγορά του υπολογιστή όμως βαρύνει αναλογικά περισσότερο το πρώτο μαγαζί που είναι μικρότερο σε σχέση με το δεύτερο. Επίσης μια επιχείρηση με μεγαλύτερο κεφάλαιο μπορεί να επενδύσει σε ένα ακριβό μηχάνημα εμφιάλωσης που έχει ναι μεν μεγαλύτερο κόστος αγοράς, αλλά παράγει περισσότερο προϊόν και πιο οικονομικά. Ένα μικρό εμφιαλωτήριο που δεν έχει τόση κατανάλωση δεν μπορεί αφενός να αγοράσει το μηχάνημα επειδή είναι ακριβό(μπορεί να μην έχει καν το κεφάλαιο) και δεν έχει και νόημα γιατί δεν χρειάζεται τόσο μεγάλη παραγωγή ώστε να κάνει απόσβεση της αγοράς σε εύλογο χρονικό διάστημα. Άρα το μικρό εμφιαλωτήριο, έχει μεγαλύτερο κόστος ανά φιάλη σε σχέση με το μεγαλύτερο και δεν μπορεί να κάνει και πολλά για να μειώσει αυτό το κόστος, τουλάχιστον όχι όσα μπορεί να κάνει το μεγάλο.

Επίσης στο σύστημα που ζούμε, το καπιταλιστικό, το ίδιο το κράτος λειτουργεί υπέρ των μεγάλων επιχειρήσεων. Κανονίζει να υπάρχουν ευνοϊκές νομοθεσίες για αυτές, φοροαπαλλαγές, δαπανά μεγάλο μέρος του προϋπολογισμού σε υποδομές που τους εξυπηρετούν, τους ενισχύει με επιχορηγήσεις, μειωμένα τιμολόγια κλπ. Οπότε, ακόμα και η εφορία που πληρώνει ο μικρομαγαζάτορας, στην ουσία γίνεται εργαλείο του μεγάλου κεφαλαίου μέσω των χειρισμών που κάνει το αστικό κράτος υπέρ αυτού.

Στην ουσία οι περισσότεροι ιδιοκτήτες μικρών και οικογενειακών επιχειρήσεων, στηρίζονται τελικά στην δική τους εργασία. Η όποια υπεραξία εισπράττουν από τους 2-3 εργαζόμενους που απασχολούν είναι σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με την υπεραξία που εισπράττουν από τους 100-200-500-1000… εργαζόμενους οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις. Στους μεν η υπεραξία αυτή καλύπτει έξοδα και τρύπες καθώς οι ιδιοκτήτες αγωνίζονται να επιβιώσουν, ενώ στους δε, γίνεται καθαρό κέρδος το οποίο μπορούν να επανεπενδύσεων και μέρος αυτού να τους εξασφαλίσει μια εξεζητημένη ζωή. Οι σκοτούρες των πρώτων είναι πως θα τα βγάλουν πέρα αυτοί και τα παιδιά τους, ή οι οικογένειες των παιδιών τους που συχνά οι ίδιοι συντηρούν(όσοι δεν φαληρίζουν) εξαιτίας της μεγάλης ανεργίας και της οικονομικής ύφεσης. Ενώ οι σκοτούρες των καπιταλιστών πως θα καταφέρουν να αποκτήσουν ακόμα περισσότερα κέρδη, μιας και όσο ζούμε σε συνθήκες καπιταλισμού το δικό τους μέλλον και το μέλλον των παιδιών τους είναι εξασφαλισμένο εξαρχής.

Πριν κλείσω να αναφέρω ότι σίγουρα υπάρχουν ενδιάμεσα στρώματα τα οποία απολαμβάνουν μια λίγο πιο ποιοτική ζωή από αυτή των προλετάριων εργατών που δεν έχουν στην κατοχή τους τίποτα παραπάνω από ότι μπορούν να φτιάξουν με τα χέρια τους ή να επινοήσουν με το μυαλό τους. Σε αυτά τα στρώματα υπάγονται και πολλοί μικροεπιχειρηματίες, οι οποίοι μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον είχαν μια κάπως ανώτερη ποιότητα ζωής σε σχέση με τους «άκληρους». Αποδείχθηκε όμως ότι αυτός ο τρόπος ζωής είναι ιδιαίτερα ευάλωτος ακόμα και στους μικρότερους κλυδωνισμούς του συστήματος, αυτός είναι και ο λόγος που εμείς οι κομμουνιστές λέμε ότι τα συμφέροντα των μικροεπιχειρηματιών προσεγγίζουν στην ουσία περισσότερο τα συμφέροντα της εργατικής τάξης από ότι της αστικής. Το ζήτημα άλλωστε δεν είναι μόνο οικονομικό αλλά έχει και άλλες προεκτάσεις μιας και οι αγωνίες και τα άγχη μιας μικρής επιχείρησης 2-3 ατόμων, μπορεί στις καλές εποχές να προσφέρουν λίγο παραπάνω χρήματα στον ιδιοκτήτη από όσα παίρνουν οι εργάτες, με τι προσωπικό όμως κόστος; Πόσο του κοστίζουν σε πνευματική καλλιέργεια, σε ψυχαγωγία, πόσο του κοστίζουν σε χρόνο που αν δεν δούλευε 12ωρα θα τον περνούσε με την οικογένεια του, ακόμα τί ασθένειες μπορεί να προκύψουν από το έντονο και συνεχές άγχος αυτό(για να μη μιλήσουμε για την «επιδημία» αυτοκτονιών); Τα ίδια και χειρότερα προβλήματα τα έχουν και οι προλετάριοι φυσικά, δεν υπονοώ ότι τα μικροαστικά στρώματα υποφέρουν περισσότερο από εκείνους απλά σκοπός μου είναι να δείξω ότι ανήκουν λίγο ως πολύ αμφότεροι στις ομάδες εκείνες που έχουν πολύ περισσότερα να χάσουν από ότι να κερδίσουν από τη διαιώνιση του καπιταλισμού.

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν που τα είχα πρόχειρα στο μυαλό μου, ελπίζω να έγινε ξεκάθαρο το point of view της ανάρτησης.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Γιατί μπορεί να είναι και μέσω διαχείρισης της υπεραξίας που σε πρώτη φάση αποσπούν άλλοι.

ΥΓ. Σημείωση ύστερα απο συμβουλή του Metallminer: Αν και εγώ λανθασμένα το θεωρούσα δεδομένο για αυτό και δεν αναφέρθηκα στο κυρίως άρθρο, θα προσθέσω μια παράγραφο προκειμένου να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις απο τους αναγνώστες σχετικά με την στάση των μικροαστών απέναντι στην προοπτική της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Τα παραθέτω όπως ακριβώς μου τα έστειλε ο Metallminer(καλά οκ έβαλα και τόνους:)

«Παρόλα αυτά πρέπει να πούμε για ποιο λόγο δεν καταφεύγει(εννοεί τους μικροαστούς) ιστορικά σε προοδευτικές λύσεις (σοσιαλισμο)

αλλά σε αντιδραστικές (φασισμο)

γιατί σαν τάξη, δεν έχει μέλλον στον σοσιαλισμό

αλλά ούτε στον ωριμο καπιταλισμό(σημ. δική μου: Δείτε για παράδειγμα πόσο λιγότεροι αναλογικά μαγαζάτορες  και μικροιδιοκτήτες υπάρχουν σε ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες όπως η Μ.Βρετανία σε σχέση με την Ελλάδα. Η εναλλακτικά δείτε πόσα μπακάλικα και μικροκαταστήματα έκλεισαν στη χώρα μας για κάθε σουπερμάρκετ, πολλυκατάστημα, mall ή ηλεκτρονικό κατάστημα πωλήσεων στην άλλη άκρη του κόσμου που άνοιξε και που δεν μπορούν να τα ανταγωνιστούν)

και έτσι θέλει καπιταλιστικό πισωγύρισμα.

Αυτό είναι δομικής σημασίας

αυτό το όποιο λέμε είναι ότι επειδή όπως ξέρουμε, η εξέλιξη του καπιταλισμού θα τους εξαφανίσει ας συνδεθούν με το προλεταριάτο για να επιβιώσουν όχι σαν στρώμα, αλλά σαν άτομα

επίσης πρέπει να ειπωθεί οτι το μικρό Κεφάλαιο δεν θέλει να μείνει μικρό

κάθε όνειρο μπακάλη είναι να ανοίξει σουπερ μάρκετ.»

Read Full Post »

Οι φασίστες αποτελούν την τραγελαφική απόδειξη ότι ο άνθρωπος προέρχεται τελικά απο τον πίθηκα(συγνώμη πίθηκα)

Γράφω το παρόν άρθρο ως μια πιο συγκροτημένη «κατάθεση» σε ένα διάλογο που έχει ανοίξει με αφορμή το παρακάτω δημοσίευμα του Αντώνη(Lenin Reloaded). Ο τίτλος που διαλέγω είναι ο συγκεκριμένος επειδή τα όσα θα ειπωθούν παρακάτω λειτουργούν συμπληρωματικά με ένα άλλο άρθρο που είχα γράψει πριν από μερικές ημέρες.

Είναι γενική παρατήρηση και ασφαλές συμπέρασμα να πούμε ότι σε περιόδους κρίσεως δύο είναι οι τάσσεις που εμφανίζονται στην κοινωνία, ή τάση για συντήρηση(εξιδανίκευση του παρελθόντος, εξιδανίκευση κάποιων αξιών που ξεπερνιούνται, φόβος για το καινούριο και δαιμονοποίηση του, φόβος για το άγνωστο, γενικό πισωγύρισμα, θωράκιση του ατόμου σε εθνοτικές ή άλλες ομάδες, στην οικογένεια κλπ) και η προοδευτική τάση. Αυτή τη στιγμή, και χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε τι θα γίνει στο μέλλον, η τάση που διαφαίνεται να χαρακτηρίζει ξεκάθαρα την ελληνική κοινωνία είναι η τάση για συντήρηση.

Και γιατί υπάρχει τάση για συντήρηση; Απλά επειδή η πλειοψηφία των συμπολιτών μας, άσχετα αν μπορεί ακριβώς να το συνειδητοποιήσει ή όχι, επιθυμεί να επιστρέψει στην προηγούμενη κατάσταση, στα πλαίσια της οποίας κάποιοι την κουτσοβόλευαν ή έστω την βόλευαν καλύτερα από τώρα που παίρνει τα πάντα ο διάολος[1]. Προς το παρόν αυτοί που μπορούν να δουν πέρα από τις ψευδαισθήσεις και πέρα από τον καπιταλιστικό μονόδρομο είναι ελάχιστοι, και ακόμα λιγότεροι εκείνοι που διατίθενται να πολεμήσουν το εν λόγω σύστημα και να στρώσουν έναν άλλο δρόμο. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που ο λαός δεν συμπορεύεται με το ΚΚΕ, επειδή δεν είναι ακόμα έτοιμος να απαγκιστρωθεί από τα δεσμά του[2] ή επειδή φοβάται τις συνέπειες που θα έχει άμα το προσπαθήσει


Έχουμε λοιπόν μια σειρά από αστικά κόμματα, που ενόσω ευαγγελίζονται την αλλαγή, το γκρέμισμα του παρελθόντος, που μιλούν για βήματα μπροστά, για ανατροπές και ότι άλλο, αυτό που πραγματικά υπόσχονται είναι ακριβώς μια επιστροφή στο παρελθόν(εκείνο που μας κουτσοεξυπηρετούσε) ως αντίδοτο στο μέλλον που διαγράφεται ζοφερό. Στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε η διαφθορά, ούτε το βόλεμα, ούτε οι πελατειακές σχέσεις ούτε οι μετανάστες που μας ενοχλούν αυτά καθαυτά. Είναι που όλα αυτά, ένεκα η κρίση, γύρισαν μπούμεραγκ και από εκεί που μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού είχε μάθει να τα εκμεταλλεύεται υπέρ της(εις βάρος πάντα κάποιας άλλης μερίδας ή και του εαυτού της σε βάθος χρόνου), τώρα πια της είναι βάρος γιατί πληρώνει τις συνέπειες. Το Σύριζα λοιπόν για τον ελληνάκο φαντάζει ως ένα νέο ΠΑΣΟΚ(το κόμμα που εκφύλισε τον κοινωνικό ιστό και τα εργασιακά στην Ελλάδα και που ανήγαγε σε υψηλή τέχνη τις πελατειακές σχέσεις και τους κομματικούς στρατούς) και όχι ως αντί-ΠΑΣΟΚ. Ο Καμμένος υπόσχεται ότι θα δώσει πίσω την παλιά καλή Ελλάδα(τότε που είχαμε τα λευκότερα λευκά και όλοι ήξεραν από καλό λάδι, μια Ελλάδα δηλαδή που μόνο μέσα από διαφημίσεις του ΕΟΤ γνωρίσαμε) και μόνο η ΝΔ(και κάτι φιλελεύθερα αποκόμματα) υπόσχονται ξεκάθαρα(ή σχεδόν ξεκάθαρα) ένα σκληρό νεοφιλελευθερισμό, δίδοντας όμως εγγυήσεις στους μικροαστούς ότι εκείνοι θα είναι από πάνω(εφόσον είναι άξιοι και θα υπάρξει αξιοκρατία) να εκμεταλλεύονται τα υποτελή κοινωνικά στρώματα και να πλουτίζουν δια του επιχειρείν.[3] Παραμύθιασμα δηλαδή και από εκεί, αλλά καλά να πάθουμε αφού είμαστε χαλβάδες. Με λίγα λόγια, όλοι υπόσχονται και από ένα λουκουμάκι, έστω και αν διαφοροποιείται λιγάκι το κοινό τους, το οποίο λουκουμάκι κάποιοι κάπως κάποτε το γευόταν ή ήλπιζαν ότι θα το γευτούν.

Υπό αυτή την έννοια η Χρυσή Αυγή είναι ένα ακόμα αστικό κόμμα που υπόσχεται λουκουμάκια[4], αυτό το οποίο την κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα αστικά κόμματα είναι ότι έχει εξτρεμιστική δράση(χωρίς να χρειάζεται να είναι καν στην κυβέρνηση), που προς το παρόν εστιάζεται κυρίως στους μετανάστες. Το παρακράτος, που αντιπροσωπεύει η Χ.Α, δείχνει να κερδίζει έδαφος και μοιάζει σε κάθε περίπτωση να λειτουργεί επικουρικά με το κράτος(επ΄αυτού δείτε και το συμπληρωματικό άρθρο που προανέφερα). Το αν τώρα μπορεί το συγκεκριμένο κόμμα να επιβάλει ή εφαρμόσει ένα ναζιστικό καθεστώς και κατά πόσο και σε ποιό βαθμό τα στελέχη της το επιδιώκουν, αυτό θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες, όπως είναι η υποστήριξη που θα έχει από τον κόσμο, ή υποστήριξη και οι εντολές που θα πάρει από τα καπιταλιστικά κέντρα και τις μυστικές υπηρεσίες που βρίσκονται από πίσω της, οι γεωπολιτικές εξελίξεις, οι οικονομικές εξελίξεις, ο αστάθμητος παράγοντας, κ.α.[5] Το σχεδόν βέβαιο πάντως είναι ότι πρόκειται στο μέλλον να παίξει τουλάχιστον το ρόλο του μπάτσου ενάντια στις προοδευτικές δυνάμεις που θα αγωνίζονται για την ανατροπή του καπιταλισμού. Όσο περισσότερο σταθεροποιηθεί/νομιμοποιηθεί στην κοινωνία, τόσο περισσότερο θα μας ζορίσει στο μέλλον.

Και μια παράγραφος σχετική με τα όσα διαπιστώνει και υποστηρίζει ο Αντώνης:

Με το να εξηγεί το κόμμα το πως και το γιατί η Χ.Α δεν είναι αντισυστημική όπως η ίδια διατυμπανίζει, είναι σαν να λέει ταυτόχρονα στον λαό που τη στηρίζει: «Φίλε μην νομίζεις ότι κάνεις κάτι καλό για του λόγου σου ή την κοινωνία, για αυτούς και για αυτούς και για αυτούς τους λόγους είσαι για τον πούτσο και διαιωνίζεις τα βάσανα σου με το ακολουθάς όποιον σου υπόσχεται επιστροφή σε αυτό που γνώριζες»(εκτός και αν είναι κάποιος υπερήλικας και έχει γνωρίσει κατοχή και εμφύλιο και παγκόσμιο, τότε οκ, κατά πάσα πιθανότητα θα του προσφερθεί αυτό το παρελθόν). Δηλαδή μέσα από το ξεγύμνωμα της Χ.Α(και το κρούσιμο του κώδωνα του κινδύνου σχετικά με το που μπορεί να φτάσει ο φασισμός/Ναζισμός), μπορούμε να περάσουμε ακριβώς στο επόμενο βήμα που ζητά ο Αντώνης στο άρθρο του, να τραβήξουμε το αυτί του λαού και να τον φέρουμε προ των ευθυνών του.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

[1] Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχε έντονο πρόβλημα φτώχειας, ασυδοσίας και εκμετάλλευσης, όσοι ειδικά έχουν δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα το ξέρουν καλά αυτό.

[2] Βλέπετε του την είχαν επιχρυσώσει την αλυσίδα και του είχαν βάλει γουνάκι στις χειροπέδες για να γουστάρει.

[3] Και επειδή όλοι οι κακομοίρηδες έχουν «διδαχθεί» να πιστεύουν ότι είναι γάτες και θα πιάσουν την καλή αν υπάρξουν οι προϋποθέσεις, θεωρούν τους εαυτούς τους «εν δυνάμει» μικρομεσαίους(άρα και εν δυνάμει μελλοντικούς εκμεταλλευτές), ακόμα και μερικοί από τους πιο κακοπληρωμένους και υπό τις χειρότερες συνθήκες, εργάτες.

[4] Στον εργάτη λέει ότι του φταίνε οι ξένοι εργάτες για την ανεργία, στον καταστηματάρχη ότι του φταίνε οι αλλοδαποί μικροπωλητές που δεν κάνει σεφτέ, στον άνεργο ότι του μειώνουν το ταμείο ανεργίας επειδή δίνουν επιδόματα στους πακιστανούς κλπ.

[5] Θεωρώ πάντως ότι δύσκολα θα της παραχωρήσουν την άμεση διαχείριση, αν και δεν μπορώ να αποκλείσω την πιθανότητα να έρθουν προ τετελεσμένου γεγονότος.

—-

ΥΓ(παραθέτω και αυτό το ιδιαίτερα εύστοχο σχόλιο που έγινε απο τον Cos στο Lenin Reloaded):

«Το πρόβλημα είναι ότι η πλειοψηφία των μικροαστών εννοούν σαν «σύστημα» το πολιτικό σύστημα, όχι το οικονομικό. Στα πλαίσια αυτά η Χ.Α. είναι για αυτούς «αντισυστημική». Ίσως λοιπόν το λάθος του ΚΚΕ να συνίσταται αφενός μεν στην αντιμετώπιση της Χ.Α. σαν άλλου ένα αστικού πολιτικού κόμματος (που δεν είναι ακριβώς) και αφετέρου η μη επαρκής σύνδεση από το ίδιο της καταγγελίας του καπιταλισμού με αντίστοιχη καταγγελία της αστικής δημοκρατίας, αφήνοντας αυτό το δεύτερο πεδίο ελεύθερο στους φασίστες.
Η Χ.Α. δεν είναι «άλλο ένα αστικό κόμμα», είναι η κατάλυση της αστικής δημοκρατίας από τους ίδιους τους αστούς, όταν η «δημοκρατία» τους δεν είναι πια επαρκής για να στηρίξει τα οικονομικά συμφέροντά τους.»

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: